Adhyaya 222

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेत्तिलादं तीर्थमुत्तमम् । तिलप्राशनकृद्यत्र जाबालिः शुद्धिमाप्तवान्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် ကရိုးရှ တစ်ကရိုးရှ အကွာ၌ တိလာဒါ ဟူသော အထူးမြတ်သော တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ငံ့စေ့ (နှမ်း) စားသုံးသည့် အကျင့်ဖြင့် ဇာဘာလီ သန့်စင်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 2

पितृमातृपरित्यागी भ्रातुर्भार्याभिलाषकृत् । पुत्रविक्रयकृत्पापश्छलकृद्गुरुणा सह

သူသည် မိဘကို စွန့်ပစ်သူ၊ အစ်ကို/ညီကို၏ ဇနီးကို လိုလားတပ်မက်သူ၊ သားကို ရောင်းချသည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်သူ၊ ထို့ပြင် ကိုယ့်ဆရာတော်နှင့်တောင် လှည့်စားကောက်ကျစ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 3

एवं दोषसमाविष्टो यत्र यत्रापि गच्छति । तत्र तत्रापि धिक्कारं लभते सत्सु भारत । न कोऽपि संगतिं धत्ते तेन सार्द्धं सभास्वपि

ဤသို့ အပြစ်အနာအဆာများက လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် သူသည် ဘယ်နေရာသို့ သွားသွား၊ အို ဘာရတ၊ ထိုနေရာတိုင်း၌ သီလဝါသူတို့အကြား အရှက်ခွဲခြင်းသာ ခံရ၏။ အစည်းအဝေးများ၌ပင် သူနှင့် မည်သူမျှ မပေါင်းသင်းလိုကြ။

Verse 4

इति लज्जान्वितो विप्रः काले न महता नृप । चिन्तामवाप महतीमगतिज्ञो हि पावने

ဤသို့ အရှက်တရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဗြာဟ္မဏသည် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။ အကြောင်းမှာ သန့်စင်ပယ်ဖျက်ခြင်းအရေး၌ မည်သည့်ခိုလှုံရာကိုမျှ မသိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 5

चकार सर्वतीर्थानि रेवां चाप्यवगाहयत्

သူသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများအားလုံးကို လှည့်လည်ဖူးမြော်ပြီး၊ ရေဝါ (နရမဒါ) မြစ်၌လည်း ရေချိုးကာ ရေမြုပ်ဆင်းခဲ့သည်။

Verse 6

अणिवापान्तमासाद्य दक्षिणे नर्मदातटे । तस्थौ यत्र व्रती पार्थ जाबालिः प्राशयंस्तिलान्

အဏိဝါပ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ပြီး နရမဒါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်း၌ သူသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခဲ့သည်—အို ပာရ္ထ—အဲဒီမှာ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူ ဇာဘာလီသည် နှမ်းကို စားသောက်နေ၏။

Verse 7

तिलैरेकाशनं कुर्वंस्तथैवैकान्तराशनम् । त्र्यहषड्द्वादशाहाशी पक्षमासाशनस्तथा

နှမ်းကို သန့်ရှင်းသော အာဟာရအဖြစ်ထား၍ သူသည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်စားခြင်းနှင့် တစ်နေ့ခြားစားခြင်းကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သုံးရက်၊ ခြောက်ရက်၊ တစ်ဆယ့်နှစ်ရက် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် တစ်ပတ်ခွဲ၊ တစ်လကြာ ဝရတများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 8

कृच्छ्रचान्द्रायणादीनि व्रतानि च तिलैरपि । तिलादत्वमनुप्राप्तो ह्यब्दद्वासप्ततिं क्रमात्

နှမ်းကို အားထားကာ သူသည် ကೃચ્છရ (Kṛcchra) နှင့် စန္ဒြာယဏ (Cāndrāyaṇa) စသည့် ဝရတများကိုပါ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက် ၇၂ နှစ်ကြာ သာသနာကျင့်စဉ်ဖြင့် ‘နှမ်းမယ’ အခြေအနေ—နှမ်း၌ အပြည့်အဝ အနုမြူတည်ခြင်း—ကို ရောက်ရှိ하였다။

Verse 9

कालेन गच्छता तस्य प्रसन्नोऽभवदीश्वरः । प्रादादिहामुत्रिकीं तु शुद्धिं सालोक्यमात्मकम्

