Adhyaya 190

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सोमतीर्थमनुत्तमम् । चन्द्रहासेति विख्यातं सर्वदैवतपूजितम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် အို မြေကြီး၏ကာကွယ်ရှင် (မင်းကြီး)၊ အတုမရှိသော သောမတီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် ‘စန္ဒြဟာသ’ ဟု နာမည်ကျော်ပြီး နတ်တော်အားလုံးက ပူဇော်ရာ ဖြစ်သည်။

Verse 2

यत्र सिद्धिं परां प्राप्तः सोमो राजा सुरोत्तमः

ထိုနေရာ၌ နတ်တော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သောမမင်းသည် အမြင့်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धिमनुप्राप्तः सोमो राजा जगत्पतिः । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व ममानघ

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– လောက၏အရှင် သောမမင်းသည် ထိုစိဒ္ဓိကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ အားလုံးကို ကြားလိုပါသည်—အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । पुरा शप्तो मुनीन्द्रेण दक्षेण किल भारत । असेवनाद्धि दाराणां क्षयरोगी भविष्यसि

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– အို ဘာရတ၊ ရှေးကာလ၌ မဟာမုနိ ဒက္ခသည် ဆိုမကို ကျိန်စာတော်မူ၍ ‘မင်းသည် မယားတို့နှင့် ဓမ္မတရားအတိုင်း မပေါင်းသင်းသဖြင့် ချွတ်ယွင်းပျက်စီးရောဂါ (က்ஷယရောဂါ) ခံရမည်’ ဟု ဆို၏။

Verse 5

उद्वाहितानां पत्नीनां ये न कुर्वन्ति सेवनम् । या निष्ठा जायते तेषां तां शृणुष्व नरोत्तम

လက်ထပ်ပြီးသော မယားတို့ကို ဓမ္မအတိုင်း မစောင့်ရှောက်မပေါင်းသင်းသူတို့အတွက်—အို လူမြတ်၊ သူတို့ထံ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော အဆုံးအဖြတ်ရလဒ်ကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 6

ऋतुकाले तु नारीणां सेवनाज्जायते सुतः । सुतात्स्वर्गश्च मोक्षश्च हीत्येवं श्रुतिनोदना

မိန်းမ၏ သင့်လျော်သော ရာသီကာလ၌ ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့် သားဖွားမြင်သည်; သားကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မောက္ခတိုင်အောင် ရရှိနိုင်သည်—ဤသည်မှာ ရှရုတိ၏ တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်၏။

Verse 7

तत्कालोचितधर्मेण ये न सेवन्ति तां नराः । तेषां ब्रह्मघ्नजं पापं जायते नात्र संशयः

အချိန်နှင့်ကိုက်ညီသော ဓမ္မကို ဆန့်ကျင်၍ သူမထံ မသွားမပေါင်းသင်းသူ ယောက်ျားတို့အပေါ်၌ ဘြဟ္မဟတ္တယာနှင့်တူသော အပြစ်ပေါ်ပေါက်သည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 8

तेन पापेन घोरेण वेष्टतो रौरवे पतेत् । तस्य तद्रुधिरं पापाः पिबन्ते कालमीप्सितम्

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးက ချုပ်နှောင်ထားသဖြင့် သူသည် ‘ရော်ရဝ’ ဟုခေါ်သော နရကသို့ ကျရောက်၏; ထိုနေရာ၌ မကောင်းသူတို့သည် သတ်မှတ်ကာလတိုင်အောင် သူ၏ သွေးကိုပင် သောက်ကြ၏။

Verse 9

ततोऽवतीर्णकालेन यां यां योनिं प्रयास्यति । तस्यां तस्यां स दुष्टात्मा दुर्भगो जायते सदा

ထို့နောက် ပြန်လည်မွေးဖွားရမည့်အချိန်ရောက်သော် မည်သည့်ဝမ်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စေကာမူ ထိုဘဝ၌ပင် မကောင်းသောစိတ်ရှိသူသည် အမြဲအကံမကောင်းစွာ မွေးဖွားလာ၏။

Verse 10

नारीणां तु सदा कामो ह्यधिकः परिवर्तते । विशेषेण ऋतोः काले भिद्यते कामसायकैः

မိန်းမတို့၌ ကာမဆန္ဒသည် အမြဲတမ်း ပြင်းထန်၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ဆိုကြ၏။ အထူးသဖြင့် သန္ဓေတည်နိုင်သည့်ကာလ၌ ချစ်ခြင်း၏မြားတံများက ထိုးနှက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှားတက်ကြွလာ၏။

Verse 11

परिभूता हि सा भर्त्रा ध्यायतेऽन्यं पतिं ततः । तस्याः पुत्रः समुत्पन्नो ह्यटते कुलमुत्तमम्

မိန်းမသည် ခင်ပွန်း၏အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံရလျှင် ထို့နောက် အခြားယောက်ျားတစ်ဦးကို ခင်ပွန်းဟု စိတ်တွင်စွဲလမ်းစဉ်းစားလာ၏။ ထိုအခြေအနေမှ မွေးဖွားလာသော သားသည် မဟာမိတ်ကောင်းသော မျိုးရိုးကိုပင် အရှက်တင်၍ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေ၏။

Verse 12

स्वर्गस्थास्तेन पितरः पूर्वं जाता महीपते । पतन्ति जातमात्रेण कुलटस्तेन चोच्यते

အရှင်မင်းကြီး၊ ထိုသူကြောင့် ယခင်က နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ပိတရ် (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များသည် ထိုကလေး မွေးဖွားသည့်ခဏတည်းက ကျဆင်းသွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူကို ‘ကူလဋ’ ဟူ၍ မျိုးရိုးကို ဖျက်ဆီးသူဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 13

तेन कर्मविपाकेन क्षयरोगी शशी ह्यभूत् । त्यक्त्वा लोकं सुरेन्द्राणां मर्त्यलोकमुपागतः

ထိုကံ၏အကျိုးပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ရှရှီသည် ချွေးယိုပိန်လှီရောဂါ (ခွဲရောဂါ) ဖြင့် နာကျင်လာ၏။ နတ်မင်းတို့၏လောကကို စွန့်၍ မရဏလောကသို့ ဆင်းသက်လာ၏။

Verse 14

तत्र तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च । भ्रमित्वा नर्मदां प्राप्तः सर्वपापप्रणाशिनीम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများနှင့် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ဘုရားဌာနများစွာကို လှည့်လည်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းသော နရ္မဒါ မာတာထံ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 15

उपवासस्तु दानानि व्रतानि नियमाश्च ये । चचार द्वादशाब्दानि ततो मुक्तः स किल्बिषैः

သူသည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်ခြင်း)၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ) နှင့် နိယမ (စည်းကမ်း) များကို ကျင့်သုံး하였다။ ဒွါဒသနှစ်တိုင်တိုင် အလေ့အကျင့်ပြု၍ နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်하였다။

Verse 16

स्थापयित्वा महादेवं सर्वपातकनाशनम् । जगाम प्रभया पूर्णः सोमलोकमनुत्तमम्

အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းသော မဟာဒေဝကို စိုက်ထူတည်ထောင်ပြီးနောက်၊ သူသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် ပြည့်ဝကာ အထူးမြတ်သော ဆိုမလောက (လ) သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 17

येनैव स्थापितो देवः पूज्यते वर्षसंख्यया । तावद्युगसहस्राणि तस्य लोकं समश्नुते

သူတည်ထောင်ထားသော ဒေဝတားကို နှစ်အရေအတွက်မည်မျှကြာအောင် ပူဇော်နေသမျှ၊ ထိုအတိုင်းပင် ယုဂထောင်ပေါင်းများစွာကြာ သူသည် ထိုဒေဝတား၏ လောကကို ရောက်ရှိ၍ ခံစားရသည်။

