Adhyaya 226

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पुण्यं तीर्थं तद्विमलेश्वरम् । यत्र स्नानेन दानेन जपहोमार्चनादिभिः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ထို့နောက် ကရိုးရှတစ်ခုအကွာ၌ ပုဏ္ဏမြတ်သော တီရ္ထ ‘ဝိမလေရှွရ’ ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် ဇပ၊ ဟိုးမ၊ အရ္ချန စသည့် အကျင့်များဖြင့်—

Verse 2

विमलेश्वरमाराध्य यो यदिच्छेत्स तल्लभेत् । स्वर्गलाभादिकं वापि पार्थिवं वा यथेप्सितम्

ဝိမလေရှွရကို အာရာဓနာပြုလျှင် လူသည် မိမိလိုချင်သမျှကို ရရှိသည်—ကောင်းကင်ဘုံရရှိခြင်း စသည့် အကျိုးများဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လောကီအလိုဆန္ဒများဖြစ်စေ မိမိဆန္ဒအတိုင်း။

Verse 3

पुरा त्रिशिरसं हत्वा त्वष्टुः पुत्रं शतक्रतुः । यस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्वैमल्यं परमं गतः

ရှေးကာလ၌ တ္ဝෂ္ဋṛ၏ သား တြိရှိရသကို သတ်ပြီးနောက်၊ သတကရတု (အိန္ဒြ) သည် ဤတီရ္ထ၏ မဟာတ్మျာကြောင့် အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းမှုကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 4

यत्र वेदनिधिर्विप्रो महत्तप्त्वा तपः पुरा । नानाकर्ममलैः क्षीणैर्विमलोऽभवदर्कवत्

ထိုနေရာ၌ ဝေဒသမ္ပတ္တိ၏ خزန်တော်ဖြစ်သော ဗြာဟ္မဏသည် ရှေးကာလ၌ မဟာတပဿာကို ပြုခဲ့၏။ ကర్మအမျိုးမျိုး၏ အညစ်အကြေးများ ပျောက်ကင်းသွားသဖြင့် နေမင်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းတောက်ပလာ၏။

Verse 5

महादेवप्रसादेन सोमवत्प्रियदर्शनः । पुरा भानुमतीं भानुः सुतां स्मरशरार्दितः

မဟာဒေဝ၏ ကရုဏာကြောင့် သူသည် လမင်းကဲ့သို့ မြင်ရသက်သာလှပလာ၏။ ရှေးကာလ၌ ဘာနုသည် ကာမဒေဝ၏ မြားများကြောင့် နာကျင်၍ ဘာနုမတီဟူသော သမီးကို တမ်းတခဲ့၏။

Verse 6

चकमे तेन दोषेण कुष्ठरोगार्दितोऽभवत् । स चाप्यत्र तपस्तप्त्वा विमलत्वमुपागतः

ထိုအပြစ်ကြောင့်ပင် သူသည် ကုဋ္ဌရောဂါ (လက်ပရိုစီ) ဖြင့် ဒုက္ခရောက်ခဲ့၏။ သို့သော် ဤနေရာ၌ တပဿာပြု၍ ထပ်မံ သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိလာ၏။

Verse 7

महादेवेन तुष्टेन स्वस्थानं मुदितोऽभजत् । तथैव च पुरा पार्थ विभाण्डकसुतो मुनिः

မဟာဒေဝ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသောအခါ သူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ခဲ့၏။ ထိုနည်းတူ၊ အို ပါရ္ထ၊ ရှေးကာလ၌ ဗိဘာဏ္ဍက၏ သားဖြစ်သော မုနိလည်း ထိုကရုဏာကို ခံစားခဲ့၏။

Verse 8

योगिसङ्गं वने प्राप्य पुरे च नृपतेस्तथा । राजसंसर्गदोषाद्वै मालिन्यं परमात्मनः

တောတွင်း၌ သူသည် ယောဂီတို့၏ ပေါင်းသင်းမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး မြို့တွင်း၌လည်း မင်းနှင့် ဆက်နွယ်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ရာဇအာဏာနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း၏ အပြစ်ကြောင့် မဟာအတ္တမတော်တောင် အညစ်အကြေးကပ်နိုင်သည်။

