Adhyaya 225

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेदलिकातीर्थमुत्तमम् । अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မဟာရသီက မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် ကရိုးရှ တစ်ကရိုးရှ အကွာ၌ အလိကာ တီရ္ထ အမြတ်သို့ သွားရမည်။ အလိကာ ဟူသော ဂန္ဓဗ္ဗီ မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိ၍ အကျင့်မကောင်း၊ စိတ်ကောက်ကွေ့သောသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता

သူမသည် စိတ္တရစေန၏ မြေးမ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝိဒျာနန္ဒ မဟာရသီထံ သွား၍ ထိုသူကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးချယ်ရာ မဟာရသီက လက်ခံပြီး၊ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူနှင့်အတူ နေထိုင်하였다။

Verse 3

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम्

အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် ခင်ပွန်းအိပ်နေစဉ် သူမက ခင်ပွန်းကို သတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွား၍ မိမိအဖ ရတ္နဝလ္လဘ ထံသို့ ထိုအကြောင်းကို တင်ပြ하였다။

Verse 4

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम्

အို မင်းကြီး၊ အဖနှင့်အမိက သူမကို စွန့်ပစ်ကြပြီး လူအများကလည်း ဆဲဆိုကာ—“သင်သည် ကိုယ်ဝန်ဖျက်သမား၊ သင်သည် ခင်ပွန်းသတ်သမား; မျက်နှာမပြပါနှင့်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 5

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज

“အို ဗြာဟ္မဏ သတ်သမား၊ အို အပြစ်အလွန်ကြီးသူ! ထွက်သွားလော့—စွန့်ပစ်ခံရသူ၊ ဤအိမ်မှ ထွက်ခွာလော့!”

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । इति दुःखान्विता मूढा ताभ्यां निर्भर्त्सिता सती । तनुं त्यक्तुं मनश्चक्रे प्राप्य तीर्थान्तरं क्वचित्

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ဆိုသည်– ထိုသို့ ဝမ်းနည်းဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ မောဟဖြစ်ကာ သူတို့၏ ပြင်းထန်သော ပြစ်တင်မှုကို ခံရသဖြင့်၊ သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်하였다။ ထို့နောက် တစ်နေရာရာရှိ အခြားသော တီရ္ထသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 7

संपृच्छ्यमाना तीर्थानि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । श्रुत्वा पापहरं तीर्थं रेवासागरसङ्गमे

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သူမသည် တီရ္ထများအကြောင်းကို ဗြာဟ္မဏများထံ မေးမြန်းလျက်၊ ရေဝါ (နရမဒါ) မြစ်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ အပြစ်ပယ်ဖျက်သော တီရ္ထရှိကြောင်း ကြားသိ하였다။

Verse 8

तत्र पार्थ तपश्चक्रे निराहारा जितव्रता । कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराकमहासांतपनादिभिः

ထိုနေရာ၌၊ အို ပෘഥာ၏ သားတော်၊ သူမသည် တပသ္ယာကို ဆောင်ရွက်하였다—အစာမစားဘဲ အစာရှောင်၍၊ ဝတ္တရားကတိ၌ တည်ကြည်ကာ—ကೃચ્છ્ર၊ အတိကೃच्छ્ર၊ ပာရာက၊ မဟာသాంతပန စသည့် ပြင်းထန်သော အနုဋ္ဌာန်များကို ကျင့်သုံး하였다။

Verse 9

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैः कर्शयामास वै तनुम् । एवं वर्षशतं सार्द्धं व्यतीतं तपसा नृप

ချန္ဒြာယဏ နှင့် ဗြဟ္မကူರ್ಚ ဝတ္တများဖြင့် သူမသည် အမှန်တကယ် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိန်လှီစေ하였다။ ထိုသို့ဖြင့်၊ အို မင်းကြီး၊ တပသ္ယာဖြင့် နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံစွာ ကုန်လွန်하였다။

Verse 10

तस्या विशुद्धिमिच्छन्त्याः शिवध्यानार्चनादिभिः । ततः कतिपयाहोभिस्तस्या ज्ञात्वा हठं परम् । परितुष्टः शिवः प्राह पार्वत्या परिचोदितः

သူမသည် ရှိဝကို ဓ్యာနပြုခြင်း၊ အာရ္ချနာပြုခြင်း စသည့် အကျင့်များဖြင့် သန့်စင်မှုကို လိုလားနေစဉ်၊ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမ၏ အလွန်အမင်း တည်ကြည်သော တပသ္ယာကို သိမြင်၍ ရှိဝသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာကာ၊ ပါర్వတီ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 11

ईश्वर उवाच । पुत्रि मा साहसं कार्षीः शुद्धदेहासि साम्प्रतम् । तुष्टोऽहं तपसा तेऽद्य वरं वरय वाञ्छितम्

ဤသွ the ဘုရား မိန့်တော်မူသည် - 'အို သမီး၊ ဤမျှ ပြင်းထန်သော အကျင့်ကို မကျင့်ပါနှင့်။ သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခု သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီ။ သင့်အကျင့်သီလကြောင့် ငါနှစ်သက်ပါ၏၊ အလိုရှိရာ ဆုကို တောင်းလော့။'

Verse 12

अलिकोवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यद्यहं मता । नानापापाग्नितप्ताया देहि शुद्धिं परां मम

