Adhyaya 189

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । उदीर्णो यत्र वाराहो ह्यभवद्धरणीधरः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ အလွန်တင့်တယ်မြတ်နိုးဖွယ် တီရ္ထ (tīrtha) သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဝရာဟ (Varāha) အဝတားသည် မဟာရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူ (ဓရဏီဓရ) ဖြစ်လာခဲ့သည်။”

Verse 2

धन्वदंष्ट्रां करालाग्रां बिभ्रच्च पृथिवीमिमाम् । स एव पञ्चमः प्रोक्तो वाराहो मुक्तिदायकः

ကြောက်မက်ဖွယ် ထက်မြက်သော ဆင်တံကဲ့သို့သော အစွယ်များကို ဆောင်ထား၍ ဤမြေကြီးကိုပင် မြှောက်တင်ထားသော ထိုဝရာဟာသည် “ပဉ္စမ” ဟု ကြေညာခံရ၏—မောက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ပေးသည့် ဝက်တောရုပ်တော်။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कथमुदीर्णरूपोऽभूद्वाराहो धरणीधरः । वाराहत्वं गतः केन पञ्चमः केन संज्ञितः

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်—“မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သော ဝရာဟာသည် ထိုကြီးမြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသနည်း။ မည်သူကြောင့် ဝက်တောရုပ် (ဝရာဟာတ്വ) ကို ခံယူရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ‘ပဉ္စမ’ ဟု ခေါ်ဆိုသနည်း?”

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । आदिकल्पे पुरा राजन्क्षीरोदे भगवान् हरिः । शेते स भोगिशयने योगनिद्राविमोहितः

မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်—“အစကလ္ပ၌၊ အို မင်းကြီး၊ ဘဂဝန် ဟရီသည် နို့ပင်လယ်ပေါ်တွင် မြွေခင်း (သေရှ) အပေါ် လဲလျောင်း၍ ယောဂနိဒ္ဒရာ၌ နစ်မြုပ်နေတော်မူ၏။”

Verse 5

बभूव नृपतिश्रेष्ठ गत्वा वै देवसंनिधौ । अवोचद्भारखिन्नाहं गमिष्यामि रसातलम्

အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ (မြေမိခင်) သည် ဒေဝတို့၏ ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်၍ “အလေးအပင်ကြောင့် ငါပင်ပန်းလှပြီ; ငါ ရသာတလ (အောက်လောက) သို့ ဆင်းမည်” ဟု ပြော၏။

Verse 6

दृष्ट्वा देवाः समुद्विग्ना गता यत्र जनार्दनः । तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिः केशवं जगत्पतिम्

ဤအရာကို မြင်သော် ဒေဝတို့သည် အလွန်စိုးရိမ်တုန်လှုပ်၍ ဂျနာရဒန ရှိရာသို့ သွားကာ ချစ်မြတ်နိုးသော စတုတ္တိဝါကျများဖြင့် ကေရှဝ၊ လောကပတိကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 7

देवा ऊचुः । नमो नमस्ते देवेश सुरार्तिहर सर्वग । विश्वमूर्ते नमस्तुभ्यं त्राहि सर्वान्महद्भयात्

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– “နမို နမஸ္တေ၊ ဒေဝေရှာ၊ ဒေဝတို့၏ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသော အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူသူ။ ကမ္ဘာလောက၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရ။ ဤမဟာကြောက်ရွံ့မှုမှ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို ကယ်တင်တော်မူပါ။”

Verse 8

इत्युक्तो दैवतैर्देवो ह्युवाच किमुपस्थितम् । कार्यं वदध्वं मे देवा यत्कृत्यं मा चिरं कृथाः

ဒေဝတို့က ထိုသို့ လျှောက်တင်ရာတွင် အရှင်ဘုရားက မိန့်တော်မူသည်– “ဘာဖြစ်ပေါ်လာသနည်း? ဒေဝတို့၊ မည်သည့်တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း ငါ့အား ပြောကြလော့။ ဆောင်ရွက်ရမည့်ကိစ္စကို ပြောရာတွင် မနှောင့်နှေးကြနှင့်။”

Verse 9

देवा ऊचुः । धरा धरित्री भूतानां भारोद्विग्ना निमज्जति । तामुद्धर हृषीकेश लोकान्संस्थापय स्थितौ

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– “သတ္တဝါတို့ကို ထမ်းဆောင်သော မြေမိခင် ဓရာသည် အလေးပင်ပန်းမှုကြောင့် ဖိနှိပ်ခံကာ နစ်မြုပ်နေသည်။ ဟေ ဟೃಷီကေရှ၊ သူမကို မြှောက်တင်၍ လောကများကို သင့်လျော်သော တည်ငြိမ်မှုနှင့် စည်းကမ်းအတိုင်း ပြန်လည်တည်ထောင်တော်မူပါ။”