Verse 18

तेन देवान् विधानोक्तान् स्थापयन्ति नरा भुवि । अक्षयं चाव्ययं यस्मात्फलं भवति नान्यथा

ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတို့သည် သာස්တရဝိဓာန်အတိုင်း ဒေဝတားများကို တည်ထောင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသည် အခ္ဍယ (မကုန်ခန်း)၊ အဗျယ (မလျော့နည်း) ဖြစ်၍ အခြားနည်းမဟုတ်။

Verse 19

सोमतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । जायते स नरो भूत्वा सोमवित्प्रियदर्शनः

ဆိုမတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်၍ အီရှွရ ဘုရားကို ပူဇော်သူသည် လူအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ၊ ဆိုမ (လစင်္ကြာသဘောတရား) ကို သိမြင်သူ၊ မြင်ရသက်သာလှပသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 20

चन्द्रप्रभासे यो गत्वा स्नानं विधिवदाचरेत् । व्याधिना नाभिभूतः स्यात्क्षयरोगेण वा युतः

ချန္ဒြပရဘာသသို့ သွား၍ ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးသူသည် ရောဂါများက မလွှမ်းမိုးနိုင်ဘဲ၊ ခ္စယရောဂါ (ခန္ဓာကိုယ်ပျက်ယွင်းရောဂါ) လည်း မခံစားရ။

Verse 21

चन्द्रहास्ये नरः स्नात्वा द्वादश्यां तु नरेश्वर । चतुर्दश्यामुपोष्यैव क्षीरस्य जुहुयाच्चरुम्

အို မင်းကြီး၊ ချန္ဒြဟာသျ၌ ဒွာဒသီနေ့တွင် ရေချိုးပြီး၊ စတုရ္ဒသီနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုကာ၊ မီးပူဇော်တွင် နို့ထမင်းကာရု (caru) ကို အာဟုတိ ပူဇော်ရမည်။

Verse 22

मन्त्रैः पञ्चभिरीशानं पुरुषस्त्र्यम्बकं यजेत् । हविःशेषं स्वयं प्राश्य चन्द्रहास्येशमीक्षयेत्

မန္တရ ၅ ပုဒ်ဖြင့် အီရှာန—ပုရုရှ၊ မျက်စိသုံးပါးရှင်ကို ယဇ္ဉာပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဟဝိ၏ ကျန်ရစ်သည့်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင် ပရသာဒအဖြစ် သုံးဆောင်ပြီး ချန္ဒြဟာသျေဿ ကို ဖူးမြင်ရမည်။

Verse 23

अनेन विधिना राजंस्तुष्टो देवो महेश्वरः । विधिना तीर्थयोगेन क्षयरोगाद्विमुच्यते

အို မင်းကြီး၊ ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလုပ်လျှင် မဟေရှွရ ဒေဝသည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။ ထုံးတမ်းနှင့်အညီ တီရ္ထယောဂအားဖြင့် ခ္စယရောဂါမှ လွတ်မြောက်ရသည်။

Verse 24

सप्तभिः सोमवारैर्यः स्नानं तत्र समाचरेत् । स वै कर्णकृताद्रोगान्मुच्यते पूजयञ्छिवम्

ထိုနေရာ၌ တနင်္လာနေ့ ခုနှစ်ကြိမ် ရေချိုးသန့်စင်ကာ ရှီဝကို ပူဇော်သူသည် နားမှ ဖြစ်ပေါ်သော ရောဂါများမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 25

अक्षिरोगस्तथा राजंश्चन्द्रहास्ये विनश्यति । चन्द्रहास्ये तु यो गत्वा ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः । स्नानं समाचरेद्भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

