Adhyaya 16

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । समातृभिर्भूतगणश्च घोरैर्वृतः समन्तात्स ननर्त शूली । गजेन्द्रचर्मावरणे वसानः संहर्तुकामश्च जगत्समस्तम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– မာတೃများနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းသော ဘူတဂဏာတို့က အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံထားစဉ်၊ သုံးချွန်လက်နက်ကိုင် အရှင်သည် ကပြနေလေ၏။ ဆင်မင်း၏ အရေပြားကို ဝတ်ဆင်၍၊ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပရလယသို့ ဆုတ်ယူဖျက်သိမ်းလိုသကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 2

महेश्वरः सर्वसुरेश्वराणां मन्त्रैरनेकेखबद्धमाली । मेदोवसारक्तविचर्चिताङ्गस्त्रैलोक्यदाहे प्रणनर्त शम्भुः

မဟေရှဝရ—ရှမ္ဘူ—သုံးလောကကို လောင်ကျွမ်းစေရန် ကပြတော်မူ၏။ နတ်အရှင်တို့၏ မန္တရများမှ လျှို့ဝှက်အက္ခရာများစွာဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော မာလာများကို ဆင်မြန်းပြီး၊ အင်္ဂါတော်များသည် အဆီ၊ မဇ္ဇာနှင့် သွေးဖြင့် လိမ်းကျံထားလေ၏။

Verse 3

स कालरात्र्या सहितो महात्मा काले त्रिलोकीं सकलां जहार । संवर्तकाख्यः सहभानुभावः शम्भुर्महात्मा जगतो वरिष्ठः

ထိုမဟာအတ္တမန်သည် ကာလာရాత్రီနှင့်အတူ အချိန်တန်သော် တြိလောကီအားလုံးကို သိမ်းယူလေ၏။ “သံဝရတက” ဟု ခေါ်ကြပြီး နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မဟာအတ္တမန် ရှမ္ဘူ—လောက၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး—ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 4

स विस्फुलिङ्गोत्करधूममिश्रं महोल्कवज्राशनिवाततुल्यम् । ततोऽट्टहासं प्रमुमोच घोरं विवृत्य वक्त्रं वडवामुखाभम्

ထို့နောက် ဝဋဝာမုခ မီးတောက်ကဲ့သို့ ပါးစပ်ကိုကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အဋ္ဌဟာသကို လွှတ်တော်မူ၏—မီးစက်ပွားများနှင့် မီးခိုးရောနှောကာ မဟာဥလ္ကာနှင့် ဝဇ္ရမိုးကြိုးမုန်တိုင်းတူ။

Verse 5

सहस्रवज्राशनिसंनिभेन तेनाट्टहासेन हरोद्गतेन । आपूरितास्तत्र दिशो दशैव संक्षोभिताः सर्वमहार्णवाश्च

ဟရ (ရှီဝ) ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဋ္ဌဟာသသံသည် ဝဇ္ရမိုးကြိုး တစ်ထောင်တူ၍ ဒిశတစ်ဆယ်လုံးကို ပြည့်နှက်စေကာ မဟာသမုဒ္ဒရာများအားလုံးကိုလည်း လှုပ်ရှားပူပန်စေ하였다။

Verse 6

स ब्रह्मलोकं प्रजगाम शब्दो ब्रह्माण्डभाण्डं प्रचचाल सर्वम् । किमेतदित्याकुलचेतनास्ते वित्रस्तरूपा ऋषयो बभूवुः

ထိုအသံသည် ဘြဟ္မလောကသို့ ရောက်သွားပြီး ဘြဟ္မာဏ္ဍအဏ္ဍ၏ အိုးအုံတစ်ခုလုံး လှုပ်ခတ်တုန်ယင်하였다။ “ဒါဘာလဲ” ဟု တွေးကာ ရှိများ၏ စိတ်သည် ရောထွေးကာ ကြောက်ရွံ့သည့် မျက်နှာရုပ်ပေါ်လာ하였다။

