Adhyaya 211

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आश्चर्यभूतं लोकस्य देवदेवेन यत्कृतम् । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि नर्मदातटवासिनाम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– ဒေဝတို့၏ဒေဝတော်က လောကအတွက် အံ့ဩဖွယ် ပြုလုပ်တော်မူသော ကိစ္စကို နර්မဒါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်သူတို့နှင့် ဆက်နွယ်သမျှ အပြည့်အစုံ သင့်အား ငါဟောပြမည်။

Verse 2

द्विजान् सुकृत्पणान् देवः कुष्ठी भूत्वा ययाच ह । श्राद्धकाले तु सम्प्राप्ते रक्तगन्धानुलेपनः

ဒေဝတော်သည် ကုဋ္ဌရောဂါသည်၏ ရုပ်ကို ဆောင်၍ ပုဏ္ဏ၏ အကျိုးကို ကုန်သွယ်သကဲ့သို့ တွက်ချက်တတ်သော်လည်း သီလရှိသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များထံမှ ဆွမ်းတောင်းတော်မူ၏။ သြရဒ္ဓကာလ ရောက်လာသော် အနီရောင် မွှေးကြိုင်သော လိမ်းဆေးဖြင့် လိမ်းကျံလျက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 3

स्रवद्बुद्बुदगात्रस्तु मक्षिकाकृमिसंवृतः । दुश्चर्मा दुर्मुखो गन्धी प्रस्खलंश्च पदे पदे

ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဖုအုံဖုဖောင်း အနာများမှ ရည်ယိုစီးလျက်၊ ယင်နှင့် ပိုးကောင်များ ဝိုင်းလုံးဖုံးအုပ်နေ၏။ အသားအရေ ဆိုးရွား၍ မျက်နှာ ကြောက်မက်ဖွယ်၊ နံစော်လျက်—ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် လဲလှယ်တော်မူ၏။

Verse 4

ब्राह्मणावसथं गत्वा स्खलन्द्वारेऽब्रवीदिदम् । भोभो गृहपते त्वद्य ब्राह्मणैः सह भोजनम्

ဗြာဟ္မဏတို့၏ နေရာသို့ သွားရောက်၍ တံခါးဝ၌ လဲလှယ်ကာ ပြောသည်– “အို အိမ်ရှင်ကြီး၊ ယနေ့ ငါသည် ဗြာဟ္မဏတို့နှင့်အတူ ဆွမ်းစားလို၏”။

Verse 5

त्वद्गृहे कर्तुमिच्छामि ह्येभिः सह सुसंस्कृतम् । ततस्तं ब्रह्माणं दृष्ट्वा यजमानसमन्विताः

“ဤသူတို့နှင့်အတူ သင်၏အိမ်၌ သန့်ရှင်းစွာ စီမံပြင်ဆင်ထားသော ဘောဇနကို စားသုံးလို၏” ဟုဆိုပြီး၊ ထိုဗြာဟ္မဏကို မြင်သော် ယဇမာနအဖြစ်ရှိသော အိမ်ထောင်ရှင်တို့သည် သင့်လျော်သကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ကြ၏။

Verse 6

स्रवन्तं सर्वगात्रेषु धिग्धिगित्येवमब्रुवन् । निर्गच्छस्वाशु दुर्गन्ध गृहाच्छीघ्रं द्विजाधम

သူ၏ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့မှ စိမ့်ထွက်နေသည်ကို မြင်ကြသော် “ဓိက္ ဓိက္” ဟုအော်ကာ “အမြန်ထွက်သွား၊ နံစော်သောသူ! ဤအိမ်မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာလော့၊ ဒွိဇတို့အနက် အနိမ့်ဆုံးသူ!” ဟုဆိုကြ၏။

Verse 7

अभोज्यमेतत्सर्वेषां दर्शनात्तव सत्कृतम् । एवमेव तथेत्युक्त्वा देवदेवो महेश्वरः

“ဤဘောဇနသည် မည်သူမျှ စားသုံးရန် မသင့်တော်၊ သင်၏ဒർശနတစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် သန့်ရှင်း၍ စက္ကာရပြုခံရပြီးပြီ” ဟုဆိုကာ “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်းဖြစ်စေ” ဟု ဒေဝဒေဝ မဟေရှ್ವರ မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူ၏။

