Adhyaya 195

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । देवतीर्थे तु किं नाम माहात्म्यं समुदाहृतम् । फलं किं स्नानदानादिकारिणां जायते मुने

ယုဓိဋ္ဌိရက မေးလေသည်— “အို မုနိ၊ ဒေဝတီရ္ထ၏ ကြေညာထားသော မဟိမားသည် အဘယ်နည်း။ ထိုနေရာ၌ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်းနှင့် အခြားကర్మများ ပြုသူတို့အတွက် အကျိုးဖလသည် အဘယ်နည်း?”

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । पृथिव्यां यानि तीर्थानि देवैर्मुनिगणैरपि । सेवितानि महाबाहो तानि ध्यातानि विष्णुना

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုလေသည်— “အို လက်မောင်းကြီးသူ၊ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တီရ္ထများအားလုံးကို တေဝါများနှင့် မုနိအစုအဝေးတို့ပင် လာရောက်ဆည်းကပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတီရ္ထများကိုပင် ဗိဿဏုသည် ဓ്യာနဖြင့် စူးစမ်းတော်မူ၏။”

Verse 3

समागतान्येकतां वै तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । तत्तीर्थं वैष्णवं पुण्यं देवतीर्थमिति श्रुतम्

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ထိုတီရ္ထ၌ တီရ္ထအားလုံး၏ အာနုဘော်တို့သည် တစ်ခုတည်းအဖြစ် စုဝေးလာကြ၏။ ထိုတီရ္ထသည် ဝိုင်ෂ္ဏဝ ပုဏ္ဏမြတ်သော သန့်ရှင်းရာဌာနဖြစ်ပြီး “ဒေဝတီရ္ထ” ဟု ကြားသိရ၏။

Verse 4

कुरुक्षेत्रं भुवि परमन्तरिक्षे त्रिपुष्करम् । पुरुषोत्तमं दिवि परं देवतीर्थं परात्परम्

မြေပြင်၌ ကုရုက္ခေတ္တရသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ အလယ်လောက၌ တြိပုෂ္ကရသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ကောင်းကင်လောက၌ ပုရုရှောတ္တမသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး—သို့ရာတွင် ဒေဝတီရ္ထသည် အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်၏။

Verse 5

देवतीर्थसमं नास्ति तीर्थमत्र परत्र च । यत्प्राप्य मनुजस्तप्येन्न कदाचिद्युधिष्ठिर

ဒေဝတီရ္ထနှင့် တူညီသော တီရ္ထမရှိ—ဤလောက၌လည်း မရှိ၊ နောက်လောက၌လည်း မရှိ။ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်သူသည် နောက်တစ်ဖန် မည်သည့်ဒုက္ခပူလောင်မှုကိုမျှ မခံစားရတော့။

Verse 6

देवैरुक्तानि तीर्थानि योऽत्र स्नानं समाचरेत् । देवतीर्थे स सर्वत्र स्नातो भवति मानवः

ဒေဝတော်များက ချီးမွမ်းကြသော ဤတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်သူသည် ဒေဝတီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် တီရ္ထအပေါင်းတို့၌ ရေချိုးပြီးသူဟု မှတ်ယူကြသည်။

Verse 7

एवमस्त्विति तैरुक्ता देवा ऋषिगणा अपि । संतुष्टाः श्रीशमभ्यर्च्य स्वं स्वं स्थानं तु भेजिरे

သူတို့က “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုကြ၏။ ဒေဝတော်များနှင့် ရှင်ရသီအစုတို့လည်း စိတ်ကျေနပ်၍ သရီရှ (သခင်) ကို ပူဇော်ကာ မိမိတို့၏ နေရာနေအိမ်သို့ ပြန်လည်သွားကြသည်။

Verse 8

सूर्यग्रहेऽत्र वै क्षेत्रे स्नात्वा यत्फलमश्नुते । स्नात्वा श्रीशं समभ्यर्च्य समुपोष्य यथाविधि

