
မာရ္ကဏ္ဍေယက ယုဓိဋ္ဌိရကို အပြစ်ကင်းစင်စေသော အလွန်ကျော်ကြားသည့် ဂေါတမေရှွရ တီရ္ထသို့ သွားရောက်ရန် သင်ကြားသည်။ ဤနေရာ၏ အာဏာတရားကို ရှင်ဂေါတမ၏ ရှည်လျားသော တပဿာကြောင့် အခြေခံထားပြီး၊ မဟေရှွရသည် ပီတိဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင် တည်ထောင်ခံရသဖြင့် «ဂေါတမေရှွရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့နောက် အကျင့်အထုံးများကို ဖော်ပြသည်။ ဒေဝ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ရှိ၊ နှင့် ပိတೃဆိုင်ရာ ဒေဝတားတို့သည် ဤနေရာတွင် ပရမေရှွရကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အထူးမြတ်သော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ တီရ္ထတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ပိတೃဒေဝတားများကို ပူဇော်ခြင်း၊ ရှိဝပူဇာ ပြုခြင်းတို့သည် ပာပမှ လွတ်မြောက်စေသော နည်းလမ်းများဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ လူအများသည် ဝိෂ္ဏု-မာယာကြောင့် မသိမမြင်ဖြစ်သော်လည်း ရှိဝသည် ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ အထူးသီလများအဖြစ် ဗြဟ္မစရိယနှင့်အတူ စ္နာန၊ အရ္စနာ ပြုလျှင် အရှွမေဓယဇ္ဉ်နှင့်တူသော ပုဏ္ဏကို ရသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဒွိဇာတိယသို့ ဒါနပြုခြင်း၏ အကျိုးသည် မကုန်ခန်းဟု ဆိုသည်။ အချိန်ကာလအလိုက် အရှွယုဇ ကృష్ణ စတုရ္ဒသီတွင် မီးအိမ်တစ်ရာ လှူဒါန်းခြင်း၊ ကာရ္တိက အဋ္ဌမီနှင့် စတုရ္ဒသီတွင် အစာရှောင်၍ ဂhee၊ ပဉ္စဂဝ்ய၊ ပျားရည်၊ နို့ချဉ် သို့မဟုတ် အေးမြသောရေဖြင့် အဘိသေက ပြုရန် ညွှန်ကြားသည်။ ပန်းနှင့် ရွက်ပူဇာ—အထူးသဖြင့် မကွဲမပျက် ဘိလ္ဝရွက်—ကို ချီးမြှောက်ပြီး၊ ခြောက်လဆက်တိုက် ပူဇော်လျှင် ဆန္ဒပြည့်စုံကာ ရှိဝလောကသို့ ရောက်မည်ဟု ဆိုသည်။
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र गौतमेश्वरमुत्तमम् । सर्वपापहरं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्
မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– “အို မင်းမဟာရာဇာ၊ ထို့နောက် အထွတ်အမြတ် ဂေါတမေရှ္ဝရသို့ သွားရမည်။ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြား၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော တီရ္ထဖြစ်၏။”
Verse 2
गौतमेन तपस्तप्तं तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । दिव्यं वर्षसहस्रं तु ततस्तुष्टो महेश्वरः
အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ထိုတီရ္ထ၌ ဂေါတမသည် တပဿာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်—ဒေဝတစ်ထောင်နှစ်တိုင်တိုင်; ထို့နောက် မဟေရှ္ဝရသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။
Verse 3
प्रणम्य शिरसा तत्र स्थापितः परमेश्वरः । स्थापितो गौतमेनेशो गौतमेश्वर उच्यते
ထိုနေရာ၌ ဂေါတမသည် ခေါင်းချ၍ ပူဇော်နမस्कारပြုကာ ပရမေရှ္ဝရကို တည်ထောင်ပူဇော်하였다။ အရှင်ကို ဂေါတမက တည်ထောင်ထားသဖြင့် “ဂေါတမေရှ္ဝရ” ဟု ခေါ်ကြသည်။
Verse 4
तत्र देवैश्च गन्धर्वैरृषिभिः पितृदैवतैः । सम्प्राप्ता ह्युत्तमा सिद्धिराराध्य परमेश्वरम्
ထိုနေရာ၌ ဒေဝတားများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ရှိများနှင့် ပိတೃတို့၏ ဒေဝတားများသည် ပရမေရှ္ဝရကို အာရాధနာပြု၍ အမြင့်ဆုံးသော စိဒ္ဓိကို ရရှိကြ하였다။
Verse 5
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । पूजयेत्परमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते
ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပိတೃဒေဝတား (ဘိုးဘွားနတ်များ) ကို ပူဇော်ကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အီရှာန သီဝကိုလည်း အာရాధနာပြုသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။
Verse 6
बहवस्तन्न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः । तत्र संनिहितं देवं शूलपाणिं महेश्वरम्