Verse 8

जगामाकाशममलं दृश्यमानो द्विजोत्तमैः । गते चादर्शनं देवे स्नात्वाभ्युक्ष्य समन्ततः

သူသည် အညစ်အကြေးကင်းသော ကောင်းကင်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၏ မျက်စိတွင် မျက်မြင်ရှိနေသေး၏။ ဒေဝသည် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သူတို့သည် ရေချိုးပြီး နေရာအနှံ့ ရေဖျန်းသန့်စင်ကြ၏။

Verse 9

भुञ्जतेऽस्म द्विजा राजन्यावत्पात्रे पृथक्पृथक् । यत्रयत्र च पश्यन्ति तत्रतत्र कृमिर्बहुः

အရှင်မင်းကြီး၊ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဤနေရာ၌ မိမိမိမိ၏ ပাত্রအသီးသီးဖြင့် စားသုံးနေကြ၏။ သို့သော် မည်သည့်နေရာကိုမဆို ကြည့်သည့်အခါတိုင်း ထိုနေရာတိုင်း၌ ပိုးကောင်များစွာကို တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 10

दृष्ट्वा विस्मयमापन्नाः सर्वे किमिति चाब्रुवन् । ततः कश्चिदुवाचेदं ब्राह्मणो गुणवानजः

ထိုအရာကို မြင်ကြသော် အားလုံး အံ့ဩသွား၍ “ဒါဘာလဲ” ဟု မေးကြ၏။ ထို့နောက် သီလဂုဏ်ပြည့်ဝ၍ အသက်ကြီးသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဤစကားကို ဆို၏။

Verse 11

योगीन्द्रः शङ्कया तत्र बहुविप्रसमागमे । योऽत्र पूर्वं समायातः स योगी परमेश्वरः

ဗြာဟ္မဏများ အစုအဝေးကြီးအတွင်း အမှန်တရားကို သံသယဖြင့် ခန့်မှန်းကာ သူက “ဤနေရာသို့ အရင်ရောက်လာသော ယောဂီတို့၏အရှင်—ထိုယောဂီသည် ပရမေရှဝရ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်” ဟု ဆို၏။

Verse 12

तस्येदं क्रीडितं मन्ये भर्त्सितस्य विपाकजम् । फलं भवति नान्यस्य ह्यतिथेः शास्त्रनिश्चयात्

ဤအရာသည် သူ၏ လီလာတော်ဟု ငါထင်၏—အပြစ်တင်စော်ကားခံရခြင်း၏ အကျိုးအဖြစ် ပေါက်ရောက်သည့် အကျိုးတရား။ သာသနာကျမ်းတို့၏ သေချာသော ဆုံးဖြတ်ချက်အရ ဤသို့သော အကျိုးသည် အခြားသူထံမှ မဟုတ်ဘဲ စိတ်နာသော ဧည့်သည်ထံမှသာ ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 13

सम्पूज्य परमात्मा वै ह्यतिथिश्च विशेषतः । श्राद्धकाले तु सम्प्राप्तमतिथिं यो न पूजयेत्

အမှန်တကယ် ပရမာတ္မန်ကို ပူဇော်ရမည်—အထူးသဖြင့် ဧည့်သည်(အတိഥိ)ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ သို့သော် ရှရဒ္ဓကာလ ရောက်လာသော် ဧည့်သည်ရောက်လာခြင်းကို မလေးစားမပူဇော်သူသည်…

Verse 14

पिशाचा राक्षसास्तस्य तद्विलुम्पन्त्यसंशयम् । रूपान्वितं विरूपं वा मलिनं मलिनाम्बरम्

သံသယမရှိဘဲ ပိသာချာနှင့် ရာක්ෂသတို့သည် သူထံမှ ထို (ပူဇော်သက္ကာ/ပုဏ္ဏ) ကို လုယူသွားကြသည်—ဧည့်သည်သည် ရုပ်ရည်လှပဖြစ်စေ ရုပ်ပျက်ဖြစ်စေ၊ သန့်ရှင်းဖြစ်စေ အဝတ်အစားညစ်ပတ်ဝတ်ဆင်ထားဖြစ်စေ။

Verse 15

योगीन्द्रं श्वपचं वापि अतिथिं न विचारयेत् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य यजमानपुरोगमाः

