Adhyaya 181

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि भृगुतीर्थस्य विस्तरम् । यं श्रुत्वा ब्रह्महा गोघ्नो मुच्यते सर्वपातकैः

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ယခုနောက်တစ်ဆင့်တွင် ဗೃဂုတီရ္ထ၏ မဟိမကို အသေးစိတ် ဟောကြားမည်။ ထိုကို ကြားနာလျှင် ဗြာဟ္မဏသတ်သူ သို့မဟုတ် နွားသတ်သူပင် မဟာအပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 2

तत्र तीर्थे तु विख्यातं वृषखातमिति श्रुतम् । भृगुणा तत्र राजेन्द्र तपस्तप्तं पुरा किल

ထိုသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (ရေကူးကန်/ကူးဖြတ်ရာ) တွင် ‘ဝೃಷခာတ’ ဟု ကြားသိရသော နာမည်ကြီးနေရာတစ်ခုလည်း ရှိ၏။ အို မင်းတို့၏မင်း၊ ရှေးကာလတွင် ထိုနေရာ၌ ဘ္ရိဂု ရှင်ရသီက တပဿာကို ကျင့်ခဲ့၏။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । भृगुकच्छे स विप्रेन्द्रो निवसन् केन हेतुना । तपस्तप्त्वा सुविपुलं परां सिद्धिमुपागतः

ယုဓိဋ္ဌိရက မေးလေသည်—ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်သော ထိုဝိပရသည် ဘ္ရိဂုကစ္ဆ၌ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် နေထိုင်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ကျင့်ပြီးနောက် အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။

Verse 4

को वा वृष इति प्रोक्तस्तत्खातं येन खानितम् । एतत्सर्वं यथान्यायं कथयस्व ममानघ

ထို့ပြင် ‘ဝೃಷ’ ဟု ခေါ်ဆိုသူသည် မည်သူနည်း။ ထို ‘ခာတ’ (တူးဖော်ထားသောနေရာ) ကို မည်သူက တူးခဲ့သနည်း။ အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ဤအရာအားလုံးကို သင့်လျော်သကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် ပြောပြပါ။

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एष प्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं कथयिष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

သီရိ မာရကဏ္ဍေယက ပြောလေသည်—အို မဟာရာဇာ၊ သင်မေးမြန်းသော မေးခွန်းအကြောင်း အားလုံးကို ငါ ပြောပြမည်။ အို မင်း၊ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ နားထောင်လော့။

Verse 6

षष्ठस्तु ब्रह्मणः पुत्रो मानसो भृगुसत्तमः । तपश्चचार विपुलं श्रीवृते क्षेत्र उत्तमे

ဘ္ရဟ္မာ၏ ဆဋ္ဌမသား၊ စိတ်မှ မွေးဖွားသော ရသီအထွဋ်အမြတ် ဘ္ရိဂုသည် ‘သီဝြတ’ ဟု ခေါ်သော အထူးမြတ်သော က్షೇತ್ರ၌ အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ကျင့်ခဲ့၏။

Verse 7

दिव्यं वर्षसहस्रं तु संशुष्को मुनिसत्तमः । निराहारो निरानन्दः काष्ठपाषाणवत्स्थितः

ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ထိုမုနိအထွတ်အမြတ်သည် ခြောက်သွေ့ပိန်လှီ၍ အစာမစား၊ လောကီပျော်ရွှင်မှုမရှိဘဲ သစ်တုံး သို့မဟုတ် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 8

ततः कदाचिद्देवेशो विमानवरमास्थितः । उमया सहितः श्रीमांस्तेन मार्गेण चागतः

ထို့နောက် တစ်ခါတရံတွင် ဒေဝတို့၏အရှင် အလင်းရောင်တောက်ပသောဘုရားသည် အထူးကောင်းမြတ်သော ဝိမာနပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူ၍ အုမာနှင့်အတူ ထိုလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လာရောက်တော်မူ하였다။

Verse 9

दृष्ट्वा तत्र महाभागं भृगुं वल्मीकवत्स्थितम् । उवाच देवी देवेशं किमिदं दृश्यते प्रभो

ထိုနေရာ၌ မဟာကံကောင်းသော ဘೃဂုမုနိကို ပုရွက်ဆိတ်တောင်အတွင်း နေထိုင်သကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်ကို မြင်၍ ဒေဝီက ဒေဝတို့၏အရှင်အား “အရှင်ဘုရား၊ ဤအံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းသည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးလေသည်။

Verse 10

ईश्वर उवाच । भृगुर्नाम महादेवि तपस्तप्त्वा सुदारुणम् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु मम ध्यानपरायणः

ဣශ්වරက မိန့်တော်မူသည်— “မဟာဒေဝီရေ၊ ဤသူသည် ဘೃဂုဖြစ်သည်။ အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿကို ကျင့်ပြီး ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ငါ့ကိုသာ ဓ്യာနတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လျက်ရှိသည်။”

Verse 11

जलबिन्दु कुशाग्रेण मासे मासे पिबेच्च सः । संवत्सरशतं साग्रं तिष्ठते च वरानने

“မျက်နှာလှသောသူမရေ၊ လတစ်လပြီးတစ်လ သူသည် ကုရှာမြက်ဖျားမှ ရေတစ်စက်တည်းကိုသာ စုပ်သောက်၏။ ထိုသို့ပင် နှစ်တစ်ရာထက် အနည်းငယ်ပိုသောကာလတိုင်အောင် ဤစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းတည်ကြည်နေခဲ့သည်။”

Verse 12

तच्छ्रुत्वा वचनं गौरी क्रोधसंवर्तितेक्षणा । उवाच देवी देवेशं शूलपाणिं महेश्वरम्

ထိုစကားကိုကြားသော် ဂေါရီသည်—ဒေါသကြောင့် မျက်စိတောက်လောင်၍—ဒေဝတို့၏အရှင်၊ လက်တွင် တြိရှူလကိုင်သော မဟေရှဝရအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 13

सत्यमुग्रोऽसि लोके त्वं ख्यापितो वृषभध्वज । निष्कारुण्यो दुराराध्यः सर्वभूतभयंकरः

“အမှန်တကယ်ပင်၊ အို နွားအလံတင်သခင်၊ လောက၌ သင်သည် ကြမ်းတမ်းသူဟု ထင်ရှား—ကရုဏာမဲ့၊ ပူဇော်ရခက်၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကြောက်ရွံ့စေသူ ဖြစ်၏။”

Verse 14

दिव्यं वर्षसहस्रं तु ध्यायमानस्य शङ्करम् । ब्राह्मणस्य वरं कस्मान्न प्रयच्छसि शंस मे

“အို ရှင်ကရ၊ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဒိဗ္ဗတစ်ထောင်နှစ်တိုင် သင့်ကို ဓ్యာနပြုခဲ့၏; အဘယ်ကြောင့် မေတ္တာပေး၍ အရွှင်တော်(ဗရ) မပေးသနည်း? ကျွန်မအား ပြောပါ။”

Verse 15

एवमुक्तोऽथ देवेशः प्रहस्य गिरिनन्दिनीम् । उवाच नरशार्दूल मेघगम्भीरया गिरा

ဤသို့ဆိုသော် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ပြုံးရယ်ကာ ဂိရိနန္ဒိနီအား မိုးတိမ်ဂုဏ်သံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မိန့်တော်မူ၏၊ အို လူတို့အတွင်း ကျားသတ္တဝါ။

Verse 16

स्त्री विनश्यति गर्वेण तपः क्रोधेन नश्यति । गावो दूरप्रचारेण शूद्रान्नेन द्विजोत्तमाः

“မိန်းမသည် ဂုဏ်မာန်ကြောင့် ပျက်စီး၏; တပဿာသည် ဒေါသကြောင့် နာశဖြစ်၏။ နွားများသည် အဝေးသို့ လှည့်လည်စားကျက်သွားခြင်းကြောင့် ထိခိုက်၏; ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့သည် ရှူဒြနှင့်ဆက်နွယ်သော အစာကို စားသုံးခြင်းကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်း၏။”

Verse 17

क्रोधान्वितो द्विजो गौरी तेन सिद्धिर्न विद्यते । वर्षायुतैस्तथा लक्षैर्न किंचित्कारणं प्रिये

အို ဂေါရီမယ်တော်၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ဒေါသဖြင့်လွှမ်းမိုးနေသော် ထိုမှ ဝိညာဉ်ရေး စိဒ္ဓိ မပေါ်ပေါက်ပါ။ ချစ်သူမ၊ သောင်းသောင်းနှင့် လက္ခနှစ်များကြာသော်လည်း အောင်မြင်မှုအတွက် အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်း မဖြစ်နိုင်ပါ။

Verse 18

एवम्भूतस्य तस्यापि क्रोधस्य चरितं महत् । एवमुक्त्वा ततः शम्भुर्वृषं दध्यौ च तत्क्षणे

ဤသို့သော ဒေါသ၏ လုပ်ရပ်နှင့် အကျိုးဆက်သည် အလွန်ကြီးမား၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ရှမ္ဘူသည် ထိုခဏတည်းက မိမိ၏ နွား (ဝೃಷဘ) ကို သမာဓိဖြင့် အာရုံပြုခေါ်ယူ하였다။

Verse 19

वृषो हि भगवन्ब्रह्मा वृषरूपी महेश्वरः । ध्यानप्राप्तः क्षणादेव गर्जयन् वै मुहुर्मुहुः

ထိုနွားသည် အမှန်တကယ် ဘဂဝန် ဘြဟ္မာ ဖြစ်၏။ မဟေရှဝရသည်လည်း နွားရုပ်ကို ခံယူ၍ သမာဓိအားဖြင့် ခဏချင်းပင် ရောက်လာကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဟိန်းဟောက်လျက်ရှိ၏။

Verse 20

किं करोमि सुरश्रेष्ठ ध्यातः केनैव हेतुना । करोमि कस्य निधनमकाले परमेश्वर

“အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဘာအကြောင်းကြောင့် သမာဓိဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်ယူသနည်း။ အို ပရမေရှဝရ၊ ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ၏ အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေရမည်နည်း။”

Verse 21

ईश्वर उवाच । कोपयस्व द्विजश्रेष्ठं गत्वा त्वं भृगुसत्तमम् । येन मे श्रद्दधत्येषा गौरी लोकैकसुन्दरी

ဣရှဝရက မိန့်တော်မူသည်— “သင်သွား၍ ဒွိဇတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ ရှိသီတို့အထဲမှ အထွဋ်အမြတ် ဘೃဂုကို ဒေါသထွက်စေပါ။ ထိုသို့ဖြင့် လောကတို့၌ မတူညီသော အလှတရားရှိသည့် ဂေါရီသည် ငါ့အပေါ် သဒ္ဓါတည်စေမည်။”

Verse 22

एतच्छ्रुत्वा वृषो गत्वा धर्षणार्थं द्विजोत्तमम् । नर्मदायास्तटे रम्ये समीपे चाश्रमे भृगुः

ဤစကားကိုကြားသော် နွားထီးသည် အထွတ်အမြတ် ဗြာဟ္မဏကို အရှက်ခွဲရန် ထွက်ခွာသွား၏။ နရမဒါမြစ်၏ လှပသော ကမ်းပါး၌၊ ဘೃဂု ရသီ၏ အာရှရမ်အနီးသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 23

ततः शृङ्गैर्गृहीत्वा तु प्रक्षिप्तो नर्मदाजले । ततः क्रुद्धो भृगुस्तत्र दण्डहस्तो महामुनिः

ထို့နောက် ၎င်းသည် ချိုဖြင့်ဖမ်းယူကာ နရမဒါမြစ်ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ထိုအခါ မဟာမုနိ ဘೃဂုသည် ဒေါသထွက်၍ တုတ်တံကို လက်၌ကိုင်ကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။

Verse 24

पशुवत्ते वधिष्यामि दण्डघातेन मस्तके । शिखायज्ञोपवीते च परिधानं वरासने

“တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ မင်းကို ငါသတ်မည်၊ ငါ့တုတ်တံဖြင့် မင်းခေါင်းပေါ်ကို ထိုးနှက်မည်—ငါသည် ရှိခါ (ဆံထုံး) နှင့် ယဇ္ဉောပဝီတကို ဆောင်ထား၍ သင့်လျော်သော ဝတ်စုံဝတ်ကာ မြတ်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်သူဖြစ်သည်။”

Verse 25

सुसंवृतं कृतं तेन धावन्वै पृष्ठतो ब्रवीत्

ထိုသို့ စိတ်ကိုတည်ငြိမ်စေပြီးနောက် သူသည် ပြေး၍ နောက်မှလိုက်ကာ နောက်ဘက်မှ ပြောဆို၏။

Verse 26

भृगुरुवाच । पापकर्मन्दुराचार कथं यास्यसि मे वृष । अवमानं समुत्पाद्य कृत्वा गर्तं खुरैस्तथा

ဘೃဂုက မိန့်ကြားသည်– “အပြစ်လုပ်သူ၊ အကျင့်ဆိုးသူရေ! နွားထီးရေ၊ ငါ့ကို အရှက်ခွဲပြီး ခြေခွာများဖြင့် တွင်းကို တူးဖော်ကာ ဤသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် မင်းသည် ငါ့ထံမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်မည်နည်း?”