နေကြတ်ချိန်၌ ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರတွင် ရေချိုးလျှင် ရရှိသော ကုသိုလ်ဖလ—ဤနေရာ၌ ရေချိုးပြီး သရီရှ (ဗိဿဏု) ကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း ပူဇော်ကာ သတ်မှတ်ထားသည့် ဥပုသ်ကို ထိန်းသိမ်းလျှင်—ထိုဖလကိုပင် ခံစားရသည်။

Verse 9

यद्ददाति हिरण्यानि दानानि विधिवन्नृप । तदनन्तफलं सर्वं सूर्यस्य ग्रहणे यथा

အို မင်းကြီး၊ နည်းလမ်းတကျ ရွှေဒါနတို့ကို ပေးလှူသမျှသည် နေကြတ်ချိန်၌ အားလုံးပင် အဆုံးမရှိသော ဖလကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 10

भूमिदानं धेनुदानं स्वर्णदानमनन्तकम् । वज्रदानमनन्तं च फलं प्राह शतक्रतुः

မြေဒါန၊ နွားဒါန၊ ရွှေဒါနတို့သည် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ဖလရှိ၏။ ထို့အပြင် ဝဇ္ရ (စိန်/တန်ဖိုးကြီး ရတနာ) ဒါန၏ ဖလလည်း အနန္တဖြစ်ကြောင်း—သတကရတု (အိန္ဒြာ) က ကြေညာ하였다။

Verse 11

सोमो वै वस्त्रदानेन मौक्तिकानां च भार्गवः । सुवर्णस्य रविर्दानं धर्मराजो ह्यनन्तकम्

အဝတ်အထည်ကို ဒါနပြုလျှင် ဆိုမ (စန္ဒ) ပီတိဖြစ်၏၊ မုတိကာ (ပုလဲ) ကို ဒါနပြုလျှင် ဘာရ္ဂဝ (သုကြ) ပီတိဖြစ်၏။ ရွှေဒါနအတွက် ရဝိ (နေ) သည် အဓိဋ္ဌာနဒေဝတားဖြစ်ပြီး၊ ဒါန၏ အကျိုးကို ဓမ္မရာဇ (ယမ) က အနန္တဟု ကြေညာ၏။

Verse 12

देवतीर्थे तु यद्दानं श्रद्धायुक्तेन दीयते । तदनन्तफलं प्राह बृहस्पतिरुदारधीः

သို့သော် ဒေဝတီရ္ထ၌ သဒ္ဓါ (ယုံကြည်မှု) ဖြင့် ပေးအပ်သော ဒါနမည်သမျှကို ဥဒာရဓီ ဘృဟஸ္ပတိက အကျိုးသည် အနန္တဟု ဆို၏။

Verse 13

देवतीर्थे भृगुक्षेत्रे सर्वतीर्थाधिक नृप । देवतीर्थे नरः स्नात्वा श्रीपतिं योऽनुपश्यति

အို မင်းကြီး၊ ဘೃဂုက္ခေတ္တ၌ရှိသော ဒေဝတီရ္ထသည် တီရ္ထအားလုံးထက် အထက်မြတ်ဆုံး။ ဒေဝတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး သြရီပတိ (ဗိဿဏု) ကို ဖူးမြင်သူသည်…

Verse 14

सोमग्रहे कुलशतं स समुद्धृत्य नाकभाक् । दानानि द्विजमुख्येभ्यो देवतीर्थे नराधिप

အို လူတို့၏အရှင်၊ လကြတ်ချိန်၌ သူသည် မိမိမျိုးရိုး၏ မျိုးဆက်တစ်ရာကို ကယ်တင်မြှောက်တင်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အခွင့်အရေးကို ရရှိသည်—ဒေဝတီရ္ထ၌ အထူးမြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များအား ဒါနပြုခြင်းဖြင့်။

