Adhyaya 171

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कथितं ब्राह्मणं द्रष्टुं शूले क्षिप्तं तपोधनैः । नारायणसमीपे तु गताः सर्वे महर्षयः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– တံစူးပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံရသော ဗြာဟ္မဏအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက် တပဿာဓန ပြည့်ဝသော မဟာရ္ရှီတို့အားလုံးသည် သူကို မြင်တွေ့ရန် နာရာယဏ၏ ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 2

नारदो देवलो रैभ्यो यमः शातातपोऽङ्गिराः । वसिष्ठो जमदग्निश्च याज्ञवल्क्यो बृहस्पतिः

နာရဒ၊ ဒေဝလ၊ ရိုင်ဘျ၊ ယမ၊ ရှာတာတပ၊ အင်္ဂိရ; ဝသိဋ္ဌ၊ ဇမဒဂ္နိ၊ ယာဇ္ဉဝလ္က്യ နှင့် ဗြဟ္မစပတိ—

Verse 3

कश्यपोऽत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोऽरुणिर्मुनिः । वालखिल्यादयोऽन्ये च सर्वेऽप्यृषिगणान्वयाः

ကশ্যပ၊ အတြိ၊ ဘရဒ္ဝါဇ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တ၊ နှင့် မုနိ အရုဏီတို့၊ ထို့ပြင် ဝါလခိလျာတို့ကဲ့သို့ အခြားသူများလည်း—အားလုံးသည် ရှိများ၏ မျိုးရိုးနှင့် အစုအဝေးများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 4

ददृशुः शूलमारूढं माण्डव्यमृषिपुंगवाः । प्रोचुर्नारायणं विप्रं किं कुर्मस्तव चेप्सितम्

အရှင်မြတ် ရှိများသည် မာဏ္ဍဝျကို တံစူးပေါ်တင်ထားသည်ကို မြင်ကြ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ နာရာယဏအား “ကျွန်ုပ်တို့ ဘာလုပ်ရမည်နည်း—အရှင်၏ အလိုတော်သည် အဘယ်နည်း” ဟု မေးမြန်းကြ၏။

Verse 5

सर्वे ते तत्र सांनिध्यान्माण्डव्यस्य महात्मनः । संभ्रान्ता आगता ऊचुः किं मृतः किं नु जीवति

သူတို့အားလုံး မဟာအတ္တ မာဏ္ဍဝျ၏ အနီးသို့ ရောက်လာကြပြီး စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စွာ “သူ သေပြီးပြီလား၊ သို့မဟုတ် အသက်ရှင်နေသေးလား” ဟု မေးကြ၏။

Verse 6

अवस्थां तस्य ते दृष्ट्वा विषादमगमन्परम् । असहित्वा तु तद्दुःखं सर्वे ते मनसा द्विजाः

သူ၏ အခြေအနေကို မြင်သဖြင့် သူတို့သည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ကျရောက်ကြ၏။ ထိုဒုက္ခကို မခံနိုင်သဖြင့် ဒွိဇ ရှိများအားလုံး စိတ်အတွင်း၌ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

Verse 7

पृच्छयतां यदि मन्येत राजानं भस्मसात्कुरु । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वाक्यं नारायणोऽब्रवीत्

သူတို့ မေးမြန်းနေစဉ် “အရှင် သင့်တော်သည်ဟု ထင်လျှင် ဘုရင်ကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပါ” ဟု တိုက်တွန်းကြ၏။ ထိုစကားကို ကြားသော် နာရာယဏက ပြန်လည် မိန့်ကြား၏။

Verse 8

मयि जीवति मद्भ्राता ह्यवस्थामीदृशीं गतः । धिग्जीवितं च मे किंतु तपसो विद्यते फलम्

ငါအသက်ရှင်နေသေးစဉ်ပင် ငါ့ညီအစ်ကိုသည် ဤသို့သောအခြေအနေသို့ကျရောက်သွားပြီ! ငါ့အသက်ကို မနာလိုစရာ—သို့သော် တပဿာ၏အကျိုးသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွက်ရမည်။

Verse 9

दृष्ट्वा शूलस्थितं ज्येष्ठं मन्मनो नु विदीर्यते । परं किं तु करिष्यामि येन राष्ट्रं सराजकम्

အစ်ကိုကြီးကို တံစို့ပေါ်တွင်တင်ထားသည်ကိုမြင်လျှင် ငါ့စိတ်သည် ခွဲကွဲပြားပြားဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ငါဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း—ဘုရင်နှင့်အတူ နိုင်ငံတော်ကို (တရားသဖြင့် စီရင်ရန်)?