Verse 27

गर्जयित्वा महानादं ततो विप्रमपातयत् । आत्मानं पातितं ज्ञात्वा वृषेण परमेष्ठिना

မဟာအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်ပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏကို မြေပြင်သို့ လှဲချလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ပရမေဋ္ဌင်၏ ယာဉ်ဖြစ်သော နွားတော်ကြောင့် လှဲကျခဲ့သည်ဟု သိမြင်၍—

Verse 28

भृगुः क्रोधेन जज्वाल हुताहुतिरिवानलः । करे गृह्य महादण्डं ब्रह्मदण्डमिवापरम्

ဘೃဂုသည် အာဟုတိဖြင့် မီးတောက်တက်သကဲ့သို့ ဒေါသကြောင့် တောက်လောင်လာ၏။ လက်ထဲတွင် မဟာတံတားကို ကိုင်ယူ၍—အခြားတစ်ခုသော ဘြဟ္မဒဏ္ဍတော်ကဲ့သို့—

Verse 29

हन्तुकामो वृषं विप्रोऽभ्यधावत युधिष्ठिर । धावमानं ततो दृष्ट्वा स वृषः पूर्वसागरे

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ နွားတော်ကို သတ်လိုသောစိတ်ဖြင့် ထိုဗြာဟ္မဏသည် လိုက်လံပြေးသွား၏။ သူလိုက်ပြေးလာသည်ကို မြင်သော် ထိုနွားတော်သည် အရှေ့ဘက်သမုဒ္ဒရာသို့ ထွက်ပြေးလေ၏။

Verse 30

जम्बूद्वीपं कुशां क्रौञ्चं शाल्मलिं शाकमेव च । गोमेदं पुष्करं प्राप्तः पूर्वतो दक्षिणापथम्

သူသည် ဇမ္ဗူဒွီပ၊ ကုရှ၊ ကရောဉ္စ၊ ရှာလ္မလီနှင့် ရှာကသို့ ရောက်ရှိ၏။ ထို့ပြင် ဂိုမေဒနှင့် ပုෂ္ကရသို့လည်း ရောက်ကာ အရှေ့မှ တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းသို့ ဆက်လက်ရွေ့လျား၏။

Verse 31

उत्तरं पश्चिमं चैव द्वीपाद्द्वीपं नरेश्वर । पातालं सुतलं पश्चाद्वितलं च तलातलम्

အို လူတို့၏ အရှင်၊ သူသည် မြောက်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်သို့လည်း သွားကာ ဒွီပမှ ဒွီပသို့ လှည့်လည်၏။ ထို့နောက် ပာတာလနှင့် စုတလသို့ ဆင်းသက်ပြီး၊ နောက်တဖန် ဝိတလနှင့် တလာတလသို့လည်း သွားရောက်၏။

Verse 32

तामिस्रमन्धतामिस्रं पातालं सप्तमं ययौ । ततो जगाम भूर्लोकं प्राणार्थी स वृषोत्तमः

သူသည် တာမိစ္ရနှင့် အန္ဓတာမိစ္ရကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပဋာလ အဆင့်၇ သို့ ရောက်သွား하였다။ ထို့နောက် အသက်ကိုကယ်လိုသောကြောင့် ထိုအထူးမြတ်သော နွားသည် ဘူလောက (မြေပြင်လောက) သို့ ပြန်လာ하였다။

Verse 33

भुवः स्वश्चैव च महस्तपः सत्यं जनस्तथा । अनुगम्यमानो विप्रेण न शर्म लभते क्वचित्

ဘူဝရ၊ စွဝရ၊ မဟတ်၊ တပတ်၊ သတ္တယ နှင့် ဇနလောကအထိ—ဗြာဟ္မဏ၏ လိုက်လံခြင်းအောက်တွင် သူသွားသမျှ နေရာတိုင်း၌ မည်သည့်အခါမျှ ငြိမ်းချမ်းမှု မရခဲ့။

Verse 34

पापं कृत्वैव पुरुषः कामक्रोधबलार्दितः । ततो जगाम शरणं ब्रह्माणं विष्णुमेव च

ကာမနှင့် က্ৰောဓ၏ အင်အားကြောင့် ပင်ပန်းနှိပ်စက်ခံရသော လူသည် အပြစ်ကို ကျူးလွန်ပြီးနောက်၊ အကာအကွယ်ရှာ၍ ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿဏု ထံသို့ ခိုလှုံသွား하였다။

Verse 35

इन्द्रं चन्द्रं तथादित्यैर्याम्यवारुणमारुतैः । यदा सर्वैः परित्यक्तो लोकालोकैः सुरेश्वरैः

