Adhyaya 180

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल दशाश्वमेधिकं परम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं महापातकनाशनम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက်၊ အို မဟီပါလ မင်းကြီး၊ အလွန်မြတ်သော ဒသာအရှွမေဓိက တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုတီရ္ထသည် ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ မဟာပာတက (အပြစ်ကြီး) များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။”

Verse 2

यत्र गत्वा महाराज स्नात्वा सम्पूज्य चेश्वरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

အို မဟာမင်းကြီး၊ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍ ရေချိုးသန့်စင်ကာ၊ အရှင်ဣရှွရကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်လျှင်၊ လူသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ ဆယ်ကြိမ်၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । अश्वमेधो महायज्ञो बहुसम्भारदक्षिणः । अशक्यः प्राकृतैः कर्तुं कथं तेषां फलं लभेत्

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်။ “အශ්ဝမေဓ မဟာယဇ္ဉသည် ပစ္စည်းအများအပြားနှင့် ပုရောဟိတ်တို့အတွက် ဒက္ခိဏာကြီးမားစွာ လိုအပ်၏။ သာမန်လူတို့ မပြုလုပ်နိုင်လျှင်၊ ထိုယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို မည်သို့ ရနိုင်ပါသနည်း?”

Verse 4

अत्याश्चर्यमिदं तत्त्वं त्वयोक्तं वदता सता । यथा मे जायते श्रद्धा दीर्घायुस्त्वं तथा वद

အမှန်တရားကို ပြောသော ရှိတော်မူသည့် ရှင်မုနိ၊ သင်ပြောသော တတ္တဝါသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ အသက်ရှည်သူရေ၊ ကျွန်ုပ်၌ သဒ္ဓါ (ယုံကြည်မှုသန့်ရှင်း) ပေါက်ဖွားလာအောင် ထင်ရှားစွာ ရှင်းပြပါ။

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । इदमाश्चर्यभूतं हि गौर्या पृष्टस्त्रियम्बकः । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि पृच्छते निपुणाय वै

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်။ “ဤအံ့ဩဖွယ် အကြောင်းအရာကို ယခင်က ဂေါရီက တြိယမ္ဗက (ရှီဝ) ထံ မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ သင်သည် ဉာဏ်ပညာဖြင့် မေးမြန်းသောကြောင့် ယခု သင့်အား ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြမည်။”

Verse 6

पुरा वृषस्थो देवेश ह्युमया सह शङ्करः । कदाचित्पर्यटन्पृथिवीं नर्मदातटमाश्रितः

ရှေးကာလ၌ နွားပေါ်၌ စီးနင်းတော်မူသော ဒေဝတို့၏ အရှင် ရှင်ကရာသည် ဥမာနှင့်အတူ တစ်ခါက ကမ္ဘာမြေပေါ် လှည့်လည်သွားလာရင်း နရ္မဒါမြစ်ကမ်း၌ နားနေတော်မူ하였다။

Verse 7

दशाश्वमेधिकं तीर्थं दृष्ट्वा देवो महेश्वरः । तीर्थं प्रत्यञ्जलिं बद्ध्वा नमश्चक्रे त्रिलोचनः

ဒသာအශ්ဝမေဓိက တီရ္ထကို မြင်တော်မူသော် တြိလෝစန ဒေဝ မဟေရှဝရသည် ထိုတီရ္ထသို့ လက်အုပ်အညလီပြု၍ ရိုသေစွာ နမസ്കာရ ပြုတော်မူ하였다။

Verse 8

कृताञ्जलिपुटं देवं दृष्ट्वा देवीदमब्रवीत्

လက်နှစ်ဖက်ကို အညှိလျက် ရိုသေစွာ နမസ്കာရပြုနေသော ဘုရားကို မြင်၍ ဒေဝီက ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 9

देव्युवाच । किमेतद्देवदेवेश चराचरनमस्कृत । प्रह्वनम्राञ्जलिं बद्ध्वा भक्त्या परमया युतः

ဒေဝီမိန့်တော်မူသည်– “အို ဘုရားတို့၏ဘုရား၊ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးက နမസ്കာရပြုသော အရှင်၊ အဘယ်ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်အညှိဖြင့် ရပ်နေပါသနည်း?”

Verse 10

एतदाश्चर्यमतुलं सर्वं कथय मे प्रभो

အို အရှင်၊ ဤမတူနိုင်သော အံ့ဩဖွယ်အကြောင်းကို အပြည့်အစုံ မိန့်ကြားပေးပါ။

Verse 11

ईश्वर उवाच । प्रत्यक्षं पश्य तीर्थस्य फलं मा विस्मिता भव । वियत्स्था मे भुविस्थस्य क्षणं देवि स्थिरा भव

ဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်– “ဤတီရ္ထ၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်ကြည့်လော့၊ ဒေဝီ၊ မအံ့ဩပါနှင့်။ သင်သည် ကောင်းကင်၌ရှိပြီး ငါသည် မြေပြင်၌ရှိသော်လည်း ဒေဝီ၊ ခဏတစ်ခါ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေပါ။”

