Adhyaya 161

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सर्पतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महासर्पास्तपस्तप्त्वा युधिष्ठिर

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ သင်သည် အထူးမြတ်သော စရ္ပတီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ မဟာနာဂတို့သည် တပဿာကျင့်ကာ စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့ကြသည်၊ ယုဓိဋ္ဌိရရေ။”

Verse 2

वासुकिस्तक्षको घोरः सार्प ऐरावतस्तथा । कालियश्च महाभागः कर्कोटकधनंजयौ

ဝါသုကိ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တက္ရှက၊ စာရ္ပ၊ ထို့အပြင် အဲရာဝတ; ထို့တင်မက မဟာဘဂ ကာလိယ၊ ကရ္ကောဋကနှင့် ဓနဉ္ဇယတို့—

Verse 3

शङ्खचूडो महातेजा धृतराष्ट्रो वृकोदरः । कुलिको वामनश्चैव तेषां ये पुत्रपौत्रिणः

တေဇာကြီးသော သင်္ခချူဍ၊ ဓြိတရာෂ္ဋရ၊ ဝೃကိုဒရ၊ ကုလိက နှင့် ဝာမန တို့လည်းကောင်း—ထိုသူတို့၏ သားများ၊ မြေးများလည်းကောင်း။

Verse 4

तत्र तीर्थे महापुण्ये तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् । भुञ्जन्ति विविधान्भोगान्क्रीडन्ति च यथासुखम्

အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်သော ထိုတီရ္ထ၌ အလွန်ခက်ခဲသော တပသကို ကျင့်ပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော ဘောဂများကို ခံစားကာ စိတ်ကြိုက် ပျော်ရွှင်ကစားကြသည်။

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । वाजपेयफलं तस्य पुरा प्रोवाच शङ्करः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအား တർပဏ ပြုသူ၏ အကျိုးဖလသည် ဝာဇပေယ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလနှင့် တူကြောင်းကို ရှင်ကရက ပုရောကာလက ကြေညာခဲ့သည်။

Verse 6

स्नातानां सर्पतीर्थे तु नराणां भुवि भारत । सर्पवृश्चिकजातिभ्यो न भयं विद्यते क्वचित्

အို ဘာရတ! စර්ပ-တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးသော လူတို့အတွက် မြေပြင်ပေါ် မည်သည့်နေရာ၌မဆို မြွေမျိုးနှင့် ကင်းမြီးကောက်မျိုးတို့မှ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့။

Verse 7

मृतो भोगवतीं गत्वा पूज्यमानो महोरगैः । नागकन्यापरिवृतो महाभोगपतिर्भवेत्

သေဆုံးပြီးနောက် သူသည် ဘောဂဝတီသို့ ရောက်ကာ မဟာနာဂများ၏ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရသည်။ နာဂကန్యာများ ဝန်းရံလျက် မဟာဘောဂ၏ အရှင်ဖြစ်လာသည်။

Verse 8

मार्गशीर्षस्य मासस्य कृष्णपक्षे च याष्टमी । सोपवासः शुचिर्भूत्वा लिङ्गं सम्पूरयेत्तिलैः । यथाविभवसारेण गन्धपुष्पैः समर्चयेत्

မာဂရှီရ္ရှ လ၏ ကృష్ణပက္ခ အဋ္ဌမတိထီနေ့တွင် အစာရှောင်၍ ကိုယ်စိတ်သန့်စင်ကာ ရှိဝလင်္ဂပေါ်သို့ နှမ်းကို ပူဇော်ဖြည့်ဆည်းရမည်။ ထို့နောက် မိမိတတ်နိုင်သမျှ အနံ့သာနှင့် ပန်းများဖြင့် ကောင်းစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 9

एवं विधाय विधिवत्प्रणिपत्य क्षमापयेत् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरेश्वर

ဤသို့ နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံရမည်။ အို လူတို့၏အရှင်၊ ထိုဝတ်၏ အကျိုးဖလကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 10

तिलास्तत्र च यत्संख्याः पत्रपुष्पफलानि च । तावत्स्वर्गपुरे राजन्मोदते कालमीप्सितम्

အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရှိသော နှမ်းစေ့အရေအတွက်နှင့် ပူဇော်သော ရွက်၊ ပန်း၊ သီးတို့၏ အရေအတွက်အတိုင်းပင် သူသည် ကောင်းကင်မြို့တော်၌ လိုလားသည့်ကာလတိုင်အောင် ပျော်ရွှင်စွာ စံစားနေထိုင်၏။

Verse 11

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जायते विमले कुले । सुरूपः सुभगश्चैव धनकोटिपतिर्भवेत्

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ပုဏ္ဏကျဆင်း၍ ပြန်လည်ကျရောက်သော် သန့်ရှင်းပြောင်မြောက်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွား၏။ ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသူဖြစ်ကာ ငွေကြေးကုဋိများ၏ အရှင်ဖြစ်လာ၏။

Verse 161

। अध्याय

အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံး။