Adhyaya 193

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इत्युक्तेऽप्सरसः सर्वाः प्रणिपत्य पुनः पुनः । ऊचुर्नारायणं देवं तद्दर्शनसमीहया

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် အပ္စရာတို့အားလုံးသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့ကာ၊ ထိုသခင်၏ ဒർശနကို လိုလားတောင့်တလျက် နာရာယဏ ဘုရားသခင်ကို လျှောက်ထားကြ၏။

Verse 2

वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । भगवन्भवता योऽयमुपदेशो हितार्थिना । प्रोक्तः स सर्वो विज्ञातो माहात्म्यं विदितं च ते

အပ္စရာများ (ဝသန္တကာမာ) လျှောက်ကြသည်– အို ဘဂဝန်! ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျိုးအတွက် သင်ပေးတော်မူသော ဥပဒေသတော်ကို အားလုံး ပြည့်စုံစွာ နားလည်ပြီးပါပြီ၊ သင်၏ မဟာတန်ခိုးမဟိမလည်း ကျွန်ုပ်တို့ သိမြင်လာပါပြီ။

Verse 3

यत्त्वेतद्भवता प्रोक्तं प्रसन्नेनान्तरात्मना । दर्शितेयं विशालाक्षी दर्शयिष्यामि वो जगत्

သင်သည် ကြည်နူးသော အတွင်းစိတ်ဖြင့် မိန့်တော်မူသမျှကို၊ အို မျက်လုံးကျယ်သော ဒေဝီရေ၊ ငါ့ထံ၌ ထင်ရှားလာပြီးပြီ; ထို့ကြောင့် ငါသည် သင်တို့အား ဤလောကတစ်ခွင်ကို ပြသမည်။

Verse 4

तत्रार्थे सर्वभावेन प्रपन्नानां जगत्पते । दर्शयात्मानमखिलं दर्शितेयं यथोर्वशी

ထို့ကြောင့် ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက်၊ အို လောက၏အရှင်တော်၊ ကိုယ်စိတ်အားလုံးဖြင့် သရဏဂတဖြစ်လာသူတို့အား မိမိ၏ အလုံးစုံသော သဗ္ဗရူပကို ပြသတော်မူပါ၊ ဥရဝသီအား ပြသခဲ့သကဲ့သို့။

Verse 5

यदि देवापराधेऽपि नास्मासु कुपितं तव । नमस्ते जगतामीश दर्शयात्मानमात्मना

ဒေဝတော်များအပေါ် အပြစ်ကျူးလွန်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် မက怒မဖြစ်ပါက၊ အို လောကတို့၏ အရှင်တော်၊ သင်္ကာရပြု၍ နမස්ကာရပါ၏—မိမိ၏ အာနုဘော်တန်ခိုးဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင်ကို ပြသတော်မူပါ။

Verse 6

नारायण उवाच । पश्यतेहाखिलांल्लोकान्मम देहे सुराङ्गनाः । मधुं मदनमात्मानं यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छथ

နာရာယဏ မိန့်တော်မူသည်– အို ကောင်းကင်နတ်သမီးတို့၊ ဤနေရာ၌ ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းရှိ လောကအားလုံးကို ကြည့်ရှုကြလော့။ မဓု၊ မဒန၊ ငါ၏ ကိုယ်တိုင်သော အတ္တမန်နှင့် သင်တို့ မြင်လိုသမျှ အခြားအရာတို့ကိုလည်း။

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इत्युक्त्वा भगवान्देवस्तदा नारायणो नृप । उच्चैर्जहास स्वनवत्तत्राभूदखिलं जगत्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်သည်– ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မင်းကြီး၊ ဘဂဝန် နာရာယဏသည် အသံမြင့်စွာ ရယ်မောတော်မူ၏။ ထိုအသံ၏ နာဒနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ စကြဝဠာအလုံးစုံ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 8

ब्रह्मा प्रजापतिः शक्रः सह रुद्रैः पिनाकधृक् । आदित्या वसवः साध्या विश्वेदेवा महर्षयः

ဗြဟ္မာ၊ ပ္ရဇာပတိ၊ သက္က (အိန္ဒြ) နှင့် ရုဒြတို့နှင့်အတူ ပိနာကကိုင်ရှင် (ရှီဝ)၊ အာဒိတျများ၊ ဝသုများ၊ သာဓျများ၊ ဝိශ්ဝေဒေဝများနှင့် မဟာရိရှီတို့—အားလုံးကို ထိုနေရာ၌ မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 9

नासत्यदस्रावनिलः सर्वशश्च तथाग्नयः । यक्षगन्धर्वसिद्धाश्च पिशाचोरगकिन्नराः

နာသတ်ယနှင့် ဒသ္ရ (အရှွင်) တို့၊ အနိလ (လေဒေဝ) နှင့် ကောင်းကင်အုပ်စိုးသူတို့အားလုံး၊ ထို့ပြင် အဂ္နိတို့ကိုလည်း မြင်ရ၏။ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ သိဒ္ဓ၊ ပိသာချ၊ နာဂ နှင့် ကိန္နရတို့လည်း ထင်ရှားပေါ်လာ၏။

Verse 10

समस्ताप्सरसो विद्याः साङ्गा वेदास्तदुक्तयः । मनुष्याः पशवः कीटाः पक्षिणः पादपास्तथा