Verse 10

एवमुक्तः सुरैः सर्वैः केशवः परमेश्वरः । वाराहं रूपमास्थाय सर्वयज्ञमयं विभुः

ဒေဝတို့အားလုံးက ထိုသို့ လျှောက်တင်သဖြင့် ကေရှဝ—ပရမေရှဝရ၊ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူ၍ ယဇ్ఞအားလုံး၏ အနှစ်သာရတော်မူသူ—သည် ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 11

दंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं समाकुञ्चितमूर्धजम् । कृत्वाऽनन्तं पादपीठं दंष्ट्राग्रेणोद्धरन्भुवम्

စွယ်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ မျက်လုံးရွှေရောင်တောက်ပ၊ ဆံပင်နှင့်အမွှေးများ ထောင်တက်ကာ ကွေးကောက်နေသည့်အလျောက်—အနန္တကို ခြေတင်ခုံအဖြစ်ထား၍—စွယ်ထိပ်ပေါ်တွင် မြေကြီးကို မြှောက်တင်တော်မူ၏။

Verse 12

सपर्वतवनामुर्वीं समुद्रपरिमेखलाम् । उद्धृत्य भगवान् विष्णुरुदीर्णः समजायत

တောင်တန်းနှင့် တောအုပ်တို့ပါဝင်၍ သမုဒ္ဒရာဖြင့် ဝန်းရံထားသော မြေကြီးကို မြှောက်တင်ပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ဗိෂ္ဏုသည် မဟာဂုဏ်တော်ဖြင့် ထွန်းတောက်၍ ထမြောက်လာတော်မူ၏။

Verse 13

दर्शयन्पञ्चधात्मानमुत्तरे नर्मदातटे । तथाद्यं कोरलायां तु द्वितीयं योधनीपुरे

နရ္မဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် ပဉ္စရုပ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားပြသတော်မူ၏။ ပထမသည် ကိုရလာ၌၊ ဒုတိယသည် ယೋಧနီပုရ၌ ဖြစ်၏။

Verse 14

जयक्षेत्राभिधाने तु जयेति परिकीर्तितम् । असुरान्मोहयल्लिङ्गस्तृतीयः परिकीर्तितः

ဇယက்ஷೇತ್ರ ဟူသောနေရာ၌ ‘ဇယာ’ ဟု ချီးမွမ်းခေါ်ဝေါ်ကြ၏။ ထိုနေရာတွင် အသူရတို့ကို မောဟစေသော လိင်္ဂသည် တတိယရုပ်ဟု ကြေညာထား၏။

Verse 15

पावनाय जगद्धेतोः स्थितो यस्माच्छशिप्रभः । अतस्तु नृपशार्दूल श्वेत इत्याभिधीयते

လောက၏အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အရှင်၏ ပဝါနမှုအတွက်၊ ထိုနေရာ၌ လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပစွာ တည်ရှိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့်၊ အို မင်းတို့အနက် ခြင်္သေ့တော်၊ ‘ရှွေတ’ (ဖြူစင်သူ) ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 16

उद्धृत्य जगतां देवीमुदीर्णो भृगुकच्छके । ततः पञ्चम उदीर्णो वराह इति संज्ञितः

လောကတို့၏ ဒေဝီဖြစ်သော မြေကြီးကို မြှောက်တင်ပြီးနောက်၊ ဘೃဂုကච္ချက၌ မဟာဂုဏ်တော်ဖြင့် ထွန်းတောက်၍ ထမြောက်လာတော်မူ၏။ ထို့နောက် ပဉ္စမမြင့်မြတ်သော ထင်ရှားမှုကို ‘ဝရာဟ’ ဟု အမည်ပေးကြ၏။

Verse 17

इति पञ्चवराहास्ते कथितः पाण्डुनन्दन । युगपद्दर्शनं चैषां ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ဤသို့ဖြစ်၍ ပাণ্ডု၏သားတော်၊ ဗရာဟာ ငါးပါးကို သင်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ထိုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် ဒർശနပြုခြင်းသည် ဘြဟ္မဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) အပြစ်ကိုတောင် ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 18

ज्येष्ठे मासि सिते पक्ष एकादश्यां विशेषतः । गत्वा ह्यादिवराहं तु सम्प्राप्ते दशमीदिने

ဇျေဋ္ဌ မာသ၏ သုက္လပက္ခတွင်၊ အထူးသဖြင့် ဧကာဒశီနေ့၌—ဒသမီနေ့ ရောက်ပြီးနောက်—အာဒီ-ဗရာဟာကို ဒർശနပြုရန် သွားသင့်သည် (ဧကာဒသီသို့ ဝင်မည့် အကျင့်တရားအတိုင်း)။

Verse 19

हविष्यमन्नं भुञ्जीयाल्लघुसायं गते रवौ । रात्रौ जागरणं कुर्याद्वाराहे ह्यादिसंज्ञके

နေဝင်ပြီးနောက် ဟဝိṣယ (ပူဇော်သန့်ရှင်းအစား) ကို အနည်းငယ်သာ စားသုံးရမည်။ ညအခါ အာဒီဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် ဗရာဟာဘုရားဌာန၌ ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုးကြား) ပြုရမည်။

Verse 20

ततः प्रभाते ह्युषसि संस्नात्वा नर्मदाजले । संतर्प्य पितृदेवांश्च तिलैर्यवविमिश्रितैः

ထို့နောက် မိုးလင်းအုသသီအချိန်တွင် နရမဒါရေ၌ ရေချိုးပြီး၊ နှမ်းနှင့် ယဝ (ဘားလီ) ရောစပ်ကာ ပိတೃများနှင့် ဒေဝများအား တර්ပဏ (စိတ်ကျေနပ်ပူဇော်) ပြုရမည်။

Verse 21

धेनुं दद्याद्द्विजे योग्ये सर्वाभरणभूषिताम् । निर्ममो निरहङ्कारो दानं दद्याद्द्विजातये

သင့်လျော်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ထံသို့ အလှဆင်အလံကာ အပြည့်အစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော နွားမကို ဒါနပေးရမည်။ မမတနှင့် အဟင်္ကာရကင်းစင်၍ ဒွိဇာတိတို့အား ဒါနပြုရမည်။

Verse 22

गत्वा सम्पूजयेद्देवं वाराहं ह्यादिसंज्ञितम् । अनेन विधिना पूज्य पश्चाद्गच्छेज्जयं त्वरन्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီး ‘အာဒီ’ ဟု ခေါ်ကြသော ဘုရား ဝရာဟ (Varāha) ကို ပြည့်စုံသော ဝိဓိဝတ္ထုများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက် ‘ဇယာ’ ဟု အမည်ရှိသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် ဆက်လက်သွားရမည်။

Verse 23

त्वरितं तु जयं गत्वा पूर्वकं विधिमाचरेत् । अश्वं दद्याद्द्विजाग्र्याय जयपूर्वाभिनिर्गतम्

အလျင်အမြန် ‘ဇယာ’ သို့ ရောက်လျှင် ယခင်က သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ‘ဇယာ’ ၏ အရှေ့ဘက်ဒေသမှ ထွက်ပေါ်လာသော မြင်းတစ်ကောင်ကို အထူးမြတ်သော ဘြာဟ္မဏ (ဒွိဇ) ထံ ဒါနပြုရမည်။

Verse 24

लिङ्गे चैव तिला देयाः श्वेते हिरण्यमेव च । उदीर्णे च भुवं दद्यात्पूर्वकं विधिमाचरेत्

လိင်္ဂ (Liṅga) အရှေ့တွင်လည်း နှမ်းကို ပူဇော်ရမည်၊ ထို့ပြင် အဖြူရောင် ရွှေကိုလည်း ဆက်ကပ်ရမည်။ ‘ဥဒီရဏ’ တွင် မြေယာကို ဒါနပြုပြီး ယခင်က ပြောထားသော ဝိဓိအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 25

अनस्तमित आदित्ये वराहान्पञ्च पश्यतः । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

ဟေ ပෘഥာ၏ သားတော်၊ နေမဝင်သေးသော အချိန် (နေ့လင်းလက်) တွင် ဝရာဟ (Varāha) ငါးပါးကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် ရရှိသော အကျိုးဖလကို စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 26

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वङ्गनागमः । एभिस्तु सह संयोगो विश्वस्तानां च वञ्चनम्

ဘြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ ဆရာ၏ ဇနီးထံ ချဉ်းကပ်ခြင်း—ဤအပြစ်များနှင့် ဆက်နွယ်ခြင်း၊ ထို့ပြင် ယုံကြည်သူတို့ကို လှည့်ဖြားခြင်းသည်လည်း အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်ဖြစ်သည်။

