Adhyaya 194

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तच्छ्रुत्वानान्तदेवेन विश्वरूपमुदाहृतम् । देवराजस्तथा देवाः परं विस्मयमागताः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေးယ မိန့်တော်မူသည်– အနန္တဒေဝက မိမိ၏ ဗိဿဝရူပ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်) ကို ကြေညာတော်မူကြောင်း ကြားသိရသဖြင့်၊ ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတော်များသည် အလွန်အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 2

दृष्ट्वा चाप्सरसं पुण्यामुर्वशीं कमलाननाम् । संत्रस्तो विस्मितश्चाभूदिन्द्रो राजश्रिया वृतः

ပန်းကြာမျက်နှာရှိသော သန့်ရှင်းမြတ်သော အပ်ဆရာ ဥရဝသီကို မြင်သော်၊ ရာဇသရဖူ၏ တင့်တယ်မှုဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် အိန္ဒြာသည်ပင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်၍ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 3

न किंचिदुत्तरं वाक्यमुक्तवाञ्जोषमास्थितः । इति वृत्तान्तभूतं हि नारायणविचेष्टितम्

သူသည် အဖြေစကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ဤသည်ပင် နာရာယဏ၏ ဒေဝလီလာ အံ့ဖွယ်လမ်းစဉ်ဖြစ်၍ ယခုအခါ အကြောင်းအရာအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်လျက်ရှိ၏။

Verse 4

भृगोः खात्यां समुत्पन्ना लक्ष्मीः श्रुत्वा तु वै नृप । वैश्वरूपं परं रूपं विस्मिताचिन्तयत्तदा

အို မင်းကြီး၊ ဘൃဂု၏သမီး ခါတီမှ မွေးဖွားသော လက္ခမီသည် ထိုအထွတ်အထိပ်သော စကြဝဠာရုပ်သဏ္ဌာန်အကြောင်းကို ကြားသိလျှင် အံ့ဩသွားပြီးနောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 5

केनोपायेन स स्यान्मे भर्ता नारायणः प्रभुः । व्रतेन तपसा वापि दानेन नियमेन च

“ဘယ်နည်းလမ်းဖြင့် အရှင်နာရာယဏသည် ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း—ဝရတ (သစ္စာကတိ) ဖြင့်လား၊ တပ (တပဿ) ဖြင့်လား၊ ဒါန (လှူဒါန်း) ဖြင့်လား၊ သို့မဟုတ် နိယမ (စည်းကမ်းသီလ) ဖြင့်လား?”

Verse 6

वृद्धानां सेवनेनाथ देवताराधनेन वा । इति चिन्तापरां कन्यां सती ज्ञात्वा युधिष्ठिर

“သက်ကြီးရွယ်အိုတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းဖြင့်လား၊ သို့မဟုတ် ဒေဝတာတို့ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့်လား?” ထိုသို့ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ထိုကန့်ကွက်စိုးရိမ်စိတ်တွင် နစ်မြုပ်နေသော မိန်းကလေးကို သိမြင်၍ သီလဝတီ စတီသည် သူမ၏အခြေအနေကို ခွဲခြားသိရှိလေ၏။

Verse 7

प्राह प्राप्तो मया भर्ता शङ्करस्तपसा किल । प्रजापतिश्च गायत्र्या ह्यन्याभिरभिवाञ्छिताः

သူမက ဆိုသည်– “တပဿာ (တပ) ဖြင့်ပင် ကျွန်မသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိခဲ့သည်။ ဂါယတ်ရီ မန္တရားကို ဇပ (japa) လုပ်ခြင်းဖြင့် ပရဇာပတိကို ရရှိနိုင်သကဲ့သို့၊ အခြားလိုလားသည့် အကျိုးများလည်း အခြားသဒ္ဓနာများဖြင့် ရရှိနိုင်သည်။”

Verse 8

तपसैव हि ते प्राप्यस्तस्मात्तच्चर सुव्रते । तपस्त्वं हि महच्चोग्रं सर्ववाञ्छितदायकम्

“ထို့ကြောင့် သူ့ကို တပဿာတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အဲဒီတပဿာကို ကျင့်ပါ၊ သီလဝတီ မိန်းမရေ။ တပဿာသည် မဟာကြီး၍ ပြင်းထန်ကာ လိုလားသမျှ အကျိုးကို အမှန်တကယ် ပေးတတ်သည်။”

Verse 9

मार्कण्डेय उवाच । सागरान्तं समासाद्य लक्ष्मीः परपुरंजय । चचार विपुलं कालं तपः परमदुश्चरम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– အို ရန်သူမြို့များကို အနိုင်ယူသူရေ၊ လက္ခ္မီသည် သမုဒ္ဒရာအဆုံးကမ်းခြေသို့ ရောက်ပြီးနောက် အလွန်ခက်ခဲသော အမြင့်မြတ်ဆုံး တပဿာကို အချိန်အတော်ကြာကြာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 10

स्थाणुवत्संस्थिता साभूद्दिव्यं वर्षसहस्रकम् । तत इन्द्रादयो देवाः शङ्खचक्रगदाधराः

သူမသည် တိုင်တံတားကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေခဲ့သည်—ဒေဝနှစ်တစ်ထောင်တိုင်။ ထို့နောက် အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတော်များသည် သင်္ခ (conch)၊ စက္ကရ (discus) နှင့် ဂဒါ (mace) ကို ကိုင်ဆောင်လျက် (ထိုနေရာသို့ လာကြသည်)။

Verse 11

भूत्वा जग्मुस्तदर्थं ते सा तु पृष्टवती सुरान् । विश्वरूपं वैष्णवं यत्तद्दर्शयत माचिरम्