အပ్సရာတို့အားလုံး၊ ဗိဒ္ယာ—ပညာနှင့် ဉာဏ်အမျိုးမျိုး၊ အင်္ဂများပါသော ဝေဒများနှင့် ထိုသင်ကြားချက်များ၊ လူ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပိုးမွှား၊ ငှက်နှင့် သစ်ပင်တို့ကိုလည်း ထိုမြင်ကွင်းအတွင်း မြင်ရ၏။

Verse 11

सरीसृपाश्चाथ सूक्ष्मा यच्चान्यज्जीवसंज्ञितम् । समुद्राः सकलाः शैलाः सरितः काननानि च

သူတို့သည် ထိုအတွင်း၌ မြွေမျိုးစသည့် ရေမြေတွားသတ္တဝါများနှင့် အလွန်သေးငယ်သိမ်မွေ့သော သတ္တဝါများ၊ ‘အသက်ရှိ’ ဟုခေါ်သမျှအားလုံးကို မြင်ရ၏။ ထို့ပြင် သမုဒ္ဒရာအားလုံး၊ တောင်တန်းများ၊ မြစ်များနှင့် တောအုပ်များကိုလည်း တွေ့မြင်ရ၏။

Verse 12

द्वीपान्यशेषाणि तथा तथा सर्वसरांसि च । नगरग्रामपूर्णा च मेदिनी मेदिनीपते । देवाङ्गनाभिर्देवस्य देहे दृष्टं महात्मनः

ထိုမဟာတ္မာ ဒေဝ၏ ကိုယ်တော်အတွင်း၌ ကျွန်းမြေဒေသအားလုံးနှင့် ရေကန်အားလုံးကိုလည်း မြင်ရ၏။ ထို့ပြင် မြို့ရွာများဖြင့် ပြည့်နှက်သော မြေကြီးကို—အို မြေကြီး၏ အရှင်—ဒေဝနတ်သမီးတို့သည် ဒေဝ၏ ကိုယ်တော်အတွင်း၌ တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 13

नक्षत्रग्रहताराभिः सुसम्पूर्णं नभस्तलम् । ददृशुस्ताः सुचार्वङ्ग्यस्तस्यान्तर्विश्वं रूपिणः

နက္ခတ်၊ ဂြိုဟ်နှင့် ကြယ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံလှသော ကောင်းကင်မဏ္ဍလကို သူတို့မြင်ရ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါလှပသော နတ်သမီးတို့သည် စကြဝဠာရုပ်ဖြစ်သော ထိုအရှင်၏ အတွင်း၌ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 14

ऊर्ध्वं न तिर्यङ्नाधस्ताद्यदान्तस्तस्य दृश्यते । तमनन्तमनादिं च ततस्तास्तुष्टुवुः प्रभुम्

အထက်၌လည်း မဟုတ်၊ ဘေးဘက်၌လည်း မဟုတ်၊ အောက်၌လည်း မဟုတ်—မည်သည့်အကန့်အသတ်မျှ မမြင်ရသောအခါ၊ သူတို့သည် အနန္တ၍ အနာဒိဖြစ်သော သခင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 15

मदनेन समं सर्वा मधुना च वराङ्गनाः । ससाध्वसा भक्तिपराः परं विस्मयमागताः

မဒနနှင့် မဓုတို့နှင့်အတူ ထိုအလှပသော မိန်းကလေးများအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသောကြောက်ရွံ့မှုဖြင့်ပြည့်ဝကာ ဘက္တိ၌တည်မြဲ၍ အမြင့်ဆုံးအံ့ဩမှုသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 16

वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । पश्याम नादिं तव देव नान्तं न मध्यमव्याकृतरूपपारम् । परायणं त्वां जगतामनन्तं नताः स्म नारायणमात्मभूतम्

ဝသန္တာနှင့် ကာမာ အပ္စရာတို့က ဆိုကြသည်– “အို ဒေဝ! သင်၏အစကိုလည်း မမြင်ရ၊ အဆုံးကိုလည်း မမြင်ရ၊ အလယ်ကိုတောင် မသိမြင်ရ—သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်၏အဝေးဆုံးကမ်းပါးသည် အဗျက္တဖြစ်၏။ သင်သည် လောကတို့၏ အမြင့်ဆုံးအာရုံခံရာ၊ အနန္တဖြစ်၏။ အရာအားလုံး၏ အတ္တမဖြစ်သော နာရာယဏကို ကျွန်ုပ်တို့ နမස්ကာရပြုပါ၏။”

Verse 17

महीनभोवायुजलाग्नयस्त्वं शब्दादिरूपस्तु परापरात्मन् । त्वत्तो भवत्यच्युते सर्वमेतद्भेदादिरूपोऽसि विभो त्वमात्मन्

သင်သည် မြေ၊ ကောင်းကင်၊ လေ၊ ရေ၊ မီး ဖြစ်၏; အသံမှအစပြုသော ရုပ်သဘောများလည်း သင်တည်း၊ အပြင်လွန်နှင့် အတွင်းဝင် အတ္တမကြီး။ အို အချျုတ၊ ဤအရာအားလုံးသည် သင်ထံမှပင် ဖြစ်ပေါ်၏; ခွဲခြားမှုနှင့် အမျိုးမျိုးသောပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် သင်ပေါ်ထွန်းသော်လည်း—သင်သည် စကြဝဠာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တမဖြစ်၏၊ အို ဝိဘု။

Verse 18

द्रष्टासि रूपस्य परस्य वेत्ता श्रोता च शब्दस्य हरे त्वमेकः । स्रष्टा भवान् सर्वगतोऽखिलस्य घ्राता च गन्धस्य पृथक्शरीरी