Verse 15

यैर्दत्तानि नरैर्भोगभागिनः प्रेत्य चेह ते । देवतीर्थे विप्रभोज्यं हरिमुद्दिश्य यश्चरेत्

ဒါနပေးသော လူတို့သည် ဤလောက၌လည်း ကောင်း၊ သေပြီးနောက်၌လည်း ကောင်း ကောင်းချီးများကို ခံစားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတီရ္ထ၌ ဟရိ (ဗိဿဏု) ကို ရည်ညွှန်း၍ ဗြာဟ္မဏများအား ဆွမ်းကပ်ကျွေးမွေးသူသည်…

Verse 16

स सर्वाह्लादमाप्नोति स्वर्गलोके युधिष्ठिर । देवतीर्थे नरो नारी स्नात्वा नियतमानसौ

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သူသည် ကောင်းကင်လောက၌ ပြည့်စုံသော ပီတိကို ရရှိ၏။ ဒေဝတီရ္ထ၌ ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ စိတ်ကိုထိန်းသိမ်း၍ သန့်စင်ရေချိုးပြီးနောက်…

Verse 17

उपोष्यैकादशीं भक्त्या पूजयेद्यः श्रियः पतिम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा घृतेनोद्बोध्य दीपकम्

ဘယ်သူမဆို ဘက္တိဖြင့် ဧကာဒသီနေ့တွင် အစာရှောင်၍ သရီ၏ပတိ (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်ကာ၊ ညအခါ ဂျာဂရဏ ပြု၍ ဂျီဖြင့် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလျှင်…

Verse 18

द्वादश्यां प्रातरुत्थाय तथा वै नर्मदाजले । विप्रदाम्पत्यमभ्यर्च्य विधिवत्कुरुनन्दन

ဒ္ဝါဒသီနေ့တွင် မနက်စောစောထ၍ နရ္မဒါမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး၊ အို ကုရုနန္ဒန၊ သင့်လျော်သော ဝိဓိအတိုင်း ဗြာဟ္မဏ မောင်နှံကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 19

वस्त्राभरणताम्बूलपुष्पधूपविलेपनैः । अक्षये विष्णुलोकेऽसौ मोदते चरितव्रतः

အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်း၊ တမ္ဗူလ၊ ပန်း၊ သုပ်နှင့် လိမ်းဆေးအနံ့တို့ကို ပူဇော်၍၊ ထိုဝရတကိုလိုက်နာသူသည်—ဝရတကို မှန်ကန်စွာ ပြီးမြောက်ပြီးနောက်—မပျက်မယွင်းသော ဗိဿဏုလောက၌ ပီတိဖြင့် နေထိုင်၏။

Verse 20

यः सदैकादशीतिथौ स्नात्वोपोष्यार्चयेद्धरिम् । रात्रौ जागरणं कुर्याद्वेदशास्त्रविधानतः

ဧကာဒသီတိထီတိုင်းတွင် ရေချိုးသန့်စင်၍ အစာရှောင်ကာ ဟရိကို အရ္ချနာပြု၍၊ ညအခါ ဝေဒနှင့် ရှာස්တြာ၏ বিধိအတိုင်း ဂျာဂရဏ ပြုသူသည်—

Verse 21

धर्मराजकृतां पापां न स पश्यति यातनाम् । पञ्चरात्रविधानेन श्रीपतिं योऽर्चयिष्यति

ပဉ္စရာတြ ဝိဓာနအတိုင်း သရီပတိ (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်ကြောင့် ဓမ္မရာဇက သတ်မှတ်ထားသော ဒဏ်ခတ်ယာတနာများကို မမြင်ရ။

Verse 22

दीक्षामवाप्य विधिवद्वैष्णवीं पापनाशिनीम् । स्वर्गमोक्षप्रदां पुण्यां भोगदां वित्तदामथ