ဒေဝတော်များသည် (ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို) ယူဆောင်ကာ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လာကြသည်။ သို့သော် သူမက စုရဒေဝများကို မေးလေသည်– “နှောင့်နှေးမနေဘဲ ဗိဿ္ဏု၏ ဝိශ්ဝရူပ (Vaiṣṇava Viśvarūpa) ကို ချက်ချင်း ပြသပါ။”

Verse 12

विलक्षा व्रीडिता देवा गत्वा नारायणं तदा । अब्रुवन् वैश्वरूपं नो शक्ता दर्शयितुं वयम्

နတ်တို့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေး၍ အရှက်ရကာ ထိုအခါ နာရာယဏထံ သွားပြီး “အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝိုင်ශ්ဝရူပ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်) ကို ပြသနိုင်စွမ်း မရှိပါ” ဟု လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 13

ततो यथेष्टं ते जग्मुः स च विष्णुरचिन्तयत् । उग्ररूपा स्थिता देवी देहं दहति भार्गवी

ထို့နောက် သူတို့သည် မိမိတို့အလိုအတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ဗိဿနုသည် စဉ်းစားတော်မူသည်—“ဘာရ္ဂဝီ ဒေဝီသည် ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ တပဿာ၏ အပူဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မီးလောင်စေသည်”။

Verse 14

तां तस्मात्तत्र गत्वाहं वरं दत्त्वा तु वाञ्छितम् । पुनस्तपः करिष्यामि दर्शयिष्यामि वा पुनः । वैष्णवं विश्वरूपं यद्दुर्दश्यं देवदानवैः

“ထို့ကြောင့် ငါသည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ သူမလိုလားသော ဆုတောင်းအကျိုးကို ပေးမည်။ ထို့နောက် ငါသည် တပဿာကို ထပ်မံပြု၍၊ နတ်နှင့် ဒာနဝတို့အတွက်တောင် မြင်ရခက်သော ဝိုင်ෂ္ဏဝ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထပ်မံ ပြသမည်”။

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच । ततो गत्वा हृषीकेशः सागरान्तस्थितां श्रियम् । प्राह तुष्टोऽस्मि ते देवि वरं वृणु यथेप्सितम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—ထို့နောက် ဟೃṣīkēśa သည် သမုဒ္ဒရာကမ်းနား၌ တည်ရှိသော သရီဒေဝီထံ သွား၍ “ဒေဝီ၊ ငါသည် သင်၌ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ သင်လိုသမျှ ဆုတောင်းအကျိုးကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Verse 16

श्रीरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव प्रपन्नाया जनार्दन । तदा दर्शय यद्दृष्टमप्सरोभिस्तवानघ

သရီဒေဝီ မိန့်သည်—“အရှင်၊ ဇနာရ္ဒန၊ ကျွန်မသည် သင့်ထံ၌ ခိုလှုံလာသူဖြစ်၏။ သင်သည် ကျွန်မအပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ အပြစ်ကင်းရှင်းသော အရှင်၊ အပ်ဆရာတို့ မြင်ခဲ့သော ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်မအား ပြသပါ”။

Verse 17

विश्वरूपमनन्तं च भूतभावन केशव । गन्धमादनमासाद्य कृतं यच्च तपस्त्वया

အို ကေရှဝ၊ သတ္တဝါတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်သူ၊ ကျွန်ုပ်အား စကြဝဠာရုပ် (ဝိශ්ဝရူပ) နှင့် အဆုံးမရှိရုပ် (အနန္တရူပ) ကို ပြသပါ—ဂန္ဓမာဒနသို့ ရောက်ပြီးနောက် သင်ပြုခဲ့သော တပသ်နှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းသော မြင်ကွင်းဖြစ်၏။

Verse 18

तद्वदस्व विभो विष्णो न मिथ्या यदि केशव । श्रद्दधामि न चैवाहं रूपस्यास्य कथंचन

ထို့ကြောင့် အို အလုံးစုံပြည့်ဝသော ဗိဿနု၊ မုသာမဟုတ်လျှင် အို ကေရှဝ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။ ကျွန်ုပ်တွင် ယုံကြည်ခြင်းရှိသော်လည်း ဤရုပ်ကို မည်သို့မျှ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ပါ။

Verse 19

बहुभिर्यक्षरक्षोभिर्मायाचारिप्रचारिभिः । छन्दिता मम जानद्भिर्भावमन्तर्गतं हरौ

ကျွန်ုပ်ကို ယက္ခနှင့် ရက္ခသများ အများအပြားက—မယာနှင့် မန္တရားဖြင့် လှည့်လည်ကာ—လှည့်စားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ အတွင်းစိတ်ဘက်တိသည် ဟရီ (ဗိဿနု) ထံ၌ တည်မြဲနေကြောင်း ကောင်းစွာ သိကြသည်။

Verse 20

भूत्वा विष्णुस्वरूपास्ते चक्रिणश्च चतुर्भुजाः । सुव्रीडिता गताः सर्वे विश्वरूपो सहायतः

သူတို့သည် ဗိဿနုကဲ့သို့သော ရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍—စက်ကရကိုင်၊ လက်လေးဖက်—အားလုံး အလွန်အမင်း အရှက်ရကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဝိශ්ဝရူပ သခင်သည် ကာကွယ်သူ၊ ကူညီသူအဖြစ် ရပ်တည်နေ၏။

Verse 21

मार्कण्डेय उवाच । नारायणोऽथ भगवाञ्छङ्खचक्रगदाभृतम् । तया तथोक्तस्तद्रूपं मुक्त्वा वै सुरपूजितम्

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ထို့နောက် ဘဂဝန် နာရာယဏ—သင်္ခ၊ စက်ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သူ—သူမက ထိုသို့ ပြောဆိုသဖြင့် နတ်တို့က ပူဇော်သော ထိုရုပ်ကို ချန်လှပ်လိုက်သည်။

