Adhyaya 170

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कामप्रमोदिनीसख्यो नीयमानां च तेन तु । दृष्ट्वा ताश्चुक्रुशुः सर्वा निःसृत्य जलमध्यतः

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာဣသီက မိန့်တော်မူသည်– သူက ကာမပရမောဒိနီကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်သဖြင့် မိတ်သဟာယမိန်းကလေးအားလုံး ရေထဲအလယ်မှ ထွက်လာကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြသည်။

Verse 2

गता राजगृहे सर्वाः कथयन्ति सुदुःखिताः । कामप्रमोदिनी राजन्हृता श्येनेन पक्षिणा

သူတို့အားလုံး မင်းနန်းတော်သို့ သွားရောက်၍ အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ တင်ပြကြသည်– “အရှင်မင်းကြီး၊ ကာမပရမောဒိနီကို ရှျေန (ငှက်ဟောက်/ငှက်ကောင်) က ခေါ်ဆောင်သွားပါပြီ။”

Verse 3

क्रीडन्ती च जलस्थाने तडागे देवसन्निधौ । अन्वेष्या च त्वया राजंस्तस्य मार्गं विजानता

“သူမသည် ဒေဝတား၏ နီးကပ်ရာအနီးရှိ ကန်ရေကမ်းတွင် ကစားနေခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီး၊ လမ်းကြောင်းများကို သိတော်မူသဖြင့် သူမကို ရှာဖွေရန် သင့်တော်သည်” ဟုဆိုကြသည်။

Verse 4

तासां तद्वचनं श्रुत्वा देवपन्नः सुदुःखितः । हाहेत्युक्त्वा समुत्थाय रुदमानो वरासनात्

သူတို့၏စကားကို ကြားသော် မကောင်းကံထိခိုက်သော မင်းကြီးသည် အလွန်ဝမ်းနည်းသွားသည်။ “ဟာယ! ဟာယ!” ဟုဆိုကာ ထမြောက်ပြီး မြတ်သောအာසနမှ မျက်ရည်ကျလျက် ဆင်းလာ၏။

Verse 5

मन्त्रिभिः सहितस्तस्मिंस्तडागे जलसन्निधौ । न चिह्नं न च पन्थानं दृष्ट्वा दुःखान्मुमोह च

ဝန်ကြီးများနှင့်အတူ သူသည် ရေကန်၏ ရေအနီးသို့ ရောက်လာ၏။ အမှတ်အသားမတွေ့၊ လမ်းကြောင်းမတွေ့သဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မူးလဲသွား၏။

Verse 6

तस्य राज्ञस्तु दुःखेन दुःखितो नागरो जनः । क्षणेनाश्वासितो राजा मन्त्रिभिः सपुरोहितैः

ဘုရင်၏ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မြို့သူမြို့သားတို့လည်း ဝမ်းနည်းကြ၏။ မကြာမီ ဝန်ကြီးများနှင့် ပုရောဟိတ်များက ဘုရင်ကို သက်သာစေ하였다။

Verse 7

किं कुर्म इत्युवाचेदमस्मिन्काले विधीयताम् । सर्वैस्तत्संविदं कृत्वा वाहिनीं चतुरङ्गिणीम्

သူက “ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဤကာလ၌ သင့်တော်သမျှကို ဆောင်ရွက်ကြစို့” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် အားလုံးနှင့် တိုင်ပင်ကာ စစ်တပ်လေးမျိုးပါသော စတုရင်္ဂ စစ်တပ်ကို ပြင်ဆင်하였다။

Verse 8

प्रेषयामि दिशः सर्वा हस्त्यश्वरथसंकुला । वादित्राणि च वाद्यन्ते व्याकुलीभूतसंकुले

“ဆင်၊ မြင်း၊ စစ်ရထားများဖြင့် ပြည့်နှက်သော တပ်ဖွဲ့ကို အရပ်ရပ်သို့ စေလွှတ်မည်” ဟု ဆို၏။ ထို့နောက် ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်အလယ်၌ တီးဝိုင်းသံများ မြည်ဟည်းလာ၏။

Verse 9

नाराचैस्तोमरैर्भल्लैः खड्गैः परश्वधादिभिः । राजा संनाहबद्धोऽभूद्गनं ग्रसते किल

မြား၊ လှံတံ၊ တိုမား၊ ဓား၊ ပုဆိန် စသည့် လက်နက်များဖြင့် ဘုရင်သည် စစ်ဝတ်စုံအပြည့်အစုံ ချည်နှောင်တပ်ဆင်ကာ၊ ရန်သူတပ်ကို မျိုချမည့်သူကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 10

न देवो न च गन्धर्वो न दैत्यो न च राक्षसः । किं करिष्यति राजाद्य न जाने रोषनिष्कृतिम्

