Adhyaya 223

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम्

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် အို ပါရထ၊ ကရိုးရှတစ်ကွာအကွာ၌ ‘ဝါသဝ’ ဟူသော အမြတ်ဆုံး တီရ္ထရှိသည်။ ထိုနေရာကို ဝသုတို့က တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာ၌ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။”

Verse 2

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टाविमे पुरा

“ဓရာ၊ ဓြုဝ၊ သောမ၊ အာပ၊ အနိလ၊ အနလ၊ ပြတျူရှ၊ နှင့် ပြဘာသ—ဤရှစ်ပါးသည် ရှေးကာလ၌ ‘ဝသု’ ဟူ၍ လူသိများခဲ့ကြသည်။”

Verse 3

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः

“အို ဘာရတ၊ ဘိုးဘွားပိတೃတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်၍ ဂర్భဝါသ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) အတွက် သတ်မှတ်ခံရကာ၊ သူတို့သည် နရမဒါမြစ်၏ တီရ္ထသို့ ရောက်ရှိပြီး အင်ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်လျက် တပသ္ယာကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။”

Verse 4

आराधयन्तः परमं भवानीपतिमव्यम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः

သူတို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော—ဘဝာနီ၏သခင်၊ မပျက်မယွင်းသော မဟေရှဝရကို—တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် အာရాధနာပြုခဲ့ကြ၏။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထို့နောက် မဟေရှဝရသည် ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 5

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस्त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे

ထိုအခါ သူသည် သူတို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားပေါ်လာ၍ သူတို့လိုလားသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဝရကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဝစုတို့သည် မဟေရှဝရကို မိမိတို့၏ နာမဖြင့် စတင်တည်ထောင်ကာ; ရှင်ကရာ ပီတိဖြစ်သည့်အခါ သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 6

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात्प्रयत्नतः

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် “ဝာသဝ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏။ အို မဟာရာဇာ၊ ထိုတီရ္ထ၌ သဒ္ဓါဖြင့် ရှိဝကို ပူဇော်သူသည် ရရှိသမျှ ပူဇော်ပစ္စည်းတို့ဖြင့်ပင် ကြိုးစား၍ မီးအလင်း (ဒီပ) ကို ဆက်ကပ်သင့်၏။

Verse 7

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ

လင်းလက်သော ပက္ခ၌ရှိသော အဋ္ဌမီနေ့၌—သို့မဟုတ် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း နေ့စဉ်ပင်—သူသည် ရှိဝ၏ အနီးကပ်စန္နိဋ္ဌာန်၌ အနှစ်ရှစ်ထောင် (ပုဏ္ဏဖလအဖြစ်) နေထိုင်ရမည်။

Verse 8

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस्तथापि वा

ထို့နောက် သူသည် ရှိဝလောကသို့ ရောက်၍ ဂర్భဝါသ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) ကို မတွေ့ရတော့။ ပန်းဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ရွက်နုဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သစ်သီးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စပါးနှံဖြင့်ဖြစ်စေ—ရှိသမျှဖြင့်ပင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 9

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात्क्वचित् । सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ဘုရား အီရှာနကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခသို့ မကျရောက်။ ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 10

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते

ကောန္တေယာ၊ ဝါသဝေရှ္ဝရ၌ တစ်နေ့တည်းပင် နေထိုင်သူသည် ပ罪အစုအဝေးကို ဖယ်ရှားကာ နေမင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်မောဒနာရသည်။

Verse 11

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद्वासांसि दक्षिणाम्

ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို အဟာရကျွေးမွေး၍ ဒက္ခိဏာအဖြစ် အဝတ်အစားကိုလည်း လှူဒါန်းသင့်သည်။