Verse 10

भस्मसाच्च करोम्यद्य भवद्भिः क्षम्यतामिह । एवमुक्त्वा गृहीत्वासौ करस्थमभिमन्त्रयेत्

ယနေ့ ငါသည် သူ့ကို အမှန်တကယ် မီးရှို့၍ ပြာဖြစ်စေမည်—ဤနေရာ၌ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ကြပါ။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် လက်ထဲရှိအရာကိုယူကာ မန္တရဖြင့် အဘိမန္တရ (သန့်စင်ကာ အာနုဘော်ပေးခြင်း) ပြုလေ၏။

Verse 11

क्रोधेन पश्यते यावत्तावद्धुंकारकोऽभवत् । तेन हुङ्कारशब्देन ऋषयो विस्मितास्तदा

ဒေါသဖြင့် ကြည့်နေစဉ်တွင်ပင် သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ‘ဟုမ်ကာရ’ ကို ထုတ်ဟန်သူဖြစ်လာ၏။ ထို ‘ဟုင်ကာရ’ အသံကြောင့် ထိုအခါ ရှိသမျှ ရှိသီတို့ အံ့ဩသွားကြ၏။

Verse 12

माण्डव्यस्य समीपे तु ह्यपृच्छंस्ते द्विजोत्तमाः । निवारयसि किं विप्र शापं नृपजिघांसनम्

သို့သော် မာဏ္ဍဗျ၏အနီး၌ ထိုဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့က မေးလေ၏—“အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ)၊ ဘုရင်ကို ဖျက်ဆီးမည့် ကျိန်စာကို အဘယ်ကြောင့် သင်တားဆီးနေသနည်း?”

Verse 13

अपापस्य तु येनेह कृतमस्य जिघांसनम् । ऋषीणां वचनं श्रुत्वा कृच्छ्रान्माण्डव्यकोऽब्रवीत्

“ဤအပြစ်ကင်းသူကို သတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို အမှန်တကယ် မည်သူက ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း?” ရှင်ရသီတို့၏ စကားကို ကြားပြီး မာဏ္ဍဝျယသည် နာကျင်မှုကြောင့် ခက်ခဲစွာ ပြော하였다။

Verse 14

अभिवन्दामि वो मूर्ध्ना स्वागतं ऋषयः सदा । अर्घ्यसन्मानपूजार्हाः सर्वेऽत्रोपविशन्तु ते

မာဏ္ဍဝျယက ပြောသည်—“ကျွန်ုပ်သည် ခေါင်းကိုချ၍ နမസ്കာရ ပြုပါ၏။ ကြိုဆိုပါ၏၊ ရသီတော်တို့—သင်တို့သည် အရ္ဃျ (arghya) ပူဇော်ခြင်း၊ ဂုဏ်ပြုခြင်းနှင့် ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းတို့အတွက် အမြဲတမ်း ထိုက်တန်ပါသည်။ သင်တို့အားလုံး ဤနေရာ၌ ထိုင်ပါစေ။”

Verse 15

निविष्टैकाग्रमनसा सर्वान्माण्डव्यकोऽब्रवीत्

စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း၌ တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထား၍ ရသီမာဏ္ဍဝျယသည် သူတို့အားလုံးကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 16

प्राप्तं दुःखं मया घोरं पूर्वजन्मार्जितं फलम् । मा विषादं कुरुध्वं भोः कृतं पापं तु भुज्यते

ကျွန်ုပ်အပေါ်သို့ ရောက်လာသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခသည် အတိတ်ဘဝ၌ စုဆောင်းခဲ့သော အကျိုးफल ဖြစ်သည်။ အလေးအမြတ်ပြုထိုက်သူတို့၊ စိတ်မညှိုးနွမ်းကြပါနှင့်—ပြုခဲ့သော အပြစ်သည် အကျိုးဆက်ကို မလွဲမသွေ ခံစားရသည်။

Verse 17

ऋषय ऊचुः । केन कर्मविपाकेन इह जात्यन्तरं व्रजेत् । दानधर्मफलेनैव केन स्वर्गं च गच्छति

ရသီတော်တို့က မေးလေသည်—“မည်သို့သော ကမ္မဝိပါက (ကံ၏အကျိုးပေါက်ရောက်မှု) ကြောင့် လူသည် ဤလောက၌ အခြားဘဝသို့ ကူးပြောင်းရသနည်း။ ထို့ပြင် ဒါနနှင့် ဓမ္မ၏ မည်သို့သော အကျိုးफलကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သနည်း?”