Verse 7

प्रणम्य सर्वे सहसैव भीता ब्रह्माणमूचुः परमेश्वरेशम् । भीताश्च सर्वे ऋषयस्ततस्ते सुरासुरैश्चैव महोरगैश्च

ကြောက်ရွံ့၍ သူတို့အားလုံး တပြိုင်နက် ဦးချကန်တော့ပြီး ဒေဝတို့၏ အရှင်တော် ဘြဟ္မာအား လျှောက်တင်ကြသည်။ ထို့နောက် ရှိများအားလုံးလည်း ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး ဒေဝ၊ အသူရ နှင့် မဟာနာဂတို့ပါ အတူတကွ ဖြစ်하였다။

Verse 8

विद्युत्प्रभाभासुरभीषणाङ्गः क एष चिक्रीडति भूतलस्थः । कालानलं गात्रमिदं दधानो यस्याट्टहासेन जगद्विमूढम्

“ဤသူကား မည်သူနည်း—မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်တည်ကာ ကစားမြူးတမ်း၍ လျှပ်စစ်အလင်းကဲ့သို့ တောက်ပကြောက်မက်ဖွယ် ကိုယ်အင်္ဂါရှိသူ; ကာလအဂ္နိကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်ထားပြီး၊ သူ၏ အဋ္ဌဟာသကြောင့် လောကတစ်ခုလုံး မောဟမိ၍ မူးဝေသွားရသည်?”

Verse 9

वित्रस्तरूपं प्रबभौ क्षणेन संहर्तुमिच्छेत्किमयं त्रिलोकीम् । सार्धं त्वया सप्तभिरर्णकैश्च जनस्तपः सत्यमभिप्रयाति

ခဏအတွင်း သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏—တကယ်ပဲ တြိလောကကို ဖျက်သိမ်းလိုသလော? သင်နှင့် သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်စင်းနှင့်အတူ သတ္တဝါအားလုံးသည် တပဿာနှင့် သစ္စာကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်ကြ၏။

Verse 10

संहर्तुकामो हि क एष देव एतत्समस्तं कथयाप्रमेय । न दृष्टमेतद्विषमं कदापि जानासि तत्त्वं परमो मतो नः

အို ဒေဝါ၊ ဖျက်သိမ်းလိုသော ဆန္ဒရှိသူ ဤသူသည် မည်သူနည်း? အို တိုင်းတာမရသူ၊ ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို ရှင်းပြပါ။ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ဖူးပါ; သင်သည် တတ္တဝါကို သိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်ပါသည်။

Verse 11

निशम्य तद्वाक्यमथाबभाषे ब्रह्मा समाश्वास्य सुरादिसङ्घान्

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် ပြောဆိုလေ၏၊ အရင်ဆုံး စုဝေးနေသော ဒေဝတားများနှင့် အခြား ကောင်းကင်သတ္တဝါအဖွဲ့များကို စိတ်ချမ်းသာစေ၍ အားပေးလေ၏။

Verse 12

श्रीब्रह्मोवाच । स एष कालस्त्रिदिवं त्वशेषं संहर्तुकामो जगदक्षयात्मा । पूर्णे च शेते परिवत्सराणां भविष्यतीशानविभुर्न चित्रम्

သီရိ ဘြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– “ဤသူသည် ကာလ (အချိန်) ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ လောက၏ မပျက်မယွင်းသော အတ္တဖြစ်၏။ ယခု ဒေဝလောကတစ်ခုလုံးကိုပင် ပြန်လည်သိမ်းယူဖျက်သိမ်းလိုသည်။ ‘ပရိဝတ္ဆရ’ နှစ်စက်ဝိုင်း ပြည့်စုံသည့်အခါ သူသည် အီရှာန အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်ဖြစ်လာမည်; အံ့ဩစရာမဟုတ်”။