အို ဟရီ၊ သင်တစ်ပါးတည်းသာ ရုပ်ကိုမြင်သူ၊ အမြင့်ဆုံးကိုသိသူ၊ အသံကိုကြားသူ ဖြစ်၏။ သင်သည် အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ အလုံးစုံ၌ ပျံ့နှံ့နေသူ ဖြစ်၏; အနံ့ကိုလည်း ရှုသူဖြစ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကွဲပြားစွာ၌ တည်ရှိ၏။

Verse 19

सुरेषु सर्वेषु न सोऽस्ति कश्चिन्मनुष्यलोकेषु न सोऽस्ति कश्चित् । पश्वादिवर्गेषु न सोऽस्ति कश्चिद्यो नांशभूतस्तव देवदेव

အို နတ်တို့၏နတ်တော်! နတ်အပေါင်းတို့အတွင်း၌လည်း မရှိ၊ လူ့လောကအတွင်း၌လည်း မရှိ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် အခြားသတ္တဝါအမျိုးအစားတို့အတွင်း၌လည်း မရှိ—သင်၏ အংশတစ်စိတ် မဟုတ်သူဟူ၍။

Verse 20

ब्रह्माम्बुधीन्दुप्रमुखानि सौम्य शक्रादिरूपाणि तवोत्तमानि । समुद्ररूपं तव धैर्यवत्सु तेजः स्वरूपेषु रविस्तथाग्निः

အို နူးညံ့သဘောရှိသော အရှင်! ဘြဟ္မာ၊ သမုဒ္ဒရာ၊ လတို့မှ စတင်သော မြင့်မြတ်သည့် ရုပ်သဏ္ဍာန်များနှင့် သက္ကရာ (Śakra) စသည့် ရုပ်များသည် သင်၏ ဂုဏ်မြင့် ထင်ရှားမှုများ ဖြစ်သည်။ တည်ကြည်သူတို့အတွင်း သင်၏ရုပ်သည် သမုဒ္ဒရာ; တောက်ပမှု၏ ရုပ်များအတွင်း သင်၏ရုပ်သည် နေမင်း၊ ထိုနည်းတူ မီးလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 21

क्षमाधनेषु क्षितिरूपमग्र्यं शीघ्रो बलवत्सु वायुः । मनुष्यरूपं तव राजवेषो मूढेषु सर्वेश्वर पादपोऽसि

အို အလုံးစုံ၏ အရှင်! သည်းခံခြင်းကို ဓနအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်သူတို့အတွင်း သင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးရုပ်သည် မြေကြီး—တည်ငြိမ်မှုကိုယ်တိုင်။ အားကြီး၍ လျင်မြန်သူတို့အတွင်း သင်သည် လေ—အရှိန်၏ အင်အား။ လူ့ရုပ်ဖြင့် ပေါ်လာသော် မင်းဝတ်ကို ဆင်မြန်းတော်မူ၏; မိုက်မဲသူတို့အတွက်မူ အရှင်၊ သင်သည် သစ်ပင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်၍ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်ကာ သူတို့၏ မသိမြင်မှုကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 22

सर्वानयेष्वच्युत दानवस्त्वं सनत्सजातश्च विवेकवत्सु । रसस्वरूपेण जलस्थितोऽसि गन्धस्वरूपं भवतो धरित्र्याम्

အို အချျုတ! ကောက်ကွေ့သော လမ်းစဉ်အပေါင်းတို့တွင် သင်သည် ဒါဏဝကဲ့သို့သော လှုံ့ဆော်မှုအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏; သို့သော် विवेकရှိသူတို့အတွင်း သင်သည် စနတ်စုဇာတ (Sanatsujāta)—အနန္တပုရాణ ဉာဏ်ပညာ ဖြစ်တော်မူ၏။ အရသာ၏ ရုပ်ဖြင့် သင်သည် ရေ၌ တည်ရှိပြီး၊ အနံ့၏ ရုပ်ဖြင့် သင်၏ နေရာသည် မြေ၌ ဖြစ်၏။

Verse 23

दृश्यस्वरूपश्च हुताशनस्त्वं स्पर्शस्वरूपं भवतः समीरे । शब्दादिकं ते नभसि स्वरूपं मन्तव्यरूपो मनसि प्रभो त्वम्

သင်သည် မီးအဖြစ် မြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန် ဖြစ်တော်မူ၏; လှုပ်ရှားသော လေထဲ၌ သင်၏ ရုပ်သည် ထိတွေ့မှု ဖြစ်၏။ အသံနှင့် ၎င်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နယ်ပယ်သည် အာကာသ (ākāśa) ထဲ၌ သင်၏ ရုပ်ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်အတွင်း၌မူ အရှင်၊ သင်သည် ဆင်ခြင်သင့်သော အာရုံ—မန်တဗျရုပ် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 24

बोधस्वरूपश्च मतौ त्वमेकः सर्वत्र सर्वेश्वर सर्वभूत । पश्यामि ते नाभिसरोजमध्ये ब्रह्माणमीशं च हरं भृकुट्याम्

အို သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အရှင်ကြီး၊ သင်သည် သန့်ရှင်းသော အသိဉာဏ်၏ သဘောတရားဖြစ်၍ ဉာဏ်အတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရား၊ နေရာအနှံ့ ပြန့်နှံ့တော်မူ၏။ သင်၏ နာဘိကြာပန်းအတွင်း၌ ဗြဟ္မာကို မြင်ရပြီး၊ မျက်ခုံးကြား၌ အီရှ—ဟရ (ရှီဝ) ကိုလည်း မြင်ရပါသည်။