Verse 22

रूपं परं यथोक्तं वै विश्वरूपमदर्शयत् । दर्शयित्वा वचः प्राह पञ्चरात्रविधानतः

တောင်းဆိုထားသကဲ့သို့ သာလွန်မြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်—ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဝိශ්ဝရူပ—ကို ထင်ရှားပြသတော်မူ၏။ ပြသပြီးနောက် ပဉ္စရာတြ ဝိဓာနအတိုင်း သဒ္ဓါပြည့်ဝသော မိန့်တော်မူ၏။

Verse 23

योऽर्चयिष्यति मां नित्यं स पूज्यः स च पूजितः । धनधान्यसमायुक्तः सर्वभोगसमन्वितः

နေ့စဉ် မိမိကို အရ္ချနာဖြင့် ပူဇော်သူသည် ချီးမြှောက်ထိုက်သူဖြစ်၍ ချီးမြှောက်ခံရ၏။ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံပြည့်စုံကာ သင့်တော်သော စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ အလုံးစုံကို ခံစားရ၏။

Verse 24

मूलं हि सर्वधर्माणां ब्रह्मचर्यं परं तपः । तेनाहं तत्र स्थास्यामि मूलश्रीपतिसंज्ञितः

ဗြဟ္မစရိယသည် ဓမ္မအားလုံး၏ အမြစ်ဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံး တပဿာဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ထိုနေရာ၌ ‘မူလသရီပတိ’ ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိမည်။

Verse 25

मूलश्रीः प्रोच्यते ब्राह्मी ब्रह्मचर्यस्वरूपिणी । सर्वयोगमयी पुण्या सर्वपापहरी शुभा

မူလသရီကို ‘ဗြာဟ္မီ’ ဟု ခေါ်ကြသည်—ဗြဟ္မစရိယ၏ ရုပ်သဘောတရားဖြစ်၏။ ယောဂသတ္တိအားလုံးဖြင့် ပြည့်ဝ၍ ပုဏ္ဏ၊ မင်္ဂလာရှိကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 26

पतिस्तस्याः प्रभुरहं वरदः प्राणिनां प्रिये । रेवाजले नरः स्नात्वा योऽर्चयेन्मां यतव्रतः

ချစ်သူရေ၊ ငါသည် သူမ၏ အရှင်နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်၍ သတ္တဝါတို့အား ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော အရှင်ဖြစ်၏။ ရေဝါမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသော ဝတ္တရားဖြင့် ငါ့ကို အရ္ချနာပြုသူ မည်သူမဆို—

Verse 27

मूलश्रीपतिनामानं वाञ्छिते प्राप्नुयात्फलम् । दानानि तत्र यो दद्यान्महादानानि च प्रिये

‘မူလရှရီပတိ’ ဟူသော သန့်ရှင်းသော နာမကို ဂုဏ်တော်တင်ရွတ်ဆိုလျှင် လိုလားသည့် အကျိုးကို ရရှိ၏။ ထိုနေရာ၌ လှူဒါန်းသူသည်—အချစ်တော်ရေ—မဟာဒါနတို့ကိုပါ ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ကုသိုလ်ကြီးရ၏။

Verse 28

सहस्रगुणितं पुण्यमन्यस्थानादवाप्यते । दृष्टं त्वया तत्र देशे सम्यक्चैवावधारितम् । तदर्चित्वा परान् कामानाप्स्यसि त्वं न संशयः

ထိုနေရာ၌ ရရှိသော ကုသိုလ်သည် အခြားနေရာများထက် အဆတစ်ထောင် တိုးပွား၏။ သင်သည် ထိုဒေသကို မြင်ပြီး မှန်ကန်စွာ နားလည်ထားပြီ။ ထိုနေရာ၌ ထိုသခင်ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဆန္ဒများကို ရမည်—သံသယမရှိ။

Verse 29

वरं वृणीष्व देवेशि वाञ्छितं दुर्लभं सुरैः । दुर्गसंसारकान्तारपतितैः परमेश्वरि

အို ဒေဝေရှီ၊ ဒေဝတားတို့၏ အရှင်မ၊ သင်လိုလားသော ဗရကို ရွေးချယ်ပါ—ဒေဝတားတို့အတွက်တောင် ရခက်သော ဗရပင်ဖြစ်စေ။ အို ပရမေရှဝရီ၊ သံသရာ၏ အန္တရာယ်ပြည့် တောကန္တာရ၌ ကျရောက်သူတို့အား ကယ်တင်သော ကရုဏာကို ပေးတော်မူပါ။

Verse 30

श्रीरुवाच । नारायण जगद्धातर्नारायण जगत्पते । नारायण परब्रह्म नारायणपरायण

သီရိက ပြောသည်– အို နာရာယဏ၊ လောကကို ထောက်တည်သူ; အို နာရာယဏ၊ ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်; အို နာရာယဏ၊ ပရဗြဟ္မ—ကျွန်မ၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာမှာ နာရာယဏသာ ဖြစ်၏။

Verse 31

प्रसीद पाहि मां भक्त्या सम्यक्सर्गे नियोजय । प्रियो ह्यसि प्रियाहं ते यथा स्यां तत्तथा कुरु

ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်ကာ ကရုဏာထားပါ; ဘက္တိဖြင့် ကျွန်မကို ကာကွယ်ပြီး စೃષ્ટိ၏ အစီအစဉ်အတွင်း သင့်လျော်စွာ ခန့်အပ်ပေးပါ။ သင်သည် ကျွန်မ၏ ချစ်သူဖြစ်ပြီး ကျွန်မလည်း သင့်၏ ချစ်သူ—ထို့ကြောင့် ကျွန်မသည် ဖြစ်သင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာအောင် စီမံတော်မူပါ။