အင်ဒြာ၊ စန္ဒြာ နှင့် အာဒိတျများထံသို့; ယမ၊ ဝရုဏ နှင့် မရုတ်တို့၏ အရှင်များထံသို့လည်း—လောကနှင့် အရပ်ဒေသတို့၏ ဒေဝအုပ်စိုးရှင် အားလုံးက သူ့ကို စွန့်ပစ်သည့်အခါ…

Verse 36

तदा देवं नमस्कृत्वा रक्ष रक्षस्व चाब्रवीत् । वध्यमानं महादेवो भृगुणा परमेष्ठिना

ထို့နောက် သူသည် ဒေဝကို ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြု၍ “ကာကွယ်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ” ဟု အော်ဟစ်하였다။ သူကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် မြင်တော်မူ၏—ပရမေဋ္ဌင် ဘೃဂု၏ လိုက်လံခြင်းအောက်တွင်။

Verse 37

सर्वलोकैः परित्यक्तमनाथमिव तं प्रभो । दृष्ट्वा श्रान्तं वृषं देवः पतितं चरणाग्रतः

အရှင်ဘုရား၊ လောကအားလုံးက စွန့်ပစ်ထားသကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့နေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် နွားထီးသည် သင်၏ခြေတော်ရှေ့၌ လဲကျနေသည်ကို မြင်သော်၊ ဘုရားသည် ကရုဏာဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် လှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 38

ततः प्रोवाच भगवान् स्मितपूर्वमिदं वचः

ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် အရင်ဆုံး ပြုံးတော်မူပြီး ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

ईश्वर उवाच । पश्य देवि महाभागे शमं विप्रस्य सुन्दरि

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ကံမင်္ဂလာကြီးမားသော ဒေဝီ၊ လှပသောသူရေ၊ ဤဗြာဟ္မဏ၏ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်မှုကို ကြည့်လော့။”

Verse 40

पार्वत्युवाच । यावद्विप्रो न चास्माकं कुप्यते परमेश्वर । तावद्वरं प्रयच्छाशु यदि चेच्छसि मत्प्रियम्

ပါရဝတီ မိန့်သည်– “အို ပရမေရှဝရ၊ ဤဗြာဟ္မဏသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် မက怒သေးသရွေ့၊ ကျွန်မနှစ်သက်ရာကို ပြုလိုပါက အလျင်အမြန် ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးတော်မူပါ။”

Verse 41

ततो भस्मी जटी शूली चन्द्रार्धकृतशेखरः । उमार्द्धदेहो भगवान्भूत्वा विप्रमुवाच ह

ထို့နောက် ဘဂဝန်သည်—ဘုရားမီးခိုး(ဘသ္မ)လိမ်းကာ၊ ဇဋာဆံပင်ထုံးထား၍၊ သုံးခွဆူး(ตรีศูล)ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ လဆန်းတစ်စိတ်ကို မုခေါင်းအလှအဖြစ် ဆင်မြန်း၍၊ အုမာနှင့် ကိုယ်တစ်ဝက်တည်းဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူပြီး—ဗြာဟ္မဏအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 42

भोभो द्विजवरश्रेष्ठ क्रोधस्ते न शमं गतः । यस्मात्तस्मादिदं तात क्रोधस्थानं भविष्यति

အို ဒွိဇအထူးမြတ်သူရေ၊ သင်၏ဒေါသသည် မသက်သာသေး။ ထို့ကြောင့် ချစ်ခင်ရသူရေ ဤနေရာကို ‘က்ரෝဓသ္ထာန’—ဒေါသ၏အဘိုဒ်ဟု ခေါ်ကြလိမ့်မည်။

Verse 43

ततो दृष्ट्वा च तं शम्भुं भृगुः श्रेष्ठं त्रिलोचनम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा इदं स्तोत्रमुदैरयत्

ထို့နောက် သုံးမျက်စိရှင် အမြတ်ဆုံးသော ရှမ္ဘုကို မြင်လျှင် ဘൃဂုသည် ဒူးထောက်ကာ မြေပြင်သို့ လဲကျပြီး ဤစတုတ္တရကို ရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 44

भृगुरुवाच । प्रणिपत्य भूतनाथं भवोद्भवं भूतिदं भयातीतम् । भवभीतो भुवनपते विज्ञप्तुं किंचिदिच्छामि