အလိကာ လျှောက်ထားသည် - 'အို နတ်တို့သခင်၊ အကယ်၍ ကိုယ်တော် နှစ်သက်တော်မူပြီး ကျွန်ုပ်အား ဆုပေးထိုက်သည်ဟု ထင်မြင်ပါက၊ အပြစ်များစွာတည်းဟူသော မီးလျှံဖြင့် ပူလောင်နေသော ကျွန်ုပ်အား အမြတ်ဆုံးသော စင်ကြယ်ခြင်းကို ပေးသနားတော်မူပါ။'

Verse 13

त्वं मे नाथो ह्यनाथायास्त्वमेव जगतां गुरुः । दीनानाथसमुद्धर्ता शरण्यः सर्वदेहिनाम्

'ကိုယ်တော်သည် ကိုးကွယ်ရာမဲ့နေသော ကျွန်ုပ်၏ ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်ပါ၏။ ကိုယ်တော်သည် လောကသုံးပါး၏ ဆရာဖြစ်တော်မူ၏။ ဆင်းရဲသားနှင့် ကိုးကွယ်ရာမဲ့သူတို့ကို ကယ်တင်သောသူ၊ သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူ၏။'

Verse 14

ईश्वर उवाच । त्वं भद्रे शुद्धदेहासि मा किंचिदनुशोचिथाः । स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां ततः स्वर्गमेष्यसि

ဤသွ the ဘုရား မိန့်တော်မူသည် - 'အို မြတ်သောသူ၊ သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် စင်ကြယ်ပြီ။ အနည်းငယ်မျှ မပူဆွေးပါနှင့်။ ဤနေရာ၌ သင့်အမည်ဖြင့် ငါ့ကို တည်ထားလော့၊ ထို့နောက် သင်သည် နတ်ပြည်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။'

Verse 15

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत । अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम्

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် နတ်တို့သခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် ကွယ်ပျောက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အလိကာသည်လည်း ကြည်ညိုစိတ်ဖြင့် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သျှင်္ကရဘုရားကို တည်ထားလေ၏။

Verse 16

दत्त्वा दानं च विप्रेभ्यो लोकमाप महोत्कटम् । पितरं च समासाद्य मातरं च युधिष्ठिर

ဗြာဟ္မဏများအား ဒါနပြု၍ သူမသည် မြင့်မြတ်တောက်ပသော လောကကို ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ အဖနှင့် အမိကိုလည်း တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

Verse 17

तैश्च संमानिता प्रीत्या बन्धुभिः सालिका ततः । विमानवरमारूढा दिव्यमालान्विता नृप

အဲဒီ ဆွေမျိုးများက ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်စွာ ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့် အို မင်းကြီး၊ စာလိကာသည် ထို့နောက် အထူးကောင်းမြတ်သော ဝိမာနပေါ် တက်ရောက်၍ ဒိဗ္ဗပန်းမော်လီများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 18

गौरीलोकमनुप्राप्तसखित्वेऽद्यापि मोदते । ततः प्रभृति तत्पार्थ विख्यातमलिकेश्वरम्

ဂေါရီ၏ လောက၌ မိတ်သဟာယဖြစ်ခြင်းကို ရရှိပြီး ယနေ့တိုင်လည်း ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ပೃഥာ၏ သား၊ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤသန့်ရှင်းဌာနသည် ‘အလိကေရှွရ’ ဟု ကျော်ကြားလာသည်။

Verse 19

तत्र तीर्थे तु या नारी पुरुषो वा युधिष्ठिर । स्नात्वा सम्पूजयेद्भक्त्या महादेवमुमायुतम्

ထိုတီရ္ထ၌ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ—ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက်—ဦမာနှင့်အတူရှိသော မဟာဒေဝကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။

Verse 20

स पापैर्विविधैर्मुक्तो लोकमाप्नोति शांकरम् । मानसं वाचिकं पापं कायिकं यत्पुरा कृतम्

သူသည် အမျိုးမျိုးသော အပြစ်များမှ လွတ်ကင်း၍ ရှင်ကရာ၏ လောကကို ရောက်ရှိသည်။ ယခင်က ပြုခဲ့သော အပြစ်များ—စိတ်ဖြင့်၊ စကားဖြင့်၊ ကိုယ်ဖြင့်—

Verse 21

सर्वं तद्विलयं याति भोजयित्वा द्विजान्सदा । दीपं दत्त्वा च देवाग्रे न रोगैः परिभूयते

ဒွိဇတို့အား အမြဲတမ်း အာဟာရပေးလှူခြင်းဖြင့် အပြစ်အားလုံး ပျော်လျက်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားရှေ့၌ မီးအလင်း (ဒီပ) ဆက်ကပ်လှူဒါန်းလျှင် ရောဂါတို့က မအနိုင်ယူနိုင်။

Verse 22

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च । दत्त्वा देवाय राजेन्द्र शाक्रं लोकमवाप्नुयात्

အို ရာဇင်ဒြ! ဒေဝတားအား သုပ်ပാത്ര (အမွှေးတိုင်ပုံး)၊ ဝိမာန (မော်ဒယ်)၊ ခေါင်းလောင်းနှင့် ကလသ (ရေခွက်/အိုး) ကို လှူဒါန်းပါက သက္ကရ (အိန္ဒြ) ၏ လောကကို ရောက်နိုင်သည်။