Verse 18

माण्डव्य उवाच । अदत्तदाना जायन्ते परभाग्योपजीविनः । न स्नानं न जपो होमो नातिथ्यं न सुरार्चनम्

မာဏ္ဍဗျက ဆိုသည်ကား - “အလှူဒါန မပြုသူတို့သည် သူတစ်ပါး၏ ကံကို မှီခိုလျက် မွေးဖွားလာကြကုန်၏။ ထိုသူတို့သည် ရေချိုးခြင်း၊ မန္တန်ရွတ်ခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဧည့်သည်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် နတ်ဘုရား ပူဇော်ခြင်းတို့ကို မပြုလုပ်ကြပေ။”

Verse 19

न पर्वणि पितृश्राद्धं न दानं द्विजसत्तमाः । व्रजन्ति नरके घोरे यान्ति ते त्वन्त्यजां गतिम्

အို ပုဏ္ဏားမြတ်တို့၊ နေ့ထူးနေ့မြတ်တို့၌ ဘိုးဘေးတို့အား ရည်စူး၍ အလှူမပေးသူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ငရဲသို့ ကျရောက်၍ ယုတ်ညံ့သော ဘဝသို့ ရောက်ကြရကုန်၏။

Verse 20

पुनर्दरिद्राः पुनरेव पापाः पापप्रभावान्नरके वसन्ति । तेनैव संसरिणि मर्त्यलोके जीवादिभूते कृमयः पतङ्गाः

ထိုသူတို့သည် တစ်ဖန် ဆင်းရဲမွဲတေပြန်၏။ တစ်ဖန် အပြစ်ကျူးလွန်ပြန်၏။ အပြစ်၏ အရှိန်ကြောင့် ငရဲတွင် နေရပြီး၊ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤလူ့လောက၌ ပိုးမွှားတိရစ္ဆာန်များအဖြစ် ဖြစ်ကြရကုန်၏။

Verse 21

ये स्नानशीला द्विजदेवभक्ता जितेन्द्रिया जीवदयानुशीलाः । ते देवलोकेषु वसन्ति हृष्टा ये धर्मशीला जितमानरोषाः

ရေချိုးခြင်း၌ မွေ့လျော်သူ၊ ပုဏ္ဏားနှင့် နတ်တို့ကို ရိုသေသူ၊ ဣန္ဒြေစောင့်စည်းသူ၊ သတ္တဝါတို့အပေါ် ကြင်နာသူ၊ တရားစောင့်ထိန်းသူတို့သည် မာန်မာနနှင့် အမျက်ဒေါသကို အောင်နိုင်၍ နတ်ပြည်တို့၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေကြရကုန်၏။

Verse 22

विद्याविनीता न परोपतापिनः स्वदारतुष्टाः परदारवर्जिताः । तेषां न लोके भयमस्ति किंचित्स्वभावशुद्धा गतकल्मषा हि ते

ပညာဖြင့် ယဉ်ကျေးသူ၊ သူတစ်ပါးကို မညှဉ်းဆဲသူ၊ မိမိမယားဖြင့် ရောင့်ရဲ၍ သူတစ်ပါးမယားကို ရှောင်ကြဉ်သူတို့သည် ဤလောက၌ ဘေးရန်မရှိ၊ စိတ်နှလုံး စင်ကြယ်၍ အပြစ်ကင်းစင်သူများ ဖြစ်ကြကုန်၏။

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पूर्वजन्मनि विप्रेन्द्र किं त्वया दुष्कृतं कृतम् । येन कष्टमिदं प्राप्तं सन्धानं शूलगर्हितम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အို ဗြာဟ္မဏတို့အထက်မြတ်သူ၊ အတိတ်ဘဝ၌ သင်သည် မကောင်းသောကမ္မကို မည်သို့ပြုခဲ့သနည်း။ ထိုကြောင့်ပင် ဤဒုက္ခကြီး—ရှူလ (śūla) တိုင်ပေါ်တွင် ထိုးစိုက်ခံရသော အလွန်ကြမ်းတမ်းသည့်ဒဏ်—ကို ရရှိလာသလော?”

