Adhyaya 173

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापप्रणाशनम्

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက် အို မင်းတို့၏မင်းကြီး၊ နರ್ಮဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းပေါ်ရှိ အလွန်လှပသော တီရ္ထသို့ သွားရမည်၊ ထိုနေရာသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 2

सिद्धेश्वरमिति ख्यातं महापातकनाशनम् । यत्र शुद्धिं परां प्राप्तो देवदेवो महेश्वरः । पुरा हत्यायुतः पार्थ देवदेवस्त्रिशूलधृक्

ထိုတီရ္ထသည် “စိဒ္ဓေရှွရ” ဟု ကျော်ကြားပြီး မဟာအပြစ်များကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟေရှွရသည် အမြင့်ဆုံး သန့်စင်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလတွင် အို မင်းသား၊ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်သော သခင်သည် ဟတ္တယာ(သတ်ဖြတ်မှု) အပြစ်၏ ဘာရကို ခံယူခဲ့ဖူးသည်။

Verse 3

पुरा पञ्चशिरा आसीद्ब्रह्मा लोकपितामहः । तेनानृतं वचश्चोक्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ရှေးကာလတွင် လောကပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ခေါင်းငါးလုံး ရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းတစ်ရပ်ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံ မမှန်သော စကားကို ပြောခဲ့သည်။

Verse 4

तच्छ्रुत्वा सहसा तस्मै चुकोप परमेश्वरः । छेदयामास भगवान्मूर्धानं करजैस्तदा

ထိုစကားကို ကြားသော် ပရမေရှွရသည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘဂဝန်သည် မိမိလက်သည်းဖြင့် (တစ်) ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်တော်မူ၏။

Verse 5

तस्य तत्करसंलग्नं च्यवते न कदाचन । ततो हि देवदेवेशः पर्यटन् पृथिवीमिमाम्

သို့သော် (ဖြတ်တောက်ထားသော) ခေါင်းသည် လက်တွင်ကပ်လျက်နေပြီး မည်သည့်အခါမျှ မကျွတ်မလွတ်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ဤကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 6

ततो वाराणसीं प्राप्तस्तस्यां तदपतच्छिरः । पतिते तु कपाले च ब्रह्महत्या न मुञ्चति

ထို့နောက် ဗာရာဏသီသို့ ရောက်သောအခါ ထိုခေါင်းသည် ထိုနေရာ၌ ကျသွား၏။ သို့ရာတွင် ခေါင်းခွံကျသွားသော်လည်း «ဗြဟ္မဟတ္ယာ» အပြစ်မကင်းလွတ်သေး။

Verse 7

ततस्तु सागरे गत्वा पूर्वे च दक्षिणे तथा । पश्चिमे चोत्तरे पार्थ देवदेवो महेश्वरः

ထို့နောက် အို ပာရ္ထ၊ ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရသည် သမုဒ္ဒရာသို့ သွား၍ ထို့အတူ အရှေ့နှင့် တောင်၊ အနောက်နှင့် မြောက် အရပ်တို့ကိုလည်း လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 8

पर्यटन्सर्वतीर्थेषु ब्रह्महत्या न मुञ्चति । नर्मदादक्षिणे कूले सुतीर्थं प्राप्तवान् प्रभुः

တီရ္ထအားလုံးသို့ လှည့်လည်သော်လည်း «ဗြဟ္မဟတ္ယာ» အပြစ်မကင်းလွတ်ခဲ့။ ထို့နောက် သခင်သည် နရ္မဒါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်းရှိ အထူးမြတ်သော တီရ္ထသို့ ရောက်တော်မူ၏။

Verse 9

कुलकोटिं समासाद्य प्रार्थयामास चात्मवान् । प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा बभूव गतकल्मषः

ကူလကိုဋိသို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်တော်သည် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဆုတောင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် ပရాయශ්চিত္တ ပြုလုပ်ပြီး မလင်ကင်းစင်သွား၏။

Verse 10

ततो निष्कल्मषो जातो देवदेवो महेश्वरः । हत्वा सुरेभ्यस्तत्स्थानं ततश्चान्तर्दधे प्रभुः

ထို့နောက် ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရသည် မလင်ကင်းစင်သော အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူ၏။ ဒေဝတို့အတွက် ထိုနေရာကို သတ်မှတ်ပေးပြီးနောက် သခင်သည် မျက်စိမှောက်မှ ပျောက်ကွယ်တော်မူ၏။

Verse 11

तदाप्रभृति तत्तीर्थं शुद्धरुद्रेति कीर्तितम् । विख्यातं त्रिषु लोके ब्रह्महत्याहरं परम्

ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထာကို ‘သုဒ္ဓရုဒြ’ ဟု ချီးမွမ်းခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ လောကသုံးပါးတွင် ဗြဟ္မဟတ္တျာ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထာဟု ကျော်ကြားသည်။

Verse 12

मासे मासे सिते पक्षेऽमावास्यायां युधिष्ठिर । स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयेत्पितृदेवताः

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ လစဉ်လစဉ် အလင်းဘက် (သီတပက္ခ) ၏ အမဝါသျာနေ့တွင် ထိုနေရာ၌ စည်းကမ်းတကျ ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအား တർပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်သင့်သည်။

Verse 13

दद्यात्पिण्डं पित्ःणां तु भावितेनान्तरात्मना । तस्य ते द्वादशाब्दानि सुतृप्ताः पितरो नृप

အို မင်းကြီး၊ အတွင်းစိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝသော အန္တရာတ္မာဖြင့် ပိတೃများထံ piṇḍa (ပိဏ္ဍ) ပူဇော်သင့်သည်။ ထိုကောင်းမှုကြောင့် သူ၏ ဘိုးဘွားပိတೃများသည် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် အပြည့်အဝ ကျေနပ်တင်းတိမ်ကြသည်။

Verse 14

गन्धधूपप्रदीपाद्यैरभ्यर्च्य परमेश्वरम् । शुद्धेश्वराभिधानं तु शिवलोके महीयते

အနံ့သာ၊ မီးခိုး (ဓూప)၊ မီးအလင်း (ပရဒီပ) စသည်တို့ဖြင့် ပရမေရှွရကို ပူဇော်အဘိယာဉ်ပြုလျှင် ‘သုဒ္ဓေရှွရ’ ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ရှိဝလောက၌ ဂုဏ်မြင့်မားစွာ ချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 15

एतत्ते कथितं राजञ्छुद्धरुद्रमनुत्तमम् । मया श्रुतं यथा देवसकाशाच्छूलपाणिनः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

အို မင်းကြီး၊ အထူးအမြတ်ဆုံး ‘သုဒ္ဓရုဒြ’ အကြောင်းကို ငါသည် သုံးလှံကိုင်သော ဒေဝတား Śūlapāṇi ထံမှ ကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ပင် သင့်အား ပြောပြခဲ့သည်။ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ထိုတီရ္ထာကို ချဉ်းကပ်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၍ ရုဒြလောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 173

अध्याय

အဓ္ဓာယ — လက်ရေးမူအစဉ်အလာတွင် အခန်းခွဲခြားမှု/အဆုံးသတ်မှတ်ချက်ကို ပြသသော သာသနာရေးအမှတ်အသား။