Adhyaya 159

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थं परमपावनम् । नर्मदायां सुदुष्प्रापं सिद्धं ह्यनरकेश्वरम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက်၊ မဟာရာဇာ၊ နာမဒာမြစ်၌ရှိသော အလွန်သန့်စင်စေသော တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာသည် ရောက်ရှိရန်ခက်ခဲပြီး အနရကေရှွရ၏ စိဒ္ဓဓာမဟု ကျော်ကြားသည်။

Verse 2

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पापकर्मापि भारत । न पश्यति महाघोरं नरकद्वारसंज्ञिकम्

ဟေ ဘာရတ၊ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ပാപကံများဖြင့် လေးလံနေသူတောင် “နရကတံခါး” ဟုခေါ်သော အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နေရာကို မမြင်ရတော့။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । शुभाशुभफलैस्तात भुक्तभोगा नरास्त्विह । जायन्ते लक्षणैर्यैस्तु तानि मे वद सत्तम

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်တော်မူသည်– ချစ်ခင်ရသူရေ၊ ဤလောက၌ လူတို့သည် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှု၏ အကျိုးကို ခံစားပြီးနောက် သတ်မှတ်လက္ခဏာအချို့နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်။ သုတမ၊ သီလဝါတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုလက္ခဏာများကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။

Verse 4

यथा निर्गच्छते जीवस्त्यक्त्वा देहं न पश्यति । तथा गच्छन्पुनर्देहं पञ्चभूतसमन्वितः

အသက်ဝိညာဉ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုကိုယ်ကို မမြင်တော့သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် ပဉ္စမဟာဘူတတို့နှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းကာ အခြားကိုယ်ခန္ဓာသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 5

त्वगस्थिमांसमेदोऽसृक्केशस्नायुशतैः सह । विण्मूत्ररेतःसङ्घाते का संज्ञा जायते नृणाम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အရေပြား၊ အရိုး၊ အသား၊ အဆီ၊ သွေး၊ ဆံပင်နှင့် ကြောများရာချီတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ မစင်၊ ဆီးနှင့် သုတ်ရည်တို့၏ အစုအဝေးဖြင့်လည်းကောင်း ဖွဲ့စည်းထားသည်—ဤသို့သော ပေါင်းစည်းမှုမှ လူတို့၏ ‘အတ္တ’ သို့မဟုတ် ‘အမှတ်အသား’ အဘယ်အရာက တကယ်ပေါ်ထွန်းနိုင်သနည်း?

Verse 6

एवमुक्तः स मार्कण्डः कथयामास योगवित् । ध्यात्वा सनातनं सर्वं देवदेवं महेश्वरम्

ထိုသို့ မေးမြန်းခံရသော် ယောဂပညာသိ မာရ္ကဏ္ဍသည် မဟေရှဝရ—ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အနန္တသခင်၊ အရာအားလုံးဖြစ်တော်မူသော ဘုရားကို သမาธိပြု၍ စကားကို စတင်ပြောကြား하였다။

Verse 7

मार्कण्डेय उवाच । शृणु पार्थ महाप्रश्नं कथयामि यथाश्रुतम् । सकाशाद्ब्रह्मणः पूर्वमृषिदेवसमागमे

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်—“နားထောင်ပါ၊ ဟေ ပါရ္ထ၊ ဤမဟာမေးခွန်းကို။ ငါကြားသိခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှင်းပြမည်—ရှေးကာလ၌ ဗြဟ္မာတော်ထံမှ တိုက်ရိုက်၊ ရှိသီများနှင့် ဒေဝများ စုဝေးရာတွင်။”

Verse 8

गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् । इह प्रच्छन्नपापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သူတို့အတွက် ဆရာ (ဂုရု) သည် စည်းကမ်းတင်သူဖြစ်၏; မကောင်းသူတို့အတွက် မင်းသည် စည်းကမ်းတင်သူဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဤလောက၌ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ထားသူတို့အတွက် ဗိဝသ္ဝာန်၏ သား ယမမင်းသည် အမှန်တကယ် ဒဏ်ခတ်သူဖြစ်၏။

Verse 9

अचीर्णप्रायश्चित्तानां यमलोके ह्यनेकधा । यातनाभिर्वियुक्तानामनेकां जीवसन्ततिम्

ယမလောက၌ ပရాయရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဆပ်ခြင်း) မပြုသူတို့သည် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ယာတနာများကို ခံစားရ၏။ ထိုဒုက္ခဒဏ်များမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဇီဝသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော မွေးဖွားမှုများ၏ ဆက်တိုက်စီးဆင်းမှုများစွာကို ဆက်လက်ဖြတ်သန်းသွား၏။