Verse 24

शूलस्थं त्वां समालक्ष्य ह्यागताः सर्व एव हि । जीवन्तं त्वां प्रपश्याम त्वन्तरन्नवतारयन् । रुजासंतापजं दुःखं सोढ्वापि त्वमवेदनः

သင်ကို ရှူလ (śūla) တိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်ကို မြင်၍ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး လာရောက်ကြသည်။ ရှူလသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်၍ ဖြတ်သန်းနေသော်လည်း သင်သည် အသက်ရှင်နေဆဲဟု မြင်ရသည်; နာကျင်မှုနှင့် မီးလောင်သကဲ့သို့သော ပူလောင်ဒုက္ခကို ခံရသော်လည်း သင်သည် မတုန်မလှုပ်၊ မညည်းညူဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

Verse 25

माण्डव्य उवाच । स्वयमेव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । सुकृतं दुष्कृतं पूर्वे नान्ये भुञ्जन्ति कर्हिचित्

မဏ္ဍဝျက ပြောသည်– ကိုယ်တိုင်ပြုသောကမ္မ၏ အကျိုးကို ကိုယ်တိုင်ပင် ခံစားရသည်။ အတိတ်က ပြုခဲ့သော ကုသိုလ်ဖြစ်စေ အကုသိုလ်ဖြစ်စေ ၎င်း၏အကျိုးကို အခြားသူ မည်သူမျှ မခံစားရ။

Verse 26

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् । तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमुपगच्छति

နွားထောင်ပေါင်းများစွာအကြား၌ပင် နွားကလေးသည် မိမိမိခင်ကို ရှာတွေ့သကဲ့သို့၊ အတိတ်က ပြုခဲ့သောကမ္မသည် မလွဲမသွေ ပြုသူထံသို့ပင် ရောက်လာသည်။

Verse 27

न माता न पिता भ्राता न भार्या न सुताः सुहृत् । न कस्य कर्मणां लेपः स्वयमेवोपभुज्यते

မိခင်မဟုတ်၊ ဖခင်မဟုတ်၊ အစ်ကိုညီမဟုတ်၊ ဇနီးမဟုတ်၊ သားသမီးမဟုတ်၊ မိတ်ဆွေမဟုတ်—မည်သူမျှ အခြားသူ၏ကမ္မအညစ်အကြေးကို မယူဆောင်နိုင်; ထိုအကျိုးကို ကိုယ်တိုင်ပင် ခံစားရသည်။

Verse 28

श्रूयतां मम वाक्यं च भवद्भिः पृच्छितो ह्यहम् । पूर्वे वयसि भो विप्रा मलस्नानकृतक्षणः

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သင်တို့က မေးမြန်းထားသဖြင့် ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ အရင်အရွယ်ကာလတွင် ကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် ရေချိုးနေစဉ်…

Verse 29

अज्ञानाद्बालभावेन यूका कण्टेऽधिरोपिता । तैलाभ्यक्तशिरोगात्रे मया यूका घृता न हि

မသိနားမလည်မှုနှင့် ကလေးဆန်မှုကြောင့် ငါသည် တစ်ယောက်၏ လည်ချောင်းပေါ်သို့ လိပ်ပြာ(ယုကာ)တစ်ကောင်ကို တင်ထားခဲ့သည်။ ငါ၏ခေါင်းနှင့် ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဆီလိမ်းထားသော်လည်း ငါသည် မိမိပေါ်ရှိ ယုကာကို မနှိပ်မချေ—အမှန်တကယ် မလုပ်ခဲ့။

Verse 30

कङ्कतीं रोप्य केशेषु सासा कण्टेऽधिरोपिता । तेषु पापं कृतं सद्यः फलमेतन्ममाभवत्

ဆံပင်ထဲတွင် ခေါင်းဖြီးကို ချိတ်ထားပြီး ငါသည် ၎င်းကို လည်ချောင်းပေါ်သို့ တင်စေခဲ့သည်။ ထိုအမှု၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်၏ အကျိုးသည် ယခုအခါ အမှန်တကယ် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာပြီ။