Verse 13

संवत्सरोऽयं परिवत्सरश्च उद्वत्सरो वत्सर एष देवः । दृष्टोऽप्यदृष्टः प्रहुतः प्रकाशी स्थूलश्च सूक्ष्मः परमाणुरेषः

သူသည် နှစ်ဖြစ်၏—သံဝတ္ဆရ၊ ပရိဝတ္ဆရ၊ ဥဒ္ဝတ္ဆရ နှင့် ဝတ္ဆရ—ဤဒေဝတားတော်တည်း။ မြင်ရသော်လည်း မမြင်ရ; အာဟုတိဖြင့် ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်တောက်ပ၏။ ကြီးမားသကဲ့သို့ သေးငယ်လည်းဖြစ်—အမှန်တကယ် သူသည် ပရမာဏု (အဏု) တည်း။

Verse 14

नातः परं किंचिदिहास्ति लोके परापरोऽयं प्रभुरात्मवादी । तुष्येत मे कालसमानरूप इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुरेशः

ဤလောက၌ သူ့ထက် မြင့်မြတ်သောအရာ မရှိ။ ဤအရှင်သည် လွန်ကဲမြင့်မြတ်လည်း ဖြစ်၍ အတွင်း၌လည်း တည်ရှိကာ အာတ္မန်ကို ဖော်ထုတ်ပေးသူ ဖြစ်သည်။ “ကာလ(အချိန်)ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာပြုပါစေ” ဟုဆိုပြီးနောက် ဒေဝတို့၏အရှင် အိန္ဒြာသည်…

Verse 15

सनत्कुमारप्रमुखैः समेतः संतोषयामास ततो यतात्मा

ထို့နောက် စနတ်ကူမာရနှင့် အခြား ရှိများကို ရှေ့တန်းတွင်ပါဝင်စေကာ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူသည် သူတို့အား စိတ်အေးချမ်းမှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 16

। अध्याय

အခန်း (အပိုင်းခွဲ အမှတ်အသား)

Verse 17

ओङ्कार हुङ्कारपरिष्कृताय स्वधावषट्कार नमोनमस्ते । गुणत्रयेशाय महेश्वराय ते त्रयीमयाय त्रिगुणात्मने नमः

“အုံ” နှင့် “ဟုမ်” ဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်ထား၍ “စွဓာ” နှင့် “ဝရှတ်” ဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသော အရှင်တော်အား နမော နမဿ။ သုံးဂုဏ်၏ အရှင် မဟေရှဝရအား ပဏာမ; ဝేదသုံးပါး၏ အနှစ်သာရဖြစ်၍ တြိဂုဏ်သဘောရှိသော အရှင်တော်အား နမဿ။

Verse 18

त्वं शङ्करत्वं हि महेश्वरोऽसि प्रधानमग्र्यं त्वमसि प्रविष्टः । त्वं विष्णुरीशः प्रपितामहश्च त्वं सप्तजिह्वस्त्वमनन्तजिह्वः

အရှင်တော်သည် အမှန်တကယ် ရှင်ကရ ဖြစ်ပြီး မဟေရှဝရလည်း ဖြစ်သည်။ အရှင်တော်သည် အဓိက အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ပရဓာန အာဒိတတ္တဝါ၌ ဝင်ရောက်စိမ့်ဝင်နေသည်။ အရှင်တော်သည် ဗိဿနု၊ အီရှ၊ ထို့ပြင် ပရပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) လည်း ဖြစ်သည်။ အရှင်တော်သည် ခုနစ်လျှာရှိသော မီးဖြစ်ပြီး အနန္တလျှာရှိသူလည်း ဖြစ်သည်။

Verse 19

स्रष्टासि सृष्टिश्च विभो त्वमेव विश्वस्य वेद्यं च परं निधानम् । आहुर्द्विजा वेदविदो वरेण्यं परात्परस्त्वं परतः परोऽसि

