Adhyaya 228

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । परार्थं तीर्थयात्रायां गच्छतः कस्य किं फलम् । कियन्मात्रं मुनिश्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि कृपानिधे

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– အခြားသူ၏ အကျိုးအတွက် တီရ္ထ (tīrtha) သို့ ဘုရားဖူးခရီး သွားသူ၏ ကုသိုလ်သည် မည်သူ့အတွက် ဖြစ်သနည်း၊ အကျိုးဖലംက မည်သို့နည်း။ အရှင် မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ကရုဏာ၏ သိုလှောင်ရာ၊ ကျွန်ုပ်အား တိတိကျကျ ပြောပြပါ။

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । परार्थं गच्छतस्तन्मे वदतः शृणु पार्थिव । यथा यावत्फलं तस्य यात्रादिविहितं भवेत्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– အို မင်းကြီး၊ နားထောင်ပါ။ အခြားသူအတွက် ခရီးထွက်သူ၏ တီရ္ထယာထရာ (tīrtha-yātrā) နှင့် ဆက်စပ်သော ဝိဓိကမ္မများ၏ အကျိုးဖലംကို မည်သို့၊ မည်မျှအထိ သတ်မှတ်ထားသည်ကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 3

उत्तमेनेह वर्णेन द्रव्यलोभादिना नृप । नाधमस्य क्वचित्कार्यं तीर्थयात्रादिसेवनम्

အို မင်းကြီး! ဤလောက၌ တီရ္ထယာထရာနှင့် ထိုသို့သော အကျင့်အထုံးများကို သဘောထားမြင့်မြတ်သူကသာ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ငွေကြေးလိုဘမှု စသည့်အရာများကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော နိမ့်ကျသဘောရှိသူအတွက် တီရ္ထစေဝာ (tīrtha-sevā) သည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မသင့်တော်။

Verse 4

धर्मकर्म महाराज स्वयं विद्वान्समाचरेत् । शरीरस्याथवा शक्त्या अन्यद्वा कार्ययोगतः

အို မဟာရာဇာ၊ ဉာဏ်ရှိသူသည် ဓမ္မကမ္မကို ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်သင့်၏—ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အင်အားမီသလောက်; မမီလျှင် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းဖြင့် ပြီးမြောက်အောင် စီမံဆောင်ရွက်စေသင့်၏။

Verse 5

धर्मकर्म सदा प्रायः सवर्णेनैव कारयेत् । पुत्रपौत्रादिकैर्वापि ज्ञातिभिर्गोत्रसम्भवैः

ယေဘုယျအားဖြင့် ဓမ္မကမ္မကို မိမိနှင့် တူညီသော ဝဏ္ဏရှိသူက ဆောင်ရွက်စေသင့်၏; သို့မဟုတ် သား၊ မြေး စသဖြင့်၊ သို့တည်းမဟုတ် တူညီသော ဂိုထ္ရ/မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသော ဆွေမျိုးများကလည်း ဆောင်ရွက်နိုင်၏။

Verse 6

श्रेष्ठं हि विहितं प्राहुर्धर्मकर्म युधिष्ठिर । तैरेव कारयेत्तस्मान्नोत्तमैर्नाधमैरपि

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ပညာရှိတို့က ဓမ္မကမ္မသည် သတ်မှတ်ထားသည့် ဝိဓိအတိုင်း ဆောင်ရွက်သော် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် သတ်မှတ်ကမ္မတို့ကို ထိုကမ္မနှင့် ကိုက်ညီသောသူတို့ကသာ ဆောင်ရွက်စေ—အလွန်မြင့်မားသူတို့ဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ မသင့်လျော်သူတို့ဖြင့်လည်း မဟုတ်။

Verse 7

अधमेन कृतं सम्यङ्न भवेदिति मे मतिः । उत्तमश्चाधमार्थे वै कुर्वन्दुर्गतिमाप्नुयात्

ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အရ မသင့်လျော်သူက လုပ်သောအရာသည် မှန်ကန်စွာ မပြီးမြောက်နိုင်။ ထို့ပြင် ‘အထက်မြတ်’သူတောင် နိမ့်ကျသော ရည်ရွယ်ချက်အတွက် လုပ်လျှင် အမှန်တကယ် ဒုဂ္ဂတိသို့ ကျရောက်နိုင်၏။

Verse 8

न शूद्राय मतिं दद्यान्नोच्छिष्टं न हविष्कृतम् । न चास्योपदिशेद्धर्मं न चास्य व्रतमादिशेत्

ရှူဒြာအား အကြံဉာဏ် မပေးရ၊ အစာကျန် (ဥစ္ဆိဋ္ဌ) မပေးရ၊ ဟဝိစ်အဖြစ် ပြင်ဆင်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းလည်း မပေးရ။ ထို့ပြင် သူ့အား ဓမ္မကို မသင်ကြားရ၊ သူ့အတွက် ဝရတ (သစ္စာကတိ/အဓိဋ္ဌာန်) ကိုလည်း မညွှန်ကြားရ။

Verse 9

जपस्तपस्तीर्थयात्रा प्रव्रज्या मन्त्रसाधनम् । देवताराधनं दीक्षा स्त्रीशूद्रपतनानि षट्

ဇပ၊ တပ၊ တီရ္ထယာထရာ၊ ပရဝ္ရဇ္ယာ (လောကစွန့်ခြင်း)၊ မန္တရ-သာဓနာ၊ ဒေဝတာ-အာရာဓနာ နှင့် ဒိက္ခာ—ဤခြောက်ပါးသည် မိန်းမနှင့် ရှုဒ္ဒရတို့အတွက် ပျက်စီးကျဆင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 10

पतिवत्नी पतत्येव विधवा सर्वमाचरेत् । सभर्तृकाशके पत्यौ सर्वं कुर्यादनुज्ञया

ပတိဝတနီ (ခင်ပွန်းကို သစ္စာထားသော မယား) သည် ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လျှင် အပြစ်ကျရသည်ဟု ဆို၏; သို့သော် မုဆိုးမသည် အကျင့်အကြံများအားလုံးကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ ခင်ပွန်းရှိနေသရွေ့ အရာအားလုံးကို သူ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ လုပ်ရမည်။

Verse 11

गत्वा परार्थं तीर्थादौ षोडशांशफलं लभेत् । गच्छतश्च प्रसङ्गेन तीर्थमर्द्धफलं स्मृतम्

တစ်ဦးသည် အခြားသူ၏ အကျိုးအတွက် အဓိကထား၍ တီရ္ထသို့ သွားလျှင် အကျိုးဖလကို ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံသာ ရသည်။ ထို့ပြင် အဖော်အပေါင်းနှင့် အကြောင်းကြား၍ မတော်တဆလိုက်သွားသူအတွက် တီရ္ထ၏ ဖလကို တစ်ဝက်သာဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 12

अनुसङ्गेन तीर्थस्य स्नाने स्नानफलं विदुः । नैव यात्राफलं तज्ज्ञाः शास्त्रोक्तं कल्मषापहम्

သိမြင်သူတို့က ဆိုသည်မှာ—အဖော်အပေါင်းနှင့် အကြောင်းကြား၍သာ တီရ္ထတွင် ရေချိုးလျှင် ရေချိုးခြင်း၏ ဖလသာ ရပြီး၊ သာස්တရတွင် ပాపကို ဖယ်ရှားသည်ဟု ဆိုသော ယာထရာ၏ ပြည့်စုံသော ဖလကို မရနိုင်။

Verse 13

पित्रर्थं च पितृव्यस्य मातुर्मातामहस्य च । मातुलस्य तथा भ्रातुः श्वशुरस्य सुतस्य च

အဖေ၏ အကျိုးအတွက်၊ အဖေဘက် ဦးလေး (ပိတෘဗျ) အတွက်၊ အမေ နှင့် အမေဘက် အဘိုး (မာတామဟ) အတွက်၊ ထို့အတူ အမေဘက် ဦးလေး (မာတုလ)၊ အစ်ကို/ညီ၊ ယောက္ခမအဖေ (ရှွရှုရ) နှင့် သား၏ အကျိုးအတွက်လည်း (တီရ္ထရေချိုး/ကర్మကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်)။