နည်းလမ်းတကျ အပြစ်ဖျက်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဒိက္ခာကို ရရှိပြီးနောက်၊ ထိုပုဏ္ဏမြတ်သော ဒိက္ခာသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခကို ပေးကာ၊ ခံစားစရာများကို ပေးပြီး၊ ငွေကြေးဥစ္စာကိုပါ ပေးတတ်သည်။

Verse 23

राज्यदां वा महाभाग पुत्रदां भाग्यदामथ । सुकलत्रप्रदां वापि विष्णोर्भक्तिप्रदामिति

အို မဟာဘဂ္ဂ! ထိုဒိက္ခာသည် အာဏာရဇ္ဇကိုပေးနိုင်ပြီး၊ သားသမီးနှင့် ကံကောင်းခြင်းကိုပေးနိုင်သည်; ကောင်းမွန်သော ဇနီး/ခင်ပွန်းကိုပေးနိုင်သည်—ထို့ပြင် ဗိဿဏုအပေါ် ဘက္တိကိုလည်း ပေးတတ်သည်။

Verse 24

तरिष्यति भवाम्भोधिं स नरः कुरुनन्दन । योऽर्चयिष्यति तत्रैव देवतीर्थे श्रियः पतिम्

အို ကုရုနန္ဒန! ထိုနေရာတည်းက ဒေဝတီရ္ထတွင် သရီ၏ ပတိ (ဗိဿဏု) ကို ပူဇော်သူသည် သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်လိမ့်မည်။

Verse 25

विश्वरूपमथो सम्यङ्मूलश्रीपतिमेव वा । नारायणगिरिं वापि गृहे वैकादशीतिथौ

သို့မဟုတ် အိမ်တွင် ဧကာဒသီ တိထိနေ့၌ ဝိဿဝရူပကိုလည်းကောင်း၊ မူလ သရီပတိကိုလည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် နာရာယဏဂိရိကိုလည်းကောင်း နည်းလမ်းတကျ ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 26

भक्तिमाञ्छ्रद्धया युक्तः क्षीरैस्तीर्थोदकैरपि । सुसूक्ष्मैरहतैर्वस्त्रैर्महाकौशेयकैर्नृप

အို မင်းကြီး၊ ဘက္တိနှင့် သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် နို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ တီရ္ထ၏ သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့်လည်းကောင်း၊ အလွန်နူးညံ့သည့် မဖြတ်မတင်သေးသော အဝတ်သစ်များ—မြတ်သော ကောရှေယ ပိုးထည်များဖြင့်လည်းကောင်း—ပူဇော်ရမည်။

Verse 27

विचित्रैर्नेत्रजैर्वापि धूपैरगुरुचन्दनैः । गुग्गुलैर्घृतमिश्रैश्च नैवेद्यैर्विविधैरपि

(ပူဇော်ရာတွင်) အဂရုနှင့် စန္ဒနမှ ထွက်သော မွှေးကြိုင်သည့် ဓူပများ၊ မျက်စိနှစ်သက်ဖွယ် အမျိုးမျိုးသော ဓူပများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဂျီ (ghṛta) နှင့် ရောထားသော ဂုဂ္ဂုလုဖြင့်လည်းကောင်း၊ နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အမျိုးမျိုးသော ပူဇော်အစားအစာများဖြင့်လည်းကောင်း ပြုရမည်။

Verse 28

पायसाद्यैर्मनुष्येन्द्र पयसा वा युधिष्ठिर । पिष्टदीपैः सुविमलैर्वर्धमानैर्मनोहरैः

အို လူတို့အထဲက အရှင်၊ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ (ဟရီကို) ပာယသ (ဆန်နို့ချို) စသည့် ချိုမြိန်သော ပူဇော်စာများဖြင့်လည်းကောင်း၊ နို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ အလွန်သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းသော ပိဋ္ဌ-ဒီပ (မုန့်ညက်မီးခွက်) များဖြင့်လည်းကောင်း—တိုးပွားဝဍ္ဍမာန၊ မြင်ရသော် စိတ်ချမ်းသာဖွယ်—ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