ကာလကြာလာသဖြင့် အီශ්ဝရသည် သူ့အပေါ် ပီတိဖြစ်၍ ဤလောကနှင့် ပရလောက နှစ်ပါးလုံး၌ သန့်စင်မှုကို ပေးတော်မူ하였다။ ထိုသန့်စင်မှုသည် စာလိုက്യ (sālokya) —တူညီသော ဒိဗ္ဗလောက၌ နေထိုင်ခြင်း—သို့ ရောက်စေ၏။

Verse 10

तेन स स्थापितो देवः स्वनाम्ना भरतर्षभ । तिलादेश्वरसंज्ञां च प्राप लोकादपि प्रभुः

အို ဘာရတမျိုးနွယ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော နွားထီးတော်၊ သူက ထိုဒေဝတাকে မိမိနာမဖြင့် တည်ထောင်၍ အမည်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သခင်ဘုရားသည်လည်း လောကတွင် ‘တီလာဒေရှွရ’ ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားလေ၏။

Verse 11

तदा प्रभृति विख्यातं तीर्थं पापप्रणाशनम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्दश्यष्टमीषु च

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် အပြစ်ပျက်စီးစေသောအဖြစ် ထင်ရှားလာ၏။ ထိုသန့်ရှင်းသော ရေကူးဆိပ်၌ လူတစ်ဦးက ရေချိုးပါက—အထူးသဖြင့် လဆန်းလပြည့်တစ်လျှောက် တိထိ ၁၄ ရက်နှင့် ၈ ရက်တွင်—

Verse 12

उपवासपरः पार्थ तथैव हरिवासरे । तिलहोमी तिलोद्वर्ती तिलस्नायी तिलोदकी

အို ပါရ္ထ၊ ဥပဝါသကို အလေးထား၍—အထူးသဖြင့် ဟရိ၏နေ့တွင်—နှမ်းဖြင့် ဟိုးမ (homa) ပူဇော်ကာ နှမ်းပျစ်ဖြင့် ကိုယ်ကိုလိမ်း၊ နှမ်းဖြင့် ရေချိုး၊ ထို့ပြင် အခမ်းအနားများတွင် နှမ်းရေကို အသုံးပြုရမည်။

Verse 13

तिलदाता च भोक्ता च नानापापैः प्रमुच्यते । तिलैरापूरयेल्लिङ्गं तिलतैलेन दीपदः । रुद्रलोकमवाप्नोति पुनात्या सप्तमं कुलम्

နှမ်းကို လှူဒါန်းသူနှင့် နှမ်းကို စားသုံးသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် အပြစ်မျိုးစုံမှ လွတ်မြောက်ကြ၏။ လိင်္ဂပေါ်သို့ နှမ်းကို ပြည့်စုံအောင် ပုံတင်၍ နှမ်းဆီမီးကို ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထိုသူသည် ရုဒ္ရလောကကို ရောက်ရှိကာ မိမိမျိုးရိုး၏ ခုနစ်ဆက်မြောက်အထိ သန့်စင်ပေးနိုင်၏။

Verse 14

तिलपिण्डप्रदानेन श्राद्धे नृपतिसत्तम । विकर्मस्थाश्च गच्छन्ति गतिमिष्टां हि पूर्वजाः

အို မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောဘုရင်၊ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်ပွဲ၌ နှမ်းပိဏ္ဍ (piṇḍa) ကို လှူဒါန်းခြင်းကြောင့်၊ ဝိကမ္မ (vikarma) ကြောင့် မသင့်လျော်သောအခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသော ဘိုးဘွားများပင် အမှန်တကယ် မိမိတို့လိုလားသည့် မင်္ဂလာဂတိကို ရောက်ကြလေ၏။

Verse 15

स्वर्गलोकस्थिताः श्राद्धैर्ब्राह्मणानां च भोजनैः । अक्षयां तृप्तिमासाद्य मोदन्ते शाश्वतीः समाः

ကောင်းကင်လောက၌ နေထိုင်သူတို့သည် ရှရာဒ္ဓကర్మကို ပြုလုပ်၍ ဘြာဟ္မဏတို့အား အဟာရပူဇာပေးခြင်းဖြင့် မကုန်ခန်းသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရရှိကာ အနန္တနှစ်ကာလတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်မြူးတူးကြသည်။

Verse 16

पितुः कुलं मातृकुलं तथा भार्याकुलं नृप । कुलत्रयं समुद्धृत्य स्वर्गं नयति वै नरः

အို မင်းကြီး၊ လူတစ်ဦးသည် ဖခင်မျိုးရိုး၊ မိခင်မျိုးရိုးနှင့် ဇနီးမျိုးရိုးဟူသော မျိုးရိုးသုံးပါးကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ အမှန်တကယ် ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်စေသည်။