Verse 25

तवाश्विनौ कर्णगतौ समस्तास्तवास्थिता बाहुषु लोकपालाः । घ्राणोऽनिलो नेत्रगतौ रवीन्दु जिह्वा च ते नाथ सरस्वतीयम्

အို နာထာ! အရှွင်နီနှစ်ပါးသည် သင်၏ နားတွင် တည်ရှိကြပြီး၊ လောကပာလများသည် သင်၏ လက်မောင်းများတွင် တည်မြဲကြသည်။ လေသည် သင်၏ အနံ့ခံအင်္ဂါ၏ အာနိသင်ဖြစ်၍၊ နေမင်းနှင့် လမင်းသည် သင်၏ မျက်စိများတွင် တည်နေကြသည်။ ထို့ပြင် အရှင်၊ ဆရஸဝတီဒေဝီကိုယ်တိုင် သင်၏ လျှာဖြစ်သည်။

Verse 26

पादौ धरित्री जठरं समस्तांल्लोकान् हृषीकेश विलोकयामः । जङ्घे वयं पादतलाङ्गुलीषु पिशाचयक्षोरगसिद्धसङ्घाः

သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်သည် မြေကြီးဖြစ်၍၊ သင်၏ ဝမ်းဗိုက်တွင် လောကအားလုံး ပါဝင်နေသည်—ဤသို့ဖြင့် အို ဟೃṣīကေရှ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်ကို မြင်မြော်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် သင်၏ ခြေထောက်အောက်ပိုင်း (shanks) တွင် ရှိကြပြီး၊ ခြေဖဝါးနှင့် ခြေချောင်းများတွင် ပိသာချ၊ ယက္ခ၊ နာဂ နှင့် စိဒ္ဓ အစုအဝေးများ ရှိသည်။

Verse 27

पुंस्त्वे प्रजानां पतिरोष्ठयुग्मे प्रतिष्ठितास्ते क्रतवः समस्ताः । सर्वे वयं ते दशनेषु देव दंष्ट्रासु देवा ह्यभवंश्च दन्ताः

သင်၏ ပုရုෂ-ဖန်တီးမှုအာနိသင်၌ ပရဇာပတိသည် သင်၏ နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် တည်ရှိပြီး၊ ယဇ్ఞအခမ်းအနား အားလုံးသည် သင်၌ပင် တည်မြဲနေသည်။ အို ဒေဝ! ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သင်၏ သွားများအတွင်း၌ ရှိကြပြီး၊ သင်၏ အစွယ်များတွင် ဒေဝများ နေထိုင်ကြသည်—သွားများကိုယ်တိုင်လည်း ဒိဗ္ဗအာနိသင်များ ဖြစ်သည်။

Verse 28

रोमाण्यशेषास्तव देवसङ्घा विद्याधरा नाथ तवाङ्घ्रिरेखाः । साङ्गाः समस्तास्तव देव वेदाः समास्थिताः सन्धिषु बाहुभूताः

အို နာထာ! သင်၏ အမွှေးအမျှင် အားလုံးသည် ဒေဝအစုအဝေးများ ဖြစ်ကြပြီး၊ သင်၏ ခြေတော်ပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများသည် ဝိဒ္ယာဓရများ ဖြစ်ကြသည်။ အို ဒေဝ! ဝေဒများသည် အင်္ဂ (aṅga) အားလုံးနှင့်တကွ သင်၌ပင် ပြည့်စုံစွာ တည်ရှိ၍၊ သင်၏ အဆစ်အမြစ်များတွင် အနားယူကာ မဟာလက်မောင်းများကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ထောက်မထားကြသည်။

Verse 29

वराहभूतं धरणीधरस्ते नृसिंहरूपं च सदा करालम् । पश्याम ते वाजिशिरस्तथोच्चैस्त्रिविक्रमे यच्च तदाप्रमेयम्

အို ဘုရားသခင်၊ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သော သင်၏အင်အားသည် ဝရာဟ (ဝက်တော) ဖြစ်၏၊ အမြဲတမ်း ကြောက်မက်ဖွယ် သင်၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် နရစിംဟ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မြင့်မြတ်သော မြင်းခေါင်းရုပ် (ဟယဂရီဝ) ကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရပြီး၊ တြိဝိက్రమအဖြစ် သင်၏ မတိုင်းမတာ ခြေလှမ်းကိုလည်း မြင်ရ၏။

Verse 30

अमी समुद्रास्तव देव देहे मौर्वालयः शैलधरास्तथामी । इमाश्च गङ्गाप्रमुखाः स्रवन्त्यो द्वीपाण्यशेषाणि वनादिदेशाः

အို ဒေဝါ၊ သင်၏ သာသနာတော်မြတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ဤသမုဒ္ဒရာများရှိပြီး၊ တောင်တန်းများနှင့် ထိပ်တောင်များကို ထမ်းဆောင်သော တောင်များလည်း ရှိ၏။ ဂင်္ဂါမှ စ၍ စီးဆင်းသော မြစ်များ၊ ထို့ပြင် ကျွန်းမြေများ၊ တောတောင်များနှင့် ဒေသအရပ်ရပ်—အကုန်လုံး သင်၌ပင် တည်ရှိ၏။

Verse 31

स्तुवन्ति चेमे मुनयस्तवेश देहे स्थितास्त्वन्महिमानमग्र्यम् । त्वामीशितारं जगतामनन्तं यजन्ति यज्ञैः किल यज्ञिनोऽमी

အို အရှင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော ဘဝအတွင်း နေထိုင်ကြသည့် ဤမုနိတို့သည် သင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟိမကို ချီးမွမ်းကြ၏။ သင်သည် လောကအပေါင်း၏ အဆုံးမရှိ အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ပြီး၊ ယဇ္ဉပြုသူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ယဇ္ဉကర్మများဖြင့် အမှန်တကယ် သင့်ကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 32

त्वत्तोहि सौम्यं जगतीह किंचित्त्वत्तो न रौद्रं च समस्तमूर्ते । त्वत्तो न शीतं च न केशवोष्णं सर्वस्वरूपातिशयी त्वमेव

အို ရုပ်သဏ္ဌာန်အပေါင်းကို ဆောင်သော အရှင်၊ ဤလောက၌ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရာအားလုံးသည် သင်ထံမှ ပေါ်ထွန်းပြီး၊ ကြမ်းတမ်းရောဒြဖြစ်သော အရာများလည်း သင်ထံမှပင် ဖြစ်ပေါ်၏။ အို ကေရှဝ၊ အအေးနှင့် အပူသည် သီးခြားအင်အားများ မဟုတ်၊ သင်တစ်ပါးတည်းကပင် ရုပ်အပေါင်းကို လွန်ကဲ၍ အားလုံးကို ခြုံငုံထား၏။

Verse 33

प्रसीद सर्वेश्वर सर्वभूत सनातनात्मपरमेश्वरेश । त्वन्मायया मोहितमानसाभिर्यत्तेऽपराद्धं तदिदं क्षमस्व

အို အရှင်အပေါင်း၏ အရှင်၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အတွင်း၌ တည်သော အနန္တမဟာအတ္တမ၊ အမြင့်ဆုံး ပရမေရှဝရ! ကျေးဇူးပြုပါ။ သင်၏ မာယာကြောင့် စိတ်မောဟဖြစ်၍ သင့်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုမိသော အပြစ်အနာတရအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 34

किं वापराद्धं तव देवदेव यन्मायया नो हृदयं तवापि । मायाभिशङ्किप्रणतार्तिहन्तर्मनो हि नो विह्वलतामुपैति

အို နတ်တို့၏နတ်တော်! သင်၌ အပြစ်အနာဂတ် မည်သို့ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။ သင်၏ မာယာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားသည် သင်ထံမှပင် လွဲချော်သွားတတ်၏။ အို အလျှော့အတင်းမရှိ ဆက်ကပ်အပ်နှံသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖျက်သိမ်းတော်မူသောအရှင်! ဤမာယာကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်သည် အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားဝေဝါးလာ၏။

Verse 35

न तेऽपराद्धं यदि तेऽपराद्धमस्माभिरुन्मार्गविवर्तिनीभिः । तत्क्षम्यतां सृष्टिकृतस्तवैव देवापराधः सृजतो विवेकम्

သင်၌ အပြစ်မကပ်နိုင်သော်လည်း၊ လမ်းမှားသို့ လှည့်သွားသော ကျွန်ုပ်တို့ကြောင့် သင့်အပေါ် အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထိုအပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ အို လောကကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောအရှင်! ဤ ‘နတ်တော်အပေါ် အပြစ်’ ဟူသည်ပင်လည်း သင်က ဖန်ဆင်းရာတွင် ပေးအပ်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုနှင့် ဆက်နွယ်နေ၏။

Verse 36

नमो नमस्ते गोविन्द नारायण जनार्दन । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

နမော နမස්တေ—ဂိုဝိန္ဒ၊ နာရာယဏ၊ ဇနာရ္ဒန။ သင်၏ နာမကို သတိရစဉ်းစားခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အားလုံး မကျန်မရှိ ပျောက်ကွယ်ပါစေ။

Verse 37

नमोऽनन्त नमस्तुभ्यं विश्वात्मन्विश्वभावन । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

အို အနန္တ! သင့်အား နမော။ အို ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမန်၊ ကမ္ဘာကို ထိန်းသိမ်းပျိုးထောင်တော်မူသောအရှင်! သင်၏ နာမကို သတိရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အားလုံး မကျန်မရှိ ပျောက်ကွယ်ပါစေ။

Verse 38

वरेण्य यज्ञपुरुष प्रजापालन वामन । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

အို ချီးမွမ်းထိုက်သောအရှင်၊ အို ယဇ္ဉပုရုရှ၊ အို သတ္တဝါတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသော ဝာမန! သင်၏ နာမကို သတိရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အားလုံး အပြည့်အဝ ပျက်သုဉ်းပါစေ။

Verse 39

नमोऽस्तु तेऽब्जनाभाय प्रजापतिकृते हर । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

ကြာပန်းနာဗ (ကြာပန်းကဲ့သို့ နာဗရှိသော) ဟရီ၊ ပရာဇာပတိ၏ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်တော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ သင့်နာမကို သတိရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အားလုံး အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်ပါစေ။

Verse 40

संसारार्णवपोताय नमस्तुभ्यमधोक्षज । त्वन्नामस्मरणात्पापमशेषं नः प्रणश्यतु

အဓိုက္ခဇ အရှင်၊ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသော လှေတော်ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ သင့်နာမကို သတိရခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များ မကျန်မရှိ ပျောက်ကွယ်ပါစေ။