पूजयित्वा नरो याति यथा तच्छृणु भारत । शङ्खी चक्री गदी पद्मी भूत्वासौ गरुडध्वजः

အို ဘာရတ၊ ဤသို့ ပူဇော်ပြီးနောက် လူသည် မည်သို့ ထွက်ခွာသနည်းကို နားထောင်လော့။ သူသည် ဂရုဍ-ဓွဇ အရှင်၏ အနီးကပ်အမှုထမ်းသဖွယ် ရုပ်သဏ္ဍာန် ဖြစ်လာ၍ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မ ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 30

देवलोकानतिक्रम्य विष्णुलोकं प्रपद्यते । यस्तु वै परया भक्त्या श्रीपतेः पादपङ्कजम्

ဒေဝလောကများကို ကျော်လွန်၍ သူသည် ဗိෂ္ဏုလောကသို့ ရောက်သည်—အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် သရီပတိ၏ ခြေဖဝါးကြာပန်းကို အာရాధနာပြုသူသည် ထိုသို့ ဖြစ်၏။

Verse 31

चतुर्धाधिष्ठितं पश्येच्छ्रियं त्रैलोक्यमातरम् । नृत्यगीतविनोदेन मुच्यते पातकर्ध्रुवम्

သူသည် လောကသုံးပါး၏ မိခင်ဖြစ်သော သရီကို လေးမျိုးသဘောဖြင့် တည်နေထိုင်သကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရ၏။ ထို့ပြင် ဘုရားရှင်ရှေ့၌ အကနှင့် သီချင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်ကာ ပူဇော်လျှင် အပြစ်မှ သေချာစွာ လွတ်မြောက်၏။

Verse 32

नीराजने तु देवस्य प्रातर्मध्ये दिने तथा । सायं च नियतो नित्यं यः पश्येत्पूजयेद्धरिम्

သို့ရာတွင် ဘုရား၏ နီရာဇနအချိန်၌—မနက်၊ မွန်းတည့်နှင့် ထိုနည်းတူ ညနေ—စည်းကမ်းတကျ နေ့စဉ် ဟရီကို မြင်ဒর্শနပြု၍ ပူဇော်သူသည် ဖော်ပြထားသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 33

स तीर्त्वा ह्यापदं दुर्गां नैवार्तिं समवाप्नुयात् । आयुःश्रीवर्धनं पुंसां चक्षुषामपि पूरकम्

ခက်ခဲသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ကျော်လွှားပြီးနောက် သူသည် ဒုက္ခဝေဒနာသို့ မကျရောက်တော့။ ဤနီရာဇနပူဇော်မှုသည် လူ၏ အသက်တမ်းနှင့် သီရိမင်္ဂလာကို တိုးပွားစေပြီး မျက်စိကိုလည်း မြင်နိုင်စွမ်း ပြည့်ဝစေ၏။

Verse 34

उपपापहरं चैव सदा नीराजनं हरेः । तदा नीराजनाकाले यो हरेः पठति स्तवम्

ဟရီ၏ နီရာဇနသည် အမြဲတမ်း သေးငယ်သော အပြစ်များကိုပါ ဖယ်ရှားပေး၏။ ထို့ပြင် နီရာဇနအချိန်၌ ဟရီကို ချီးမွမ်းသော စတဝ (သီချင်း/စတိုးတရ) ကို ရွတ်ဖတ်သူသည် အထူးကုသိုလ် ရ၏။

Verse 35

स धन्यो देवदेवस्य प्रसन्नेनान्तरात्मना । हरेर्नीराजनाशेषं पाणिभ्यां यः प्रयच्छति

အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူမှာ—ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော ဘုရား၏ ကြည်နူးပျော်ရွှင်မှုကြောင့် အတွင်းစိတ် ပျော်မြူးသူ—မိမိလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟရီ၏ နီရာဇနအကျန် (သန့်ရှင်းသော အာရတီအာသီသ) ကို လက်ခံယူ၍ ကိုယ်ပေါ်သို့ လိမ်းတင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 36

