Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

မာရကဏ္ဍေယက ဆို၏— ထို့နောက် ပာပနာရှင်နီ ဝိုင်ෂ္ဏဝီ ဖြစ်သော စိဒ္ဓေရှဝရီ ဒေဝီသည် အလွန်လှပသော သန့်ရှင်းရာဌာနကို မြင်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိ하였다။

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ထို တီရ္ထ၌ လူသည် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ပိတೃဒေဝတား (ဘိုးဘွားတော်) များကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝီကို ဘက္တိဖြင့် မြင်သူသည် အပြစ်အကုန်နှင့် ပျက်ကျမှုအကုန်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

ကလေးဆုံးရှုံးခဲ့သော မိန်းမ၊ မျိုးမပွားနိုင်သော မိန်းမ၊ ထို့အပြင် သမီးများသာ မွေးဖွားသော မိန်းမတို့သည်—သီလကောင်း၍ ဂုဏ်သတ္တိပြည့်စုံသော သားကို ရရှိကြသည်။

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ဒေဝီကို ဖူးမြင်သူသည်—အဋ္ဌမီနေ့ဖြစ်စေ၊ စတုရ္ဒသီနေ့ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မည်သည့်အချိန်မဆို—(ချီးမွမ်းခံရသော အကျိုးကို ရရှိသည်)။

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

ထိုသန့်ရှင်းသော ဆုံရာ၌ ရေချိုးပြီးနောက် မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ—ဒေဝီသည် စိတ်တော်ကျေနပ်လျှင် သားသမီးနှင့် ဥစ္စာကို ပေးသနားတော်မူသည်။

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

ဒေဝီကို ဖူးမြင်၍ ထုံးတမ်းအတိုင်း ကောင်းစွာ ပူဇော်လျှင် မျိုးရိုး(ဂိုတ်ရ)ကို ကာကွယ်ပေးတော်မူသည်။ ထို့ပြင် ပူဇော်ခံရသော် သားသမီးအဆက်အနွယ်ကို အမြဲစောင့်ရှောက်တော်မူသည်—သံသယမရှိ။

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

ထို့ပြင် မဟာမင်းကြီး၊ နဝမီနေ့၌ ရေချိုးသန့်စင်၍ ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြုကာ၊ သဒ္ဓါဖြင့် သန့်စင်သော စိတ်ဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ဒေဝီကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

ထိုသူသည် နတ်တို့အတွက်တောင် ရခဲသော အမြင့်မြတ်ဆုံး လောကကို ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Verse 166

। अध्याय

အခန်း (အခန်းခွဲခြားမှုကို ပြသော ကော်လိုဖွန်အမှတ်)။