ဧည့်သည်ကို မခွဲခြားရ—ယောဂီဣန္ဒြ ဖြစ်စေ၊ သွဝပစ (အောက်တန်း/အပြင်ဝဏ္ဏ) ဖြစ်စေ။ သူ၏စကားကို ကြားသော် ယဇမာန ဦးဆောင်သော ယဇ္ဉပြုသူတို့…

Verse 16

ब्राह्मणा द्विजमन्वेष्टुं धाविताः सर्वतोदिशम् । तावत्कथंचित्केनापि गहनं वनमाश्रितः

ဗြာဟ္မဏတို့သည် ထိုဒွိဇဧည့်သည်ကို ရှာဖွေရန် အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာဖြင့် ထူထပ်သော တောအုပ်၌ ခိုလှုံနေ၏။

Verse 17

दृष्टो दृष्ट इति प्रोक्तं तेन ते सर्व आगताः । ततः पश्यन्ति तं विप्रं स्थाणुवन्निश्चलं स्थितम्

“တွေ့ပြီ! တွေ့ပြီ!” ဟူသော အော်သံကို ကြားသော် အားလုံး ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြ၏။ ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် တိုင်တံကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်ကြ၏။

Verse 18

क्रन्दते न चलति स्पन्दते न च पश्यति । जल्पन्ति करुणं केचित्स्तुवन्ति च तथापरे

သူသည် မငို၊ မလှုပ်၊ မတုန်၊ မကြည့်။ အချို့က ကရုဏာဖြင့် ပြောဆိုကြပြီး အချို့ကလည်း စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 19

वाग्भिः सततमिष्टाभिः स्तूयमानस्त्रिलोचनः । क्षुधार्दितानां देवेश ब्राह्मणानां विशेषतः । विनष्टमन्नं सर्वेषां पुनः संकर्तुमर्हसि

ချစ်မြတ်နိုးသော စကားများဖြင့် အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းခံရသော သုံးမျက်စိရှင် အရှင်တော်ရှေ့၌ သူတို့က ဆုတောင်းကြ၏—“အို ဒေဝေရှ! အထူးသဖြင့် ဆာလောင်မှုကြောင့် ပင်ပန်းနေသော ဗြာဟ္မဏတို့အတွက်၊ အားလုံး၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော အစာကို ထပ်မံ ပြန်လည်ပေးသနားတော်မူပါ။”

Verse 20

श्रुत्वा तु वचनं तेषां ब्राह्मणानां युधिष्ठिर । परया कृपया देवः प्रसन्नस्तानुवाच ह

ယုဓိဋ္ဌိရာ၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် အမြင့်မားဆုံး ကရုဏာတရားဖြင့် လှုပ်ရှားကာ နှစ်သက်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 21

मया प्रसन्नेन महानुभावास्तदेव वोऽन्नं विहितं सुधेव । भुञ्जन्तु विप्राः सह बन्धुभृत्यैरर्चन्तु नित्यं मम मण्डलं च

“အို မဟာဂုဏ်ရှိသူတို့၊ ငါနှစ်သက်တော်မူသဖြင့် ထိုအစာကို သင်တို့အတွက် ဓမ္မနည်းအတိုင်း စီမံပေးထားပြီး—အလွန်ကောင်းမြတ်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် ဆွေမျိုးနှင့် အမှုထမ်းတို့နှင့်အတူ စားသုံးကြစေ၊ ထို့ပြင် ငါ၏ မဏ္ဍလကို နေ့စဉ် ပူဇော်ကြစေ။”

Verse 22

ततश्चायतनं पार्थ देवदेवस्य शूलिनः । मुण्डिनामेति विख्यातं सर्वपापहरं शुभम् । कार्त्तिक्यां तु विशेषेण गयातीर्थेन तत्समम्

ထို့နောက် အို ပါရ္ထ၊ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော သူလင်၏ သန့်ရှင်းသော အာယတနသည် “မုဏ္ဍိနာ” ဟူ၍ နာမည်ကြီးလာပြီး မင်္ဂလာရှိကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေး၏။ ကာရ္တိကလတွင် အထူးသဖြင့် ကုသိုလ်ကြီးမား၍ ဂယာ-တီရ္ထနှင့် တူညီ၏။

Verse 211

अध्यायः

အဓ္ဓာယ (အခန်းအဆုံး အမှတ်)။