Adhyaya 197

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं गच्छेत्सूर्यतीर्थमनुत्तमम् । मूलस्थानमिति ख्यातं पद्मजस्थापितं शुभम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော စူရျတီရ္ထသို့ သွားရမည်; ‘မူလသ္ထာန’ ဟု ကျော်ကြားသော မင်္ဂလာဌာနကို ပဒ္မဇာ (ဗြဟ္မာ) က တည်ထောင်ထားသည်။

Verse 2

मूलश्रीपतिना देवी प्रोक्ता स्थापय भास्करम् । श्रुत्वा देवोदितं देवी स्थापयामास भास्करम्

မူလသရီပတိ (ဗိဿနု) သည် ဒေဝီအား “ဘாஸ్కရ (နေမင်း) ကို တည်ထောင်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဒေဝဗာဏ်ကို ကြားသိပြီးနောက် ဒေဝီသည် ဘாஸ్కရ ကို အမှန်တကယ် တည်ထောင်လေ၏။

Verse 3

प्रोच्यते नर्मदातीरे मूलस्थानाख्यभास्करः

နರ್ಮဒါမြစ်ကမ်း၌ ဘாஸ్కရ ကို “မူလသ္ထာန” ဟု ခေါ်ကြသည်၊ အဓိပ္ပါယ်မှာ မူလအာသန၏ နေမင်း ဖြစ်သည်။

Verse 4

तत्र तीर्थे नरो यस्तु स्नात्वा नियतमानसः । संतर्प्य पितृदेवांश्च पिण्डेन सलिलेन च

ထိုတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းတကျ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရေချိုးသူသည် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတော်များကို ပိဏ္ဍပူဇာနှင့် ရေအပ်နှံခြင်းဖြင့် တရပ်တည်း ကျေနပ်စေ၏—

Verse 5

मूलस्थानं ततः पश्येत्स गच्छेत्परमां गतिम् । गुह्याद्गुह्यतरस्तत्र विशेषस्तु श्रुतो मया

ထို့နောက် “မူလသ္ထာန” ကို ဖူးမြင်လျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်၏။ ထိုနေရာ၌ လျှို့ဝှက်ထက်ပင် ပိုလျှို့ဝှက်သော ထူးခြားချက်တစ်ရပ်ကို ငါကြားသိထား၏။

Verse 6

समागमे मुनीनां तु शङ्कराच्छशिशेखरात् । सदा वै शुक्लसप्तम्यां मूलमादित्यवासरः

မုနိများ၏ စည်းဝေးပွဲ၌ ရှင်ကရ—ရှရှိရှေခရ—ထံမှ ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။ လဆန်း သတ္တမီနေ့တိုင်း “မူလ” ဝတ်သည် အာဒိတျဝါရ (တနင်္ဂနွေ) နေ့နှင့် အမြဲတမ်း တိုက်ဆိုင်သည်။

Verse 7

तदा रेवाजलं गत्वा स्नात्वा संतर्प्य देवताः । पित्ःंश्च भरतश्रेष्ठ दत्त्वा दानं स्वशक्तितः

ထို့နောက်၊ ဘာရတမျိုးနွယ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ရေဝါ (နာမဒါ) မြစ်၏ သန့်ရှင်းသောရေသို့ သွား၍ ရေချိုးသန့်စင်ကာ၊ ဒေဝတားတို့နှင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့ကို တර්ပဏဖြင့် ကျေနပ်စေပြီး၊ ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဒါနပြုလေ။

Verse 8

करवीरैस्ततो गत्वा रक्तचन्दनवारिणा । संस्थाप्य भास्करं भक्त्या सम्पूज्य च यथाविधि

ထို့နောက် ကရဝီရ (အိုလီအန်ဒါ) ပန်းများနှင့် အနီရောင် စန္ဒန၏ အနံ့သင်းသောရေကိုယူ၍၊ ဘက္တိဖြင့် ဘာஸ్కရ (နေမင်း) ကို ပရတိဋ္ဌာပနာပြုကာ၊ နည်းလမ်းအတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်လေ။

Verse 9

ततः सागुरुकैर्धूपैः कुन्दरैश्च विशेषतः । धूपयेद्देवदेवेशं दीपान् बोध्य दिशो दश

ထို့နောက် အဂရု၏ မွှေးကြိုင်သော မီးခိုးဓూపနှင့် အထူးသဖြင့် ကုန္ဒရ ဓూపဖြင့် ဒေဝတားတို့၏ ဒေဝတော်အရှင်ကို ဓూపပူဇော်လေ; ထို့ပြင် မီးတိုင်များကို ထွန်းညှိ၍ ဒిశအဆယ်ကို အလင်းရောင်ဖြန့်ကျက်စေ။

Verse 10

उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं विशेषतः । एवं कृते महीपाल न भवेदुग्रदुःखभाक्

အစာရှောင် (ဥပောသ) ပြု၍ ညလုံးပတ်လုံး ဂါဂရဏ (ညကင်း) ထားလေ၊ အထူးသဖြင့် သီချင်းသံနှင့် တူရိယာတီးခတ်ခြင်းဖြင့်။ ဤသို့ပြုလျှင်၊ အို မဟီပါလ မင်းကြီး၊ ပြင်းထန်သော ဒုက္ခ၏ ဝေဒနာကို မခံစားရ။

Verse 11

सूर्यलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सेव्यमानो नृपोत्तम

ကလ്പ သုံးရာတိုင်တိုင် သူသည် စူရျလောက၌ နေထိုင်ရ၏၊ အို မင်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ; ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများက ဝန်ဆောင်ကာ ဂုဏ်ပြုလျက်ရှိသည်။

Verse 197

अध्याय

အဓ္ဓာယ—ကျမ်းစာတွင် “အခန်း” ခွဲခြားသည့် အမှတ်အသား။