Adhyaya 200

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं पार्थ सावित्रीतीर्थमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा सावित्री वेदमातृका

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထိုနောက်ချက်ချင်းပင်၊ အို ပါර්ထ၊ အမြတ်ဆုံး “သာဝိတြီ တီရ္ထ” ရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ မဟာဘဂါ သာဝိတြီ၊ ဝေဒမိခင်သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । सावित्री का द्विजश्रेष्ठ कथं वाराध्यते बुधैः । प्रसन्ना वा वरं कं च ददाति कथयस्व मे

ယုဓိဋ္ဌိရက မေးလေ၏— အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ ဆာဝိတြီသည် မည်သူနည်း။ ပညာရှိတို့သည် မည်သို့ အာရాధနာပြုကြသနည်း။ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော် မည်သည့် ဆုတောင်းပေးသနည်း၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पद्मा पद्मासनस्थेनाधिष्ठिता पद्मयोगिनी । सावित्रतेजःसदृशी सावित्री तेन चोच्यते

သီရိမာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်— သူမသည် ပဒ္မာ ဖြစ်၏။ ပဒ္မာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော အရှင်၏ အဓိဋ္ဌာန်ဖြင့် တည်မြဲကာ ပဒ္မာယောဂိနီ အင်အားဖြင့် ထွန်းလင်းသည်။ ဆဝိတြ၏ တေဇနှင့် ဆင်တူသဖြင့် “ဆာဝိတြီ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 4

पद्मानना पद्मवर्णा पद्मपत्रनिभेक्षणा । ध्यातव्या ब्राह्मणैर्नित्यं क्षत्रवैश्यैर्यथाविधि

သူမသည် ပဒ္မမျက်နှာ၊ ပဒ္မအရောင်၊ ပဒ္မရွက်ကဲ့သို့ မျက်စိရှိ၏။ ဗြာဟ္မဏတို့သည် နေ့စဉ် ဓ్యာနပြုရမည်၊ က္ଷတ္တရိယနှင့် ဝိုင်ရှျတို့သည် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ပြုရမည်။

Verse 5

ब्रह्महत्याभयात्सा हि न तु शूद्रैः कदाचन । उच्चारणाद्धारणाद्वा नरके पतति ध्रुवम्

ဗြဟ္မဟတ္ယာ အပြစ်ကြီးကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ဤ (မန္တရ/ဝိဓိ) ကို ရှုဒ္ဒရတို့ မည်သည့်အခါမျှ မယူဆောင်ရ။ ထိုကို အသံထွက်ရွတ်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် သယ်ဆောင်ထားခြင်းသာဖြင့်ပင် လူသည် အမှန်တကယ် နရကသို့ ကျရောက်သည်။

Verse 6

वेदोच्चारणमात्रेण क्षत्रियैर्धर्मपालकैः । जिह्वाछेदोऽस्य कर्तव्यः शूद्रस्येति विनिश्चयः

ရှုဒ္ဒရတစ်ဦးက ဝေဒကို ရွတ်ဆိုသံထွက်မိသော်၊ ဓမ္မကို ကာကွယ်သော က္ෂတ္တရိယတို့က သူ၏ လျှာကို ဖြတ်ရမည်—ဤသည်ဟာ ဤနေရာ၌ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 7

बाला बालेन्दुसदृशी रक्तवस्त्रानुलेपना । उषःकाले तु ध्यातव्या सन्ध्या सन्धान उत्तमे

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် စန္ဓျာဒေဝီကို နုနယ်သော လမင်းကဲ့သို့ ယောကျာ်မမဟုတ်သော မိန်းကလေးငယ်အဖြစ် စိတ်တွင်သတိပြု၍ ဓ్యာနပြုရမည်။ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် သန့်ရှင်းသော လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားခြင်းသည် စန္ဓျာဝတ္တရား၏ အထူးကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Verse 8

उत्तुङ्गपीवरकुचा सुमुखी शुभदर्शना । सर्वाभरणसम्पन्ना श्वेतमाल्यानुलेपना

သူမ၏ ရင်သားသည် မြင့်မား၍ ပြည့်ဝကာ မျက်နှာလှပ၍ မင်္ဂလာသဏ္ဍာန်ထင်ရှားသည်။ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာ အစုံအလင်ဖြင့် ပြည့်စုံပြီး အဖြူရောင်ပန်းမော်လီနှင့် လိမ်းဆေးအနံ့သင်းတို့ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 9

श्वेतवस्त्रपरिच्छन्ना श्वेतयज्ञोपवीतिनी । मध्याह्नसन्ध्या ध्यातव्या तरुणा भुक्तिमुक्तिदा

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ အဖြူရောင် ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆောင်ထားသည်။ နေ့လယ်စန္ဓျာကို ယောကျာ်မမဟုတ်သော ယုဝတီအဖြစ် ဓ్యာနပြုရမည်၊ လောကီစည်းစိမ်နှင့် မောက္ခ နှစ်ပါးလုံးကို ပေးတတ်သည်။