Verse 12

एवमुक्त्वा तु देवेशो गौरवर्णो द्विजोऽभवत् । क्षुत्क्षामकण्ठो जटिलः शुष्को धमनिसंततः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘုရားတို့၏အရှင်သည် ဖြူဝင်းသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲတော်မူ၏။ ဆာလောင်မှုကြောင့် လည်ချောင်းခြောက်သွေ့နေပြီး၊ ဇဋာဆံထုံးရှိကာ ကိုယ်ခန္ဓာခြောက်ကပ်၍ သွေးကြောများ ထင်ရှားနေ하였다။

Verse 13

उपविश्य भुवः पृष्ठे सुस्वरं मन्त्रमुच्चरन् । क्रमप्रियो महादेवो माधुर्येण प्रमोदयन्

မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ အစီအစဉ်တကျကို နှစ်သက်သော မဟာဒေဝသည် သာယာလှသော သံဖြင့် မန္တရကို ရွတ်ဆိုကာ၊ ၎င်း၏ ချိုမြိန်မှုဖြင့် အားလုံးကို ပီတိဖြစ်စေ하였다။

Verse 14

श्रुत्वा तां मधुरां वाणीं स्वयं देवेन निर्मिताम् । संभ्रान्ता ब्राह्मणाः सर्वे स्नातुं ये तत्र चागताः

ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းထားသော ချိုမြိန်သံတော်ကို ကြားသော်၊ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးရန် လာရောက်သော ဗြာဟ္မဏများ အားလုံး အံ့ဩ၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

Verse 15

नित्यक्रिया च सर्वेषां विस्मृता श्रुतिविभ्रमात् । तं दृष्ट्वा पठमानं तु क्षुत्पिपासाभिपीडितम्

နားထောင်ခြင်းက မောဟဖြစ်စေသဖြင့် လူတိုင်း၏ နေ့စဉ်ကိစ္စကရိယာများ မေ့လျော့သွားကြသည်။ သူ့ကို မန္တရရွတ်ဆိုနေသည်ကို မြင်လျှင်—ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လျက်—

Verse 16

द्विजोऽन्यमन्त्रयत्कश्चिद्भक्त्या तं भोजनाय वै । प्रसादः क्रियतां ब्रह्मन्भोजनाय गृहे मम

ထို့နောက် ဒွိဇ ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဘက္တိဖြင့် အစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်၍—“အို ဘြဟ္မဏ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်ုပ်၏ ပရသာဒ (ဧည့်ခံမှု) ကို လက်ခံပါ; ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ကြွလာ၍ ဘောဇနကို သုံးဆောင်ပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 17

अद्य मे सफलं जन्म ह्यद्य मे सफलाः क्रियाः । सर्वान्कामान्प्रदास्यन्ति प्रीता मेऽद्य पितामहाः

“ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်း အကျိုးရှိပြီ; ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ ဓမ္မကိစ္စများ ပြည့်စုံပြီ။ ယနေ့ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော ကျွန်ုပ်၏ ပိတမဟာများ (ဘိုးဘွား) သည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားကြလိမ့်မည်”။

Verse 18

त्वयि भुक्ते द्विजश्रेष्ठ प्रसीद त्वं ध्रुवं मम । एवमुक्तो महादेवो द्विजरूपधरस्तदा

“အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ သင် စားသောက်ပြီးလျှင် မုချ ငါ့အပေါ် ကရုဏာတော်ပြုမည်” ဟုဆိုသဖြင့်၊ ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ဆောင်ထားသော မဟာဒေဝ—

Verse 19

प्रहस्य प्रत्युवाचेदं ब्राह्मणं श्लक्ष्णया गिरा । मया वर्षसहस्रं तु निराहारं तपः कृतम्

အပြုံးဖြင့်၊ နူးညံ့သောစကားသံဖြင့် ထိုဗြာဟ္မဏအား ပြန်ဆိုသည်— “ငါသည် အစာမစားဘဲ နှစ်တစ်ထောင် တပဿာကျင့်ခဲ့သည်။”

Verse 20

इदानीं तु गृहे तस्य करिष्ये द्विजसत्तम । दशभिर्वाजिमेधैश्च येनेष्टं पारणं तथा

“ယခုတော့ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် သူ၏အိမ်၌ ထိုအနုဋ္ဌာန်ကို ပြုမည်—အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ ဆယ်ကြိမ်နှင့်တကွ—ထို့ကြောင့် ပါရာဏ (ဝတ်သိမ်းပွဲ) ကို စနစ်တကျ ပြီးစီးစေမည်။”

Verse 21

इत्युक्तो देवदेवेन ब्राह्मणो विस्मयान्वितः । उत्तमाङ्गं विधुन्वन्वै जगाम स्वगृहं प्रति

ဒေဝတို့၏ဒေဝက ပြောသောစကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏသည် အံ့ဩလွန်စွာ ဖြစ်၍ ခေါင်းကို လှုပ်ကာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေ၏။

Verse 22

एवं ते बहवो विप्राः प्रत्याख्याते निमन्त्रणे । पुराणार्थमजानन्तो नास्तिका बहवो गताः

ဤသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်သဖြင့် ဗိပ္ပရများအများအပြားသည် ပုရာဏ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို မသိဘဲ ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ထိုသူတို့ထဲမှ အများစုသည် နာස්တိက (မယုံကြည်မှု) သဘောသို့ လဲကျသွားကြသည်။

Verse 23

अथ कश्चिद्द्विजो विद्वान्पुराणार्थस्य तत्त्ववित् । देवं निमन्त्रयामास द्विजरूपधरं शिवम्

ထို့နောက် ပုရာဏအဓိပ္ပါယ်၏ အနှစ်သာရကို သိမြင်သော ပညာရှိ ဒွိဇတစ်ဦးက၊ ပုရောဟိတ်(ဗြာဟ္မဏ) ရုပ်ကို ဆောင်ထားသော သီဝကို ဒေဝအဖြစ် ဖိတ်ကြားလေ၏။

Verse 24

तथैव सोऽपि देवेन प्रोक्तः स प्राह तं पुनः । मनसा चिन्तयित्वा तु पुराणोक्तं द्विजोत्तमः

ထိုနည်းတူပင် ဘုရားသခင်ကလည်း သူ့အား မိန့်ကြားလေ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သူသည် ပုရာဏတွင် ဆိုထားသည့် သင်ခန်းစာကို စိတ်တွင် ဆင်ခြင်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 25

स्मृतिवेदपुराणेषु यदुक्तं तत्तथा भवेत् । इति निश्चित्य तं विप्रमुवाच प्रहसन्निव

“စမృతိ၊ ဝေဒ၊ ပုရာဏတို့တွင် ဆိုထားသမျှသည် အမှန်တကယ် ထိုသို့ပင် ဖြစ်ရမည်။” ဟု သေချာစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဗြာဟ္မဏကို အပြုံးသဖွယ်ဖြင့် မိန့်ဆိုလေ၏။

Verse 26

भोभो विप्र प्रतीक्षस्व यावदागमनं पुनः । इत्युक्त्वा तु द्विजो गत्वा दशाश्वमेधिकं परम्

“ဟေ ဟေ ဗြာဟ္မဏ၊ ငါ ပြန်လာသည့်အချိန်ထိ စောင့်နေပါ။” ဟုဆိုပြီးနောက် ထိုဒွိဇသည် အရှွမေဓ ဆယ်ကြိမ်၏ ကုသိုလ်ကြောင့် ထင်ရှားသော အမြင့်မြတ်ဆုံးနေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 27

स्नानं महालम्भनादि कृतं तेन द्विजन्मना । जपं श्राद्धं तथा दानं कृत्वा धर्मानुसारतः

ထိုဒွိဇသည် မဟာလမ္ဘန အစရှိသော မဟာဝိဓိများဖြင့် ရေချိုးသန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မအတိုင်း ဇပ၊ ရှရဒ္ဓ နှင့် ဒါနကိုလည်း ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 28

संकल्प्य कपिलां तत्र पुराणोक्तविधानतः । समायात्त्वरितं तत्र यत्रासौ तिष्ठते द्विजः

ပုရာဏာတွင် ဆိုထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ထိုနေရာ၌ ကပိလာနွားကို ဒါနပြုမည်ဟု သင်္ကల్ప ချမှတ်ပြီးနောက်၊ ထိုဗြာဟ္မဏ မျှော်နေသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာ하였다။

Verse 29

अथागत्य द्विजं प्राह वाजिमेधः कृतो मया । उत्तिष्ठ मे गृहं रम्यं भोजनार्थं हि गम्यताम्

ထို့နောက် ပြန်လာ၍ ဗြာဟ္မဏအား “ငါသည် အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ပြီးပြီ။ ထ၍—အစာစားရန် ငါ၏ သာယာသော အိမ်သို့ သွားကြစို့” ဟု ဆို하였다။

Verse 30

इत्युक्तः शङ्करस्तेन ब्राह्मणेनातिविस्मितः । उवाच ब्राह्मणं देव इदानीं त्वमितो गतः

ထိုဗြာဟ္မဏ၏ စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရသဖြင့် ရှင်ကရသည် အလွန်အံ့ဩသွား하였다။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်က ဗြာဟ္မဏအား “ယခုဆိုလျှင်—သင်သည် ဤနေရာသို့ ဘယ်ကနေ လာသနည်း” ဟု မေး하였다။

Verse 31

द्विजवर्य कथं चेष्टा दश यज्ञा महाधनाः

“အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဤကိစ္စ မည်သို့ ပြီးမြောက်သနည်း—ဤကြီးမား၍ ငွေကြေးအလွန်လိုအပ်သော ယဇ္ဉ ဆယ်ပါးကို?”

