Adhyaya 167

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले त्वच्चिह्नेनोपलक्षितम् । तीर्थमेतन्ममाख्याहि सम्भवं च महामुने

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “အို မဟာမုနိ၊ နರ್ಮဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် သင်၏အမှတ်အသားဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ဤတီရ္ထအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ၊ ထို့ပြင် ၎င်း၏ မူလဖြစ်ပေါ်လာပုံကိုလည်း ရှင်းပြပါ။”

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगस्यादौ दक्षिणे गिरिमुत्तमम् । विन्ध्यं सर्वगुणोपेतं नियतो नियताशनः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– “ရှေးကာလ၊ ကృతယုဂ၏ အစတွင် တောင်ဘက်ဒေသ၌ အရည်အသွေးအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသော ဗိန္ဓျ တောင်တန်းအမြတ်သို့ ကျွန်ုပ် သွားရောက်ခဲ့သည်; စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်၍ အစားအစာကို မျှတစွာသာ စားသောက်ခဲ့သည်။”

Verse 3

ऋषिसङ्घैः कृतातिथ्यो दण्डके न्यवसं चिरम् । उषित्वा सुचिरं कालं वर्षाणामयुतं सुखी

ရိရှီအစုအဝေးတို့က ကျွန်ုပ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့် ဒဏ္ဍက တောအတွင်း၌ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ အလွန်ကြာမြင့်သောကာလ—နှစ်တစ်သောင်း—တည်းခိုပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် သာယာချမ်းမြေ့၍ စိတ်ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

Verse 4

तानृषीन् समनुज्ञाप्य शिष्यैरनुगतस्ततः । निवृत्तः सुमहाभाग नर्मदाकूलमागतः

ထိုရိရှီတို့ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ယူပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်၏ သစ္ရှျများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသဖြင့်၊ အို မဟာဘဂါ၊ ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာ၍ နရမဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 5

पुण्यं च रमणीयं च सर्वपापविनाशनम् । कृत्वाहमास्पदं तत्र द्विजसंघसमायुतः

ထိုနေရာ၌ ကျွန်ုပ်သည် ပုဏ္ဏမြတ်၍ လှပကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော အရပ်တွင်၊ ဒွိဇအစုအဝေးနှင့်အတူ နေထိုင်ရာအာရှရမ်ကို တည်ထောင်하였다။

Verse 6

ब्रह्मचारिभिराकीर्णं गार्हस्थ्ये सुप्रतिष्ठितैः । वानप्रस्थैश्च यतिभिर्यताहारैर्यतात्मभिः

ထိုသန့်ရှင်းသောဒေသသည် ဘြဟ္မစာရီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ဂါဟස්သအာရှရမ်၌ တည်ကြည်သော အိမ်ထောင်ရှင်များ၊ ထို့ပြင် ဝါနပရಸ್ಥနှင့် ယတိများလည်း ရှိကြ၍ အာဟာရကို ထိန်းသိမ်းကာ စိတ်ကိုလည်း ထိန်းချုပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 7

तपस्विभिर्महाभागैः कामक्रोधविवर्जितैः । तत्राहं वर्षमयुतं तपः कृत्वा सुदारुणम्

ထိုနေရာ၌ ကာမနှင့် က్రોધ ကင်းစင်သော မဟာဘဂါ တပသ္ဝီများအကြား၊ ကျွန်ုပ်သည် တစ်သောင်းနှစ်တိုင်အောင် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပသ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 8

आराधयं वासुदेवं प्रभुं कर्तारमीश्वरम् । जपंस्तपोभिर्नियमैर्नर्मदाकूलमाश्रितः

နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားထားနေထိုင်လျက်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဝါစုဒေဝ—ပရဘု၊ ကర్తာ၊ အီශ්ဝရ—ကို အာရာဓနာပြုခဲ့ပြီး၊ ဇပ၊ တပသ်နှင့် နိယမတို့တွင် တည်ကြည်စွာ လိုက်နာခဲ့သည်။

Verse 9

ततस्तौ वरदौ देवौ समायातौ युधिष्ठिर । प्रत्यक्षौ भास्करौ राजन्नुमाश्रीभ्यां विभूषितौ