Verse 31

किंचित्कालं क्षपित्वाहं प्राप्स्ये मोक्षं निरामयम् । भवन्तस्त्विह सन्तापं मां कुरुध्वं महर्षयः

အချိန်အနည်းငယ်သာ ခံထမ်းပြီးနောက် ငါသည် အညစ်အကြေးကင်း၍ နာကျင်မှုကင်းသော မောက္ခကို ရရှိမည်။ သို့သော် ဤနေရာ၌ အို မဟာရိရှီတို့၊ ငါ့အား ထပ်မံဆင်းရဲစေမနေနှင့်။

Verse 32

इमामवस्थां भुक्त्वाहं कंचिच्छपे न चोच्चरे । अहनि कतिचिच्छूले क्षपयिष्यामि किल्बिषम्

ဤအခြေအနေကို ခံစားပြီးနောက် ငါသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကျိန်စာမချမည်၊ ကြမ်းတမ်းသောစကားလည်း မပြောမည်။ တိုင်ပေါ်တွင် ရက်အနည်းငယ်နေရင်း ငါ၏ ကိလ္ဗိသ(အပြစ်)ကို လျော့ပါးစေမည်။

Verse 33

प्राक्तनं कर्म भुञ्जामि यन्मया संचितं द्विजाः । क्षन्तव्यमस्य राज्ञोऽथ कोपश्चैव विसर्ज्यताम्

အို ဒွိဇတို့၊ ငါသည် ကိုယ်တိုင် စုဆောင်းထားသော အတိတ်က ကမ္မ၏ အကျိုးကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းကို ခွင့်လွှတ်ကြ၍ ဒေါသကို စွန့်ပစ်ကြလော့။

Verse 34

श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं माण्डव्यस्य महर्षयः । प्रहर्षमतुलं लब्ध्वा साधु साध्वित्यपूजयन्

မဏ္ဍဝျ၏ ထိုစကားကို ကြားသော် မဟာရသီတို့သည် မတိုင်းမတာ ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ “သာဓု! သာဓု!” ဟုဆို၍ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြ၏။

Verse 35

नारायण उवाच । इदं जलं मन्त्रपूतं कस्मिन्स्थाने क्षिपाम्यहम् । येन राजा भवेद्भस्म सराष्ट्रः सपुरोहितः

နာရာယဏက မိန့်တော်မူသည်– “ဤရေသည် မန္တရဖြင့် သန့်စင်ထားပြီးပြီ။ မင်းနှင့် သူ၏နိုင်ငံတော်၊ ထို့ပြင် ပုရောဟိတ်တိုင်အောင် ပြာဖြစ်စေရန် ငါသည် မည်သည့်နေရာသို့ လွှင့်ချရမည်နည်း?”

Verse 36

माण्डव्य उवाच । इदं जलं च रक्षस्व कालकूटविषोपमम् । समुद्रे क्षिपयिष्यामि देवकार्यं समुत्थितम्

မဏ္ဍဝျက ဆိုသည်– “ဤရေကို စောင့်ရှောက်လော့။ ၎င်း၏ အာနိသင်သည် ကာလကူဋ အဆိပ်နှင့် တူ၏။ ဒေဝကိစ္စတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ငါသည် ၎င်းကို သမုဒ္ဒရာထဲသို့ လွှင့်ချမည်။”

Verse 37

अथ ते मुनयः सर्वे माण्डव्यं प्रणिपत्य च । आमन्त्रयित्वा हर्षाच्च कश्यपाद्या गृहान्ययुः

ထို့နောက် မုနိအားလုံးသည် မဏ္ဍဝျကို ဦးချကန်တော့၍ ဝမ်းမြောက်စွာ နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းကာ ကာရှျယပနှင့် အခြားသူတို့သည် မိမိတို့၏ အာရှရမ်များသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 38

गच्छमानास्तु ते चोक्ताः पञ्चमेऽहनि तापसाः । आगन्तव्यं भवद्भिश्च मत्सकाशं प्रतिज्ञया

သူတို့ ထွက်ခွာသွားစဉ် တပသီ ရှင်ရသီက “ပဉ္စမနေ့တွင် သင်တို့၏ သန့်ရှင်းသော ကတိသစ္စာအတိုင်း ငါ့ထံ ပြန်လာရမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