Verse 32

द्विज उवाच । न विचारस्त्वया कार्यः कृता यज्ञा न संशयः । यदि वेदाः प्रमाणं तं भुवि देवा द्विजास्तथा

ဗြာဟ္မဏက ဆိုသည်—“ဤအကြောင်းကို သင် စဉ်းစားရန် မလိုပါ။ ယဇ္ဉများသည် အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ပြီးပြီ—သံသယမရှိ။ ဝေဒသည် ပရမာဏ ဖြစ်လျှင်၊ ဤလောက၌ ဒေဝတားတို့နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ထိုသစ္စာ၏ သက်သေများ ဖြစ်ကြသည်”။

Verse 33

दशाश्वमेधिकं तीर्थं तथा सत्यं द्विजोत्तम । यदि वेदपुराणोक्तं वाक्यं निःसंशयं भवेत्

အို ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်သူ၊ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ‘ဒသာအශ්ဝမေဓိက’ တီရ္ထ ဖြစ်၍ အශ්ဝမေဓ ယဇ္ဉာ ဆယ်ကြိမ်နှင့် တူညီသည်၊ ဝေဒနှင့် ပုရာဏ၌ ဆိုထားသော ဝါကျကို သံသယမရှိ လက်ခံလျှင်။

Verse 34

तदा प्राप्तं मया सर्वं नात्र कार्या विचारणा । एवमुक्तस्तु देवेश आस्तिक्यं तस्य चेतसः

ထို့ကြောင့် ငါသည် အရာအားလုံးကို ရရှိပြီးပြီ; ဤနေရာ၌ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလိုတော့။ ထိုသို့ ပြောဆိုသဖြင့် ဒေဝတို့၏ အရှင်သည် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ မယိမ်းမယိုင်သော သဒ္ဓါကို သိမြင်하였다။

Verse 35

विमृश्य बहुभिः किंचिदुत्तरं न प्रपद्यत । जगाम तद्गृहं रम्यं पठन्ब्रह्म सनातनम्

နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေတစ်စုံတစ်ရာ မရနိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် လမ်းလျှောက်ရင်း စနာတန ဘြဟ္မ မန္တရကို ရွတ်ဖတ်ကာ ထိုဗြာဟ္မဏ၏ လှပသောအိမ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 36

सम्प्राप्तं तं द्विजं भक्त्या पाद्यार्घ्येण तमर्चयत् । षड्रसं भोजनं तेन दत्तं पश्चाद्यथाविधि

ထိုဗြာဟ္မဏ ရောက်လာသောအခါ သူသည် ဘက္တိဖြင့် ပာဒျ (ခြေသုတ်ရေ) နှင့် အရ္ဃျ ကို ပူဇော်ကာ ဂုဏ်ပြုလေ၏။ ထို့နောက် နည်းလမ်းတကျ အရသာခြောက်မျိုးပါသော အစာကို ဆက်ကပ်ပေး하였다။

Verse 37

ततो भुक्ते महादेवे सर्वदेवमये शिवे । पुष्पवृष्टिः पपाताशु गगनात्तस्य मूर्धनि । तस्यास्तिक्यं तु संलक्ष्य तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

မဟာဒေဝ—ဒေဝအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသော ရှိဝ—သည် အစာသုံးဆောင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း မိုးကောင်းကင်မှ ပန်းမိုးသည် ထိုသူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာ၏။ သူ၏ မယိမ်းမယိုင်သော သဒ္ဓါကို မြင်၍ ပျော်ရွှင်သော ရှင်ကရသည် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 38

ईश्वर उवाच । किं तेऽद्य क्रियतां ब्रूहि वरदोऽहं द्विजोत्तम । अदेयमपि दास्यामि एकचित्तस्य ते ध्रुवम्

ဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်– “ဒွိဇောတ္တမ၊ ယနေ့ သင်အတွက် ဘာကို ပြုလုပ်ပေးရမည်ကို ပြောပါ။ ငါသည် ဝရပေးရှင်ဖြစ်၏။ သင်၏ စိတ်တစ်ချက်တည်း တည်ငြိမ်မှုကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ‘မပေးသင့်’ ဟုဆိုသည့်အရာတောင် သေချာစွာ ငါပေးမည်”။

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । यदि प्रीतोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । अस्मिंस्तीर्थे महादेव स्थातव्यं सर्वदैव हि

ဗြာဟ္မဏက လျှောက်သည်– “အရှင်ဒေဝ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၍ ကျွန်ုပ်၏ ဝရကို ပေးတော်မူမည်ဆိုလျှင်၊ မဟာဒေဝ၊ ဤတီရ္ထ၌ အစဉ်အမြဲ တည်နေတော်မူပါ”။

Verse 40

उपकाराय देवेश एष मे वर उत्तमः । एवमुक्तस्तु देवेन आरुरोह द्विजोत्तमः

“ဒေဝေရှ၊ ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရသည် အခြားသူတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဖြစ်ပါသည်” ဟုဆို၏။ ဒေဝက ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒွိဇောတ္တမသည် ဒိဗ္ဗဝိမာနပေါ်သို့ တက်ရောက်하였다။

Verse 41

गन्धर्वाप्सरःसम्बाधं विमानं सार्वकामिकम् । पूज्यमानो गतस्तत्र यत्र लोका निरामयाः

ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော ဝိမာနသည် ရောက်လာ၏။ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်းခံရပြီးနောက် သူသည် ရောဂါနှင့် ဝေဒနာကင်းသော လောကသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 42