ဘೃဂုက ပြောသည်—ဘူတနာထကို ဦးချ၍၊ အရှိတရား၏ အရင်းအမြစ်၊ ကောင်းကျိုးချမ်းသာပေးသူ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသူအား ရိုသေကန်တော့ပြီး၊ သံသရာဘဝကို ကြောက်ရွံ့နေသော ကျွန်ုပ်သည်၊ လောကပတေ၊ တောင်းပန်ချက်သေးသေးလေး တစ်ခု တင်ပြလိုပါသည်။

Verse 45

त्वद्गुणनिकरान्वक्तुं का शक्तिर्मानुषस्यास्य । वासुकिरपि न तावद्वक्तुं वदनसहस्रं भवेद्यस्य

ဤသေးငယ်သော လူသား၌ သင်၏ဂုဏ်တော်အစုအဝေးကို ပြောဆိုဖော်ပြနိုင်သော အင်အား ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။ ပါးစပ်တစ်ထောင်ရှိသော်လည်း ဝါစုကီတောင် အပြည့်အစုံ မဆိုနိုင်ပါ။

Verse 46

भक्त्या तथापि शङ्कर शशिधर करजालधवलिताशेष । स्तुतिमुखरस्य महेश्वर प्रसीद तव चरणनिरतस्य

သို့သော် ဘက္တိဖြင့်၊ အို ရှင်ကရ၊ အို လမင်းကို ဆောင်ထားသူ၊ ရောင်ခြည်တို့က အရာအားလုံးကို ဖြူဝင်းစေသူ၊ အို မဟေရှဝရ၊ စတုတ္တရသံဖြင့် ပါးစပ်မြည်ဟည်း၍ သင်၏ ခြေတော်၌ နစ်မြုပ်နေသော ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါ။

Verse 47

सत्त्वं रजस्तमस्त्वं स्थित्युत्पत्तिविनाशनं देव । भवभीतो भुवनपते भुवनेश शरणनिरतस्य

အရှင်သည် သတ္တဝ၊ ရဇတ်၊ တမတ် ဖြစ်တော်မူ၏။ အို ဒေဝ၊ အရှင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ သာသနာတော်အင်အား ဖြစ်တော်မူ၏။ အို လောကပတိ၊ အို စကြဝဠာအရှင်၊ သံသရာကို ကြောက်ရွံ့၍ အရှင်၏ ခိုလှုံရာသို့ ဝင်လာသော ကျွန်ုပ်ကို ကရုဏာပြုပါ။

Verse 48

यमनियमयज्ञदानं वेदाभ्यासश्च धारणायोगः । त्वद्भक्तेः सर्वमिदं नार्हन्ति वै कलासहस्रांशम्

ယမနှင့် နိယမ၊ ယဇ္ဉနှင့် ဒါန၊ ဝေဒသင်ယူမှုနှင့် ဓာရဏာယောဂ—အို နာရာယဏ၊ ဤအရာအားလုံးသည် အရှင့်ကို ဆည်းကပ်သော ဘက္တိ၏ တစ်ထောင်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 49

उत्कृष्टरसरसायनखड्गां जनविवरपादुकासिद्धिः । चिह्नं हि तव नतानां दृश्यत इह जन्मनि प्रकटम्

အရှင်ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်သူတို့အပေါ် အရှင်၏ ကရုဏာအမှတ်အသားများသည် ဤဘဝ၌ပင် ထင်ရှားလာသည်—အထူးကောင်းမွန်သော ရသ-ရသာယန၊ အရွယ်နုပြန်စေသော အမృతရည်၊ အောင်မြင်မှု၏ ဓား၊ ထို့ပြင် လူအစုအဝေးကြားတွင် အတားအဆီးမရှိ သွားလာနိုင်ခြင်းနှင့် ပာဒုကာ-စిద్ధိ (လျင်မြန်၍ ကာကွယ်ထားသော လမ်းကြောင်း) ကဲ့သို့ အံ့ဖွယ် စిద్ధိများ။

Verse 50

शाठ्येन यदि प्रणमति वितरसि तस्यापि भूतिमिच्छया देव । भवति भवच्छेदकरी भक्तिर्मोक्षाय निर्मिता नाथ

အို ဒေဝ၊ မည်သူမဆို လှည့်စား၍ ဦးညွှတ်ကာ လောကီစည်းစိမ်ကိုသာ လိုလားလျှင်ပင် အရှင်သည် ထိုသူကိုလည်း ထိုဘူတိကို ပေးတော်မူ၏။ သို့သော် ဘက္တိသည် အို နာထ၊ မောက္ခအတွက် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်၍ သံသရာကို ဖြတ်တောက်သော အရာဖြစ်လာသည်။

