Adhyaya 202

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यच्छिखितीर्थमनुत्तमम् । प्रधानं सर्वतीर्थानां पञ्चायतनमुत्तमम्

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်—“အဲဒီနောက် ချက်ချင်းပင် ‘ရှိခိတီရ္ထ’ ဟုခေါ်သော မတူနိုင်အောင် မြတ်သော တီရ္ထတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် တီရ္ထအားလုံးအနက် အဓိကဖြစ်ပြီး၊ ပဉ္စာယတန (ဘုရားငါးပါး) အလွန်မြတ်သော ဘုရားကျောင်းစုတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။”

Verse 2

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा शिखार्थं हव्यवाहनः । शिखां प्राप्य शिखी भूत्वा शिखाख्यं स्थापयञ्छिवम्

ထိုတီရ္ထ၌ ဟဗျဝါဟန (အဂ္နိ) သည် ရှိခါ (သန့်ရှင်းသော ဆံတောင်) ကို ရယူရန် တပသ္ယာ ပြု하였다။ ရှိခါကို ရပြီး ‘ရှိခီ’ ဖြစ်လာကာ၊ ထိုနေရာတွင် ရှိဝကို တည်ထောင်၍ ‘ရှိခါချ’ ဟု နာမတော်ပေး하였다။

Verse 3

प्रतिपच्छुक्लपक्षे या भवेदाश्वयुजे नृप । तदा तीर्थवरे गत्वा स्नात्वा वै नर्मदाजले

အို မင်းကြီး၊ အာရှ္ဝယုဇ လ၏ လင်းပကၡ (သုက္လပက္ခ) တွင် ပရတိပတ် (ပထမနေ့) ရောက်လာသည့်အခါ၊ ထိုမြတ်သော တီရ္ထသို့ သွား၍ နರ್ಮဒါမြစ်ရေ၌ အမှန်တကယ် ရေချိုးသင့်သည်။

Verse 4

देवानृषीन् पित्ःंश्चान्यांस्तर्पयेत्तिलवारिणा । हिरण्यं ब्राह्मणे दद्यात्संतर्प्य च हुताशनम्

နှမ်းရောသောရေနှင့် နတ်များ၊ ရှိများ၊ ပိတೃများနှင့် အခြားသူတို့အား တර්ပဏ ပြုလုပ်ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဟုတာရှန (သန့်ရှင်းသော မီး) ကို ကျေနပ်စေပြီး ဘြာဟ္မဏအား ရွှေကို ဒါနပေးရမည်။

Verse 5

गन्धमाल्यैस्तथा धूपैस्ततः सम्पूजयेच्छिवम् । अनेन विधिनाभ्यर्च्य शिखितीर्थे महेश्वरम्

ထို့နောက် အနံ့သာ၊ ပန်းကုံးနှင့် မီးခိုးတိုင်တို့ဖြင့် ရှိဝကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။ ဤနည်းတော်အတိုင်း ရှိခိတီရ္ထ၌ မဟေရှဝရကို အဘျဉ္စနာပြုလျှင် ကတိထားသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 6

विमानेनार्कवर्णेन ह्यप्सरोगणसंवृतः । गीयमानस्तु गन्धर्वैर्रुद्रलोकं स गच्छति

နေမင်းရောင်ကဲ့သို့ အရောင်ရှိသော ဝိမာနဖြင့်၊ အပ်ဆရာအစုအဝေးတို့ ဝန်းရံလျက်၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းခံရကာ သူသည် ရုဒ္ဒရလောကသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 7

शत्रुक्षयमवाप्नोति तेजस्वी जायते भुवि

သူသည် ရန်သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ရရှိပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် တေဇောမန်၍ အင်အားကြီးသူအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 202

अध्यायः

အဓ္ဓာယ—အခန်းအမှတ်အသား။