ဗိဿနု၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသဖြင့် လူအများက မသိကြသည်—ထိုနေရာ၌ သုံးချွန်လှံကိုင် မဟေရှဝရ သီဝဘုရားသည် နီးကပ်စွာ စံနေတော်မူကြောင်းကို။
Verse 7
ब्रह्मचारी तु यो भूत्वा तत्र तीर्थे नरेश्वर । स्नात्वार्चयेन्महादेवं सोऽश्वमेधफलं लभेत्
အို လူတို့၏ အရှင်တော်၊ ဘြဟ္မစာရင်အဖြစ် နေထိုင်၍ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝကို ပူဇော်အာရాధနာပြုသူသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးပုဏ္ဏာနှင့် တူညီသော အကျိုးကို ရရှိ၏။
Verse 8
ब्रह्मचारी तु यो भूत्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । पूजयेत्परमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते
ဘြဟ္မစာရျယကို ထိန်းသိမ်း၍ ပိတೃဒေဝတားတို့အား တർပဏ (tarpaṇa) ဆက်ကပ်ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး အီရှာနကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်၏။
Verse 9
तत्र तीर्थे तु यो दानं भक्त्या दद्याद्द्विजातये । तदक्षयफलं सर्वं नात्र कार्या विचारणा
ထိုတီရ္ထ၌ မည်သည့်အလှူကိုမဆို ဘက္တိဖြင့် ဒွိဇ (dvija) ထံ ပေးလှူပါက၊ ထိုအလှူ၏ အကျိုးသည် အကုန်လုံး မပျက်မယွင်း အရှင်တည်၏—ဤအပေါ် စဉ်းစားသံသယ မလို။
Verse 10
मासे चाश्वयुजे राजन् कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । स्नात्वा तत्र विधानेन दीपकानां शतं ददेत्
အို မင်းကြီး၊ အာရှွယုဇ လတွင် ကృష్ణပက္ခ၏ စတုဒသီနေ့၌ ထိုနေရာ၌ စည်းကမ်းတော်အတိုင်း ရေချိုးပြီး မီးတိုင်တစ်ရာကို ဒါနပြုသင့်၏။
Verse 11
पूजयित्वा महादेवं गन्धपुष्पादिभिर्नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो मृतः शिवपुरं व्रजेत्
နံ့သာ၊ ပန်းနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် မဟာဒေဝကို ပူဇော်လျှင် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ သေပြီးနောက် ရှိဝပုရ (ရှင်ဝ၏ နေရာ) သို့ ရောက်၏။
Verse 12
अष्टम्यां च चतुर्दश्यां कार्त्तिक्यां तु विशेषतः । उपोष्य प्रयतो भूत्वा घृतेन स्नापयेच्छिवम्
အဋ္ဌမီနှင့် စတုဒသီနေ့များတွင်—အထူးသဖြင့် ကာတ္တိက လ၌—ဥပဝါသပြု၍ စည်းကမ်းတကျ သန့်ရှင်းစွာနေပြီး ဂျီ (နွားနို့ထောပတ်သန့်) ဖြင့် ရှင်ဝကို ရေချိုးပူဇော်သင့်၏။
Verse 13
पञ्चगव्येन मधुना दध्ना वा शीतवारिणा । स च सर्वस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः
ပဉ္စဂဗျ (နွားမှ ထွက်သော ငါးမျိုး) သို့မဟုတ် ပျားရည်၊ သို့မဟုတ် ဒဓိ (ယိုဂတ်) သို့မဟုတ် အေးမြသောရေဖြင့် (ဘုရားကို) ရေချိုးပူဇော်လျှင် လူသည် ယဇ్ఞအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။
Verse 14
भक्त्या तु पूजयेत्पश्चात्स लभेत्फलमुत्तमम् । बिल्वपत्रैरखण्डैश्च पुष्पैरुन्मत्तकोद्भवैः
ထို့နောက် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးဖလကို ရ၏—မပြတ်မကွဲသော ဘိလွပတ်ရွက်များနှင့် ဥန్మတ္တ (ဓတ္တူရာ) ပင်မှ ပွင့်သော ပန်းများဖြင့်။
Verse 15
कुशापामार्गसहितैः कदम्बद्रोणजैरपि । मल्लिकाकरवीरैश्च रक्तपीतैः सितासितैः
ကူရှာမြက်နှင့် အပာမာရ္ဂ မြက်တို့အပါအဝင်၊ ကဒမ္ဗ ပန်းနှင့် ဒြောဏ ပန်းတို့လည်းကောင်း၊ မလ္လိကာ (စံပယ်) နှင့် ကရဝီရ (ကနေရ/အိုလီအန်ဒါ) ပန်းတို့လည်းကောင်း—အနီ၊ အဝါ၊ အဖြူ၊ အမဲရောင်တို့ဖြင့်—(သီဝကို ပူဇော်ရမည်)။
Verse 16
पुष्पैरन्यैर्यथालाभं यो नरः पूजयेच्छिवम् । नैरन्तर्येण षण्मासं योऽर्चयेद्गौतमेश्वरम् । सर्वान्कामानवाप्नोति मृतः शिवपुरं व्रजेत्
ရရှိသမျှ အခြားပန်းများဖြင့် မည်သူမဆို သီဝကို ပူဇော်ပါက၊ ထို့ပြင် ခြောက်လပတ်လုံး မပြတ်မတောက် ဂေါတမေရှွရကို အာရ္ချနာပြုသူသည်—လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိပြီး၊ သေဆုံးပြီးနောက် သီဝပုရ (သီဝ၏ နေရာ) သို့ သွားရောက်မည်။
Verse 179
अध्याय
အဓ္ဓာယ—ဆိုသည်မှာ “အခန်း” (အခန်းခေါင်းစဉ်) ဖြစ်သည်။