मार्कण्डेय उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं दृष्ट्वा देवी सुविस्मिता । विस्मयोत्फुल्लनयना पुनः पप्रच्छ शङ्करम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– ဤမတူညီနိုင်သော အံ့ဩဖွယ်ကို မြင်၍ ဒေဝီသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွား၏။ အံ့ဩမှုကြောင့် မျက်လုံးပြူးလင်းကာ ရှင်ကရကို ထပ်မံ မေးမြန်း하였다။

Verse 43

पार्वत्युवाच । कथमेतद्भवेत्सत्यं यत्रेदमसमञ्जसम् । स्नानं कुर्वन्ति बहवो लोका ह्यत्र महेश्वर

ပါရဝတီက မိန့်တော်မူသည်– “ဤအရာသည် မည်သို့မှန်နိုင်ပါမည်နည်း၊ အလွန်ရှုပ်ထွေးသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အို မဟေရှဝရ၊ ဤနေရာ၌ လူအများ စင်ကြယ်ရေးရေချိုးကြပါသည်။”

Verse 44

तेषां तु स्वर्गगमनं यथैष स्वर्गतिं गतः । कथमेतत्समाचक्ष्व विस्मयः परमो मम

“ဒါဆိုရင် ထိုလူများသည် ဤသူကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ မည်သို့ရောက်နိုင်ကြသနည်း။ ကျွန်မအား ရှင်းပြပါ—ကျွန်မ၏ အံ့ဩမှုသည် အလွန်ကြီးမားပါသည်။”

Verse 45

एतच्छ्रुत्वा तु देवेशः प्रहसन्प्रत्युवाच ताम् । वेदवाक्ये पुराणार्थे स्मृत्यर्थे द्विजभाषिते

ဤစကားကို ကြားသော် နတ်တို့၏ အရှင်သည် ပြုံးရယ်လျက် သူမအား ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏—ဝေဒဝါကျ၏ သင်ကြားချက်၊ ပုရာဏ၏ အဓိပ္ပါယ်၊ စမရတိ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဒွိဇ ပညာရှိတို့၏ မိန့်ဆိုချက်အတိုင်း။

Verse 46

विस्मयो हि न कर्तव्यो ह्यनुमानं हि तत्तथा । असंभाव्यं हि लोकानां पुराणे यत्प्रगीयते

“အံ့ဩမှုတွင် မလွန်ကဲသင့်ပါ၊ အကြောင်းမှာ အကြောင်းပြချက်နှင့် ခန့်မှန်းခြင်းတို့လည်း ထိုအတိုင်း ကိုက်ညီနေသည်။ ပုရာဏများတွင် ချီးမွမ်းကြေညာထားသည့်အရာများသည် သာမန်လူတို့အတွက် မကြာခဏ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။”

Verse 47

यदि पक्षं पुरस्कृत्य लोकाः कुर्वन्ति पार्वति । तस्मान्न सिद्धिरेतेषां भवत्येको न विस्मयः

“လူတို့သည် ဘက်လိုက်မှုကို ရှေ့တန်းတင်၍ လုပ်ဆောင်ကြလျှင်၊ အို ပါရဝတီ၊ ထိုသူတို့အတွက် စိဒ္ဓိ (ဝိညာဉ်ရေး အောင်မြင်မှု) မပေါ်ပေါက်ပါ—ထိုအတွက် အံ့ဩရန် မလိုပါ။”

Verse 48

नास्तिका भिन्नमर्यादा ये निश्चयबहिष्कृताः । तेषां सिद्धिर्न विद्येत आस्तिक्याद्भवते ध्रुवम्

နာစတိက ဖြစ်၍ အကျင့်စည်းကမ်း၏ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖောက်ကာ တည်ကြည်သော ယုံကြည်ချက်မှ ပယ်ဖျက်ခံရသူတို့အတွက် စိဒ္ဓိ မရှိ။ အာစတိက்ய—ဓမ္မအပေါ် ယုံကြည်မှုမှသာ အောင်မြင်မှုသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 49

श्रुत्वाख्यानमिदं देवी ववन्दे तीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ဤအကြောင်းအရာကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဒေဝီသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထကို ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다—ပုဏ္ဏယမယ ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည့်၊ နရ္မဒါမြစ်၌ တည်ရှိသော တီရ္ထဖြစ်သည်။

Verse 50

मार्कण्डेय उवाच । दशाश्वमेधं राजेन्द्र सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं महापातकनाशनम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားသည်– အို မင်းကြီးရေ၊ ဒသာအရှွမေဓ သည် တီရ္ထအားလုံးထဲတွင် အကောင်းဆုံး၏ အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံပြီး မဟာပာတက အပြစ်ကြီးများကို ဖျက်ဆီးသော တီရ္ထဖြစ်သည်။