Verse 41

नमः परस्मै श्रीशाय वासुदेवाय वेधसे । स्वेच्छया गुणयुक्ताय सर्गस्थित्यन्तकारिणे

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်—သရီရှ၊ ဝါစုဒေဝ၊ ဝေဓသ (အရာအားလုံးကို စီမံတော်မူသူ)—အား နမော်တော်မူပါ၏။ အရှင်သည် ကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒဖြင့် ဂုဏ်များကို ခံယူကာ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် လျော်ကွယ်ခြင်းကို ပြုတော်မူ၏။

Verse 42

उपसंहर विश्वात्मन्रूपमेतत्सनातनम् । वर्धमानं न नो द्रष्टुं समर्थं चक्षुरीश्वर

ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမန် အရှင်၊ ဤ စနာတန ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည် ချုံ့သိမ်းတော်မူပါ။ ၎င်းသည် တိုးချဲ့လာသဖြင့် အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိများ မမြင်နိုင်တော့ပါ။

Verse 43

प्रलयाग्निसहस्रस्य समा दीप्तिस्तवाच्युत । प्रमाणेन दिशो भूमिर्गगनं च समावृतम्

အချျုတ အရှင်၊ သင့်ရောင်ခြည်သည် ပရလယကာလ၌ မီးတစ်ထောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလှ၏။ ၎င်း၏ အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ပမာဏကြောင့် အရပ်မျက်နှာများ၊ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်တိုင်အောင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

Verse 44

न विद्मः कुत्र वर्तामो भवान्नाथोपलक्ष्यते । सर्वं जगदिऐकस्थं पिण्डितं लक्षयामहे

ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိတို့ ဘယ်နေရာတွင် တည်ရှိနေသည်ကို မသိပါ; အို နာထာ ကာကွယ်ရှင်၊ မြင်သာထင်ရှားသည်မှာ သင်တော်တည်း။ စကြဝဠာတစ်လောကလုံးကို တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးကာ တစ်ထုတည်းအဖြစ် ဖိသိပ်ထားသကဲ့သို့ မြင်ရပါသည်။

Verse 45

किं वर्णयामो रूपं ते किं प्रमाणमिदं हरे । माहात्म्यं किं नु ते देव यज्जिह्वाया न गोचरे

အို ဟရီ၊ သင်တော်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ဖော်ပြနိုင်မည်နည်း၊ မည်သည့် အတိုင်းအတာက ထိုကို လွှမ်းခြုံနိုင်မည်နည်း။ အို ဒေဝ၊ သင်တော်၏ မဟာတန်ခိုးသည် မည်မျှကြီးမားသနည်း၊ စကား၏ လျှာမီမရောက်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

Verse 46

वक्तारो वायुतेनापि बुद्धीनामयुतायुतैः । गुणनिर्वर्णनं नाथ कर्तुं तव न शक्यते

အို နာထာ၊ လေတိုက်သကဲ့သို့ ပြောဆိုသူများ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ရှိပြီး ဉာဏ်ပညာသည် သန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်စုံနေသော်လည်း သင်တော်၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို အပြည့်အဝ ရေတွက်ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပါ။

Verse 47

तदेतद्दर्शितं रूपं प्रसादः परमः कृतः । छन्दतो जगतामीश तदेतदुपसंहर

ဤရုပ်ပုံကိုပင် သင်တော်က ပြသတော်မူခဲ့ပြီး၊ အမြင့်ဆုံးသော ကရုဏာတော်ကို ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။ ယခု အို လောကတို့၏ အီရှဝရ၊ သင်တော်၏ ဆန္ဒတော်အတိုင်း ဤပေါ်ထွန်းမှုကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းတော်မူပါ။

Verse 48

मार्कण्डेय उवाच । इत्येवं संस्तुतस्ताभिरप्सरोभिर्जनार्दनः । दिव्यज्ञानोपपन्नानां तासां प्रत्यक्षमीश्वरः

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– ဤသို့ အပ္စရာတို့က ချီးမွမ်းသော်လည်းကောင်း၊ ဇနာရဒန—အရှင်တော်—သည် သူတို့ရှေ့၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ဒိဗ္ဗဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံနေကြသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 49

विवेश सर्वभूतानि स्वैरंशैर्भूतभावनः । तं दृष्ट्वा सर्वभूतेषु लीयमानमधोक्षजम्

သတ္တဝါတို့ကို ပြုစုထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဘုရားသည် မိမိ၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ အဓောက္ရှဇသည် သတ္တဝါအားလုံးထဲသို့ လျှောဝင်လျက်ရှိသည်ကို မြင်ကြသော် အားလုံး အံ့ဩကန်တော့ကြ၏။

Verse 50

विस्मयं परमं चक्रुः समस्ता देवयोषितः । स च सर्वेश्वरः शैलान्पादपान्सागरान्भुवम्

ဒေဝမိန်းမတို့အားလုံးသည် အလွန်အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့နောက် တောင်တန်း၊ သစ်ပင်၊ သမုဒ္ဒရာနှင့် မြေပြင်တို့ကို အတွင်း၌ ထိန်းဆောင်တော်မူသော စကြဝဠာ၏ အရှင် စရ்வேရှွရသည် လောကဓာတ်ထဲသို့ ဆက်လက်လျှောဝင်လျက် လီနသွားတော်မူ၏။