Verse 10

गत्वा मनुष्यभावे तु पापचिह्ना भवन्ति ते । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

သူတို့သည် လူ့ဘဝသို့ ပြန်လာသောအခါ အပြစ်၏အမှတ်အသားများကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားကြသည်။ အို မင်းကြီး၊ ထိုအမှတ်အသားတို့ကို ယခု ငါရှင်းပြမည်—စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 11

सहित्वा यातनां सर्वां गत्वा वैवस्वतक्षयम् । विस्तीर्णयातना ये तु लोकमायान्ति चिह्निताः

ဒုက္ခယာတနာ အားလုံးကို ခံစားပြီး ဝိုင်ဝသွဝတ (ယမ) ၏ နေရာသို့ ရောက်သွားကာ ရှည်လျားသော ဒဏ်ခတ်မှုများကို ခံခဲ့သူတို့သည် အမှတ်အသားထင်ရှားစွာဖြင့် လောကသို့ ပြန်လာကြသည်။

Verse 12

गद्गदोऽनृतवादी स्यान्मूकश्चैव गवानृते । ब्रह्महा जायते कुष्ठी श्यावदन्तस्तु मद्यपः

မုသာစကားပြောသူသည် စကားတုန်တုန်ယိယိ ဖြစ်လာသည်။ နွားနှင့်ပတ်သက်၍ မုသာပြောသူသည် မူက ဖြစ်လာသည်။ ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူသည် ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် မွေးဖွားလာပြီး၊ မူးယစ်သောက်သူ၏ သွားများသည် မဲညိုလာသည်။

Verse 13

कुनखी स्वर्णहरणाद्दुःश्चर्मा गुरुतल्पगः । संयोगी हीनयोनिः स्याद्दरिद्रोऽदत्तदानतः

ရွှေခိုးသူသည် လက်သည်းပုံပျက်ရောဂါဖြင့် မွေးဖွားလာသည်။ ဂုရု၏ အိပ်ရာကို လွန်ကျူးသူသည် ပြင်းထန်သော အရေပြားရောဂါ ခံရသည်။ တားမြစ်သော ဆက်ဆံမှု ပြုသူသည် နိမ့်ကျသော ယောနိ၌ မွေးဖွားလာပြီး၊ ပေးသင့်သော ဒါနကို မပေးသူသည် ဆင်းရဲသွားသည်။

Verse 14

ग्रामशूकरतां याति ह्ययाज्ययाजको नृप । खरो वै बहुयाजी स्याच्छ्वानिमन्त्रितभोजनात्

အို မင်းကြီး၊ မယဇ္ဉပြုသင့်သူအတွက် ယဇ္ဉပြုသူသည် ရွာဝက် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့ပြင် ယဇ္ဉများစွာ ပြုသူပင်ဖြစ်စေ၊ ခွေးဖိတ်ကြားသည့် မသန့်ရှင်းသော ပွဲအစာကို စားလျှင် မြည်းအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။

Verse 15

अपरीक्षितभोजी स्याद्वानरो विजने वने । वितर्जकोऽथ मार्जारः खद्योतः कक्षदाहतः

မစိစစ်မဆင်ခြင်ဘဲ အစာကိုစားသောက်သူသည် တောအလွန်တိတ်ဆိတ်ရာ၌ မျောက်အဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သူသည် ကြောင်အဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ တောပင်ပန်းပင်ခြုံကို မီးရှို့သူသည် မီးပိုးအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။

Verse 16

अविद्यां यः प्रयच्छेत बलीवर्दो भवेद्धि सः । अन्नं पर्युषितं विप्रे ददानः क्लीबतां व्रजेत्

အဝိဒ္ဓာ (မသိမှု) ကို ပေးကမ်းသူသည် အမှန်တကယ် နွားထီးအဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ အို ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ—ဗြာဟ္မဏအား အဟောင်းအစာ (ညအိပ်ကျန်) ကို လှူဒါန်းသူသည် လိင်အားနည်းခြင်း (အင်ပေါတန့်) အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 17

मात्सर्यादथ जात्यन्धो जन्मान्धः पुस्तकं हरन् । फलान्याहरतोऽपत्यं म्रियते नात्र संशयः

မနာလိုမှုကြောင့် လူသည် မွေးကတည်းက မျက်ကန်းဖြစ်လာ၏။ စာအုပ်/ကျမ်းကို ခိုးယူသူသည် မျက်ကန်းအဖြစ် မွေးဖွား၏။ ထို့ပြင် သစ်သီးကို လုယူသယ်ဆောင်သူ၏ သားသမီးသည် သေဆုံးမည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။

Verse 18

मृतो वानरतां याति तन्मुक्तोