Adhyaya 162

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गोपेश्वरं ततो गच्छेत्सर्पक्षेत्रादनन्तरम् । यत्र स्नानेन चैकेन मुच्यन्ते पातकैर्नराः

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် စရ္ပက்னေတ္ရကို သွားပြီးချင်း ဂိုပေရှွရသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ တစ်ကြိမ်သာ သန့်စင်ရေချိုးလျှင် လူတို့သည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းကြသည်။

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कुरुते प्राणसंक्षयम् । स गच्छेद्यदि युक्तोऽपि पापेन शिवमन्दिरम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် အသက်ကို အဆုံးသတ်သူသည်၊ အပြစ်ကြီးမားစွာ ထမ်းပိုးထားသော်လည်း၊ သီဝ၏ ဓာမ၊ သီဝမন্দိရကဲ့သို့သော ဒိဗ္ဗလောကသို့ ရောက်သည်။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । मुच्यते सर्वपापैश्च रुद्रलोकं स गच्छति

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး အရှင်ဣဿဝရ ဒေဝကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ ရုဒ္ဒရလောကသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 4

क्रीडित्वा च यथाकामं रुद्रलोके महातपाः । इह मानुष्यतां प्राप्य राजा भवति धार्मिकः

ရုဒ္ဒရလောက၌ မိမိဆန္ဒအတိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ပြီးနောက်၊ မဟာတပသီသည် ဤလောက၌ လူ့ဘဝကို ပြန်လည်ရရှိကာ ဓမ္မတရားရှိသော မင်းဖြစ်လာသည်။

Verse 5

हस्त्यश्वरथसम्पन्नो दासीदाससमन्वितः । पूज्यमानो नरेन्द्रैश्च जीवेद्वर्षशतं सुखी

ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အမှုထမ်းမိန်းကလေးနှင့် အမှုထမ်းတို့ ဝန်းရံကာ မင်းများကပါ ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့် သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ နှစ်တစ်ရာ အသက်ရှင်နေထိုင်သည်။

Verse 162

। अध्याय

“အခန်း” (အခန်းအဆုံး အမှတ်အသား)