Adhyaya 199

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजन्नाश्विनं तीर्थमुत्तमम् । कामिकं सर्वतीर्थानां प्राणिनां सिद्धिदायकम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မဟာရ္သီက မိန့်ကြားသည်– “အို မင်းကြီး၊ ထို့နောက်ချက်ချင်းပင် အာရှ္ဝိန ဟုခေါ်သော အထူးမြတ်သော တီရ္ထရှိ၏။ ၎င်းသည် တီရ္ထအားလုံးအနက် ချစ်ခင်ခံရပြီး သတ္တဝါတို့အား စိဒ္ဓိ (siddhi) ကို ပေးတော်မူ၏။”

Verse 2

तत्र तीर्थेऽश्विनौ देवौ सुरूपौ भिषजां वरौ । तपः कृत्वा सुविपुलं संजातौ यज्ञभागिनौ

ထိုတီရ္ထ၌ ရုပ်ရည်လှပ၍ ဆေးပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှွိနီဒေဝနှစ်ပါးသည် အလွန်ကြီးမားသော တပသကို ပြုလုပ်ကြ၍ ထို့ကြောင့် ယဇ္ဉပူဇာတွင် အဝေစုရသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 3

संमतौ सर्वदेवानामादित्यतनयावुभौ । नासत्यौ सत्त्वसंपन्नौ सर्वदुःखघ्नसत्तमौ

ထိုနှစ်ပါးသည် အာဒိတျ၏ သားတော်များဖြစ်၍ ဒေဝတော်အားလုံးက သဘောတူလက်ခံကြ၏။ “နာသတ်ယ” ဟူ၍ ခေါ်ကြပြီး သတ္တဝဂုဏ်ပြည့်ဝကာ ဒုက္ခအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော အမြတ်ဆုံးတို့ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်—“အဖေတော်သကဲ့သို့ လေးစားရပါသော ဆရာတော်၊ နာသတ်ယနှစ်ပါးသည် အာဒိတျ၏ သားတော်များ ဖြစ်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း? ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ကို ကျွန်ုပ် ကြားလိုပါသည်။”

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । पुराणे भास्करे तात एतद्विस्तरतो मया । संश्रुतं देवदेवस्य मार्तण्डस्य महात्मनः

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—“ချစ်သား၊ ဘာသ္ကရ ပုရာဏ၌ ဤအကြောင်းကို ငါ အသေးစိတ် ကြားနာခဲ့သည်။ ဒေဝတော်တို့၏ ဒေဝတော် မဟာအတ္တမန် မာရ္တဏ္ဍနှင့် ဆိုင်သော ကഥာပင် ဖြစ်၏။”

Verse 6

तत्ते संक्षेपतः सर्वं भक्तियुक्तस्य भारत । कथयामि न सन्देहो वृद्धभावेन कर्शितः

ဟေ ဘာရတ၊ သင်သည် ဘက္တိနှင့် ပြည့်စုံသူဖြစ်သဖြင့် ထိုအရာအားလုံးကို ငါ အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောမည်။ သံသယမရှိ—အိုမင်းခြင်း၏ အခြေအနေကြောင့် ငါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း။

Verse 7

अतितेजोरवेर्दृष्ट्वा राज्ञी देवी नरोत्तम । चचार मेरुकान्तारे वडवा तप उल्बणम्

နေမင်း၏ အလွန်ပြင်းထန်သော တောက်ပမှုကို မြင်၍၊ အို လူမြတ်၊ သာသနာတော်သဘောရှိသော မဟာဒေဝီ မိဖုရားသည် မေရုတောင်တောအရပ်များ၌ မမား (မြင်းမ) ရုပ်ကို ခံယူကာ ပြင်းထန်သော တပဿာကို ကျင့်၍ လှည့်လည်ခဲ့သည်။