Verse 10

प्रदोषे तु पुनः पार्थ श्वेता पाण्डुरमूर्धजा । सुमृता तु दुर्गकान्तारे मातृवत्परिरक्षति

ပရဒိုးෂ (ညနေဆည်းဆာ) အခါတွင်၊ ဟေ ပာရ္ထ၊ သူမသည် ထပ်မံ အဖြူရောင်ဖြစ်၍ ဆံပင်အရောင် ပျော့ဖျော့ဖျားဖျား ဖြစ်သည်။ ကောင်းစွာ သတိရစွာ စ్మरणပြုလျှင် ခက်ခဲသော တောအတွင်းလမ်းကြောင်းများတွင် မိခင်ကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးသည်။

Verse 11

विशेषेण तु राजेन्द्र सावित्रीतीर्थमुत्तमम् । स्नात्वाचम्य विधानेन मनोवाक्कायकर्मभिः

ထို့ပြင် အထူးသဖြင့်၊ ဟေ ရာဇင်ဒြ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး စာဝိတြီ-တီရ္ထ၌—ထိုနေရာတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး နည်းလမ်းအတိုင်း အာစမန (ācamanā) ကို ပြုလုပ်ကာ—စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် (မိမိကို သန့်စင်စေ)။

Verse 12

प्राणायामैर्दहेद्दोषान् सप्तजन्मार्जितान्बहून् । आपोहिष्ठेति मन्त्रेण प्रोक्षयेदात्मनस्तनुम्

ပရာဏာယာမဖြင့် မွေးဖွားမှု ခုနှစ်ဘဝတိုင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်အနာဂတ်များစွာကို မီးလောင်ဖျက်ဆီးစေ၏။ ထို့နောက် “Āpo hi ṣṭhā…” ဟူသော မန္တရဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်သို့ ရေသန့်ကို ပက်ဖျန်း၍ သန့်စင်စေရာ၏။

Verse 13

नवषट्च तथा तिस्रस्तत्र तीर्थे नृपोत्तम । आपोहिष्ठेति त्रिरावृत्य प्रतिग्राहैर्न लिप्यते

ထိုတီရ္ထ၌ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ကိုး၊ ခြောက်၊ သုံး ဟူသော အရေအတွက်အတိုင်း ပြုလုပ်ရမည်။ “Āpo hi ṣṭhā…” ကို သုံးကြိမ် ထပ်မံဇပျှင် လက်ခံလှူဒါန်းခြင်း (pratigraha) ကြောင့် အညစ်မကပ်။

Verse 14

अघमर्षणं त्र्यृचं तोयं यथावेदमथापि वा । उपपापैर्न लिप्येत पद्मपत्रमिवाम्भसा

ဝေဒနည်းအတိုင်း ṛc သုံးပုဒ်ဖြင့် အဃမර්ෂဏ ပြုလုပ်သော်လည်း၊ သို့မဟုတ် ရေဖြင့် ရိုးရိုးပြုလုပ်သော်လည်း၊ အပြစ်အသေးအဖွဲတို့ မကပ်လျက်—ကြာရွက်သည် ရေမစိုသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 15

त्र्यापं हि कुरुते विप्र उल्लेखत्रयमाचरेत् । चतुर्थं कारयेद्यस्तु ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ဗြာဟ္မဏသည် ရေကိစ္စ သုံးကြိမ်ကို ပြုလုပ်၍ ‘အုလ္လေခ/အော်သံ’ အလေ့အကျင့် သုံးကြိမ်ကိုလည်း ဆောင်ရွက်ရမည်။ သို့သော် စတုတ္ထကြိမ် ပြုလုပ်သူသည် brahma-hatyā အပြစ်တောင် ဖယ်ရှားနိုင်၏။

Verse 16

द्रुपदाख्यश्च यो मन्त्रो वेदे वाजसनेयके । अन्तर्जले सकृज्जप्तः सर्वपापक्षयंकरः

ဝာဇသနေယီ ဝေဒ၌ “ဒရုပဒ” ဟု ခေါ်သော မန္တရသည် ရေအတွင်း၌ ရပ်နေစဉ် တစ်ကြိမ်သာ ဇပျှင်ပင် အပြစ်အားလုံးကို ပျက်စီးစေ၏။

Verse 17

उदुत्यमिति मन्त्रेण पूजयित्वा दिवाकरम् । गायत्रीं च जपेद्देवीं पवित्रां वेदमातरम्

“ဥဒု တျမ်…” ဟုအစပြုသော မန္တရဖြင့် နေမင်း (ဒိဝာကရ) ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ သန့်စင်ပေးသော ဝေဒမိခင် ဒေဝီ ဂါယတြီကို ဇပ်တော်မူရမည်။

Verse 18

गायत्रीं तु जपेद्देवीं यः सन्ध्यानन्तरं द्विजः । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोकं स गच्छति

