Adhyaya 27

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်—နာရဒ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မိဖုရားက ပြောသည်။ “ဗိပရိန္ဒြာ၊ ကရုဏာပြုပါ; သင်လိုသလို ဒါနကို လက်ခံပါ။”

Verse 2

सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्

“ရွှေ၊ မဏိရတနာနှင့် ပုလဲများ၊ အမျိုးမျိုးသော အဝတ်အထည်များပါ—ဗိပရိန္ဒြာ၊ ဤအရာအားလုံးကို သင်အား ပူဇော်အပ်ပါ၏၊ ထို့ပြင် ရှားပါးသမျှ အခြားအရာများလည်း ပူဇော်အပ်ပါ၏။”

Verse 3

राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः

မိဖုရား၏စကားကိုကြားသော် နာရဒမုနိက မိန့်တော်မူသည်– “အရှင်မ၊ ဤဒါနကို အခြားသူတို့အား ပေးလှူပါ၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ချို့တဲ့သွားသော ဗြာဟ္မဏတို့အားပင်”

Verse 4

वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्

“သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် အရာရာပြည့်စုံပြီးသား၊ အမြဲတမ်း ဘက္တိဖြင့်သာ လက်ခံထိုက်သူများပင်” ဟုဆိုသဖြင့် မိဖုရားသည် ထိုအခါ ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂကို ကျွမ်းကျင်သူများဘက်သို့ မျက်နှာမူ하였다။

Verse 5

आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्

ဆင်းရဲသော ဗြာဟ္မဏတို့ကို ခေါ်ယူပြီး မိဖုရားသည် ဒါနပေးလှူခြင်းကို စတင်하였다—နာရဒက မိန့်ကြားသမျှအတိုင်း လိုက်နာကာ၊ ကံကောင်းခြင်းနှင့် မင်္ဂလာသုခကို တိုးပွားစေသော ဒါနကို ပြု하였다။

Verse 6

तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्

“ဤဒါနကြောင့် ဟရိနှင့် ရှင်ကရတို့သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် အမြဲပင် နှစ်သက်တော်မူပါစေ” ထို့နောက် မိဖုရားသည် ရှင်သန်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး နာရဒမုနိအား ပြော하였다။

Verse 7

राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम

မိဖုရားက မိန့်သည်– “သင်မိန့်ကြားသည့်အတိုင်း ကျွန်ုပ်ပေးလှူသော ဒါနသည် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ဓမ္မကိစ္စအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ မွေးဖွားသမျှ အဘဝတိုင်း၌ ဘာဏာပင် ကျွန်ုပ်၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါစေ”

Verse 8

नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्

အို ချစ်ခင်ရသောသူ၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်ရေ—ဗာဏာကို မလွဲဘဲ ငါ့အတွက် အခြားဒေဝတာ မရှိပါ။ ထိုသစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ငါ့ခင်ပွန်းသည် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံစွာ အသက်ရှင်ပါစေ။

Verse 9

नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि

မိန်းမတို့အတွက် ပင်မဓမ္မဟူသည် ခင်ပွန်းကို ဒေဝတားတော်ကဲ့သို့ ရိုသေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သင်၏အမိန့်စကားအတိုင်း ဓမ္မနည်းလမ်းနှင့် ကိုက်ညီစွာ ဒါနကို ပေးလှူပြီးပါပြီ။

Verse 10

स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्

အို ဂုဏ်သိက္ခာပေးသူရေ—ယခုမှစ၍ ကျွန်မတို့သည် ခင်ပွန်းအပေါ် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ပါမည်။ အို ဘြဟ္မရ္ဓိ (brahmarṣi) ရေ၊ ယခု သွားတော်မူပါ၊ ကျွန်မတို့အား ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ပေးတော်မူပါ။

Verse 11

तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः

“ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ နာရဒသည် သူမအား ခွင့်ပြုလိုက်သည်၊ အို မင်းမြတ်အထွတ်အမြတ်ရေ။ အားလုံး၏ စိတ်ကို ဆွဲယူပြီးနောက် သူ၏အာရုံကို အခြားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

Verse 12

जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत

ဗြာဟ္မဏ (နာရဒ) သည် ကောင်းကင်သွားလာသော ဒေဝတားတို့၏ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံယူလျက် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် စိတ်မတည်ငြိမ်ဘဲ၊ အို ဘာရတရေ၊ ထိုမိန်းမတို့သည် ခင်ပွန်းထံသို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။

Verse 13

विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः

နာရဒ၏ မောဟကြောင့် လှည့်ဖြားခံရ၍ သူတို့သည် ဖြူဖျော့ကာ အလင်းရောင်မဲ့သွားကြသည်။

Verse 27

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — အခန်း/ပိုင်းကို ညွှန်ပြသော အဆုံးသတ်အမှတ်အသား။