Verse 51

तत्रागता महाभागा स्नातुकामा सरस्वती । पुण्यानां परमा पुण्या नदीनामुत्तमा नदी

အဲဒီနေရာသို့ မဟာဘဂါဖြစ်သော စရஸဝတီသည် ရေချိုးသန့်စင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ရောက်လာသည်—ပုဏ္ဏယတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏယ၊ မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး မြစ်ဖြစ်သည်။

Verse 52

नाममात्रेण यस्यास्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । स्नातास्तत्र दिवं यान्ति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः

သူမ၏ အမည်ကိုသာ ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားကြ၏; ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသူတို့သည် အပုနရ္ဘဝ—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 53

दशाश्वमेधे सा राजन्नियता ब्रह्मचारिणी । आराधयित्वा देवेशं परं निर्वाणमागतीः

ဒသာအရှွမေဓ၌၊ အရှင်မင်းကြီး၊ သူမသည် ဗြဟ္မစရိယကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းသူဖြစ်၍၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ပူဇော်ကာ အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်လေ၏။

Verse 54

कालुष्यं ब्रह्मसम्भूता संवत्सरसमुद्भवम् । प्रक्षालयितुमायाति दशम्यामाश्विनस्य च

ဗြဟ္မာမှ မွေးဖွားသူမသည် အာရှွိနလ၏ ဒသမနေ့တွင် လာရောက်၍ တစ်နှစ်ပတ်လုံး စုဆောင်းလာသော အညစ်အကြေးကို ဆေးကြောဖယ်ရှားလေသည်။

Verse 55

उपोष्य रजनीं तां तु सम्पूज्य त्रिपुरान्तकम् । राजन्निष्कल्मषा यान्ति श्वोभूते शाश्वतं पदम्

ထိုညကို ဥပုသ်စောင့်၍ တြိပုရာန္တကကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်လျှင်၊ အရှင်မင်းကြီး၊ သူတို့သည် အပြစ်မကပ်သန့်စင်လာပြီး နောက်နေ့မိုးလင်းသော် အမြဲတည်ရာ ပဒသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 56

युधिष्ठिर उवाच । सरस्वती महापुण्या नदीनामुत्तमा नदी श्रीमार्कण्डेय उवाच । राजन्नाश्वयुजे मासि दशम्यां तद्विशिष्यते । पार्थिवेषु च तीर्थे तु सर्वेष्वेव न संशयः

ယုဓိဋ္ဌိရက ဆိုသည်— စရஸဝတီသည် မဟာပုဏ္ဏာ၊ မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးမြစ်ဖြစ်၏။ သရီမာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်— အရှင်မင်းကြီး၊ အာရှွယုဇလ၏ ဒသမနေ့တွင် ဤတီရ္ထအကျင့်သည် အထူးထင်ရှားမြင့်မြတ်လာသည်; မြေပြင်ရှိ တီရ္ထအားလုံးအနက် မသံသယရှိ။

Verse 57

दशाश्वमेधिके राजन्नित्यं हि दशमी शुभा । विशेषादाश्विने शुक्ला महापातकनाशिनी

ဒသာအရှွမေဓ၌၊ အရှင်မင်းကြီး၊ ဒသမီတိထိသည် အမြဲမင်္ဂလာရှိ၏; အထူးသဖြင့် အာရှွိနလ၏ သုက္လပက္ခ ဒသမီသည် မဟာပာပတို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်၏။

Verse 58

तस्या स्नात्वार्चयेद्देवानुपवासपरायणः । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पश्चात्सम्पूजयेच्छिवम्

ထိုရေ၌ ရေချိုးပြီး အစာရှောင်သဒ္ဓါဖြင့် နတ်တို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် နည်းလမ်းတကျ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်ပြီးမှ သီဝကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 59

तत्रस्थां पूजयेद्देवीं स्नातुकामां सरस्वतीम् । नमो नमस्ते देवेशि ब्रह्मदेहसमुद्भवे

ထိုနေရာ၌ တည်ရှိ၍ ရေချိုးလိုသော ဒေဝီ စရသ္ဝတီကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် “နမို နမஸ္တေ ဒေဝေရှီ၊ ဘြဟ္မာ၏ ကိုယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အရှင်မ” ဟု ဆုတောင်းရမည်။

Verse 60

कुरु पापक्षयं देवि संसारान्मां समुद्धर । गन्धधूपैश्च सम्पूज्य ह्यर्चयित्वा पुनःपुनः

“အရှင်မ ဒေဝီ၊ ကျွန်ုပ်၏ အပြစ်များကို ပယ်ဖျက်ပေး၍ သံသရာမှ ကယ်တင်တော်မူပါ။” အနံ့သာနှင့် မီးခိုး (ဓూప) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းပြည့်စုံစွာဖြင့် ထပ်တလဲလဲ အရ္စနာပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 61

दश प्रदक्षिणा दत्त्वा सूत्रेण परिवेष्टयेत् । कपिलां तु ततो विप्रे दद्याद्विगतमत्सरः