Verse 27

स्वसृदुहितृभगिनीकुलदारोपबृंहणम् । आ जन्ममरणाद्यावत्पापं भरतसत्तम

ညီအစ်မ၊ သမီး၊ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် မလျော်ကန်သော ဆက်ဆံခြင်း အပြစ်သည် မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်း သံသရာတိုင်အောင် တည်ရှိနေပါသည်။

Verse 28

तीर्थपञ्चकपूतस्य वैष्णवस्य विशेषतः । युगपच्चविनश्येत तूलराशिरिवानलात्

တီရထာငါးပါးဖြင့် သန့်စင်သော ဗိဿနိုးကို ကိုးကွယ်သူအတွက်၊ ထိုအပြစ်များသည် မီးလောင်သော ဝါဂွမ်းပုံကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပါသည်။

Verse 29

नारायणानुस्मरणाज्जपध्यानाद्विशेषतः । विप्रणश्यन्ति पापानि गिरिकूटसमान्यपि

နာရာယနဘုရားကို အောက်မေ့သတိရခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ဂါထာရွတ်ခြင်းနှင့် တရားထိုင်ခြင်းအားဖြင့် တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ကြီးမားသော အပြစ်များပင် ပျက်စီးသွားပါသည်။

Verse 30

दृष्ट्वा पञ्च वराहान्वै पौरुषे महति स्थितः । आप्लवन्नर्मदातोये श्राद्धं कृत्वा यथाविधि

ဝက်မင်းငါးပါးကို ဖူးမြော်ပြီး ထိုမြတ်သော အကျင့်၌ တည်ကြည်စွာ နေလျက်၊ နာမဒါမြစ်ရေတွင် ရေချိုးပြီး စည်းကမ်းအတိုင်း ဆွမ်းသွတ်အမျှဝေခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 31

उदयास्तमनादर्वाग्यः पश्येल्लोटणेश्वरम् । कलेवरविमुक्तः स इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

နေမထွက်မီ သို့မဟုတ် နေဝင်ပြီးနောက် လောတနေသွာရဘုရားကို ဖူးမြော်သူတိုင်းသည် ခန္ဓာဝန်မှ လွတ်မြောက်ကြသည်ဟု သျှင်္ကရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 32

मुक्तिं प्रयाति सहसा दुष्प्रापां परमेश्वरीम् । पौरुषे क्रियमाणेऽपि न सिद्धिर्जायते यदि

သူသည် ချက်ချင်း မောက္ခကို ရရှိသည်—ရခက်ခဲ၍ အမြင့်မြတ်သော ပရမေရှဝရ၏ အပိုင်ဖြစ်သော မောက္ခ—ပေါရုෂ ကర్మကို ဆောင်ရွက်နေသော်လည်း သာမန်နည်းဖြင့် အောင်မြင်မှု မပေါ်လာလျှင်။

Verse 33

ब्रुवन्ति स्वर्गगमनमपि पापान्वितस्य च । यत्र तत्र गतस्यैव भवेत्पञ्चवराहकी

သူတို့က ပြောကြသည်မှာ အပြစ်နှင့်ပတ်သက်သူတောင် ကောင်းကင်သို့ သွားရာလမ်းကို ရနိုင်သည်ဟု။ ထို့ပြင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးသူအတွက်—ဘယ်နေရာမှ လာလာ—ပဉ္စ-ဝရာဟ (တီရ္ထ/ကర్మ) ၏ ပုဏ္ဏာ သေချာပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 34

ज्येष्ठस्यैकादशीतिथौ ध्रुवं तत्र वसेन्नरः । आदिं जयं तथा श्वेतं लिङ्गमुदीर्णमेव च

ဇျေဋ္ဌ လ၏ ဧကာဒသီ တိထိတွင် လူသည် ထိုနေရာ၌ မဖြစ်မနေ နေထိုင်သင့်သည်။ ထို့ပြင် အာဒီ၊ ဇယ၊ ရှွေတ နှင့် ဥဒီရ္ဏ ဟူသော လိင်္ဂများကို ဒർശနာပြု၍ ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 35

आश्रित्य तस्या द्रष्टव्या वराहास्तु यतस्ततः । ज्येष्ठस्यैकादशीतिथौ विष्णुना प्रभुविष्णुना

ထိုနေရာကို အားကိုး၍ ဘက်ပေါင်းစုံတွင် ဝရာဟများကို ဒർശနာပြုရမည်။ ဇျေဋ္ဌ ဧကာဒသီနေ့တွင် ဗိဿဏု—အရှင် ဗိဿဏု—၏ အာနုဘော်ကြောင့် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသည်။