Verse 51

परदारपरस्वरतं परपरिभवदुःखशोकसंतप्तम् । परवदनवीक्षणपरं परमेश्वर मां परित्राहि

ကျွန်ုပ်သည် အခြားသူ၏ ဇနီးနှင့် အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို လိုလားတပ်မက်နေသည်။ အခြားသူတို့၏ အရှက်ခွဲမှုကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့က ကျွန်ုပ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ထို့ပြင် အခြားသူတို့၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းကို စွဲလမ်းနေသည်။ အို ပရမေရှွရ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်၍ ကာကွယ်ပါ။

Verse 52

अधिकाभिमानमुदितं क्षणभङ्गुरविभवविलसन्तम् । क्रूरं कुपथाभिमुखं शङ्कर शरणागतं परित्राहि

ငါ့အတွင်း၌ အဟင်္ကာရကြီးမားစွာ ထကြွလာ၏; ခဏတစ်ခဏပင် ပျက်စီးသွားမည့် အာဏာဝိభဝဖြင့် ငါ တောက်ပနေ၏။ ငါ ရက်စက်၍ လမ်းမှားသို့ မျက်နှာမူ၏။ အို ရှင်ကရာ၊ အားကိုး၍ လာသော ငါကို ကယ်တင်ပါ။

Verse 53

दीनं द्विजं वरार्थे बन्धुजने नैव पूरिता ह्याशा । छिन्द्धि महेश्वर तृष्णां किं मूढं मां विडम्बयसि

ငါသည် ဆင်းရဲသော ဒွိဇ(ဗြာဟ္မဏ) ဖြစ်၍ အပေးအလှူ(ဝရ) ကို တောင်းလျက်ရှိ၏; ကိုယ့်ဆွေမျိုးအတွင်း၌ပင် မျှော်လင့်ချက် မပြည့်စုံခဲ့။ အို မဟေရှ္ဝရ၊ ငါ့တဏှာကို ဖြတ်တောက်ပါ။ မောဟဖြစ်သော ငါကို အလိုဆန္ဒက ဘာကြောင့် ရယ်မောစေသနည်း။

Verse 54

तृष्णां हरस्व शीघ्रं लक्ष्मीं दद हृदयवासिनीं नित्यम् । छिन्द्धि मदमोहपाशं मामुत्तारय भवाच्च देवेश

ငါ့တဏှာကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပါ; နှလုံး၌ အမြဲတည်သော လက္ခ္မီကို ပေးသနားပါ။ အဟင်္ကာရနှင့် မောဟ၏ ကြိုးကွင်းကို ဖြတ်တောက်၍၊ အို ဒေဝေရှ၊ ငါကို သံသရာမှ ကူးမြောက်စေပါ။

Verse 55

करुणाभ्युदयं नाम स्तोत्रमिदं सर्वसिद्धिदं दिव्यम् । यः पठति भृगुं स्मरति च शिवलोकमसौ प्रयाति देहान्ते

ဤဒိဗ္ဗသ္တုတ္တရသည် ‘ကရုဏာဘျုဒယ’ (ကရုဏာ ထွန်းတောက်ခြင်း) ဟု အမည်ရပြီး စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးတတ်၏။ ယင်းကို ရွတ်ဖတ်၍ ဘೃဂုကို သတိရသူသည် ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး၌ ရှိဝလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 56

एतच्छ्रुत्वा महादेवः स्तोत्रं च भृगुभाषितम् । उवाच वरदोऽस्मीति देव्या सह वरोत्तमम्

ဘೃဂု ပြောကြားသော ဤသ္တုတ္တရကို ကြားသော် မဟာဒေဝက “ငါသည် ဝရပေးသူ ဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၍၊ ဒေဝီနှင့်အတူ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရကို ပေးရန် ပြင်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 57

भृगुरुवाच । प्रसन्नो देवदेवेश यदि देयो वरो मम । सिद्धिक्षेत्रमिदं सर्वं भविता मम नामतः

ဘೃဂုက ဆိုသည်– အို နတ်တို့၏နတ်ရှင်! သင်တော်မူ၍ ကျွန်ုပ်အား အပေးအလှူ (ဗရ) ပေးမည်ဆိုလျှင် ဤဒေသတစ်ဝန်းလုံးသည် ကျွန်ုပ်နာမဖြင့် ကျော်ကြားသော “စိဒ္ဓိ-က்ஷೇತ್ರ” ဖြစ်ပါစေ။

Verse 58

भवद्भिः सन्निधानेन स्थातव्यं हि सहोमया । देवक्षेत्रमिदं पुण्यं येन सर्वं भविष्यति

