Adhyaya 210
ဤအဓျာယကို သီရိ မာရကဏ္ဍေယက ဟောကြားရာတွင် Puṅkha Tīrtha ကို “အလွန်ကောင်းမြတ်သော” ဘုရားဖူးသွားရာ တီရ္ထအဖြစ် မိတ်ဆက်ပြီး၊ ယခင်က ထိုနေရာ၌ Puṅkha နှင့် ဆက်စပ်သော စိဒ္ဓိရရှိမှု အစဉ်အလာကို အခြေခံကာ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို တည်ဆောက်ထားသည်။ ထို့နောက် ထိုတီရ္ထ၏ ဂုဏ်သတင်းကို Jāmadagnya (Paraśurāma) ၏ တပသ်နှင့် ချိတ်ဆက်ကာ၊ က္ṣatriya အာဏာကို အဆုံးသတ်ခဲ့သူဟု ကျော်ကြားသည့် အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်က နာရ္မဒါမြစ် မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အာစကေသီကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အဓျာယသည် ထို့နောက် ပုဏ္ဏဖလ (phalaśruti) များကို စနစ်တကျ ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး Parameśvara ကို ပူဇော်လျှင် ယခုဘဝတွင် အင်အားရပြီး နောက်ဘဝတွင် မုက္ခရမည်; ဒေဝတားနှင့် ပိတೃများကို ဂုဏ်ပြုလျှင် ဘိုးဘွားအကြွေးမှ လွတ်မြောက်မည်; ထိုနေရာ၌ အသက်စွန့်လျှင် သေပြီးနောက် လမ်းကြောင်းမပြန်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံး Rudra-loka သို့ ရောက်မည်။ ရေချိုးခြင်းသည် Aśvamedha ယဇ္ဉ၏ ဖလနှင့်တူပြီး၊ ဗြာဟ္မဏများကို အစာကျွေးခြင်းသည် ကုသိုလ်ကို အလွန်များစွာ တိုးပွားစေသည်။ ထို့ပြင် Vṛṣabhadhvaja (နွားတံခွန်တင်သော သီဝ) ကို ပူဇော်လျှင် Vājapeya ယဇ္ဉ၏ ဖလကို ရရှိမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအဓျာယသည် နေရာအခြေပြု ပူဇော်ပွဲကျင့်ဝတ်ကို သင်ကြားသည့် လမ်းညွှန်မြေပုံတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ သီဝဘက်တော်မူသော ဘက္တိအမြင်အတွင်း၌ ထိုနေရာ၌ ပြုလုပ်သည့် အလုပ်ရပ်များကို အမြင့်ဖလရသော သာသနာရေးနည်းလမ်းများအဖြစ် တင်ပြထားသည်။
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः
သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “သားရေ၊ ထိုအပြီးချက်ချင်း ပုင်္ခိလ ဟူသော အထူးမြတ်သော တီရ္ထရှိသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ ရှေးကာလက ပೃഥာ၏သား ပုင်္ခ သည် သီဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်။”
Verse 2
जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्
ဇာမဒဂ္နျ (ပရရှုရာမ) သည် မဟာတေဇရှိ၍ က္ଷတ္တရိယတို့ကို နှိမ်နင်းသော အရှင်ဖြစ်ကာ တပသ်ကို အလွန်ကြီးမားစွာ ပြုလုပ်၍ နရမဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ အာසနယူခဲ့သည်။
Verse 3
ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्
ထိုအချိန်မှစ၍ အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုနေရာသည် “ပုင်္ခတီရ္ထ” ဟူ၍ ကျော်ကြားလာသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပရမေရှ్వరကို အာရాధနာပြုသူမည်သူမဆို…
Verse 4
इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्
ဤလောက၌ သူသည် အင်အားပြည့်ဝလာပြီး၊ နောက်လောက၌ မောက္ခကို ရရှိမည်။ ဒေဝတားများနှင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကို ထိုက်တန်စွာ ပူဇော်ကာ ပိတೃ-ကြွေးမှ လွတ်ကင်းလာသည်။
Verse 5
तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
ထိုတီရ္ထ၌ အမှန်တကယ် အသက်စွန့်သူ၏ သွားရာလမ်းသည် ပြန်မလာရသော လမ်းဖြစ်၏။ သံသယမရှိဘဲ ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်သည်။
Verse 6
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्
ထိုတီရ္ထ၌ လူတစ်ဦး ရေချိုးသန့်စင်လျှင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို တူညီစွာ ရရှိသည်။
Verse 7
तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता
အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ဘြာဟ္မဏများကို အာဟာရကျွေးမွေးသူသည်—ဗိပၸရတစ်ဦးကိုသာ ကျွေးမွေးလျှင်ပင် ကောဋိတစ်သန်းပေါင်းများစွာကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Verse 8
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्
ထိုတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်ရှင် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်လျှင် သံသယမရှိဘဲ ဝါဇပေယ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။
Verse 210
अध्यायः
အခန်း (ခေါင်းစဉ်/အဆုံးသတ်မှတ်ချက်)။