तथेति ते प्रतिज्ञाय नारदाद्या अदर्शनम् । गतेषु विप्रमुख्येषु शाण्डिली च तपोधना

သူတို့က “တထာစ্তু” ဟု ဆိုကာ ကတိပြုကြပြီး နာရဒနှင့် အခြားသူတို့သည် မျက်စိရှေ့မှ အန္တရာယ်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ထိုအထက်မြတ် ဗြာဟ္မဏတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တပဿာဓန ရှာဏ္ဍီလီသာ ကျန်ရစ်၏။

Verse 40

द्वितीयेऽह्नि समायाता न तु बुद्ध्वाथ तं ऋषिम् । भर्तारं शिरसा धार्य रात्रौ पर्यटते स्म सा

ဒုတိယနေ့တွင် သူမ ရောက်လာသော်လည်း ထိုရသီကို မတွေ့နိုင်ခဲ့။ ခင်ပွန်းကို ခေါင်းပေါ်တင်ဆောင်ကာ ညအချိန်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေ၏။

Verse 41

न दृष्टः शूलके विप्रो भराक्रान्त्या युधिष्ठिर । स्खलिता तस्य जानुभ्यां शूलस्थस्य पतिव्रता

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ အလွန်လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် တိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ဗြာဟ္မဏကို မမြင်မိခဲ့။ ပတိဝရတ မယားသည် တိုင်ပေါ်တွင် တည်နေသော ခင်ပွန်း၏ ဒူးများနှင့် တိုက်မိ၍ ချော်လဲသွား၏။

Verse 42

सर्वाङ्गेषु व्यथा जाता तस्याः प्रस्खलनान्मुनेः । ईदृशीं वर्तमानां च ह्यवस्थां पूर्वदैविकीम्

မုနီကို တိုက်မိ၍ ချော်လဲသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအနှံ့ နာကျင်မှု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထိုကာလ၌ ထင်ရှားလာသော အခြေအနေသည် ယခင်ကံကမ္မတို့က ပုံဖော်ထားသော ကံကြမ္မာ၏ အကျိုးဖြစ်၏။

Verse 43

पुनः पापफलं किंचिद्धा कष्टं मम वर्तते । व्यथितोऽहं त्वया पापे किमर्थं सूनकर्मणि

အိုဟယ်! အပြစ်၏ ခါးသီးသော အကျိုးတရားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက ထပ်မံ၍ ငါ့အပေါ် ကျရောက်လာပြန်သည်။ အပြစ်ရှိသူရေ၊ သင်ကြောင့် ငါနာကျင်ရ—အဘယ်ကြောင့် သင်သည် သတ်သမား၏ အလုပ်၌ ပါဝင်နေသနည်း?

Verse 44

स्वैरिणीं त्वां प्रपश्यामि राक्षसी तस्करी नु किम् । एवमुक्त्वा क्षणं मोहात्क्रन्दमानो मुहुर्मुहुः

ငါသည် သင့်ကို လွတ်လပ်လွန်ကဲသော မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မြင်သည်—သင်သည် ရာක්ෂသီလား၊ သို့မဟုတ် ခိုးမလား? ဟူ၍ဆိုပြီးနောက် မောဟကြောင့် ခဏတစ်ခိုက် မိမိစိတ်မတည်ကာ ထပ်ထပ်မံမံ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 45

तपस्विनोऽथ ऋषयः सर्वे संत्रस्तमानसाः । पश्यमाना मुनेः कष्टं पृच्छन्ते ते युधिष्ठिर

ထို့နောက် တပသီ ရှင်ရသီတို့အားလုံးသည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ ထိုမုနိ၏ ဒုက္ခကို မြင်၍၊ ယုဓိဋ္ဌိရရေ၊ သူ့ကို မေးမြန်းကြလေသည်။

Verse 46

पर्यटसे किमर्थं त्वं निशीये वहनं नु किम् । क्षिप्तं तु झोलिकाभारं किंवागमनकारणम् । व्यथामुत्पाद्य ऋषये दुःखाद्दुःखविलासिनि

“သင်သည် ညအချိန်၌ အဘယ်ကြောင့် လှည့်လည်သွားလာသနည်း? သင်သည် ဘာကို သယ်ဆောင်လာသနည်း? သင်၏ အထုပ်အပိုး၏ အလေးချိန်ကို အဘယ်ကြောင့် ပစ်ချလိုက်သနည်း? ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း—ရသီတစ်ပါးကို နာကျင်စေပြီးနောက်၊ ဒုက္ခပေါ်ဒုက္ခ၌ ပျော်မွေ့သူရေ?”