Verse 32

गृहं धर्मार्थकामानां कारणं देव संमतम् । तदास्थायाश्रमं पुण्यं मां श्रेयसि नियोजय

အို ဒေဝါ! အိမ်ထောင်ရှင်အာရှရမ်သည် ဓမ္မ၊ အာထ၊ ကာမတို့၏ အကြောင်းရင်းဟု ဘုရားတို့ကလည်း အတည်ပြုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုပုဏ္ဏအာရှရမ်ကို အခြေခံ၍ အမြင့်ဆုံးသော ရှ్రేయသ်သို့ ဦးတည်ရာလမ်း၌ ကျွန်ုပ်ကို ခန့်အပ်ပါ။

Verse 33

नारायण उवाच । नारायणगिरा देवि विज्ञप्तोऽस्मि यतस्त्वया । नारायणगिरिर्नाम तेन मेऽत्र भविष्यति

နာရာယဏက မိန့်တော်မူသည်– အို ဒေဝီ! သင်သည် ‘နာရာယဏ’ ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ငါ့အား တောင်းပန်လျှောက်ထားခဲ့သဖြင့် ဤနေရာ၌ ငါ့နာမတော်ကို ဆောင်သော သန့်ရှင်းသော တောင် ‘နာရာယဏဂိရိ’ ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်။

Verse 34

नारायणस्मृतौ याति दुरितं जन्मकोटिजम् । यस्माद्गिरति तस्माच्च गिरिरित्येव शब्दितम्

နာရာယဏကို သတိရစိတ်ဖြင့် စဉ်းစားလျှင် ကုဋိကုဋိ မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်ဒုစရိုက်တို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုဒုစရိုက်ကို ‘girati’ ဟူသကဲ့သို့ မျိုသိမ်းပယ်ဖျက်သဖြင့် ‘giri’ (တောင်) ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 35

तस्मात्सर्वाश्रयो देवि गिरिः पर्वतराङ्भवेत् । सुरासुरमनुष्याणां यथाहमपि चाश्रयः

ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ! ဤတောင်သည် အားလုံး၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာမည်၊ တောင်များအနက် အမြတ်ဆုံး ‘ပဗ္ဗတရာဇ’ ဖြစ်မည်—ငါလည်း ဒေဝ၊ အသူရ နှင့် လူသားတို့၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 36

य एतत्पूजयिष्यन्ति मण्डलस्थं परं मम । नारायणगिरिर्नाम देवरूपं शुभेक्षणे

အို မျက်ဝန်းလှသောသူမ! သန့်ရှင်းသော မဏ္ဍလအတွင်း တည်ရှိသော ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပူဇော်ကြမည့်သူတို့သည် ‘နာရာယဏဂိရိ’ ဟူသော ဒေဝရုပ် တီရ္ထကို အာရాధနာပြုကြလိမ့်မည်။

Verse 37

ते दिव्यज्ञानसम्पन्ना दिव्यदेहविचेष्टिताः । दिव्यं लोकमवाप्स्यन्ति दिव्यभोगसमन्विताः

ဒိဗ္ဗဉာဏ်ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ဒိဗ္ဗကိုယ်၏ အာနုဘော်နှင့် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်သူတို့သည် ဒိဗ္ဗလောကသို့ ရောက်ရှိမည်—ကောင်းကင်ဘုံ၏ သာယာသော ဘောဂများနှင့်အတူ။

Verse 38

मार्कण्डेय उवाच । तयोरेवं संवदतोर्देवा इन्द्रपुरोगमाः । समागता वनोद्देशं सागरान्ते महर्षयः

မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထိုနှစ်ဦးက ဤသို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်၊ အင်ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များသည်၊ အို မဟာရိရှီတို့၊ သမုဒ္ဒရာကမ်းခြေရှိ တောဒေသတစ်ခုသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 39

ततो भृगुं देवराजो नारायणविचिन्तितम् । वव्रे ज्ञात्वा तु तत्कन्यां धर्मात्मा स ददौ च ताम्

ထို့နောက် ဒေဝရာဇာသည် နာရာယဏ၏ အတွေးအမြင်ဖြင့် လက်ခံအတည်ပြုထားသော ဘೃဂုကို ရွေးချယ်하였다။ ထိုအကြောင်းကို သိပြီးနောက် ဓမ္မတရားရှိသူက မိမိသမီးကို သူနှင့် လက်ထပ်အပ်နှံလေ၏။

Verse 40

धर्मोऽपि विधिवद्वत्स विवाहं समकारयत् । देवदेवस्य राजर्षे देवतार्थे समाहितः

ဓမ္မတော်လည်း၊ အို သားရေ၊ ထုံးတမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို စီမံကျင်းပစေ하였다—အို ရာဇရိရှီ—ဒေဝတော်များနှင့် ဒေဝဒေဝ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အာရုံစိုက်လျက်။

Verse 41

युधिष्ठिर उवाच । धर्मो विवाहमकरोद्विधिवद्यत्त्वयोदितम् । को विधिस्तत्र का दत्ता दक्षिणा भृगुणापि च

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– သင်က ဓမ္မတော်သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို ဆောင်ရွက်했다고 ဆို၏။ ထိုနေရာတွင် မည်သို့သော နည်းလမ်းရှိသနည်း၊ ထို့ပြင် ဘೃဂုကလည်း ဒက္ခိဏာ (ပူဇော်ခ) ကို မည်သို့ ပေးအပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 42

विवाहयज्ञे समभूत्स्रुक्स्रुवग्रहणे च कः । ऋत्विजः के सदस्याश्च तस्यासन् द्विजसत्तम

ထိုမင်္ဂလာယဇ္ဉ်၌ စရုတ် (sruk) နှင့် စရုဝ (sruva) ကို ကိုင်ယူဆောင်ရွက်သူ မည်သူနည်း။ ရ္တဝိဇ် (ṛtvij) များ မည်သူတို့နည်း၊ ပညာရှိ စဒသျ (sadasya) များ မည်သူတို့နည်း၊ ဒွိဇအမြတ်တော်?

