Adhyaya 177

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भूतीश्वरं ततो गच्छेत्सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । दर्शनादेव राजेन्द्र यस्य पापं प्रणश्यति

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် လူသည် တီရ္ထအားလုံးအနက် အထူးမြတ်ဆုံးသော ဘူတီဣရှွရ သို့ သွားသင့်၏။ အို မင်းကြီး၊ သန့်ရှင်းသော ဒർശန (မြင်တွေ့ခြင်း) တစ်ခါတည်းဖြင့်ပင် ပാപသည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။”

Verse 2

तत्र स्थाने पुरा पार्थ देवदेवेन शूलिना । उद्धूलनं कृतं गात्रे तेन भूतीश्वरं तु तत्

ထိုနေရာ၌ ရှေးကာလတုန်းက၊ အို ပါရ္ထ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော သုံးခွံလှံကိုင်ရှင် သခင်သည် မိမိကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်သို့ သန့်ရှင်းသော ဘဟ္စမ (ပြာ) ကို လိမ်းတင်တော်မူခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာကို ဘူတီဣရှွရ ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 3

पुष्ये वा जन्मनक्षत्रे अमावास्यां विशेषतः । भूतीश्वरे नरः स्नात्वा कुलकोटिं समुद्धरेत्

အထူးသဖြင့် အမဝါသျာ (လကွယ်နေ့) တွင်—သို့မဟုတ် ပုရှျ နက္ခတ်၌၊ သို့မဟုတ် မိမိ၏ မွေးနက္ခတ်နေ့တွင်—ဘူတီဣရှွရ၌ ရေချိုးပါက လူသည် မိမိကူလ၏ မျိုးဆက်တန်းတစ်ကုဋိကို မြှောက်တင်ကယ်တင်နိုင်၏။

Verse 4

तत्र स्थाने तु यो भक्त्या कुरुते ह्यङ्गगुण्ठनम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नराधिप

ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်သို့ ဘသ္မ (သန့်ရှင်းသောပြာ) ကို လိမ်း၍ ဖုံးအုပ်ပြုသူရှိလျှင်—အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုကမ္မ၏ အကျိုးကို ကြားနာလော့။

Verse 5

यावन्तो भूतिकणिका गात्रे लग्नाः शिवालये । तावद्वर्षसहस्राणि शिवलोके महीयते

ရှီဝအာလယ၌ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ကပ်နေသော ဘသ္မအမှုန်အရေအတွက် များသလောက်၊ ထိုမျှသော ထောင်နှစ်များတိုင်အောင် သူသည် ရှီဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 6

सर्वेषामेव स्नानानां भस्मस्नानं परं स्मृतम् । पुराणैरृषिभिः प्रोक्तं सर्वशास्त्रेष्वनुत्तमम्

ရေချိုးခြင်းအမျိုးမျိုးတို့အနက် ဘသ္မ-စနာန (ပြာဖြင့်သန့်စင်ရေချိုးခြင်း) ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု မှတ်ယူကြသည်။ ပုရာဏများနှင့် ရှိသီတို့က ဟောကြားထားပြီး၊ ရှာස්ထရအားလုံးတွင် အတုမရှိအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

Verse 7

एककालं द्विकालं वा त्रिकालं चापि यः सदा । स्नानं करोति चाग्नेयं पापं तस्य प्रणश्यति

နေ့စဉ် အာဂ္နေယ-စနာနကို တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်သူ၏ အပြစ်သည် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 8

दिव्यस्नानाद्वरं स्नानं वायव्यं भरतर्षभ । वायव्यादुत्तमं ब्राह्म्यं वरं ब्राह्म्यात्तु वारुणम्

အို ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဒိဗ္ဗ-စနာနထက် ပိုကောင်းသည်မှာ ဝါယဝျ-စနာန ဖြစ်၏။ ဝါယဝျထက် အထက်မြတ်သည်မှာ ဘြာဟ္မျ-စနာန ဖြစ်၏။ ဘြာဟ္မျထက်တောင် ပိုမြင့်မြတ်သည်မှာ ဝါရုဏ-စနာန ဖြစ်၏။

Verse 9

आग्नेयं वारुणाच्छ्रेष्ठं यस्मादुक्तं स्वयम्भुवा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ह्याग्नेयं स्नानमाचरेत्

အာဂ္နေယ ရေချိုးခြင်းသည် ဝါရုဏ ရေချိုးခြင်းထက် မြတ်သည်၊ အကြောင်းမှာ စွဝယမ္ဘူ (ဗြဟ္မာ) ကိုယ်တိုင် သင်ကြားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ အာဂ္နေယ ရေချိုးကို ကျင့်သုံးသင့်သည်။

Verse 10

युधिष्ठिर उवाच । आग्नेयं वारुणं ब्राह्म्यं वायव्यं दिव्यमेव च । किमुक्तं श्रोतुमिच्छामि परं कौतूहलं हि मे