အို မင်းကြီး၊ စန္ဒြဟာသျ၌ မျက်စိရောဂါပင် ပျောက်ကင်း၏။ ထို့ပြင် လ သို့မဟုတ် နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်တွင် စန္ဒြဟာသျသို့ သွား၍ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 26

तत्र स्नानं च दानं च चन्द्रहास्ये शुभशुभम् । कृतं नृपवरश्रेष्ठ सर्वं भवति चाक्षयम्

အို မင်းတော်မင်းမြတ်၊ စန္ဒြဟာသျ၌ ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်သမျှ—ကောင်းမကောင်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ—အကျိုးဖလအားလုံးသည် အခ္ဌယ၊ မကုန်ခန်းသောအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 27

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । चन्द्रहास्ये तु ये स्नात्वा पश्यन्ति ग्रहणं नराः

ထိုသူတို့သည် ကံကောင်းသူများ၊ မဟာတ္မာများ ဖြစ်ကြ၏။ စန္ဒြဟာသျ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ဂြိုဟ်ကွယ်ကို မြင်ကြသော လူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိသော အသက်တာဖြစ်၏။

Verse 28

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । स्नानमात्रात्तु राजेन्द्र तत्र तीर्थे प्रणश्यति

အို မင်းတို့၏ မင်းကြီး၊ ယခင်က စကားဖြင့်ဖြစ်စေ စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ ကိုယ်ကာယကံဖြင့်ဖြစ်စေ ပြုခဲ့သော အပြစ်အားလုံးသည် ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပင်ဖြင့် ပျက်စီးသွား၏။

Verse 29

बहवस्तन्न जानन्ति महामोहसमन्विताः । देहस्थ इव सर्वेषां परमात्मेव संस्थितम्

မဟာမောဟဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော လူအများသည် ထိုတတ္တကို မသိကြ; သို့သော် ထိုအရာသည် အားလုံးတွင် ကိုယ်အတွင်းတည်သကဲ့သို့၊ ပရမာတ္မာကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

Verse 30

पश्चिमे सागरे गत्वा सोमतीर्थे तु यत्फलम् । तत्समग्रमवाप्नोति चन्द्रहास्ये न संशयः

အနောက်ဘက်သမုဒ္ဒရာသို့ သွား၍ ဆိုမတီရ္ထ၌ ရေချိုးရာမှ ရသော အကျိုးပွားသည်—ထိုအကျိုးပွားအားလုံးကို ချန္ဒြဟာသျ၌ သံသယမရှိဘဲ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 31

संक्रान्तौ च व्यतीपाते विषुवे चायने तथा । चन्द्रहास्ये नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

သင်္ကရာန္တိ၊ ဗျတီပာတ၊ ဗိသုဝ၊ ထို့အတူ အယနကာလတို့၌—ချန္ဒြဟာသျ၌ ရေချိုးသောသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 32

ते मूढास्ते दुराचारास्तेषां जन्म निरर्थकम् । चन्द्रहास्यं न जानन्ति नर्मदायां व्यवस्थितम्

ထိုသူတို့သည် မိုက်မဲသူများ၊ အကျင့်ဆိုးသူများဖြစ်၍ သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သည်—နရမဒါမြစ်ပေါ်၌ တည်ရှိသော ချန္ဒြဟာသျကို မသိသူတို့ပင်။

Verse 33

चन्द्रहास्ये तु यः कश्चित्संन्यासं कुरुते नृप । अनिवर्तिका गतिस्तस्य सोमलोकात्कदाचन

အို မင်းကြီး၊ ချန္ဒြဟာသျ၌ သံန്യാസကို ခံယူသူမည်သူမဆို—သူ၏ လမ်းခရီးသည် ပြန်မလှည့်နိုင်သော အဖြစ်သို့ ရောက်ပြီး၊ ဆိုမလောကမှ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မလာတော့။

Verse 190

अध्याय

အခန်း (အခန်းအမှတ်အသား)။