Verse 43

किं तस्यावभृथं त्वासीत्तत्सर्वं वद विस्तरात् । त्वद्वाक्यामृतपानेन तृप्तिर्मम न विद्यते

ထိုကర్మ၏ အဝဘෘထ—အဆုံးသတ်ရေချိုးပူဇော်—သည် မည်သို့ရှိသနည်း။ အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောကြားပါ။ သင်၏စကားအမృతကို သောက်သုံးလည်း ကျွန်ုပ်၏တೃप्तိ မပြည့်စုံသေးပါ။

Verse 44

मार्कण्डेय उवाच । नारायणविवाहस्य यज्ञस्य च युधिष्ठिर । तपसस्तस्य देवस्य सम्यगाचरणस्य च

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်— အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ နာရာယဏ၏ မင်္ဂလာနှင့် ထိုယဇ္ဉ်အကြောင်း၊ ထို့ပြင် ထိုဒေဝ၏ တပသျာနှင့် အပြစ်ကင်းသည့် အကျင့်အကြောင်း—

Verse 45

वक्तुं समर्थो न गुणान्ब्रह्मापि परमेश्वरः । तथाप्युद्देशतो वच्मि शृणु भूत्वा समाहितः

၎င်း၏ဂုဏ်တော်များကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြရန်မှာ အမြင့်မြတ်သော အရှင်ဘြဟ္မာတော်တိုင်ပင် မစွမ်းနိုင်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် ပြောမည်; စိတ်တည်ငြိမ်၍ နားထောင်လော့။

Verse 46

ब्रह्मा सप्तर्षयस्तत्र स्रुक्स्रुवग्रहणे रताः । अग्नीञ्जुहुविरे राजन्वेदिर्धात्री ससागरा

ထိုနေရာ၌ ဘြဟ္မာတော်နှင့် သပ္တရ္ဓိများသည် စရုတ် (sruk) နှင့် စရုဝ (sruva) ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အာရုံစိုက်နေကြသည်။ အို မင်းကြီး၊ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော မီးများထဲသို့ အာဟုတိများကို လောင်းချကြပြီး၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့်တကွ မြေကြီးကိုယ်တိုင်က ဝေဒီ (ယဇ္ဉ်ပလ္လင်) ဖြစ်လာ၏။

Verse 47

ददुः समुद्रा रत्नानि ब्रह्मर्षिभ्यो नृपोत्तम । धनदोऽपि ददौ वित्तं सर्वब्राह्मणवाञ्छितम्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သမုဒ္ဒရာတို့သည် ဘြဟ္မရ္ဩီတို့အား ရတနာများကို ပူဇော်ပေးခဲ့ကြ၏။ ထို့ပြင် ဓနဒ (ကူဗေရ) သည်လည်း ဗြာဟ္မဏတို့ လိုအင်ဆန္ဒအတိုင်း ငွေကြေးဥစ္စာအားလုံးကို ပေးအပ်ခဲ့၏။

Verse 48

विश्वकर्माऽपि देवानां ब्रह्मर्षीणां परंतप । वेश्मानि सुविचित्राणि सर्वरत्नमयानि च

ထို့အပြင် ရန်သူကိုနှိမ်နင်းသူအို၊ ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည်လည်း ဒေဝတို့နှင့် ဘြဟ္မရ္ဩီတို့အတွက် အလွန်လှပအံ့ဩဖွယ်၊ ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော နန်းတော်အိမ်ရာများကို ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့၏။

Verse 49

कृत्वा प्रदर्शयामास देवेन्द्राय यशस्विने । शतक्रतुस्ततो विप्रान्कापिष्ठलपुरोगमान्

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယশသဝီ ဒေဝိန္ဒြ အိန္ဒြာအား ထိုအရာကို ပြသ하였다။ ထို့နောက် သတကရတု (အိန္ဒြာ) သည် ကာပိဋ္ဌလ ဦးဆောင်သော ဗိပ္ရ မုနိများအားလည်း ထိုအရာကို ကြည့်ရှုစေ하였다။

Verse 50

शौनकादींश्च पप्रच्छ बष्कलाञ्छागलानपि । आत्रेयानपि राजेन्द्र वृणुध्वमभिवाञ्छितम्

အို ရာဇိန္ဒြ၊ သူသည် ရှောနက အစရှိသူတို့ကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး၊ ဘဿကလနှင့် ချာဂလတို့ကိုလည်း မေးခဲ့၏။ ထို့အပြင် အာတြေယတို့ကိုလည်း—“သင်တို့ အလိုရှိသမျှကို ရွေးချယ်ကြလော့” ဟု ဆို하였다။

Verse 51

दृष्ट्वा ते चित्ररत्नानि प्राहुः सर्वेश्वरेश्वरम् । देवानां च ऋषीणां च सङ्गमोऽयं सुपुण्यकृत्

ထိုအံ့ဩဖွယ် ရတနာများကို မြင်ကြသောအခါ သူတို့သည် အရှင်တို့၏အရှင်ထံသို့ “ဒေဝတို့နှင့် ရ္ဩီတို့၏ ဤစုဝေးမှုသည် အလွန်ပုဏ္ဏဖွားစေသော သန့်ရှင်းမြတ်သော ဆုံစည်းခြင်းဖြစ်၏” ဟု လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 52

अस्मिन्पुण्ये सुरेशान वस्तुं वाञ्छामहे सदा । शतक्रतुः प्राह पुनर्वासो वात्र भविष्यति । सत्यधर्मरता यूयं यावत्कालं भविष्यथ