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်— “အာဂ္နေယ၊ ဝါရုဏ၊ ဘြာဟ္မယ၊ ဝါယဝ္ယ နှင့် တိဗ္ဗ (ဒိဗ္ယ) ရေချိုးတို့အကြောင်း ဘာကို သင်ကြားထားသနည်း။ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကြီးလှသဖြင့် ကြားလိုပါသည်။”

Verse 11

मार्कण्डेय उवाच । आग्नेयं भस्मना स्नानमवगाह्य च वारुणम् । आपोहिष्ठेति च ब्राह्म्यं वायव्यं गोरजः स्मृतम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်— “အာဂ္နေယ ရေချိုးသည် ပူဇော်သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) ဖြင့် ရေချိုးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝါရုဏ ရေချိုးသည် ရေထဲသို့ ဝင်၍ မြုပ်နှံရေချိုးခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘အာပို ဟိ ဩဋ္ဌာ…’ မန္တရကို ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ဘြာဟ္မယ ရေချိုး ဖြစ်ပြီး၊ ဝါယဝ္ယ ရေချိုးသည် နွားခြေခွာမှ ထွက်သော ဖုန် (ဂိုရဇ) ဟု မှတ်ယူကြသည်။”

Verse 12

सूर्ये दृष्टे तु यत्स्नानं गङ्गातोयेन तत्समम् । तत्स्नानं पञ्चमं प्रोक्तं दिव्यं पाण्डवसत्तम

နေမင်းကို မြင်တွေ့သည့်အခါ ပြုသော ရေချိုးခြင်းသည် ဂင်္ဂါရေဖြင့် ရေချိုးခြင်းနှင့် တူညီသည်။ ပာဏ္ဍဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုရေချိုးကို ပဉ္စမ—တိဗ္ဗ (ဒိဗ္ယ) ရေချိုးဟု ဆိုထားသည်။

Verse 13

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नात्वा भूतीश्वरे तु यः । पूजयेद्देवमीशानं स बाह्याभ्यन्तरः शुचिः

ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ဘူတီဣශ්ဝရ၌ ရေချိုးပြီးနောက် အရှင် ဣရှာန ကို ပူဇော်သူသည် အပြင်ပန်းလည်း အတွင်းစိတ်လည်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာသည်။

Verse 14

तत्र स्थाने तु ये नित्यं ध्यायन्ति परमं पदम् । सूक्ष्मं चातीन्द्रियं नित्यं ते धन्या नात्र संशयः

ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာ၌ အမြဲတမ်း အမြင့်ဆုံးသော ပဒကို—သိမ်မွေ့၍ အာရုံငါးပါးကို ကျော်လွန်သောအရာကို—ဓ്യာနပြုသူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူများဖြစ်ကြသည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 15

मुक्तितीर्थं तु तत्तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । दर्शनादेव यस्यैव पापं याति महत्क्षयम्

ထိုတီရ္ထကိုပင် ‘မုက္ခတီရ္ထ’ ဟု ခေါ်ကြပြီး တီရ္ထအားလုံးအနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုနေရာကို မျက်မြင်တင်ဖြင့်ပင် အပြစ်သည် ကြီးစွာ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 16

जायते पूजया राज्यं तत्र स्तुत्वा महेश्वरम् । जपेन पापसंशुद्धिर्ध्यानेनानन्त्यमश्नुते

ထိုနေရာ၌ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် အာဏာနှင့် အုပ်စိုးမှု ပေါ်ပေါက်သည်။ ထိုနေရာ၌ မဟေရှ္ဝရကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် မင်္ဂလာသိဒ္ဓိ ရရှိသည်။ ဇပဖြင့် အပြစ်သန့်စင်ပြီး၊ ဓ്യာနဖြင့် အနန္တကို ရောက်ရှိသည်။

Verse 17

ॐ ज्योतिः स्वरूपमनादिमध्यमनुत्पाद्यमानमनुचार्यमाणाक्षरम् । सर्वभूतस्थितं शिवं सर्वयोगेश्वरं सर्वलोकेश्वरं मोहशोकहीनं महाज्ञानगम्यम्

အိုံ—အလင်းရောင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော သီဝကို ငါ နမස්ကာရပြု၏။ အစမရှိ အလယ်မရှိ၊ မမွေးဖွားသေး မပျက်စီးသော အက္ခရာ; သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း တည်ရှိသော; ယောဂအားလုံး၏ အရှင်၊ လောကအားလုံး၏ အရှင်; မောဟနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကင်း၍ မဟာဉာဏ်ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သောအရှင်။

Verse 18

तत्र तीर्थे तु यो गत्वा स्नानं कुर्यान्नरेश्वर । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः । एवम्भूतं न जानन्ति मोक्षापेक्षणिका नराः

အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုတီရ္ထသို့ သွား၍ ရေချိုးသန့်စင်သူသည် အရှွမေဓ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။ သို့သော် မောက္ခကို မျှော်လင့်သူ လူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ် သတ္တိတရားကို မသိကြ။

Verse 177

अध्याय

အဓ္ဓာယ — ကျမ်းစာတွင် အခန်းခွဲခြားမှုကို ညွှန်ပြသော အမှတ်အသား။