Verse 9

विचारयन्नभ्युपेत्य रेवासागरसङ्गमम् । शान्तया भार्यया सार्द्धं तप्त्वा द्वादशवत्सरान्

နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားတော်မူပြီး ရေဝါမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဇနီး သာန္တာနှင့်အတူ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် တပဿာကျင့်တော်မူ၏။

Verse 10

कृच्छ्रचान्द्रायणैर्देवं तोषयंस्त्र्यम्बकं मुनिः । महादेवेन तुष्टेन सोऽपि वैमल्यमाप्तवान्

ကျပ်တည်းသော ကೃစ္ଛရ နှင့် စန္ဒြာယဏ ဝတ်တရားများဖြင့် ထိုမုနိသည် တြိယမ္ဗက ဒေဝကို ပျော်ရွှင်စေတော်မူ၏။ မဟာဒေဝ ပျော်ရွှင်တော်မူသော် သူလည်း ပြည့်စုံသော သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 11

शर्वाण्या प्रेरितः शर्वः पुरा दारुवने नृप । मोहनान्मुनिपत्नीनां स्वं दीक्ष्य विमलं किल

အို မင်းကြီး၊ ရှရ္ဝာဏီ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရှရ္ဝ (ရှီဝ) သည် ယခင်က ဒာရုဝန သစ်တောသို့ သွားတော်မူ၏။ မုနိတို့၏ ဇနီးများကို မောဟနဖြင့် ဆွဲဆောင်ပြီးနောက် မိမိ၏ ရုပ်သဘောကိုပင် ဒိက္ခာခံကာ မလင်ကင်းစင်အောင် ပြုတော်မူသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 12

विचार्य परमस्थानं नर्मदोदधिसङ्गमम् । तत्र स्थित्वा महाराज तपस्तप्त्वा सहोमया

နရမဒါမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာကို အမြင့်မြတ်ဆုံးနေရာဟု ဆင်ခြင်သိမြင်ပြီး၊ အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ ဟိုးမာနှင့်အတူ တပဿာကျင့်တော်မူ၏။

Verse 13

विमलोऽसौ यतो जातस्तेनासौ विमलेश्वरः । तेन नाम्ना स्वयं तस्थौ लोकानां हितकाम्यया

ထိုနေရာ၌ သူသည် “ဝိမလ” (မလင်ကင်းစင်) ဖြစ်လာသဖြင့် “ဝိမလေရှွရ” ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။ ထိုနာမတော်ဖြင့်ပင် လောကတို့၏ အကျိုးကို လိုလားသော ကရုဏာကြောင့် ထိုနေရာ၌ ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 14

ततस्तिलोत्तमां सृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रजानाथोऽपि तां सृष्ट्वा दृष्ट्वाग्रे सुमनोहराम्

ထို့နောက် လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် တီလိုတ္တမာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်လည်း သူမကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် မျက်နှာတော်ရှေ့၌ အလွန်စွဲမက်ဖွယ် အလှကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။

Verse 15

भावियोगबलाक्रान्तः स तस्यामभिकोऽभवत् । तेन वीक्ष्य सदोषत्वं रेवातीरद्वयं श्रितः

လာမည့်ကံကြမ္မာ၏အား (နှင့် ကာမစိတ်) ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရ၍ သူမအပေါ် စွဲလမ်းသွား၏။ ထိုစွဲလမ်းမှုကြောင့် မိမိ၏ အပြစ်မလင့်အခြေအနေကို သိမြင်ကာ သန့်စင်ခြင်းအတွက် ရေဝါမြစ်၏ နှစ်ဖက်ကမ်းကို အားကိုးသွား၏။

Verse 16

तीर्थान्यनुसरन्मौनी त्रिस्नायी संस्मरञ्छिवम् । रेवार्णवसमायोगे स्नात्वा सम्पूज्य शङ्करम् । कालेनाल्पेन राजर्षे ब्रह्माप्यमलतां गतः