“ပတ်လည်လှည့်ပူဇော်ခြင်း (ပရဒက္ခိဏာ) ဆယ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော ကြိုး (သက္ကရာသုတ်) ဖြင့် ချည်နှောင်ရမည်။ ထို့နောက် အရှင်ဗိပရ၊ မနာလိုစိတ်ကင်းစင်၍ ကပိလာနွားကို ဘြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းရမည်။”

Verse 62

सर्वलक्षणसम्पन्नां सर्वोपस्करसंयुताम् । दत्त्वा विप्राय कपिलां न शोचति कृताकृते

“လက္ခဏာမင်္ဂလာအားလုံး ပြည့်စုံပြီး လိုအပ်သော ပစ္စည်းကိရိယာများနှင့်တကွ ကပိလာနွားကို ဘြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းလျှင် ပြုခဲ့သည် မပြုခဲ့သည်တို့အပေါ် နောက်တဖန် မဝမ်းနည်းတော့။”

Verse 63

पश्चाज्जागरणं कुर्याद्घृतेनाज्वाल्य दीपकम् । पुराणपठनेनैव नृत्यगीतविवादनैः

ထို့နောက် ဂျာဂရဏ (ညလုံးပတ် နိုးကြားပူဇော်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်၍ ဂီ (ghee) ဖြင့် မီးခွက်ကို ထွန်းညှိရမည်။ ပုရာဏာ ဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့်အတူ ဘက္တိအက၊ သီချင်းနှင့် တူရိယာတီးခတ်ခြင်းဖြင့် ညကို ဖြတ်သန်းရမည်။

Verse 64

वेदोक्तैश्चैव पूजयेच्छशिशेखरम् । प्रभाते विमले पश्चात्स्नात्वा वै नर्मदाजले

ထို့ပြင် ဝေဒတွင် ဆိုထားသော ရိတုအခမ်းအနားများဖြင့် လမင်းတော်ကို မကွတ်အဖြစ် ဆောင်ထားသော သရှီရှေခရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မနက်ခင်းတွင် နရ္မဒါ မြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး…

Verse 65

ब्राह्मणान् भोजयेद्भक्त्या शिवभक्तांश्च योगिनः । एवं कृते ततो राजन् सम्यक्तीर्थफलं लभेत्

ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏများကို အာဟာရကျွေးမွေးရမည်၊ ထို့အပြင် ရှီဝဘက္တ ယောဂီများကိုလည်း ကျွေးမွေးရမည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးလျှင် အို မင်းကြီး၊ တီရ္ထယာတရာ၏ အပြည့်အဝ အကျိုးကို တကယ်တမ်း ရရှိမည်။

Verse 66

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छङ्करं नरः । दशाश्वमेधावभृथं लभते पुण्यमुत्तमम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ပူဇော်သောသူသည် အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ ဆယ်ကြိမ်၏ အဆုံးသတ် အဝဘြဋ္ဌ-ရေချိုးပွဲနှင့် တူညီသော အမြင့်မြတ် ပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 67

पूतात्मा तेन पुण्येन रुद्रलोकं स गच्छति । आरूढः परमं यानं कामगं च सुशोभनम्

ထိုပုဏ္ဏကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ် သန့်စင်လာပြီး သူသည် ရုဒ္ဒရလောကသို့ သွားရောက်သည်။ ထို့ပြင် ဆန္ဒအတိုင်း သွားလာနိုင်သော အလွန်လှပ၍ အမြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ပေါ်သို့ တက်ရောက်စီးနင်းသည်။

Verse 68

तत्र दिव्याप्सरोभिस्तु वीज्यमानोऽथ चामरैः । क्रीडते सुचिरं कालं जयशब्दादिमङ्गलैः

ထိုနေရာ၌ ဒိဗ္ဗအပ္ဆရာတို့က ယက်အမြီးပန်ကာ (ချာမရ) ဖြင့် လှုပ်ခတ်ပေးကြပြီး၊ “အောင်မြင်ပါစေ—ဇယ!” ဟူသော မင်္ဂလာသံများကြားတွင် အလွန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်ရွှင်ကစားတော်မူ၏။

Verse 69

ततोऽवतीर्णः कालेन इह राजा भवेद्ध्रुवम् । हस्त्यश्वरथसम्पन्नो महाभोगी परंतपः

ထို့နောက် အချိန်တန်သော် ပြန်လည်ဆင်းသက်လာပြီး ဤလောက၌ မလွဲမသွေ မင်းဖြစ်လာမည်—ဆင်၊ မြင်း၊ စစ်ရထားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ မဟာစည်းစိမ်ကို ခံစားသူ၊ ရန်သူကို နှိမ်နင်းသူ ဖြစ်၏။

Verse 70

दशाश्वमेधे यद्दानं दीयते शिवयोगिनाम् । दशाश्वमेधसदृशं भवेत्तन्नात्र संशयः

ဒဿာအရှွမေဓ တီရ္ထ၌ ရှိဝ၏ ယောဂီများအား ပူဇော်လှူဒါန်းသမျှသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးပုဏ္ဏနှင့် တူညီလာသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 71