संगृह्य चक्षुषी तेन योजयेन्मार्जयन्मुखम् । तिमिरादीनक्षिरोगान्नाशयेद्दीप्तिमन्मुखम्

ထို နီရာဇန အာသီသကို စုယူ၍ မျက်စိနှစ်ဖက်ပေါ် လိမ်းကာ မျက်နှာကို သုတ်လိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် တိမိရ (မမြင်မရှင်း) စသည့် မျက်စိရောဂါများ ပျောက်ကင်းစေပြီး မျက်နှာကို တောက်ပစေသည်။

Verse 37

भवत्यशेषदुष्टानां नाशायालं नरोत्तम । दीपप्रज्वलनं यस्य नित्यमग्रे श्रियः पतेः

အို လူမြတ်သူရေ၊ သရီ၏ ပတိ (ဗိဿနုဘုရား) ရှေ့၌ နေ့စဉ် မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိသူအတွက် ထိုကောင်းမှုသည် မကောင်းသောအင်အားအားလုံးကို ဖျက်ဆီးရန် လုံးဝလုံလောက်သည်။

Verse 38

स्नात्वा रेवाजले पुण्ये प्रदद्यादधिकं व्रती । सप्तद्वीपवती तेन ससागरवनापगा

ရေဝါမြစ်၏ သန့်ရှင်းသောရေတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသော ဘက္တသည် ပိုမိုသော ဒါနကို ပေးလှူသင့်သည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် ခုနှစ်ကျွန်းပါ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးသည် သမုဒ္ဒရာများ၊ တောများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့်တကွ မျှော်မှန်းသကဲ့သို့ ပူဇော်ခံရ၍ စိတ်ကျေနပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 39

प्रदक्षिणीकृता स्याद्वै धरणी शङ्करोऽब्रवीत् । इदं यः पठ्यमानं तु शृणुयात्पठतेऽपि वा

ရှင်ကရာက မိန့်တော်မူသည်—“ဤကောင်းမှုကြောင့် မြေကြီးကို အမှန်တကယ် ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပူဇော်) ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။” ထို့ပြင် ဤစာကို ဖတ်ကြားနေသည်ကို နားထောင်သူ—သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်ဖတ်သူလည်း—ထိုပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 40

स्मरणं सोऽतसमये विपाप्मा प्राप्नुयाद्धरेः । इदं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं पितृगुणप्रियम्

မသင့်တော်သောအချိန်၌ပင် ဤအရာကို သတိရရုံဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် အပြစ်ကင်းစင်လာ၍ ဟရီဘုရားကို ရောက်ရှိသည်။ ဤမဟာတ္မယသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေး၍ ကောင်းကင်ဘုံကို ချီးမြှင့်ကာ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို နှစ်သက်စေသည်။

Verse 41

माहात्म्यं श्रावयेद्विप्राञ्छ्रीपतेः श्राद्धकर्मणि । घृतेन मधुना तेन तर्पिताः स्युः पितामहाः

သီရိပတိ (ဗိဿနု) အတွက် ပြုသော ရှရာဒ္ဓ ကర్మ၌ ဗြာဟ္မဏတို့အား ဤ မဟာတ္မယ ကို နားထောင်စေသင့်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ပြုခြင်းကြောင့် ပိတရ်ဘိုးဘွားတို့သည် ဂျီနှင့် ပျားရည်ဖြင့် တർပဏ ပြုသကဲ့သို့ တိမ်းတိမ်းကျေနပ်ကြသည်။

Verse 195

अध्याय

အဓ္ဓာယ — “အခန်း” ဟု ဆိုသော အဆုံးသတ်အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး အခန်းနယ်နိမိတ်ကို ညွှန်ပြသည်။