Adhyaya 188

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः परं महाराज चत्वारिंशत्क्रमान्तरे । शालग्रामं ततो गच्छेत्सर्वदैवतपूजितम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မဟာရိရှီက မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ ခြေလှမ်း လေးဆယ်အကွာတွင် နတ်တို့အားလုံးက ပူဇော်ကြသော သာလဂြာမ သန့်ရှင်းရာသို့ သွားရမည်။

Verse 2

यत्रादिदेवो भगवान्वासुदेवस्त्रिविक्रमः । स्वयं तिष्ठति लोकात्मा सर्वेषां हितकाम्यया

ထိုနေရာ၌ အာဒိဒေဝ ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝ တြိဝိက్రమသည် လောကတို့၏ အတ္တမန်အဖြစ်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးကို လိုလား၍ ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 3

नारदेन तपस्तप्त्वा कृता शाला द्विजन्मनाम् । सिद्धिक्षेत्रं भृगुक्षेत्रं ज्ञात्वा रेवातटे स्वयम्

နာရဒသည် တပသ္စရိယာ ပြုလုပ်ပြီး ဒွိဇတို့အတွက် သာလာ (အာရှရမ်ခန်းမ) ကို တည်ထောင်하였다။ ရေဝါမြစ်ကမ်း၌ ဤနေရာကို ‘စိဒ္ဓိခေတ္တ’ နှင့် ‘ဘೃဂုခေတ္တ’ ဟု သိမြင်ကာ ကိုယ်တိုင် ဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့စေ하였다။

Verse 4

शालग्रामाभिधो देवो विप्राणां त्वधिवासितः । साधूनां चोपकाराय वासुदेवः प्रतिष्ठितः

‘သာလဂြာမ’ ဟု ခေါ်သော ဘုရားကို ဗြာဟ္မဏတို့ နေထိုင်ရာအတွက် ထိုနေရာ၌ တည်စေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သာဓုတို့၏ အကျိုးအတွက် ဝါစုဒေဝကို ထိုသန့်ရှင်းရာ၌ ဓမ္မပွဲနည်းဖြင့် ပရတိဋ္ဌာပနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 5

योगिनामुपकाराय योगिध्येयो जनार्दनः । शालग्रामेति तेनैव नर्मदातटमाश्रितः

ယောဂီတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ယောဂသမာဓိဖြင့် တွေးတောသင့်သော ဇနာရဒနသည် နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ အားကိုးတည်နေ하였다။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ ‘သာလဂြာမ’ ဟု အမည်ကျော်ကြားသည်။

Verse 6

मासि मार्गशिरे शुक्ला भवत्येकादशी यदा । स्नात्वा रेवाजले पुण्ये तद्दिनं समुपोषयेत्

မာရ္ဂရှီရ္ෂ လ၏ လင်းပက္ခ၌ ဧကာဒသီ ရောက်လာသောအခါ၊ သန့်ရှင်းသော ရေဝါမြစ်ရေတွင် ရေချိုးပြီး ထိုနေ့တွင် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို စောင့်ထိန်းရမည်။

Verse 7

रात्रौ जागरणं कुर्यात्सम्पूज्य च जनार्दनम् । पुनः प्रभातसमये द्वादश्यां नर्मदाजले

ညအခါ၌ ဇာဂရဏ (ညလုံးနိုး) ပြု၍ ဇနာရ္ဒနကို စည်းကမ်းတကျ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဒွာဒသီ နံနက်အရုဏ်တွင် နရ္မဒါမြစ်ရေ၌ (နောက်ထပ်ကర్మကို ဆောင်ရွက်ရမည်)။

Verse 8

स्नात्वा संतर्प्य देवांश्च पितॄन्मातॄंस्तथैव च । श्राद्धं कृत्वा ततः पश्चात्पितृभ्यो विधिपूर्वकम्

ရေချိုးပြီးနောက် ဒေဝတားများ၊ ပိတೃများနှင့် မိခင်များကိုပါ စိတ်ကျေနပ်စေသော တර්ပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်) ကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် ရှရာဒ္ဓ ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ ထပ်မံ၍ စည်းကမ်းတကျ ပိတೃများထံ အလှူအတန်းကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 9

शक्तितो ब्राह्मणान्पूज्य स्वर्णवस्त्रान्नदानतः । क्षमापयित्वा तान्विप्रांस्तथा देवं खगध्वजम्

ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ဘြာဟ္မဏများကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်၍ ရွှေ၊ အဝတ်အစားနှင့် အစာအဟာရကို ဒါနပြုရမည်။ ထိုဝိပရများထံ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းပြီးနောက်၊ ခဂဓွဇ ဘုရား (ဂရုဍဓွဇ ဝိෂ္ဏု) ၏ ကရုဏာကိုလည်း တောင်းခံရမည်။

Verse 10

एवं कृते महाराज यत्पुण्यं च भवेन्नॄणाम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा तत्पुण्यं नृपसत्तम

အို မဟာရာဇာ၊ ဤသို့ ပြုလုပ်လျှင် လူတို့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) သည် မည်သို့ရှိသည်ကို စိတ်အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ပါ၊ အို မင်းတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး။

Verse 11

न शोकदुःखे प्रतिपत्स्यतीह जीवन्मृतो याति मुरारिसाम्यम् । महान्ति पापानि विसृज्य दुग्धं पुनर्न मातुः पिबते स्तनोद्यत्

သူသည် ဤလောက၌ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒုက္ခထဲသို့ မကျရောက်တော့ဘဲ၊ “အသက်ရှင်လျက် သေသူ” ကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မုရာရီ (ဗိဿနု) နှင့် တန်းတူသော အဆင့်ကို ရောက်သည်။ ကြီးမားသော အပြစ်များကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် မိခင်၏ မြှောက်ထားသော နို့အုံမှ နို့ကို ထပ်မံ မသောက်တော့—အနက်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 12

शालग्रामं पश्यते यो हि नित्यं स्नात्वा जले नार्मदेऽघौघहारे । स मुच्यते ब्रह्महत्यादिपापैर्नारायणानुस्मरणेन तेन

နရမ္ဒာမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး—အပြစ်အလျှံအလွန်ကို ဖယ်ရှားပေးသော ရေ—နေ့စဉ် ရှာလာဂရမ် (Śālagrāma) ကို ဖူးမြင်သူသည်၊ ထိုနာရာယဏ (Nārāyaṇa) ကို သတိရခြင်းကြောင့်ပင် ဘြဟ္မဟတ္တျာ (brahmahatyā) စသည့် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 13

वसन्ति ये संन्यसित्वा च तत्र निगृह्य दुःखानि विमुक्तसङ्घाः । ध्यायन्तो वै सांख्यवृत्त्या तुरीयं पदं मुरारेस्तेऽपि तत्रैव यान्ति

အဲဒီနေရာ၌ လောကကို စွန့်လွှတ်၍ သံဃာသ (saṃnyāsa) ခံယူကာ နေထိုင်သူတို့သည်—ဒုက္ခများကို ထိန်းချုပ်၍ အနိုင်ယူပြီး အလွန်အကျွံကပ်ငြိမှုမှ လွတ်ကင်းလာကြသည်—စಾಂခယ (Sāṅkhya) လမ်းစဉ်အတိုင်း “တူရိယ” (turīya) အခြေအနေ၊ မုရာရီ (ဗိဿနု) ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာန်တော်မူကြသည်။ သူတို့လည်း ထိုနေရာမှပင် ထိုပန်းတိုင်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 188

अध्याय

အဓ္ဓာယ — အခန်း (ခေါင်းစဉ်)။