အို ရာဇဠိသီ၊ သူသည် မောနဖြင့် တီရ္ထများကို လိုက်လံသွားလာကာ သုံးကြိမ်ရေချိုး၍ ရှိဝကို အမြဲသတိရ၏။ ရေဝါမြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ ရေချိုးပြီး ရှင်ကရကို စနစ်တကျ ပူဇော်ကာ အချိန်မကြာမီ ဘြဟ္မာတောင် မလင့်ကင်းသန့်မှုကို ရရှိသွား၏။

Verse 17

एवमन्येऽपि बहुशो देवर्षिनृपसत्तमाः । त्यक्त्वा दोषमलं तत्र विमला बहवोऽभवन्

ထိုနည်းတူ အကြိမ်ကြိမ် အခြားသော ဒေဝဠိသီများနှင့် အထူးမြတ်သော မင်းများလည်း ထိုနေရာ၌ အပြစ်မလင့်ကို စွန့်ပယ်ကာ အများအပြား သန့်ရှင်းကြည်လင်သူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 18

तथा त्वमपि राजेन्द्र तत्र स्नात्वा शिवार्चनात् । अमलोऽपि विशेषेण वैमल्यं प्राप्स्यसे परम्

ထိုနည်းတူ အို မင်းတို့၏အရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုး၍ ရှိဝကို အရ္ချနာပူဇော်လျှင်—သင်သည် ယခင်ကတည်းက သန့်ရှင်းနေသော်လည်း—အထူးသဖြင့် အမြင့်ဆုံး မလင့်ကင်းသန့်မှုကို ရရှိမည်။

Verse 19

तत्र स्नात्वा नरो नारी पूजयित्वा महेश्वरम् । पापदोषविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး မဟေရှဝရကို ပူဇော်လျှင် ယောက်ျားမိန်းမမရွေး အပြစ်နှင့် အညစ်အကြေးမှ လွတ်ကင်းကာ ဗြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။

Verse 20

तत्रोपवासं यः कृत्वा पश्येत विमलेश्वरम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां सर्वपर्वसु पार्थिव

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ဝိမလေရှဝရကို ဖူးမြင်သူသည်—အဋ္ဌမီ၊ စတုရ္ဒသီနှင့် ပွဲတော်နေ့တိုင်း၌—မဟာကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 21

सप्तजन्मकृतं पापं हित्वा याति शिवालयम् । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पित्ःणामनृणी भवेत् । ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम्

ခုနစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်ကို စွန့်လွှတ်၍ လူသည် ရှိဝ၏ အဘိုဒ်သို့ ရောက်သည်။ နည်းလမ်းတကျ ရှရားဒ္ဓ ပြုလုပ်လျှင် ဘိုးဘွားတို့အပေါ် အကြွေးမှ လွတ်ကင်းသည်။ စွမ်းအားအတိုင်း ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေး၍ ဒက္ခိဏာ ပေးလှူရမည်။

Verse 22

यद्यदिष्टतमं लोके यच्चैवात्महितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तत्रैवाक्षयमिच्छता । स्वर्णधान्यानि वासांसि छत्रोपानत्कमण्डलुम्

လောက၌ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသောအရာနှင့် အိမ်တွင်း၌ ကိုယ်အကျိုးပြုသောအရာတို့ကို မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို လိုလားသူသည် အရည်အချင်းရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ထံ လှူဒါန်းရမည်။ ဥပမာ ရွှေ၊ စပါးနှံ၊ အဝတ်အထည်၊ ထီး၊ ဖိနပ်နှင့် ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) တို့။

Verse 23

गृहं देवस्य वै शक्त्या कृत्वा स्याद्भुवि भूपतिः । गीतनृत्यकथाभिश्च तोषयेत्परमेश्वरम्

စွမ်းအားအတိုင်း ဘုရား၏ အိမ်တော် (ဘုရားကျောင်း) ကို ဆောက်လုပ်လျှင် လူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် သီချင်း၊ အကနှင့် သာသနာရေး ပုံပြင်တော်များဖြင့် ပရမေရှဝရကို ပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။