Adhyaya 206

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पुण्यं दशकन्येति विश्रुतम् । महादेवकृतं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်။ ထို့နောက် အို မြေသခင်မင်းကြီး၊ အလွန်လှပသော တီရ္ထသို့ သွားရမည်—သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ပယ်သော—«ဒသကညာ» ဟု ထင်ရှားသောနေရာဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မဟာဒေဝက တည်ထောင်ထားသော ပုဏ္ဏိယဌာနဖြစ်၍ တရားနှင့်ညီသော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 2

तत्र तीर्थे महादेवो दशकन्या गुणान्विताः । ब्रह्मणो वरयामास ह्युद्वाहेन युयोज ह

ထိုတီရ္ထ၌ မဟာဒေဝသည် ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသော ကညာဆယ်ပါးကို မင်္ဂလာတောင်းခံ၍ အမှန်တကယ်ပင် ဘြဟ္မာနှင့် မင်္ဂလာအိမ်ထောင်ဖြင့် ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

Verse 3

तदाप्रभृति तत्तीर्थं दशकन्येति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यमक्षयं कीर्तितं फलम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် «ဒသကညာ» ဟု ထင်ရှားလာ하였다။ ၎င်းကို သန့်ရှင်း၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးကာ မပျက်မယွင်းသော ဓမ္မဖလကို ပေးတော်မူသည်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कन्यां ददाति समलंकृताम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या स्वलंकृताम्

ထိုတီရ္ထ၌ အလှဆင်အလှပပြုထားသော ကညာကို ဒါနပြုသူ ပုရুষသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း သင့်လျော်သော အလင်္ကာများနှင့်အတူ အပ်နှံလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ဆိုထားသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 5

तेन दानोत्थपुण्येन पूतात्मानो नराधिप । वसन्ति रोमसंख्यानि वर्षाणि शिवसन्निधौ

အို မင်းကြီး၊ ထိုဒါနမှ ပေါ်ထွန်းသော ပုဏ္ဏိယကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် သန့်စင်လာပြီး ကိုယ်ပေါ်အမွှေးအရေအတွက်ကဲ့သို့ မရေတွက်နိုင်သော နှစ်များတိုင်အောင် ရှိဝ၏ အနီးကပ်တော်မူရာ၌ နေထိုင်ကြသည်။

Verse 6

ततः कालेन महता त्विह लोके नरेश्वर । मानुष्यं प्राप्य दुष्प्राप्यं धनकोटीपतिर्भवेत्

ထို့နောက် ကာလအလွန်ရှည်ကြာသွားပြီးနောက်၊ အို လူတို့၏အရှင်၊ ဤလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်လာကာ ရခဲလှသော လူ့ဘဝကို ရရှိသဖြင့်၊ ကုဋိကုဋိသော ဥစ္စာ၏ အရှင်ဖြစ်လာ၏။

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा विप्राय काञ्चनम् । सम्प्रयच्छति शान्ताय सोऽत्यन्तं सुखमश्नुते

ထိုတီရ္ထ၌ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးပြီးနောက် စိတ်ငြိမ်းချမ်းသော ဗြာဟ္မဏအား ရွှေကို လှူဒါန်းသူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သုခကို ခံစားရ၏။

Verse 8

वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति स्वर्णदानेन भारत

အို ဘာရတ၊ စကားဖြင့်ဖြစ်စေ စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ အလုပ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ယခင်က ပြုခဲ့သော အပြစ်အားလုံးသည် ရွှေလှူဒါန်းခြင်းဖြင့် အကုန်လုံး ပျော်လျက်ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 9

नरो दत्त्वा सुवर्णं चापि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे दिवं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः

ထိုတီရ္ထ၌ လူတစ်ယောက်က ဆံပင်အဖျားအရွယ်သာ ရွှေကို လှူဒါန်းသော်လည်း သေပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 10

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် အထူးမြတ်သော ဝိမာနပေါ်၌ ထိုင်နေ၍ ဝိဒ္ဓာဓရနှင့် သိဒ္ဓတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့်၊ သတ္တဝါတို့၏ ကောသမစ် ပရလယ (အဆုံးသတ်ပျက်စီးမှု) မတိုင်မီအထိ နေထိုင်၏။

Verse 206

अध्यायः

အခန်း (အဆုံးသတ်အမှတ်အသား)။