Verse 47

शाण्डिल्युवाच । नासुरीं न च गन्धर्वीं न पिशाचीं न राक्षसीम् । पतिव्रतां तु मां सर्वे जानन्तु तपसि स्थिताम्

ရှာဏ္ဍိလီက ပြောသည်– “ငါသည် အသူရီမဟုတ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗရီမဟုတ်၊ ပိသာချီမဟုတ်၊ ရာක්ෂသီမဟုတ်။ သင်တို့အားလုံး သိကြပါစေ—ငါသည် ပတိဝြတား၊ တပသ၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်သူဖြစ်သည်။”

Verse 48

न मे कामो न मे क्रोधो न वैरं न च मत्सरः । अज्ञानाद्दृष्टिमान्द्याच्च स्खलनं क्षन्तुमर्हथ

ကျွန်ုပ်၌ ကာမမရှိ၊ ဒေါသမရှိ၊ ရန်ငြိုးမရှိ၊ မနာလိုမှုလည်းမရှိပါ။ မသိမှုနှင့် မြင်မြင်သာသာမဖြစ်သော အမြင်ကြောင့် အမှားတစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့လျှင် ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 49

वहनं भर्तृसौख्याय दिवा सम्पीड्यते रुजा । अयं भर्ता विजानीथ झोलिकासंस्थितः सदा

ဤသယ်ဆောင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း၏ သက်သာချမ်းသာအတွက် ဖြစ်သော်လည်း နေ့ခင်းတွင် နာကျင်မှုက ကျွန်ုပ်ကို ဖိစီးနေသည်။ သိကြပါ—ဤသူသည် ကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်း၊ အမြဲတမ်း ဤအိတ်အတွင်း၌ နားနေသူဖြစ်သည်။

Verse 50

भरणं पानं वस्त्रं च ददाम्येतस्य रोगिणः । ऋषिः शौनकमुख्योऽसौ शाण्डिलीं मां विजानत

သူနာပြုနေသော ဤရောဂါရှင်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် အစာ၊ သောက်ရေ နှင့် အဝတ်အစားကို ပေးအပ်ပါသည်။ သူသည် ရှိတော်—ရှောနကကဲ့သို့ အထွတ်အမြတ်; ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ရှာဏ္ဍိလီ ဟု သိမှတ်ကြပါ။

Verse 51

स्वभर्तृधर्मिणीं कोपं मा कुरुष्वातिथिं कुरु । सतां समीपं सम्प्राप्तां सर्वं मे क्षन्तुमर्हथ

ခင်ပွန်း၏ ဓမ္မကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာသူ ကျွန်ုပ်အပေါ် ဒေါသမထုတ်ပါနှင့်; အစားထိုး၍ ဧည့်သည်အဖြစ် လက်ခံပါ။ သဒ္ဓါရှင်တို့၏ အနီးသို့ ရောက်လာသောကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အရာအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။

Verse 52

ऋषय ऊचुः । परव्यथां न जानीषे व्यचरन्ती यदृच्छया । प्रभातेऽभ्युदिते सूर्ये तव भर्ता मरिष्यति

ရဟန်းရှိတော်တို့က ပြောကြသည်—“သင်သည် စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်သွားလာသဖြင့် အခြားသူ၏ နာကျင်မှုကို မသိနိုင်။ မနက်အရုဏ်တက်၍ နေထွက်ချိန်တွင် သင်၏ခင်ပွန်းသည် သေဆုံးလိမ့်မည်။”

Verse 53

आत्मदुःखात्परं दुःखं न जानासि कुलाधमे । तेन वाक्येन घोरेण शाण्डिली विमनाभवत्

“ကိုယ့်ဒုက္ခထက် ပိုကြီးသော ဒုက္ခကို မင်းမသိနိုင်ဘူး၊ အို မျိုးရိုးအရှက်တရား!” ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စကားကြောင့် ရှာဏ္ဍိလီ၏ စိတ်သည် ညှိုးနွမ်းသွား하였다။

Verse 54

परं विषादमापन्ना क्षणं ध्यात्वाब्रवीद्वचः । कोपात्संरक्तनयना निरीक्षन्ती मुनींस्तदा

အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းခြင်းက လွှမ်းမိုးသဖြင့် သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆို하였다။ ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာကာ ထိုအချိန်တွင် မုနိတို့ကို စိုက်ကြည့်하였다။

Verse 55

सतां गेहे किल प्राप्ता भवतां चापकारिणी । सामेनातिथिपूजायां शिष्टे च गृहमागते

“အမှန်တကယ် ငါသည် သတ္တပုရုရှတို့၏ အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သင်တို့အပေါ် အပြစ်ပြုသူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သင်တို့သည် နူးညံ့သော မေတ္တာဖြင့် အတिथिပူဇာပြုကာ ယဉ်ကျေးသော ဂೃಹಸ್ಥများအဖြစ် ငါကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သော်လည်း ငါက မမှန်ကန်စွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။”

Verse 56

भवद्भिरीदृगातिथ्यं कृतं चैव ममैव तु । स्वर्गापवर्गधर्मश्च भवद्भिर्न निरीक्षितम्

“သင်တို့သည် ငါ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အတिथिဧည့်ခံမှုကို ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကောင်းကင်သုခနှင့် အပဝဂ္ဂ (မောက္ခ) သို့ ပို့ဆောင်သော ဓမ္မကို သင်တို့ မစဉ်းစားခဲ့ကြ။”

Verse 57

प्राजापत्यामिमां दृष्ट्वा मां यथा प्राकृताः स्त्रियः । भवन्तः स्त्रीबलं मेऽद्य पश्यन्तु दिवि देवताः

“ငါကို ဤ ပရာဇာပတ္တယ အခြေအနေဖြင့် မြင်၍ သင်တို့သည် သာမန်မိန်းမများကဲ့သို့ ငါကို သဘောထားခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ သင်တို့သည် ငါ၏ မိန်းမဓာတ်-శక్తi ကို မြင်ကြလော့—ကောင်းကင်ရှိ ဒေဝတားတို့လည်း ထိုအရာကို ကြည့်ရှုစေ။”

Verse 58

मरिष्यति न मे भर्ता ह्यादित्यो नोदयिष्यति । अन्धकारं जगत्सर्वं क्षीयते नाद्य शर्वरी

ကျွန်မ၏ခင်ပွန်း မသေပါစေ; နေမထွက်ပါစေ။ လောကတစ်လောကလုံး အမှောင်ထုဖြင့် ပြည့်စုံစေ၍ ယနေ့ ညဉ့်သည် မကုန်လွန်ပါစေ။

Verse 59

एवमुक्ते तया वाक्ये स्तम्भितेऽर्के तमोमयम् । न च प्रजायते सर्वं निर्वषट्कारसत्क्रियम्

သူမက ထိုစကားကို ပြောလိုက်သော် နေကို တားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ အရာအားလုံး အမှောင်မိုက်သွားသည်။ ထို့နောက် အရာရာ မမှန်ကန်တော့—vaṣaṭ ဟူသော အော်ဟစ်သံမရှိ၊ သာသနာရေး ပူဇော်ကာရိယာမရှိ၊ စည်းကမ်းတကျ အကျင့်အကြံမရှိ။

Verse 60

स्वाहाकारः स्वधाकारः पञ्चयज्ञविधिर्नहि । स्नानं दानं जपो नास्ति सन्ध्यालोपव्यतिक्रमः । षण्मासं च तदा पार्थ लुप्तपिण्डोदकक्रियम्

“svāhā” ဟူသော ခေါ်သံမရှိ၊ “svadhā” ဟူသော ခေါ်သံမရှိ၊ ပဉ္စယဇ్ఞ (pañca-yajña) အစီအစဉ်လည်း မရှိတော့။ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ ဒါန၊ ဂျပ (japa) မရှိ; နေ့စဉ် စန္ဓျာကရိယာများ ပျက်ကွက်၍ လုံးဝလွတ်သွားသည်။ ထို့ပြင် အို ပာရ္ထ၊ ခြောက်လတိုင်တိုင် ပိတೃများအတွက် ပိဏ္ဍနှင့် ရေ (udaka) ပူဇော်ကရိယာလည်း တားမြစ်ကာ ရပ်တန့်နေ하였다။

Verse 171

अध्याय

အဓ္ဓာယ—အခန်းအမှတ်အသား (chapter marker) ဖြစ်သည်။