ထို့နောက် ကောင်းချီးပေးတတ်သော နတ်ဘုရားနှစ်ပါးသည် အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အုမာနှင့် သရီတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ မျက်မြင်ထင်ရှားပေါ်ထွန်းကြ၏၊ အို မင်းကြီး။

Verse 10

प्रणम्याहं ततो देवौ भक्तियुक्तो वचोऽब्रुवम् । भवन्तौ प्रार्थयामि स्म वरार्हौ वरदौ शिवौ

ထို့နောက် ငါသည် ဘက္တိဖြင့် နတ်ဘုရားနှစ်ပါးအား ဦးချကန်တော့၍ ပြောလေ၏— “ကောင်းချီးပေးရန် ထိုက်တန်သော၊ ကောင်းချီးပေးတတ်သော၊ မင်္ဂလာသဘောရှိသော ရှိဝတော်တို့၊ သင်တို့နှစ်ပါးကို ငါ ပန်ကြားအပ်ပါသည်။”

Verse 11

धर्मस्थितिं महाभागौ भक्तिं वानुत्तमां युवाम् । अजरो व्याधिरहितः पञ्चविंशतिवर्षवत् । अस्मिन्स्थाने सदा स्थेयं सह देवैरसंशयम्

“အို မဟာဘဂ္ဂတော်တို့၊ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်မှုနှင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိကို ပေးသနားပါ။ ငါကို အိုမင်းခြင်းမရှိ၊ ရောဂါကင်းစင်စေ၍ အမြဲတမ်း အသက် ၂၅ နှစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေပါ။ ထို့ပြင် သင်တို့နှစ်ပါးသည် နတ်တို့နှင့်အတူ မသံသယဘဲ ဤနေရာ၌ အစဉ်တည်နေပါစေ။”

Verse 12

एवमुक्तौ मया पार्थ तौ देवौ कृष्णशङ्करौ । मामूचतुः प्रहृष्टौ तौ निवासार्थं युधिष्ठिर

ဤသို့ ငါပြောပြီးနောက်၊ အို ပါရ္ထ၊ နတ်ဘုရားနှစ်ပါး—ကృష్ణနှင့် သင်္ကရ—တို့သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်ကာ၊ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ သူတို့၏ တည်နေရာအကြောင်း ငါ့အား ပြန်လည်မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 13

देवावूचतुः । अस्मिन्स्थाने स्थितौ विद्धि सह देवैः सवासवैः । एवमुक्त्वा ततो देवौ तत्रैवान्तरधीयताम्

နတ်ဘုရားနှစ်ပါးက မိန့်တော်မူသည်— “ဤနေရာ၌ ငါတို့သည် နတ်တို့နှင့်အတူ၊ အင်္ဒြာနှင့်တကွ တည်နေမည်ဟု သိမှတ်လော့။” ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားနှစ်ပါးသည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်ဝင်သွားကြ၏။

Verse 14

अहं च स्थापयित्वा तौ शङ्करं कृष्णमव्ययम् । कृतकृत्यस्ततो जातः सम्पूज्य सुसमाहितः

ကျွန်ုပ်သည် ထိုနှစ်ပါး—ရှင်ကရာ (Śaṅkara) နှင့် မပျက်မယွင်းသော ကృష్ణ (Kṛṣṇa)—ကို စတင်တည်ထောင်၍ တာဝန်ပြည့်စုံသွား၏။ ထို့နောက် စိတ်တည်ငြိမ်အာရုံတစ်စိုက်ဖြင့် အပြည့်အဝ ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 15

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । मार्कण्डेश्वरनाम्ना वै विष्णुं त्रिभुवनेश्वरम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် လူသည် ပရမေရှဝရကို ပူဇော်ရမည်—သုံးလောက၏ အရှင် ဗိဿဏု (Viṣṇu) ကို၊ ထိုနေရာတွင် ‘မာရကဏ္ဍေရှဝရ’ ဟူသော နာမဖြင့် ထင်ရှား၏။

