Adhyaya 165

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले सिद्धेश्वरमिति श्रुतम् । तीर्थं परं महाराज सिद्धैः कृतमिति प्रभो

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– နရမဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် “သိဒ္ဓေရှွရ” ဟု ခေါ်သော အရပ်ကို ကြားသိရ၏။ အို မဟာရာဇာ၊ အို သခင်၊ ဤသည်မှာ သိဒ္ဓတို့က တည်ထောင်ထားသော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်၏။

Verse 2

तत्र तीर्थं महापुण्यं सर्वतीर्थेषु पावनम् । नर्मदाया महाराज दक्षिणं कूलमाश्रितम्

ထိုနေရာတွင် မဟာပုဏ္ဏိယ တီရ္ထတစ်ခုရှိ၍ တီရ္ထအားလုံးအနက် အလွန်သန့်စင်စေသော တီရ္ထဖြစ်သည်။ အို မဟာရာဇာ၊ ၎င်းသည် နရမဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် တည်ရှိသည်။

Verse 3

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । श्राद्धं तत्रैव यो दद्यात्पित्ःनुद्दिश्य भारत

အို ဘာရတ၊ ထိုတီရ္ထ၌ လူသည် ရေချိုးပြီးနောက် ပိတೃဒေဝတားတို့အား တർပဏ (tarpaṇa) ပူဇော်သင့်သည်။ ထိုနေရာတင်ပင် ဘိုးဘွားပိတೃတို့ကို ရည်ညွှန်း၍ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပြုသူသည် ထူးမြတ်သော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 4

तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्न संशयः । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा पूजयते शिवम्

သူ၏ ပိတೃတို့သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျေနပ်တော်မူကြသည်—သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် ထိုတီရ္ထ၌ ဘက္တိဖြင့် ရေချိုးကာ ရှိဝကို ပူဇော်သူသည် ထိုအကျိုးပုဏ္ဏိယကို မလွဲမသွေ ရရှိ၏။

Verse 5

रात्रौ जागरणं कृत्वा पठेत्पौराणिकीं कथाम् । ततः प्रभाते विमले स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ညတစ်ညလုံး ဂျာဂရဏ (jāgaraṇa) ပြုကာ ပုရာဏသဒ္ဓါကထာကို ရွတ်ဖတ်ရမည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော မိုးလင်းယံတွင် စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးရမည်။

Verse 6

वीक्षते गिरिजाकान्तं स गच्छेत्परमां गतिम् । पुरा सिद्धा महाभागाः कपिलाद्या महर्षयः

တောင်သမီး၏ချစ်သူ “ဂိရိဇာကာန္တ” သီဝကို မြင်တွေ့သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်၏။ ရှေးကာလ၌ ကပိလ စသည့် မဟာရိရှီများ၊ စိဒ္ဓဖြစ်၍ ကံကောင်းမြတ်သူတို့လည်း ဤသို့ပင် ထင်ရှားခဲ့ကြ၏။

Verse 7

जपन्तश्च परं ब्रह्म योगसिद्धा महाव्रताः । सिद्धिं ते परमां प्राप्ता नर्मदायाः प्रभावतः

ပရမဗြဟ္မကို ဇပပြု၍ ယောဂ၌ စိဒ္ဓဖြစ်ကာ မဟာဝရတ၌ တည်ကြည်သော ရိရှီတို့သည် နရမဒါမြစ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့ကြ၏။

Verse 165

। अध्याय

အဓ္ဓာယ — အခန်းအဆုံး အမှတ်အသား။