စန္ဓျာကရမပြီးနောက် ဒွိဇသည် ဒေဝီ ဂါယတြီကို ဇပ်လျှင်၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းကာ ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်ရှိသည်။

Verse 19

दशभिर्जन्मभिर्लब्धं शतेन तु पुराकृतम् । त्रियुगं तु सहस्रेण गायत्री हन्ति किल्बिषम्

မွေးဖွားမှု ဆယ်ကြိမ်အတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်များ၊ ရာကာလအလွန်က ပြုခဲ့သော အပြစ်များ၊ သုံးယုဂတိုင်အောင် ဆက်လက်နေသော အပြစ်များပင်—ဂါယတြီကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဇပ်လျှင် အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 20

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायन्त्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

ဂါယတြီ၏ အနှစ်သာရသာ သိသော်လည်း စည်းကမ်းတကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သော ဗြာဟ္မဏ (ဝိပရ) သည် မြတ်သည်; မထိန်းချုပ်နိုင်သော စတုရ္ဝေဒီ—အရာအားလုံးစား၍ အရာအားလုံးရောင်းသူ—ထက် များစွာကောင်း၏။

Verse 21

सन्ध्याहीनोऽशुचिर्नित्यमनर्हः सर्वकर्मसु । यदन्यत्कुरुते किंचिन्न तस्य फलभाग्भवेत्

စန္ဓျာကို လျစ်လျူရှုသူသည် အမြဲမသန့်ရှင်း၍ ကုသိုလ်ကမ္မအားလုံးတွင် မထိုက်တန်; အခြားအရာတစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်သော်လည်း ထိုအကျိုးဖလကို မဝေမျှရ။

Verse 22

सन्ध्यां नोपासते यस्तु ब्राह्मणो मन्दबुद्धिमान् । स जीवन्नेव शूद्रः स्यान्मृतः श्वा सम्प्रजायते

ဉာဏ်မတောက်ပသော ဗြာဟ္မဏသည် သန္ဓျာကို မပူဇော်မဆည်းကပ်လျှင်၊ အသက်ရှိစဉ်ကတည်းက သုဒ္ဒရအဆင့်သို့ ကျဆင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏; သေပြီးနောက် ခွေးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 23

सावित्रीतीर्थमासाद्य सावित्रीं यो जपेद्द्विजः । त्रैविद्यं तु फलं तस्य जायते नात्र संशयः

သာဝိတြီ-တီရ္ထသို့ ရောက်ပြီး ဒွိဇတစ်ဦးက သာဝိတြီ (ဂါယတြီ) ကို ဂျပပြုလျှင်၊ ဝေဒသုံးပညာ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 24

पित्ःनुद्दिश्य यः स्नात्वा पिण्डनिर्वपणं नृप । कुरुते द्वादशाब्दानि तृप्यन्ति तत्पितामहाः

အို မင်းကြီး၊ ဤသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃများကို ရည်ညွှန်းကာ ပိဏ္ဍ-နိရ္ဝပဏ (ပိဏ္ဍဒါန) ကို ပြုလုပ်သူသည်၊ ထိုကర్మကို ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ဆောင်ရွက်လျှင် သူ၏ ပိတာမဟာတို့အပါအဝင် ဘိုးဘွားပိတೃများ အပြည့်အဝ တృပ్త ဖြစ်ကြ၏။

Verse 25

सावित्रीतीर्थमासाद्य यः कुर्यात्प्राणसंक्षयम् । ब्रह्मलोकं वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

သာဝိတြီ-တီရ္ထသို့ ရောက်ပြီး ထိုနေရာ၌ ပရာဏ-သံခ္ယ (ကိုယ်ခန္ဓာစွန့်ခြင်း) ပြုသူသည်၊ အာဘူတ-သမ္ပလဝ (ကမ္ဘာလောက မဟာပရလယ) တိုင်အောင် ဗြဟ္မာလောက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 26

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । चतुर्वेदो द्विजो राजञ्जायते विमले कुले

ထို (ကောင်းကင်) ကာလအပိုင်းအခြား ပြည့်စုံသွားသောအခါ၊ ဤလောက၌ လူအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်လာပြီး၊ အို မင်းကြီး၊ သူသည် ဝေဒလေးပါးကို သိမြင်သော ဒွိဇအဖြစ် သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းသော မျိုးရိုးတွင် မွေးဖွား၏။

Verse 27

धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ဓနနှင့် စပါးသီးနှံ စုဆောင်းမှုဖြင့် ပြည့်စုံ၍ သားမြေးများဖြင့် ကောင်းချီးခံရကာ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ဆောင်းဦးရာသီ တစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှည်စွာ နေထိုင်၏။

Verse 200

अध्याय

အဓ္ဓာယ — အခန်းအဆုံးကို ညွှန်ပြသော အမှတ်အသား။