“ဤပုဏ္ဏမြေ၌၊ ဟေ ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အစဉ်အမြဲ နေထိုင်လိုပါသည်” ဟုဆို၏။ ရှတကရတုက “သင်တို့သည် သစ္စာနှင့် ဓမ္မ၌ ရတနာကဲ့သို့ တည်ကြည်နေသမျှ၊ ဤနေရာ၌ ထပ်ခါထပ်ခါ နေထိုင်ခွင့် ရလိမ့်မည်” ဟုဖြေ၏။

Verse 53

मार्कण्डेय उवाच । पृष्टं यद्राजशार्दूल के मखे होत्रिणोऽभवन् । तत्प्रोच्यमानमधुना शृणु भूत्वा समाहितः

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– “ဟေ မင်းတို့အနက် ကျားသဖွယ်သော ရာဇာ၊ ထိုယဇ္ဉ၌ ဟောတೃပုရောဟိတ်တို့ မည်သူများနည်းဟု မေးခဲ့၏။ ယခု စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၍ အာရုံစိုက်နားထောင်လော့၊ ငါ ပြောပြမည်”။

Verse 54

सनत्कुमारप्रमुखाः सदस्यास्तस्य चाभवन् । औद्गात्रमत्र्यङ्गिरसौ मरीचिश्च चकार ह

ထိုယဇ္ဉသဘင်၌ စနတ်ကူမာရ အစရှိသော မဟာမုနိတို့သည် အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကြ၏။ ဤနေရာ၌ ဥဒ္ဂာတೃ၏ တာဝန်ကို အတြီနှင့် အင်္ဂိရသတို့က ထမ်းဆောင်၍ မရီချိလည်း ထမ်းဆောင်၏။

Verse 55

हौत्रं धर्मवसिष्ठौ च ब्रह्मत्वं सनको मुनिः । षट्त्रिंशद्ग्रामसाहस्रं प्रादात्तेभ्यः शतक्रतुः

ဟောတೃ၏ တာဝန်ကို ဓမ္မနှင့် ဝသိဋ္ဌတို့က ထမ်းဆောင်ကြပြီး၊ ဘြဟ္မန် (ရိတုအုပ်ချုပ်သူ အကြီးဆုံး) အဖြစ် မုနိ စနကက တာဝန်ယူ၏။ ရှတကရတုက သူတို့အား ရွာ သုံးသောင်းခြောက်ထောင် ပေးအပ်လှူဒါန်း၏။

Verse 56

लक्ष्मीर्भर्त्रा च संयुक्ताभवत्तत्कृतवान्प्रभुः । ब्रह्मणो जुह्वतो वह्निं यावद्देशस्थितैः सुरैः

ထိုကံကြောင့် ပရဘုသည် ဤအရာကို ပြီးမြောက်စေ၏—လက္ခမီသည် မိမိ၏ ဘర్తာနှင့် ပေါင်းစည်းလေ၏။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာက အာဟုတိများ လောင်းချသည့်အခါ ဒေသအနှံ့ တည်နေသော ဒေဝတို့သည် ပုဏ္ဏအဂ္နိကို စောင့်ရှောက်၍ သက်သေခံကြ၏။

Verse 57

दृष्टं ललाटं देशोऽसौ ललाट इति संज्ञितः । स देशः श्रीपतेः क्षेत्रपुण्यं देवर्षिसेवितम्

ထိုဒေသသည် နဖူး (လလာဋ) ကဲ့သို့ မြင်ရသဖြင့် ‘လလာဋ’ ဟု အမည်ရခဲ့သည်။ ထိုမြေသည် သရီပတိ၏ ပုဏ္ဏမယ့် သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರဖြစ်၍ ဒေဝများနှင့် ဒေဝရိရှီများက လာရောက် ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုကြသည်။

Verse 58

सर्वाश्चर्यमयं दिव्यं दिव्यसिद्धिसमन्वितम् । ब्राह्मणानां ततः पङ्क्तिं निवेशयितुमुद्यता

အဲဒီနေရာမှာ အရာအားလုံး အံ့ဩဖွယ်ပြည့်နှက်နေပြီး—ဒိဗ္ဗသဘောနှင့် ဒိဗ္ဗစိဒ္ဓိများဖြင့် ပြည့်စုံနေသည်။ ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏများကို ဂုဏ်ပြု၍ ဆွမ်းကပ်ရန် အတန်းလိုက် ထိုင်စေဖို့ ပြင်ဆင်ကြသည်။

Verse 59

लक्ष्मीः श्रीपतिनामानमाह देवं वचस्तदा श्रीरुवाच । य एते ब्राह्मणाः शिष्या भृग्वादीनां यतव्रताः

ထို့နောက် လက္ခမီသည် သရီပတိဟု ခေါ်သော ဘုရားသခင်အား မိန့်ကြားလျက်—“ဤဘြာဟ္မဏများသည် ဘൃဂု အစရှိသော ရိရှီတို့၏ တပည့်များဖြစ်ပြီး၊ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသော ဝရတများ၌ တည်ကြည်ကြသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 60

तान्निवेशयितुमिच्छामि त्वत्प्रसादादधोक्षज । मरीच्यादयः सुरेन्द्रेण स्थापिता गरुडध्वज

“အဓိုက္ခဇ အရှင်၊ အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သူတို့ကို ဤနေရာတွင် တည်စေလိုပါသည်။ ဂရုဍဓဝဇ အရှင်၊ မရီချီ အစရှိသော ရိရှီတို့ကို ဒေဝအင်ဒြာက မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းအလိုက် တည်ထောင်ထားခဲ့ပါသည်” ဟု ဆို၏။