သင်တော်မူသော စန္နိဓာန်ကြောင့် အုမာနှင့်အတူ ဤနေရာ၌ တည်နေပါ။ ထိုကြောင့် ဤပုဏ္ဏယဒေသသည် “ဒေဝ-က்ஷೇತ್ರ” သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာ ဖြစ်လာ၍ အကျိုးကောင်းမင်္ဂလာ အားလုံး ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။

Verse 59

अत्र स्थाने महास्थानं करोमि जगदीश्वर । तव प्रसादाद्देवेश पूर्यन्तां मे मनोरथाः

အို လောက၏အရှင်! ဤနေရာတော်၌ပင် မဟာသ္ထာန (မဟာပီဋ္ဌ) ကို ကျွန်ုပ် တည်ထောင်မည်။ အို နတ်တို့၏အရှင်! သင်၏ ပရသာဒကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ မနောရథများ ပြည့်စုံပါစေ။

Verse 60

ईश्वर उवाच । श्रिया कृतमिदं पूर्वं किं न ज्ञातं त्वया द्विज । अनुमान्य श्रियं देवीं यदीयं मन्यते भवान्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– “ဤအမှုကို ရှရီဒေဝီက အရင်ကတည်းက ပြုစီးပြီးသား ဖြစ်သည်။ အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ သင် မသိခဲ့သလော? ထို့ကြောင့် သင် သင့်လျော်သည်ဟု ထင်ပါက ရှရီဒေဝီကို ဓမ္မနည်းအတိုင်း ဂုဏ်ပြုပူဇော်လော့။”

Verse 61

कुरुष्व यदभिप्रेतं त्वत्कृतं नः तदन्यथा । एवमुक्त्वा गते देवे स्नात्वा गत्वा भृगुः श्रियम्

“သင် ရည်ရွယ်သမျှကိုပင် လုပ်လော့; သင်ပြုသောအမှုသည် အခြားသို့ မလွဲမသွား (မပျက်မကွက်) လိမ့်မည်။” ဟု မိန့်ပြီးနောက် နတ်ရှင် ထွက်ခွာသွားသော် ဘೃဂုသည် ရေချိုးသန့်စင်ကာ ရှရီဒေဝီထံ သွားလေ၏။

Verse 62

कृत्वा च पारणं तत्र वसन्विप्रस्तया सह । श्रिया च सहितः काल इदं वचनमब्रवीत्

ထိုနေရာ၌ ပါရာဏ ပြီးစီးပြီးနောက်၊ ဗြာဟ္မဏ၏ ဇနီးနှင့်အတူ နေထိုင်စဉ်၊ သရီနှင့်အတူ ကာလက ဤစကားကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 63

भृगुरुवाच । यदि ते रोचते भद्रे दुःखासीनं च ते यदि । त्वया वृते महाक्षेत्रे स्वीयं स्थानं करोम्यहम्

ဘൃဂုက ဆိုသည်— “မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမတော်၊ သင်နှစ်သက်ပါက၊ ဒုက္ခမှ သက်သာလိုပါက၊ သင်ရွေးချယ်သော ဤမဟာက்ஷೇತ್ರ၌ ကျွန်ုပ်၏ သန့်ရှင်းသော အာသနကို တည်ထောင်မည်”။

Verse 64

श्रीरुवाच । मम नाम्ना तु विप्रर्षे तव नाम्ना तु शोभनम् । स्थानं कुरुष्वाभिप्रेतमविरोधेन मे मतिः

သရီက မိန့်သည်— “ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ဤနေရာကို ကျွန်ုပ်၏ နာမနှင့်လည်း၊ သင်၏ နာမနှင့်လည်း ခေါ်ဆိုခြင်းသည် သင့်တော်လှ၏။ သင်အလိုရှိသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော အာသနကို တည်ထောင်ပါ; ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကူးတွင် ဆန့်ကျင်မှု မရှိ”။

Verse 65

भृगुरुवाच । कच्छपाधिष्ठितं ह्येतत्तस्य पृष्ठिगतं रमे । संमन्त्र्य सहितं तेन शोभनं भवती कुरु

ဘൃဂုက ဆိုသည်— “ရမာရေ၊ ဤနေရာသည် ကစ္ဆပ၏ အခြေခံပေါ်တွင် တည်ရှိ၍ သူ၏ ကျောပေါ်၌ပင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် တိုင်ပင်ကာ၊ သူနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ မင်္ဂလာကောင်းသော အရာကို ပြုလုပ်ပါ”။