Verse 8

ततः कतिपयाहस्य कालस्य भगवान्रविः । दृष्ट्वा तु रूपमुत्सृज्य परमं तेज उज्ज्वलम्

ထို့နောက် ရက်အနည်းငယ် ကာလလွန်သွားသော်၊ ဘဂဝန် ရဝိသည် အခြေအနေကို မြင်ပြီး မူလရုပ်သဏ္ဌာန်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အလွန်တောက်ပသော အမြင့်ဆုံး တေဇကိုလည်း ချန်ထားလိုက်သည်။

Verse 9

मनोभववशीभूतो हयो भूत्वा लघुक्रमः । विस्फुरन्ती यथाप्राणं धावमाना इतस्ततः

မနောဘဝ (ကာမဒေဝ) ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သဖြင့် သူသည် ခြေလှမ်းပေါ့ပါးလျင်မြန်သော မြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ဒေဝီမူကား အသက်ရှုသံတောင် တုန်ယင်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ကာ ဒီဘက်ဟိုဘက် ပြေးလွှားနေ하였다။

Verse 10

हेषमाणः स्वरेणासौ मैथुनायोपचक्रमे । सम्मुखी तु ततो देवी निवृत्ता लघुविक्रमा

သူသည် အသံကျယ်ကျယ် ဟိန်ဟိန်ဟောင်းဟောင်း မြည်ကာ ပေါင်းစည်းခြင်းအတွက် စတင်ချဉ်းကပ်၏။ သို့သော် ဒေဝီသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်လှည့်၍ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွား하였다။

Verse 11

यथा तथा नासिकायां प्रविष्टं बीजमुत्तमम् । ततो नासागते बीजे संजातो गर्भ उत्तमः

ဘယ်သို့ဘယ်ပုံဖြစ်စေ အထူးမြတ်သော မျိုးစေ့သည် ဒေဝီ၏ နှာခေါင်းပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် နှာခေါင်း၌ တည်နေသော မျိုးစေ့ကြောင့် အထူးမြတ်သော ကိုယ်ဝန် ဖြစ်ပေါ်လာ하였다။

Verse 12

जातौ यतः सुतौ पार्थ नासत्यौ विश्रुतौ ततः । सुसमौ सुविभक्ताङ्गौ बिम्बाद्बिम्बमिवोद्यतौ

ထိုမှ၊ အို ပါර්ထ၊ သားနှစ်ပါး မွေးဖွားလာ၍ “နာသတ်ယ” ဟူ၍ ထင်ရှားကြ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါအချိုးအစားညီညာ၍ တစ်လုံးတည်းကဲ့သို့ ဆင်တူပြီး၊ ဗိမ္ဗတစ်လုံးမှ အခြားဗိမ္ဗတစ်လုံး ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 13

अधिकौ सर्वदेवानां रूपैश्चर्यसमन्वितौ । नर्मदातटमाश्रित्य भृगुकच्छे गतावुभौ । परां सिद्धिमनुप्राप्तौ तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

သူတို့နှစ်ပါးသည် ရုပ်ရည်အလှအပ၌ ဒေဝတားအားလုံးထက် သာလွန်၍ အံ့ဩဖွယ် တေဇောဓာတ်ဖြင့် ပြည့်ဝကြ၏။ နర్మဒါမြစ်ကမ်းကို အားထားကာ ဘൃဂုကச்சသို့ သွားပြီး၊ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို ကျင့်သဖြင့် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ၏။

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सुरूपः सुभगः पार्थ जायते यत्र तत्र च

ထို တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့အား တර්ပဏ ပြုသူသည်—အို ပါර්ထ—ဘယ်နေရာ၌ မွေးဖွားစေကာမူ ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသူအဖြစ် မွေးဖွားလိမ့်မည်။

Verse 199

अध्याय

အဓ္ဓာယ—စာမူအစဉ်အလာတွင် အခန်း/ပိုင်း ခွဲခြားရာ အမှတ်အသား။