အို အလုံးစုံကိုလွှမ်းမိုးသော သခင်၊ ဖန်ဆင်းရှင်လည်း သင်တစ်ပါးတည်း၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ လုပ်ငန်းစဉ်လည်း သင်တစ်ပါးတည်း။ သင်သည် ကမ္ဘာလောက၏ အမြင့်ဆုံး သိုက်တန်ဖိုးနှင့် သိမြင်ရမည့် အဆုံးစွန်သော တတ္တဝါဖြစ်သည်။ ဝေဒကိုသိသော ဒွိဇာတို့က သင့်ကို အမြတ်ဆုံး ဘုရားအဖြစ် ချီးမွမ်းကြသည်—အမြင့်ထက်အမြင့်၊ အလွန်အလွန်ကိုလည်း ကျော်လွန်သူ။

Verse 20

सूक्ष्मातिसूक्ष्मं प्रवदन्ति यच्च वाचो निवर्तन्ति मनो यतश्च

သူတို့က ထိုတတ္တဝါကို အလွန်သိမ်မွေ့သည့်အရာထက်ပင် ပိုသိမ်မွေ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအရာအရှေ့တွင် စကားလုံးတို့ ပြန်လှည့်သွားပြီး စိတ်ပင်လည်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

Verse 21

श्रीमहादेव उवाच । त्वया स्तुतोऽहं विविधैश्च मन्त्रैः पुष्णामि शान्तिं तव पद्मयोने । ईक्षस्व मां लोकमिमं ज्वलन्तं वक्त्रैरनेकैः प्रसभं हरन्तम्

သီရိ မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “ပဒ္မယောနိ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ သင်သည် မန္တရမျိုးစုံဖြင့် ငါ့ကို စတုတိပြုခဲ့သဖြင့် ငါသည် သင့်အား ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးအပ်မည်။ ယခု ငါ့ကို ကြည့်လော့—ဤလောက၌ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ ငါ၏ မျက်နှာများစွာဖြင့် အားကောင်းကောင်း စုပ်ယူစားသောက်နေသည်”။

Verse 22

एवमुक्त्वा स देवेशो देव्या सह जगत्पतिः । पितामहं समाश्वास्य तत्रैवान्तरधीयत

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ လောက၏ အရှင်သည် ဒေဝီနှင့်အတူ ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ကာ ထိုနေရာမှပင် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။

Verse 23

इदं महत्पुण्यतमं वरिष्ठं स्तोत्रं निशम्येह गतिं लभन्ते । पापैरनेकैः परिवेष्टिता ये प्रयान्ति रुद्रं विमलैर्विमानैः

ဤအလွန်မဟာ၊ အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်၍ အထူးကောင်းမြတ်သော စတုတိကို နားထောင်လျှင် လူတို့သည် ဤနေရာ၌ပင် ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်းကို ရရှိကြသည်။ အပြစ်များစွာဖြင့် ဝိုင်းရံနေသူတို့တောင် မလွဲမသွေ သန့်ရှင်းသော ဝိမာနများပေါ် စီးနင်းကာ ရုဒ္ဒရထံသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 24

भयं च तेषां न भवेत्कदाचित्पठन्ति ये तात इदं द्विजाग्र्याः । सङ्ग्रामचौराग्निवने तथाब्धौ तेषां शिवस्त्राति न संशयोऽत्र

ချစ်သားရေ၊ ဒွိဇအထက်မြတ်တို့ ဤပုဒ်ကို ရွတ်ဖတ်သူများ၌ မည်သည့်အခါမျှ ကြောက်ရွံ့မှု မပေါ်ပေါက်။ စစ်မြေပြင်၊ သူခိုးတို့အကြား၊ မီးအတွင်း၊ တောအတွင်း၊ သမုဒ္ဒရာအတွင်းတိုင်—သီဝက ကာကွယ်တော်မူသည်၊ သံသယမရှိ။