Verse 16

स गच्छेत्परमं स्थानं वैष्णवं शैवमेव च । घृतेन पयसा वाथ दध्ना च मधुना तथा

ဤသို့ ပူဇော်ခြင်း၏ အကျိုးဖြင့် သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အဘောဒ်ကို ရောက်၏—ဝိုင်ရှ္ဏဝ (Vaiṣṇava) လောကနှင့် ရှိုင်ဝ (Śaiva) လောက နှစ်မျိုးလုံး။ (အခမ်းအနား) ဂီ (ghee)၊ နို့၊ ဒဓိ (curd) နှင့် ပျားရည်တို့ဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 17

नार्मदेनोदकेनाथ गन्धधूपैः सुशोभनैः । पुष्पोपहारैश्च तथा नैवेद्यैर्नियतात्मवान्

အရှင်ဘုရား၊ နရ္မဒါမြစ်ရေဖြင့်လည်းကောင်း၊ အနံ့သာနှင့် မီးခိုး (ဓూప) အလှပဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပန်းပူဇော်သက္ကာများနှင့်လည်းကောင်း၊ နైవေဒျ (အစာပူဇော်) ဖြင့်လည်းကောင်း—ကိုယ်စိတ်ထိန်းသိမ်းသော ဘက္တ (devotee) သည် ပူဇော်ပါစေ။

Verse 18

एवं विष्णोः प्रकुर्वीत जागरं भक्तितत्परः । स्नानादीनि तथा राजन्प्रयतः शुचिमानसः

ဤသို့ ဘက္တိ၌ တက်ကြွစွာ ဗိဿဏုအတွက် ဂျာဂရ (ညလုံးပတ် နိုးကြားပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ အို မင်းကြီး၊ ကြိုးစား၍ စိတ်သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးခြင်းနှင့် အခြားသော ဝတ္တရားများကိုလည်း တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 19

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे चतुर्दश्यामुपोषितः । द्वादश्यां कारयेद्देवपूजनं वैष्णवो नरः

ဇျေဋ္ဌ မာသ၏ အလင်းဖက်၌၊ စတုရဒသီ တိထီတွင် ဥပဝါသပြု၍၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘုရားကိုးကွယ်သူသည် ဒွာဒသီ တိထီတွင် သခင်ဘုရား (ဗိဿဏု) ပူဇော်ပွဲကို စီစဉ်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 20

एवं कृत्वा चतुर्दश्यामेकादश्यां नरोत्तम । वैष्णवं लोकमाप्नोति विष्णुतुल्यो भवेन्नरः

ဤသို့ စတုရဒသီနှင့် ဧကာဒသီ တိထီတို့တွင် ဝိဓိကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ အို လူမြတ်၊ သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ လောကသို့ ရောက်ကာ ထင်ရှားဂုဏ်တော်၌ ဗိဿဏုနှင့် တူညီလာသည်။

Verse 21

माहेश्वरे च राजेन्द्र गणवन्मोदते पुरे । श्राद्धं च कुरुते तत्र पितॄनुद्दिश्य सुस्थिरः

ထို့ပြင် မာဟေရှ္ဝရ၌၊ အို မင်းကြီး၊ သူသည် မြို့တော်တွင် ရှိဝ၏ ဂဏ (gaṇa) တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသည်။ ထိုနေရာ၌ စိတ်ဓာတ်တည်ကြည်စွာဖြင့် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ရည်ညွှန်း၍ ရှရာဒ္ဓ (śrāddha) ကိုလည်း ပြုလုပ်သည်။

Verse 22

तस्य ते ह्यक्षयां तृप्तिं प्राप्नुवन्ति न संशयः । नर्मदायां द्विजः स्नात्वा मौनी नियतमानसः

ထိုကြောင့် ပိတೃဘိုးဘွားတို့သည် အဆုံးမရှိသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို အမှန်တကယ် ရရှိကြသည်—သံသယမရှိ။ နရမဒါမြစ်၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ဒွိဇသည် မောန (mauna) ကို ထိန်းသိမ်းကာ စိတ်ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းချုပ်၍ (ကర్మကို ဆက်လက်ပြုသည်)။

Verse 23

उपास्य सन्ध्यां तत्रस्थो जपं कृत्वा सुशोभनम् । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाविधि

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကာ သန္ဓျာ (Sandhyā) ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ဥပာသနာပြု၍ လှပသော ဇပ (japa) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဝိဓိအတိုင်း ပိတೃများ၊ ဒေဝတားများနှင့် လူသားများထံသို့လည်း တර්ပဏ (tarpaṇa) ကို ဆက်ကပ်သည်။

Verse 24

कृष्णस्य पुरतः स्थित्वा मार्कण्डेशस्य वा पुनः । ऋग्यजुःसाममन्त्रांश्च जपेदत्र प्रयत्नतः

ကృష్ణ၏ရှေ့တွင် ရပ်၍—သို့မဟုတ် မာရကဏ္ဍေရှ၏ရှေ့တွင်လည်း—ဤနေရာ၌ ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ရိဂ်၊ ယဇုစ်၊ သာမ ဝေဒ မန္တရများကို ဇပသင့်သည်။

Verse 25

ऋचमेकां जपेद्यस्तु ऋग्वेदस्य फलं लभेत् । यजुर्वेदस्य यजुषा साम्ना सामफलं लभेत्

ရိဂ္ဝေဒ၏ ဣဋ္စတစ်ပုဒ်တည်းကိုပင် ဇပသူသည် ရိဂ္ဝေဒ၏ အကျိုးကို ရသည်။ ယဇုစ်ဖြင့် ယဇုရ္ဝေဒ၏ အကျိုးကို၊ သာမန်သီချင်းဖြင့် သာမဝေဒ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता । मृतप्रजा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा

ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကိုပင် နည်းလမ်းတကျ အာဟာရပူဇော်ကျွေးမွေးလျှင် ကုဋိတစ်ကုဋိကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကလေးများသေဆုံးခဲ့သော မိန်းမနှင့် မျိုးမပွားသော မိန်းမလည်း သားသမီးရရန် အရည်အချင်းရှိလာသည်။

Verse 27

रुद्रांस्तु विधिवज्जप्त्वा ब्राह्मणो वेदतत्त्ववित् । लिङ्गस्य दक्षिणे पार्श्वे स्थापयेत्कलशं शिवम्

ရုဒြ မန္တရများကို နည်းလမ်းတကျ ဇပပြီးနောက် ဝေဒ၏ အဓိပ္ပါယ်တရားကို သိမြင်သော ဗြာဟ္မဏသည် လိင်္ဂ၏ ညာဘက်၌ သီဝ ကလသ (အမြတ်တန်ခိုးရှိသော ရေခွက်) ကို တင်ထားသင့်သည်။

Verse 28

रुद्रैकादशभिर्मन्त्रैः स्नापयेत्कलशाम्भसा । पुत्रमाप्नोति राजेन्द्र दीर्घायुषमकल्मषम्

ရုဒြ မန္တရ တစ်ဆယ့်တစ်ပုဒ်ဖြင့် ကလသရေကို အသုံးပြုကာ (ဒေဝတားကို) အဘိသေက စနာန်ပြုစေသင့်သည်။ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုသူသည် အပြစ်ကင်း၍ အသက်ရှည်သော သားကို ရရှိသည်။

Verse 29

मार्कण्डेश्वरवृक्षान्यो दूरस्थानपि पश्यति । ब्रह्महत्यादिपापेभ्यो मुच्यते शङ्करोऽब्रवीत्

မာရကဏ္ဍေရှွရ သစ်ပင်၏ ကရုဏာကြောင့် လူသည် အဝေးရှိအရာများကိုပင် မြင်နိုင်ပြီး၊ ဗြဟ္မဟတ္တယာ စသော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်ဟု သင်္ကရာက ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 30

य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्वा नृपसत्तम । सर्वपापविशुद्धात्मा जायते नात्र संशयः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ဤအကြောင်းကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူ သို့မဟုတ် ရွတ်ဖတ်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ သန့်စင်သော စိတ်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာသည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။

Verse 31

इदं यशस्यमायुष्यं धन्यं दुःखप्रणाशनम् । पठतां शृण्वतां वापि सर्वपापप्रमोचनम्

ဤကထာသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၍ မင်္ဂလာဖြစ်ကာ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးသည်။ ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူပင်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 167

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အခန်း (အဓ္ဓာယ) ပြီးဆုံး၏။