Verse 61

नैष्ठिकव्रतिनो विप्रा बहवोऽत्र यतव्रताः । प्राजापत्ये व्रते ब्राह्मे केचिदत्र व्यवस्थिताः । तानहं स्थापयिष्यामि त्वत्प्रसादादधोक्षज

“ဤနေရာတွင် နိုင်ဋ္ဌိကဝရတ (အသက်တစ်လျှောက်) ကို ထိန်းသိမ်း၍ စည်းကမ်းနှင့် သမာဓိ၌ တည်ကြည်သော ဗိပၸ ဘြာဟ္မဏများ များစွာရှိသည်။ အချို့သည် ပရာဇာပတျယဝရတ၌ တည်ပြီး၊ အချို့သည် ဘြဟ္မဝရတ၌ တည်ကြသည်။ အဓိုက္ခဇ အရှင်၊ အရှင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် သူတို့ကို ဤနေရာတွင် သင့်လျော်စွာ တည်ထောင်မည်” ဟု ဆို၏။

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । ततः कौतूहलधरो भगवान्वृषभध्वजः । पप्रच्छ व्रतिनः सर्वान्वृत्तिभेदे व्यवस्थितान्

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– ထို့နောက် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝသော ဘုရားသခင်၊ နွားအလံတင်ရှင် (ရှီဝ) သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အကျင့်အကြံ ကွဲပြားစွာ တည်မြဲနေသော ဝ్రတထိန်းသူ အားလုံးကို မေးမြန်း하였다။

Verse 63

नारदोऽपि महादेवमुपेत्य च सतीपतिम् । प्राह कृष्णाजिनधरो नैष्ठिका ब्राह्मणा ह्यमी

နာရဒလည်း မဟာဒေဝ၊ စတီ၏ အရှင်ထံ ချဉ်းကပ်၍ အနက်ရောင် သမင်အရေဝတ်ဆင်ကာ ဆိုသည်– “ဤဗြာဟ္မဏတို့သည် အမှန်တကယ် နိုင်ဋ္ဌိက—တစ်သက်တာ ဝ్రတ၌ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။”

Verse 64

अमी कार्याः सुवस्त्रेण छन्नगुह्या द्विजोत्तमाः । प्राजापत्याश्चतुर्विंशसहस्राणि नरेश्वर

“ဤဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့ကို ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားဖြင့် ပေးအပ်စီမံ၍ လျှို့ဝှက်အင်္ဂါများကိုလည်း သင့်တော်စွာ ဖုံးအုပ်စေသင့်သည်။ ပရဇာပတျယ စည်းကမ်းကို လိုက်နာသူတို့မှာ နှစ်ဆယ့်လေးထောင် ရှိသည်၊ လူတို့၏အရှင်တော်။”

Verse 65

ब्रह्मचर्यव्रतस्थानां व्रतब्रह्मविचारिणाम् । द्वादशैषां सहस्राणि सन्ति वै वृषभध्वज

“ထို့ပြင် ဘြဟ္မစရိယ ဝ్రတ၌ တည်မြဲ၍ ဝ్రတဓမ္မနှင့် ဘြဟ္မန်ကို ဆင်ခြင်သူတို့မှာ တကယ်တမ်း တစ်သောင်းနှစ်ထောင် ရှိသည်၊ နွားအလံတင်ရှင် အရှင်တော်။”

Verse 66

नारदस्य वचः श्रुत्वा देवा देवर्षयोऽपि च । साधु साध्वित्यमन्यन्त नोचुः केचन किंचन

နာရဒ၏ စကားကို ကြားသော် ဒေဝတို့နှင့် ဒေဝရိသီတို့လည်း “သာဓု၊ သာဓု” ဟု စိတ်တွင်းမှ ချီးမွမ်းအတည်ပြုကြပြီး မည်သူမျှ အပြစ်တင်ကန့်ကွက်စကား တစ်လုံးမျှ မပြောကြ။

Verse 67

समाह्वयत्ततो लक्ष्मीस्तान् विप्रान् भक्तिसंयुता । उवाच चरणान्गृह्य प्रसादः क्रियतां मयि

ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့်ပြည့်ဝသော လက္ရှ္မီသည် ဗြာဟ္မဏတို့ကို ခေါ်ယူ၍ သူတို့၏ ခြေတော်ကို ကိုင်ကာ “ကျွန်မအပေါ် ကရုဏာပြုပါ၊ သင်တို့၏ ပရသာဒဖြင့် ကျွန်မကို လက်ခံပေးပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 68

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वेश्मनामत्र संस्थितिः । विश्वकर्मकृतानां तु तेषु तिष्ठन्तु वोऽखिलाः

“ဤနေရာ၌ အိမ်သုံးသောင်းခြောက်ထောင်၏ နေထိုင်ရာ စီမံထားသည်။ ဝိශ්ဝကර්မန် (Viśvakarman) တည်ဆောက်ထားသော အိမ်များ၌ သင်တို့အားလုံး နေထိုင်ကြပါစေ” ဟု ဆို하였다။

Verse 69

ते तथेति प्रतिज्ञाय स्थिताः संप्रीतमानसाः । धनधान्यसमृद्धाश्च वाञ्छितप्राप्तिलक्षणाः । सर्वकामसमृद्धाश्च ह्यनारम्भेषु कर्मणाम्

သူတို့သည် “ထိုသို့ပင်” ဟု ကတိပြုကာ စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြ하였다။ ငွေကြေးနှင့် စပါးရိက္ခာ ပေါများ၍ လိုလားသမျှ ရရှိခြင်း၏ လက္ခဏာရှိကာ၊ ခက်ခဲသော အားထုတ်မှု မစတင်ဘဲပင် ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံကြ하였다။

Verse 70

इति संस्थाप्य तान् विप्रान् सा स्थिता पर्यपालयत् । चतुर्धा तु स्थितो विष्णुः श्रिया देव्याः प्रिये रतः

