Adhyaya 212

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनाशु सर्वपापैः प्रमुच्यते

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ယခု ငါသည် ဘုရား၏ မဟာကာရိယတစ်ရပ်ကို ထပ်မံ ဟောကြားမည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားရုံသာဖြင့်ပင် လူသည် လျင်မြန်စွာ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။”

Verse 2

भिक्षुरूपं परं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः । एकशालां गतो ग्रामं भिक्षार्थी क्षुत्पिपासितः

ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှဝရသည် ဘိက္ခုအမြင့်မြတ်သော ရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ “ဧကရှာလာ” ဟုခေါ်သော ရွာသို့ ဆွမ်းခံရန် သွားတော်မူ၏—မြင်ရသဖြင့် ဆာလောင်၍ ရေငတ်နေသကဲ့သို့။

Verse 3

अक्षसूत्रोद्यतकरो भस्मगुण्ठितविग्रहः । स्फुरत्त्रिशूलो विश्वेशो जटाकुण्डलभूषितः

လက်ထဲ၌ အက္ခသုတ်ရ (ဂျပ်မလာ) ကို မြှောက်ထား၍ ကိုယ်တော်ကို သန့်ရှင်းသော ပြာဖြင့် လိမ်းထားသည်။ တောက်ပသော တြိရှူးလ် လင်းလက်—ဗိဿဝေရှ၊ ဇဋာနှင့် နားကပ်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။

Verse 4

कृत्तिवासा महाकायो महाहिकृतभूषणः । वादयन्वै डमरुकं डिण्डिमप्रतिमं शुभम्

အရေပြားဝတ်စုံ (ကృတ္တိဝာသာ) ကို ဝတ်ဆင်၍ ကိုယ်တော်ကြီးမားသန့်ရှင်း၊ မြွေကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဆင်ယင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်္ဂလာရှိသော ဒမရုကို တီးခတ်တော်မူရာ မဟာစစ်ဒရမ်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သံထွက်လေ၏။

Verse 5

कपालपाणिर्भगवान्बालकैर्बहुभिर्वृतः । क्वचिद्गायन्हसंश्चैव नृत्यन्वदन् क्वचित्क्वचित्

ဘုရားသခင်သည် ကပာလ (ခေါင်းခွံပန်းကန်) ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်၍ ကလေးငယ်များစွာက ဝိုင်းရံနေ၏။ တခါတရံ သီချင်းဆို၍ ရယ်မော၊ တခါတရံ ကပြ၍ စကားပြော—တစ်ခါဒီမှာ တစ်ခါဟိုမှာ။

Verse 6

यत्र यत्र गृहे देवो लीलया डिण्डमं न्यसेत् । भाराक्रान्तं गृहं पार्थ तत्रतत्र विनश्यति

ဒေဝသည် လီလာဖြင့် ‘ဒိဏ္ဍိမ’ (ဒရမ်ပုံစံ) ကို မည်သည့်အိမ်တွင်မဆို ထားလိုက်သော်၊ အို ပෘഥာ၏သား၊ ထိုအိမ်သည် အလေးချိန်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း ပြိုကျသွား၏။

Verse 7

एवं सम्प्रचरन् देवो वेष्टितो बहुभिर्जनैः । दृश्यादृश्येन रूपेण निर्जगाम बहिः प्रभुः

ဤသို့ လှည့်လည်သွားလာစဉ်၊ လူအများက ဝိုင်းရံထားသော ဒေဝတော်သည် မြင်ရသကဲ့သို့ မမြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် အရှင်ဘုရားသည် အပြင်သို့ ထွက်တော်မူ၏။

Verse 8

इतश्चेतश्च धावन्तं न पश्यन्ति यदा जनाः । विस्मितास्ते स्थिताः शम्भुर्भविष्यति ततोऽस्तुवन्

လူတို့သည် အရှင်ကို ဒီဘက်ဟိုဘက် လျင်မြန်စွာ သွားလာနေစဉ် မမြင်နိုင်သောအခါ အံ့အားသင့်၍ ရပ်တည်နေကြ၏; ထို့နောက် “ဤအရှင်သည် သမ္ဘူပင် ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 9

तेषां तु स्तुवतां भक्त्या शङ्करं जगतां पतिम् । डिण्डिरूपो हि भगवांस्तदासौ प्रत्यदृश्यत

သူတို့သည် ဘဝတရားဖြင့် လောကတို့၏ အရှင် ရှင်ကရကို ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ ထိုအခါ ဘဂဝန်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ဒိဏ္ဍိ (ဒရမ်) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 10

तदाप्रभृति देवेशो डिण्डिमेश्वर उच्यते । दर्शनात्स्पर्शनाद्राजन् सर्वपापैः प्रमुच्यते

ထိုအချိန်မှစ၍ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို “ဒိဏ္ဍိမေရှဝရ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ အို မင်းကြီး၊ အရှင်၏ ဒർശနကို ရခြင်း—ထို့ပြင် ထိတွေ့ခြင်းဖြင့်ပင်—အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ရ၏။