Verse 51

जलमग्निं तथा वायुमाकाशं च विवेश ह । काले दिक्ष्वथ सर्वात्म ह्यात्मनश्चान्यथापि च

အလုံးစုံ၏ အတ္တမဖြစ်တော်မူသော ပရမాత్మာသည် ရေထဲသို့၊ မီးထဲသို့၊ လေထဲသို့၊ အာကာသထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ထို့အတူ ကာလနှင့် အရပ်ဒిశတို့ထဲသို့လည်း ဝင်ရောက်တော်မူ၍၊ စကြဝဠာအတ္တမအဖြစ် အရာအားလုံး၌ ပြန့်နှံ့တော်မူသကဲ့သို့ မိမိ၏ အခြားအခြေအနေများဖြင့်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 52

आत्मरूपस्थितं स्वेन महिम्ना भावयञ्जगत् । देवदानवरक्षांसि यक्षीविद्याधरोरगाः

ပရမాత్మာသည် မိမိ၏ အတ္တမရုပ်၌ တည်နေတော်မူလျက် မိမိ၏ မဟိမာတော်ဖြင့် လောကကို ထိန်းတော်မူ၍ ထင်ရှားစေတော်မူ၏—ဒေဝ၊ ဒာနဝ၊ ရက္ခသ၊ ယက္ခိဏီ၊ ဝိဒ္ယာဓရ နှင့် နာဂတို့အပါအဝင်။

Verse 53

मनुष्यपशुकीटादिमृगपश्वन्तरिक्षगाः । येऽन्तरिक्षे तथा भूमौ दिवि ये च जलाश्रयाः

လူသား၊ တိရစ္ဆာန်၊ ပိုးမွှားနှင့် အခြားသတ္တဝါတို့; ထို့ပြင် အန္တရိက္ခ၌ သွားလာသော သတ္တဝါတို့—ကောင်းကင်၌ နေထိုင်သူများ၊ မြေပြင်ပေါ်၌ နေထိုင်သူများ၊ ဒေဝလောက၌ နေထိုင်သူများနှင့် ရေကို အားကိုးနေထိုင်သူများ။

Verse 54

तान्विवेश स विश्वात्मा पुनस्तद्रूपमास्थितः । नरेण सार्धं यत्ताभिर्दृष्टपूर्वमरिन्दम

လောကအတ္တမန်တော်သည် သူတို့အားလုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော်မူပြီး၊ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ခံယူကာ—အို ရန်သူနှိမ်နင်းသူ—အပ်ဆရာတို့က ယခင်က မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ထိုယောက်ျားနှင့်အတူ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 55

ताः परं विस्मयं जग्मुः सर्वास्त्रिदशयोषितः । प्रणेमुः साध्वसात्पाण्डुवदना नृपसत्तम

ထိုကောင်းကင်မိန်းမများအားလုံးသည် အလွန်အံ့ဩသွားကြပြီး၊ ကြောက်ရွံ့သဒ္ဓါကြောင့် မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ—အို မင်းမြတ်—ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 56

नारायणोऽपि भगवानाह तास्त्रिदशाङ्गनाः

ထို့နောက် ဘဂဝန် နာရာယဏသည် ထိုကောင်းကင်မိန်းမများအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 57

नारायण उवाच । नीयतामुर्वशी भद्रा यत्रासौ त्रिदशेश्वरः । भवतीनां हितार्थाय सर्वभूतेष्वसाविति

နာရာယဏ မိန့်တော်မူသည်– “ကောင်းမြတ်သော ဥရဝသီကို ထိုတိဒသေရှဝရ (ဒေဝတို့၏ အရှင်) ရှိရာသို့ ခေါ်သွားကြလော့။ သင်တို့၏ အကျိုးအတွက် သိကြလော့—ထိုအရှင်သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူ၏။”

Verse 58

ज्ञानमुत्पादितं भूयो लयं भूतेषु कुर्वता । तद्गच्छध्वं समस्तोऽयं भूतग्रामो मदंशकः

“တဖန် ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ သတ္တဝါတို့ကို ဓာတ်တရားများအတွင်းသို့ လျောကွယ်စေခြင်းလည်း ပြုလုပ်ပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် သွားကြလော့; သတ္တဝါအစုအဝေး အားလုံးသည် ငါ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင် ဖြစ်၏။”

Verse 59

अहमद्यात्मभूतस्य वासुदेवस्य योगिनः । अस्मात्परतरं नास्ति योऽनन्तः परिपथ्यते

ငါသည် ယောဂီ ဝါသုဒေဝ၏ အတွင်းအတ္တမန် ဖြစ်၏။ ဤထက် မြင့်မားသောအရာ မရှိ။ အဆုံးမရှိသောသူကို အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာအဖြစ် သိမြင်ရ၏။

Verse 60

तमजं सर्वभूतेशं जानीत परमं पदम् । अहं भवत्यो देवाश्च मनुष्याः पशवश्च ये । एतत्सर्वमनन्तस्य वासुदेवस्य वै कृतम्

မမွေးဖွားသောသူ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အရှင်ကို အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ဟု သိမှတ်ကြလော့။ ငါ၊ သင်တို့ နတ်မများ၊ နတ်များ၊ လူများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ—ဤအရာအားလုံးသည် အဆုံးမရှိသော ဝါသုဒေဝ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 61

एवं ज्ञात्वा समं सर्वं सदेवासुरमानुषम् । सपश्वादिगुणं चैव द्रष्टव्यं त्रिदशाङ्गनाः