Verse 14

पोषकार्थादयोश्चापि मातामह्या गुरोस्तथा । स्वसुर्मातृष्वसुः पैत्र्या आचार्याध्यापकस्य च

ထို့အတူ ကူညီထောက်ပံ့သူ အကျိုးပြုသူတို့နှင့် အခြားသူများအတွက်လည်း၊ မိခင်ဘက် အဘွား (မాతာမဟီ) အတွက်လည်း၊ ထို့ပြင် ဂုရုအတွက်လည်း၊ မိမိညီမ/အစ်မ၊ မိခင်ဘက် အဒေါ်၊ ဖခင်ဘက် အဒေါ်၊ အာစာရျနှင့် ဆရာအတွက်လည်း—တီရ္ထကံကို အပ်နှံ၍ အနုမောဒနာပြုနိုင်သည်။

Verse 15

इत्याद्यर्थे नरः स्नात्वा स्वयमष्टांशमाप्नुयात् । साक्षात्पित्रोः प्रकुर्वाणश्चतुर्थांशमवाप्नुयात्

ဤသို့သော ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် တီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်လျှင် လူသည် မိမိအတွက် ကုသိုလ်၏ အဋ္ဌမပိုင်းကို ရရှိသည်။ သို့ရာတွင် မိဘနှစ်ပါးအတွက် တိုက်ရိုက်ပြုလုပ်လျှင် ကုသိုလ်၏ စတုတ္ထပိုင်းကို ရရှိသည်။

Verse 16

पतिपत्न्योर्मिथश्चार्द्धं फलं प्राहुर्मनीषिणः । भागिनेयस्य शिष्यस्य भ्रातृव्यस्य सुतस्य च । षट्त्रिपञ्चचतुर्भागान्फलमाप्नोति वै नरः

ပညာရှိတို့က ခင်ပွန်းနှင့် ဇနီးသည် တစ်ဦး၏ ဓမ္မဖလကို တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတူတကွ တစ်ဝက်စီ မျှဝေကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အစ်မ/ညီမ၏ သား၊ သစ္စာရှိသော သင်တန်းသား(ရှစ်ရှ), တူညီသော မျိုးရိုးဆိုင်ရာ ဆွေမျိုး (ဘြာတృဗျ), နှင့် သားလည်း ထိုကုသိုလ်၏ အစိတ်အပိုင်းကို ရရှိပြီး—ဆက်နွယ်မှုအလိုက် ခြောက်ပုံတစ်ပုံ၊ သုံးပုံတစ်ပုံ၊ ငါးပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် လေးပုံတစ်ပုံ အဖြစ် ဖလကို ရရှိသည်။

Verse 17

इति ते कथितं पार्थ पारम्पर्यक्रमागतम् । कर्तव्यं ज्ञातिवर्गस्य परार्थे धर्मसाधनम्

ဤသို့ပင်၊ ဟေ ပါရ္ထ၊ အစဉ်အလာဆက်စပ်စဉ်ဆက်မှ ဆင်းသက်လာသော အကြောင်းကို သင်အား ငါ ပြောပြပြီးပြီ။ ဆွေမျိုးအစုအဝေး၏ တာဝန်မှာ အခြားသူတို့၏ အကျိုးအတွက်လည်း ဓမ္မကို ဆောင်ရွက်၍ ပြည့်စုံစေခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 18

वर्षाऋतुसमायोगे सर्वा नद्यो रजस्वलाः । मुक्त्वा सरस्वतीं गङ्गां नर्मदां यमुनानदीम्

မိုးရာသီ ရောက်လာသောအခါ မြစ်အားလုံးကို ‘ရဇස්ဝလာ’ ဟူ၍ မသန့်ရှင်းသည့် အခြေအနေရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် စရஸဝတီ၊ ဂင်္ဂါ၊ နရ္မဒါ နှင့် ယမုနာမြစ်တို့ကို မချန်လှပ်။