ဤသို့ ဗြာဟ္မဏတို့ကို သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ပေးပြီးနောက် သူမသည် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ သူတို့ကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်ပြုစု하였다။ ထို့ပြင် ဝိෂ္ဏုသည်လည်း လေးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိ၍ သရီဒေဝီ၏ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အနီးကပ်တော်မူခြင်း၌ ပျော်မြူးနေ하였다။

Verse 71

एवं वैवाहिकमखे निवृत्ते ऋषयस्तु तम् । ऊचुश्चावभृथस्नानं कुत्र कुर्मो जनार्दन

ဤသို့ မင်္ဂလာယဇ္ဉ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှင်ရသီတို့က သူ့အား “အို ဂျနာရ္ဒန (Janārdana)၊ အဆုံးသတ် အဝဘෘထသ္နာန် (avabhṛtha-snāna) ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်နေရာတွင် ပြုလုပ်ရမည်နည်း” ဟု မေး하였다။

Verse 72

इति श्रुत्वा तु वचनं श्रीपतिः पादपङ्कजात् । मुमोच जाह्नवीतोयं रेवामध्यगमं शुचि

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် သရီပတိသည် ကြာပန်းတော်ခြေမှ ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) ၏ သန့်ရှင်းမြတ်စွာသော ရေကို လွှတ်ချ၍ ရေဝါမြစ်၏ အလယ်သို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

Verse 73

हरेः पादोदकं दृष्ट्वा निःसृतं मुनयस्तु ते । विस्मिताः समपद्यन्त जानन्तस्तस्य गौरवम्

ဟရိ၏ ပာဒိုဒက (ခြေတော်ရေ) အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသော ရေကို မြင်ကြသော မုနိတို့သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကြ၏၊ ထိုရေ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သန့်စင်ပေးနိုင်သော အာနုဘော်ကို သိရှိကြသောကြောင့်ပင်။

Verse 74

रुद्रेण सहिताः सर्वे देवता ऋषयस्तथा । संकथा विस्मिताश्चक्रुर्विधुन्वन्तः शिरांसि च

ရုဒ္ရနှင့်အတူ ဒေဝတားအားလုံးနှင့် ရိရှီတို့သည် အံ့ဩလွန်ကဲစွာ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြပြီး အံ့သြမှုဖြင့် ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းနေကြလေသည်။

Verse 75

ऋषय ऊचुः । ब्रूहि शम्भो किमत्रायं अकस्माद्वारिसम्भवः । विष्णोः पादाम्बुजोत्थश्च सम्मोहकरणः परः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “အို သမ္ဘု၊ ပြောပြပါ။ ဤနေရာ၌ ရေသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသနည်း။ ထို့ပြင် ဗိෂ္ဏု၏ ကြာပန်းတော်ခြေမှ မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာ၍ အားလုံးကို အံ့ဩစေကာ သန့်ရှင်းသော မောဟတရားကို ဖြစ်စေသနည်း?”

Verse 76

ईश्वर उवाच । पादोदकमिदं विष्णोरहं जानामि वै सुराः । दशाश्वमेधावभृथैः स्नानमत्रातिरिच्यते

ဣရှ္ဝရက ဆိုသည်– “အို ဒေဝတားတို့၊ ဤရေသည် ဗိෂ္ဏု၏ ပာဒိုဒက (ခြေတော်ရေ) ဖြစ်ကြောင်း ငါသိ၏။ ဤနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ ဆယ်ကြိမ်၏ အဝဘෘထ ရေချိုးထက်ပင် မြင့်မားလွန်ကဲသည်။”

Verse 77

युष्माभिः श्रीपतिः पूज्यः स्नानं चावभृथं कुतः । भविष्यतीति तेनाशु इदं वोऽर्थे विनिर्मितम्

သင်တို့က ပူဇော်ထိုက်သူမှာ သရီပတိ (Śrīpati) ဖြစ်သဖြင့် သီးခြား အဝဘෘထသနာန် (avabhṛtha-snāna) လိုအပ်မည်နည်း? ထိုလိုအပ်ချက်ကို သိရှိသဖြင့် သူသည် သင်တို့အကျိုးအတွက် ချက်ချင်း ဤအရာကို ဖန်ဆင်းပေး하였다။

Verse 78

स्नात्वात्र त्रिदशेशाना यत्फलं सम्प्रपद्यते । वक्तुं न केनचिद्याति ततः किमुत्तरं वचः

အို တိဒသေရှာနာတို့ (နတ်ဘုရားတို့၏ အရှင်များ)၊ ဤနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် ရရှိသော အကျိုးဖလကို မည်သူမျှ ပြည့်စုံစွာ မဖော်ပြနိုင်ပါ; စကားလုံးတို့၏ အလွန်ဖြစ်လျှင် ထပ်မံ ဘာကို ပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 79

मार्कण्डेय उवाच । एवमुक्त्वा तु ते सर्वे स्नानं कृत्वा यथागतम् । जग्मुर्देवा महेशानपुरोगा भरतर्षभ

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူတို့အားလုံး ရေချိုးကာ၊ လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်၊ အို ဘာရတမျိုးတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ; မဟေရှာန (ရှီဝ) က ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ နတ်တို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 80

ब्राह्मणाश्च ततः सर्वे स्ववेश्मान्येव भेजिरे । देवतीर्थे महाराज सर्वपापप्रणाशने

ထို့နောက် ဘြာဟ္မဏတို့အားလုံးလည်း မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်၊ အို မဟာရာဇာ—အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသော ဒေဝတီရ္ထ (Devātīrtha) တွင် (သန့်စင်ပြီးနောက်) ဖြစ်သည်။

Verse 194

अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်း)။