Adhyaya 164

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सांवौरं तीर्थमुत्तमम् । यत्र संनिहितो भानुः पूज्यमानः सुरासुरैः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ အထူးမြတ်သော စာံဝေါရ တီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ ဘာနု (နေဒေဝ) သက်သက်ထင်ရှားစွာ စံနေပြီး ဒေဝနှင့် အသူရတို့ကလည်း ပူဇော်ကြသည်။”

Verse 2

तत्र ये पङ्गुतां प्राप्ताः शीर्णघ्राणनखा नराः । दद्रुमण्डलभिन्नाङ्गा मक्षिकाकृमिसंकुलाः

ထိုနေရာ၌ လမ်းမလျှောက်နိုင်သည့်သူများ—နှာခေါင်းနှင့် လက်သည်းပျက်စီးယိုယွင်းပြီး၊ ဒဒ္ဒရုမဏ္ဍလကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံအဖုအနာကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများကွဲပြားကာ၊ ယင်နှင့် ပိုးကောင်အုပ်စုတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်သူများ—(သက်သာခြင်းကို ရှာဖွေ၍ လာကြသည်)။

Verse 3

मातापितृभ्यां रहिता भ्रातृभार्याविवर्जिताः । अनाथा विकला व्यङ्गा मग्ना ये दुःखसागरे

မိဘမဲ့၊ အစ်ကို/ညီကိုနှင့် ဇနီးမရှိ—အကူအညီမဲ့၊ အားနည်း၍ ကိုယ်အင်္ဂါချို့ယွင်း—ဒုက္ခပင်လယ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသူတို့လည်း (ထိုနေရာ၌ ခိုလှုံကြသည်)။

Verse 4

तेषां नाथो जगद्योनिर्नर्मदातटमाश्रितः । सांवौरनाथो लोकानामार्तिहा दुःखनाशनः

သူတို့၏ အားကိုးရာနာထာမှာ လောက၏ မူလရင်းမြစ်ဖြစ်၍ နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ စံနေသော စာံဝေါရနာထာ—လူအပေါင်းတို့၏ အပူအပင်ဖယ်ရှားသူ၊ ဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်သည်။

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा मासमेकं निरन्तरम् । पूजयेद्भास्करं देवं तस्य पुण्यफलं शृणु

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး တစ်လပြည့် မပြတ်မနား နေဒေဝတား ဘာස්ကရကို ပူဇော်သူ၏ ကုသိုလ်ဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 6

यत्फलं चोत्तरे पार्थ तथा वै पूर्वसागरे । दक्षिणे पश्चिमे स्नात्वा तत्र तीर्थे तु तत्फलम्

မြောက်ဘက် သန့်ရှင်းရေများနှင့် အရှေ့ပင်လယ်၌ ရေချိုးလျှင် ရသောဖလကဲ့သို့၊ တောင်နှင့် အနောက်ပင်လယ်၌ ရေချိုးလျှင်လည်း—ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းဖြင့် ထိုဖလတူညီစွာ ရရှိသည်။

Verse 7

कौमारे यौवने पापं वार्द्धके यच्च संचितम् । तत्प्रणश्यति सांवौरे स्नानमात्रान्न संशयः

ကလေးဘဝ၊ လူငယ်ဘဝ၊ အိုမင်းဘဝတို့တွင် စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်အားလုံးသည် စာံဝေါရ၌ ရေချိုးရုံသာဖြင့် ပျက်စီးသွားသည်—သံသယမရှိ။

Verse 8

न व्याधिर्नैव दारिद्र्यं न चैवेष्टवियोजनम् । सप्तजन्मानि राजेन्द्र सांवौरपरिसेवनात्

အို မင်းတို့၏မင်း၊ စာံဝေါရကို အားကိုး၍ ဆည်းကပ်ပြုစုခြင်းကြောင့် ခုနှစ်ဘဝတိုင် မနာမကျန်း၊ မဆင်းရဲ၊ ချစ်မြတ်နိုးရာမှ ခွဲခွာခြင်းမရှိ။

Verse 9

सप्तम्यामुपवासेन तद्दिने चाप्युपोषिते । स तत्फलमवाप्नोति तत्र स्नात्वा न संशयः

သတ္တမီနေ့တွင် ဥပဝါသပြု၍ ထိုနေ့၌ပင် အစာရှောင်ကာ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသူသည် ထိုဖလကို အမှန်တကယ် ရရှိသည်—သံသယမရှိ။

Verse 10

रक्तचन्दनमिश्रेण यदर्घ्येण फलं स्मृतम् । तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ स्नात्वा तत्फलमाप्नुयात्

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ နီရောင်စန္ဒကူးနှင့် ရောစပ်၍ အရ္ဃျ (arghya) ပူဇော်ရာမှ ရရှိသည်ဟု ကျမ်းများက ဆိုသော ကုသိုလ်ဖလကို၊ ထိုတီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် တူညီသော ဖလကို ရရှိနိုင်၏။

Verse 11

नर्मदासलिलं रम्यं सर्वपातकनाशनम् । निरीक्षितं विशेषेण सांवौरेण महात्मना

နရ္မဒါ၏ လှပသော ရေသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ မဟာတ္မာသည် စာံဝေါရ၌ ထူးခြားသော ရိုသေ श्रद्धာဖြင့် ထိုရေကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 12

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । स्नात्वा पश्यन्ति देवेशं सांवौरेश्वरमुत्तमम्

ထိုသူတို့သည် အလွန်ကံကောင်းသော မဟာတ္မာများဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အမှန်တကယ် အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အသက်တာဖြစ်၏။ သန့်စင်ရေချိုးပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဒေဝတို့၏ အရှင်—အမြင့်မြတ်သော စာံဝေါရေးရှွရကို ဖူးမြင်ကြ၏။

Verse 13

सूर्यलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

သူသည် သတ္တဝါလောက ပျက်ကွယ်သည့် မဟာပရလယ (အာဘူတ-သမ္ပလဝ) တိုင်အောင် စူရ္ယလောက၌ နေထိုင်၏။

Verse 164

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” (အခန်း/ခေါင်းစဉ် အမှတ်အသား)။