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဟေ တိဒသအင်္ဂနာတို့၊ နတ်၊ အသူရ၊ လူတို့ကို တန်းတူမြင်ကွင်းဖြင့် ကြည့်ရှုကြလော့။ တိရစ္ဆာန်စသည့် သတ္တဝါများကိုလည်း ၎င်းတို့၏ အမျိုးမျိုးသော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့်အတူ ထိုသို့ပင် မြင်ရမည်။

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । इत्युक्तास्तेन देवेन समस्तास्ताः सुरस्त्रियः । प्रणम्य तौ समदनाः सवसन्ताश्च पार्थिव

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– “အို မင်းကြီး၊ ထိုဒေဝတော်က ဤသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် နတ်မများအားလုံးသည် ထိုနှစ်ပါးကို ဦးချကန်တော့၍၊ မာနကို ချိုးနှိမ်ကာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။”

Verse 63

आदाय चोर्वशीं भूयो देवराजमुपागताः । आचख्युश्च यथावृत्तं देवराजाय तत्तथा

ထို့နောက် အူရဝသီကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်၍ သူတို့သည် နတ်ဘုရင်ထံ သွားရောက်ကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဖြစ်သကဲ့သို့ နတ်ဘုရင်အား တိတိကျကျ လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 64

मार्कण्डेय उवाच । तथा त्वमपि राजेन्द्र सर्वभूतेषु केशवम् । चिन्तयन्समतां गच्छ समतैव हि मुक्तये

မာရကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– “အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သင်လည်း သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း ကေရှဝကို သတိပြု၍ ဓ్యာနပြုလော့။ စိတ်ညီမျှမှု (သမတာ) ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလော့၊ သမတာပင် မောက္ခသို့ ပို့ဆောင်သည်။”

Verse 65

राजन्नेवं विशेषेण भूतेषु परमेश्वरम् । वासुदेव कथं दोषांल्लोभादीन्न प्रहास्यसि

အို မင်းကြီး၊ သတ္တဝါတို့အတွင်း၌ ပရမေශ්ဝရ ဝါសုဒေဝကို ထင်ရှားစွာ မြင်သိလာသောအခါ၊ လောဘစသည့် အပြစ်အနာဂတ်တို့ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။

Verse 66

सर्वभूतानि गोविन्दाद्यदा नान्यानि भूपते । तदा वैरादयो भावाः क्रियतां न तु पुत्रक

အို ဘုရင်ကြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ဂోవိန္ဒမှ အခြားမဟုတ်ဟု နားလည်လာသောအခါ၊ ရန်ငြိုးစိတ်စသည့် အနေအထားများကို မဖန်တီးရ—သားလေးရေ၊ လုံးဝမလုပ်ရ။

Verse 67

इति पश्य जगत्सर्वं वासुदेवात्मकं नृप । एतदेव हि कृष्णेन रूपमाविष्कृतं नृप

ထို့ကြောင့် အို မင်းကြီး၊ လောကတစ်လောကလုံးကို ဝါစုဒေဝ၏ အတ္တမဖြစ်သည်ဟု မြင်ရှုလော့။ အို မင်းကြီး၊ ဤအမှန်တရား၏ ရုပ်သဘောကို ကృష్ణက ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

Verse 68

परमेश्वरेति यद्रूपं तदेतत्कथितं तव । जन्मादिभावरहितं तद्विष्णोः परमं पदम्

“ပရမေශ්ဝရ” ဟု ခေါ်ဆိုသည့် သဘောတရား၏ ရုပ်သဘောကို သင့်အား ရှင်းပြပြီးပြီ။ ၎င်းသည် မွေးဖွားခြင်းစသည့် အခြေအနေများမှ ကင်းလွတ်၍—အဲဒါပင် ဗိષ્ણု၏ အမြင့်ဆုံး အဘိုဒ် (ပရမပဒ) ဖြစ်သည်။

Verse 69

संक्षेपेणाथ भूपाल श्रूयतां यद्वदामि ते । यन्मतं पुरुषः कृत्वा परं निर्वाणमृच्छति

အို မြေကြီးကိုကာကွယ်သော မင်းကြီး၊ ငါပြောမည့်အရာကို အကျဉ်းချုပ်နားထောင်လော့။ ဤအမြင်ကို ခံယူလျှင် လူသည် အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်၏။

Verse 70

सर्वो विष्णुसमासो हि भावाभावौ च तन्मयौ । सदसत्सर्वमीशोऽसौ महादेवः परं पदम्

အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် အရာအားလုံးသည် ဗိဿဏုတည်း; ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်းတို့လည်း သူ့အတွင်းပြည့်ဝ၏။ အမှန်နှင့် အမမှန် အားလုံး၏ အရှင်သည် သူပင်; ထိုမဟာဒေဝသည် အမြင့်ဆုံး ပဒဖြစ်၏။

Verse 71

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

လောကဘဝ၏ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျရောက်ပြီး ဆန့်ကျင်မှုတို့၏ လေတံခွန်ကြောင့် ထိခိုက်ကာ သား၊ သမီး၊ ဇနီး/ခင်ပွန်းကို ကာကွယ်ရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ပင်ပန်းနေသူများ—အာရုံဝတ္ထုတို့၏ အန္တရာယ်ရေထဲတွင် လှေမရှိဘဲ နစ်မြုပ်နေသူများအတွက်—အကာအကွယ်တစ်ခုတည်းရှိသည်၊ ဗိဿဏု၏ “လှေ” ပင်ဖြစ်၏။

Verse 193

अध्याय

အခန်း (အဓ္ဓာယ)