နတ်မဟုတ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗမဟုတ်၊ ဒೈတျမဟုတ်၊ ရက္ခသမဟုတ်—ယနေ့ မင်းကြီးကို မည်သူက ဆန့်ကျင်နိုင်မည်နည်း။ သူ၏ဒေါသ၏အဆုံးသတ်ကို ငါမသိနိုင်။

Verse 11

नागरोऽपि जनस्तत्र दृष्ट्वा चकितमानसः । चतुर्दशसहस्राणि दन्तिनां सृणिधारिणाम्

အဲဒီနေရာမှာ မြို့သူမြို့သားတို့လည်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်—အင်ကူရှ် (ဆင်ထိန်းတံ) ကိုင်ထားသော ဆင် တစ်သောင်းလေးထောင်။

Verse 12

अश्वारोहसहस्राणि ह्यशीतिः शस्त्रपाणिनाम् । रथानां त्रिसहस्राणि विंशतिर्भरतर्षभ

မြင်းစီးတပ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာရှိ၍၊ လက်တွင်လက်နက်ကိုင်ထားသော စစ်သူရဲ ရှစ်ဆယ်လည်းရှိ၏။ ထို့ပြင် စစ်ရထား သုံးထောင်နှစ်ဆယ်စီး ရှိသည်၊ အို ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူ။

Verse 13

सङ्ग्रामभेरीनिनदैः खुररेणुर्नभोगता । एतस्मिन्नन्तरे तात रक्षको नगरस्य हि

စစ်ဘီရီသံကြီးမြည်ဟိန်းသဖြင့် ခြေခွာထမှ ဖုန်မှုန့်သည် ကောင်းကင်သို့ တက်လှန်သွား၏။ ထိုအချိန်အတွင်း၊ ချစ်သားရေ၊ မြို့၏ကာကွယ်သူသည် အမှန်တကယ်…

Verse 14

गृहीत्वाभरणं तस्यास्त्वङ्गप्रत्यङ्गिकं तथा । कुण्डलाङ्गदकेयूरहारनूपुरझल्लरीः

သူမ၏ အလှဆင်အလံကာများကိုလည်း ယူသွား၏—ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတို့၏ အဆင်တန်ဆာများဖြစ်သော နားကပ် (ကုဏ္ဍလ) လက်မောင်းကွင်း (အင်္ဂဒ) ကေယူးရ လည်ဆွဲ နူပုရ (ခြေကွင်း) နှင့် ချင်ချင်မြည်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများ…

Verse 15

निवेद्याकथयद्राज्ञे मया दृष्टं त्ववेक्षणात् । तापसानामाश्रमे तु माण्डव्यो यत्र तिष्ठति

လျှောက်တင်ပြီးနောက် သူသည် မင်းကြီးအား ငါကိုယ်တိုင် စူးစမ်းကြည့်မြင်ခဲ့သမျှကို ပြောလေ၏—တပသီတို့၏ အာရှရမ်၌၊ မာဏ္ဍဝျ ရှိနေရာ၌။

Verse 16

तापसैर्वेष्टितो यत्र ददृशे तत्र सन्निधौ । दण्डवासिवचः श्रुत्वा प्रत्यक्षाङ्गविभूषणम्

အဲဒီနေရာမှာ သူ့ရှေ့တော်တင် ငါသည် တပသီများက ဝိုင်းရံထားသောသူကို မြင်ခဲ့သည်။ တံတောင်ကိုင်ကာကွယ်သူ၏ စကားကို ကြားသော် ကိုယ်ခန္ဓာပေါ် အလင်္ကာရနှင့် အမှတ်အသားတို့သည် တိုက်ရိုက်သက်သေကဲ့သို့ ထင်ရှားလာ၏။

Verse 17

स क्रोधरक्तनयनो मन्त्रिणो वीक्ष्य नैगमान् । ईदृग्भूतसमाचारो ब्राह्मणो नगरे मम

ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလာသောသူသည် အမတ်များနှင့် မြို့သူမြို့သားတို့ကို ကြည့်၍ ဆို၏—“ငါ့မြို့တွင် ဤသို့သောအကျင့်ရှိသော ဗြာဟ္မဏ မည်သို့ ရှိနိုင်သနည်း?”