सर्वेषामेव यज्ञानामश्वमेधो विशिष्यते । दुर्लभः स्वल्पवित्तानां भूरिशः पापकर्मणाम्

ယဇ్ఞအားလုံးအနက် အရှွမေဓသည် အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ သို့သော် ငွေကြေးနည်းသူတို့အတွက် ရရှိရန်ခက်ကာ၊ ပာပကမ္မ၏ အလေးချိန်တင်နေသူတို့အတွက် အပြည့်အဝ ဆောင်ရွက်ခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အတားအဆီးများနှင့် ကြုံရ၏။

Verse 72

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र दुर्लभोऽपि सुरासुरैः । प्राप्यते स्नानदानेन इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

“အို မင်းမဟာ! ထိုတီရ္ထ၌ နတ်နှင့် အသူရတို့အတွက်တောင် ရရှိရန်ခက်သော အရာကိုပင် သန့်ရှင်းသော ရေချိုးခြင်းနှင့် ဒါနပြုခြင်းဖြင့် ရရှိနိုင်သည်”—ဟု ရှင်ကရာက မိန့်တော်မူ၏။

Verse 73

अकामो वा सकामो वा मृतस्तत्र नरेश्वर । देवत्वं प्राप्नुयात्सोऽपि नात्र कार्या विचारणा

အို လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ ဆန္ဒမရှိသူဖြစ်စေ ဆန္ဒပြည့်ဝသူဖြစ်စေ—အဲဒီနေရာမှာ သေဆုံးသူ မည်သူမဆို တရားတော်အရ ဒေဝတဖြစ်ခြင်းကို ရရှိမည်; ဤအကြောင်း၌ ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 74

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नरोत्तम । अग्निलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

အို လူထူးလူမြတ်၊ ထိုတီရ္ထ၌ မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သူ မည်သူမဆို အဂ္နိလောက၌ အာဘူတ-သမ္ပ္လဝ (မဟာပရလယ) ရောက်သည့်အထိ နေထိုင်ရမည်။

Verse 75

जलप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नराधिप । ध्यायमानो महादेवं वारुणं लोकमाप्नुयात्

အို နရာဓိပ မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ မဟာဒေဝကို ဓ్యာနပြုနေသူ မည်သူမဆို ဝရုဏလောကကို ရောက်ရှိမည်။

Verse 76

दशाश्वमेधे यः कश्चिच्छूरवृत्त्या तनुं त्यजेत् । अक्षया नु गतिस्तस्य इत्येवं श्रुतिनोदना

ဒသာအશ્વမေဓ၌ မည်သူမဆို သူရဲကောင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ပါက၊ ထိုသူ၏ ဂတိသည် အမှန်တကယ် အခ္ဍယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်သည်—ဤသို့သည် ရှရုတိ၏ တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်၏။

Verse 77

न तां गतिं यान्ति भृगुप्रपातिनो न दण्डिनो नैव च सांख्ययोगिनः । ध्वजाकुले दुन्दुभिशङ्खनादिते क्षणेन यां यान्ति महाहवे मृताः

ထိုဂတိကို ဘൃဂု၏ ချောက်ကမ်းပါး၌ ကျသွားသူတို့ မရကြ၊ တောင်ဝှေးကိုင် တပသီတို့လည်း မရကြ၊ စာင်ခ္ယ-ယောဂီတို့တောင် မရကြ; သို့သော် မဟာစစ်ပွဲ၌ အလံများလှုပ်ရှားကာ ဒုန္ဒုဘိနှင့် သင်္ခါသံ ကြွေးကြော်နေစဉ် သေဆုံးသူတို့သည် ခဏတစ်ခဏအတွင်း ထိုဂတိကို ရရှိကြသည်။

Verse 78

यत्र तत्र हतः शूरः शत्रुभिः परिवेष्टितः । अक्षयांल्लभते लोकान्यदि क्लीबं न भाषते

ရန်သူများက ဝိုင်းရံထားစဉ် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သူရဲကောင်းတစ်ဦး ကျဆုံးလျှင် မဖျက်ဆီးနိုင်သော လောကများကို ရရှိသည်—ကြောက်ရွံ့သူ၏ စကား မပြောလျှင်။

Verse 79

दशाश्वमेधे संन्यासं यः करोति विधानतः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

ဒသာအရှွမေဓ၌ စည်းကမ်းတကျ သံန്യാസကို ခံယူသူ၏ လမ်းကြောင်းသည် မပြန်လှည့်နိုင်သော ကတိဖြစ်၏; သူသည် ရုဒ္ဒရလောကမှ မည်သည့်အခါမျှ မပြန်လာ။

Verse 80

दशाश्वमेधे यत्पुण्यं संक्षेपेण युधिष्ठिर । कथितं परया भक्त्या सर्वपापप्रणाशनम्

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ အရှွမေဓ ဆယ်ကြိမ်မှ ရသော ပုဏ္ဏယကို ဤနေရာ၌ အကျဉ်းချုပ်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ဟောကြားထားသည်; ၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသည်။

Verse 180

अध्याय

အဓ္ဓာယ — “အခန်း”။