Verse 36

वाराहं रूपमास्थाय उद्धृता धरणी विभो । पुण्यात्पुण्यतमा तेन ह्यशेषाघौघनाशिनी

အို အင်အားကြီးသော အရှင်! ဝရာဟ ရုပ်ကို ခံယူ၍ သင်သည် မြေကြီးကို မြှောက်တင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထ/ပုဏ္ဏာသည် ပုဏ္ဏာအားလုံးထဲတွင် အလွန်သန့်ရှင်းဆုံးဖြစ်ပြီး အပြစ်၏ လှိုင်းလုံးအားလုံးကို မကျန်မရှိ ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 37

दृष्ट्वा पञ्चवराहान्वै क्रोडमुदीर्णरूपिणम् । पूजयित्वा विधानेन पश्चाज्जागरणं चरेत्

မြင့်မြတ်သော ဝက်တောရုပ်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းသော ဝရာဟာ ငါးပါးကို မြင်ပြီးနောက်၊ ဓမ္မဝိဓိအတိုင်း ပူဇော်ကာ ထို့နောက် တစ်ညလုံး ဇာဂရဏ (ညလုံးနိုးကြား) ကို ကျင့်ဆောင်ရမည်။

Verse 38

सपञ्चवर्तिकान् दीपान् घृतेनोज्ज्वाल्य भक्तितः । पुराणश्रवणैर्नृत्यैर्गीतवाद्यैः सुमङ्गलैः

ဘက္တိဖြင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် မီးတိုင်ငါးချောင်းပါသော မီးအိမ်များကို ထွန်းညှိကာ၊ ပုရာဏာနားထောင်ခြင်း၊ အက၊ မင်္ဂလာသီချင်းနှင့် တီးဝိုင်းသံများဖြင့် (ညလုံးနိုးကြား) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 39

वेदजाप्यैः पवित्रैश्च क्षपयित्वा च शर्वरीम् । यत्पुण्यं लभते मर्त्यो ह्याजमीढ शृणुष्व तत्

အာဇမီဍ္ဍဟေ၊ နားထောင်လော့—ဝေဒမంత్రဇပနှင့် သန့်စင်သော ဇပအမျိုးမျိုးဖြင့် ညကို ဖြတ်သန်းလျှင် မရဏလူသားရရှိသော ကုသိုလ်ကို ယခု ငါဆိုပြမည်။

Verse 40

रेवाजलं पुण्यतमं पृथिव्यां तथा च देवो जगतां पतिर्हरिः । एकादशी पापहरा नरेन्द्र बह्वायासैर्लभ्यते मानवानाम्

ရေဝါမြစ်ရေသည် မြေကြီးပေါ်တွင် အလွန်အမြတ်ဆုံး သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်၏; ထိုနည်းတူ လောကအပေါင်း၏ အရှင် ဟရီသည်လည်း ဒေဝတော်ဖြစ်၏။ အို မင်းကြီး၊ ဧကာဒသီသည် အပြစ်ပယ်ဖျက်သူ—လူသားတို့အတွက် ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့်သာ ရရှိနိုင်၏။

Verse 41

एकैकशो ब्रह्महत्यादिकानि शक्तानि हन्तुं पापसङ्घानि राजन् । नैते सर्वे युगपद्वै समेता हन्तुं शक्ताः किं न तद्ब्रूहि राजन्

အို မင်းကြီး၊ ဘြဟ္မဟတ္တျာ စသည့် အပြစ်အစုအဝေး တစ်စုချင်းစီမှာပင် လူကို ကျဆုံးစေနိုင်သော အင်အားရှိ၏။ သို့ရာတွင် အပြစ်အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုပေါင်းလာသော်လည်း (ထိုဓမ္မဖြင့် ကာကွယ်ခံရသူကို) မဖျက်ဆီးနိုင်ကြ—အို မင်းကြီး၊ အဘယ်ကြောင့်နည်း ဟောပြပါ။

Verse 42

यथेदमुक्तं तव धर्मसूनो श्रुतं च यच्छङ्कराच्चन्द्रमौलेः । श्रुत्वेदमिच्छन्मुच्यते सर्वपापैः पठन्पदं याति हि वृत्रशत्रोः

အို ဓမ္မ၏သားတော်၊ ဤစကားကို သင်အား ပြောကြားခဲ့သကဲ့သို့၊ လမောက်က冠ဆောင်သော သင်္ကရ (ရှင်ဝ) ထံမှ ကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဤဩဝါဒကို နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် ဤကို ရွတ်ဖတ်သူသည် ဝෘတြကို အနိုင်ယူသော အိန္ဒြာ၏ လောက/အဆင့်သို့ ရောက်၏။

Verse 189

अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်းခေါင်းစဉ်/အဆုံးအမှတ်)။