Verse 18

चौरचर्यां व्रतच्छन्नः परद्रव्यापहरकः । तेन कन्या हृता मेऽद्य तपस्विपापकर्मिणा

ဝတ်ပြုသကဲ့သို့ အပြင်အဆင်ဖြင့် ခိုးမှုကို ဖုံးကွယ်ကာ အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို လုယူသူ—အပြစ်ကမ္မပြုသော တပသီထိုသူက ယနေ့ ငါ့သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားလေပြီ။

Verse 19

शाकुन्तं रूपमास्थाय जलस्थो गगनं ययौ । पाखण्डिनो विकर्मस्थान् बिडालव्रतिकाञ्छठान्

ငှက်ပုံသဏ္ဌာန်ကို ယူဆောင်၍ ရေထဲ၌ရှိနေလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။ ထိုသို့သော ပာခဏ္ဍီများ—တားမြစ်ကမ္မ၌ လိမ္မာ—“ကြောင်ဝတ်” ကိုင်ဆောင်သော ကပတ်နှင့် လှည့်စားသူများ…

Verse 20

चाटुतस्करदुर्वृत्तान् हन्यान्नस्त्यस्य पातकम् । न द्रष्टव्यो मया पापः स्तेयी कन्यापहारकः

ဤကဲ့သို့သော မြှောက်ပင့်တတ်သည့် အကျင့်ယုတ်သော သူခိုးတို့ကို သတ်ဖြတ်လျှင် အပြစ်မရှိပါ။ ဤအပြစ်သား သူခိုးနှင့် အမျိုးသမီးကို ခိုးယူသူအား ငါမကြည့်ရှုသင့်ပေ။

Verse 21

शूलमारोप्यतां क्षिप्रं न विचारस्तु तस्य वै । स च वध्यो मया दुष्टो रक्षोरूपी तपोधनः

သူ့ကို ချက်ချင်း တံကျင်လျှိုသတ်စေ၊ သူ့အတွက် စဉ်းစားဆင်ခြင်စရာ မလိုတော့။ အသွင်သဏ္ဌာန်အားဖြင့်သာ 'အကျင့်သီလရှိသူ' ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ် ဘီလူးသရဲကဲ့သို့သော ထိုလူယုတ်မာကို ငါသတ်ရမည်။

Verse 22

एवं ब्रुवंश्चलन्क्रोधादादिश्य दण्डवासिनम् । कार्याकार्यं न विज्ञाय शूलमारोपयद्द्विजम्

ဤသို့ပြောဆိုလျက် ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်ကာ မင်းကြီးသည် အပြစ်ပေးသူကို အမိန့်ပေးလေသည်။ ပြုသင့် မပြုသင့်ကို မဆင်ခြင်ဘဲ ပုဏ္ဏားကို တံကျင်လျှိုသတ်စေခဲ့သည်။

Verse 23

पौरा जानपदाः सर्वे अश्रुपूर्णमुखास्तदा । हाहेत्युक्त्वा रुदन्त्यन्ये वदन्ति च पृथक्पृथक्

ထိုအခါ မြို့သူမြို့သား နယ်သူနယ်သား အားလုံးတို့သည် မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် 'အို... ဖြစ်ရလေ' ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ အချို့က ငိုကြွေးကြပြီး အချို့က အမျိုးမျိုး ပြောဆိုကြသည်။

Verse 24

कुत्सितं च कृतं कर्म राज्ञा चण्डालचारिणा । ब्राह्मणो नैव वध्यो हि विशेषेण तपोवृतः

စန္ဒာလကဲ့သို့ ကျင့်ကြံသော မင်းသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အမှုကို ပြုခဲ့လေပြီ။ အကြောင်းမူကား ပုဏ္ဏားကို မသတ်ဖြတ်သင့်ပေ၊ အထူးသဖြင့် အကျင့်သီလ စောင့်ထိန်းသူကို ဖြစ်သည်။

Verse 25

यदि रोषसमाचारो निर्वास्यो नगराद्बहिः । न जातु ब्राह्मणं हन्यात्सर्वपापेऽप्यवस्थितम्

အမျက်ဒေါသက အပြုအမူကို အုပ်စိုးနေပါက မြို့ပြင်သို့ နှင်ထုတ်ရမည်; သို့သော် ဗြာဟ္မဏကို မည်သည့်အခါမျှ မသတ်ရ၊ အပြစ်အကုန်လုံးတွင် ပတ်လည်နေသော်လည်း။

Verse 26

राष्ट्रादेनं बहिष्कुर्यात्समग्रधनमक्षतम् । नाश्नाति च गृहे राजन्नाग्निर्नगरवासिनाम् । सर्वेऽप्युद्विग्नमनसो गृहव्याप्तिविवर्जिताः

သူကို နိုင်ငံတော်မှ နှင်ထုတ်ရမည်၊ သို့သော် သူ၏ ဥစ္စာဓနအားလုံးကို ပြည့်စုံအကောင်းအတိုင်း မထိခိုက်စေဘဲ ထားရမည်။ အရှင်မင်းကြီး၊ မြို့နေသူတို့၏ အိမ်များတွင် သန့်ရှင်းသော မီးသည် ပူဇော်သက္ကာကို ‘မစား’ မခံယူတော့ကြ; အားလုံး စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ရေး၏ တည်ငြိမ်ပြည့်ဝမှုမှ ကင်းလွတ်နေကြသည်။

Verse 170

। अध्याय

အဓ္ယာယ — အခန်းခေါင်းစဉ်/အဆုံးအမှတ်အသား။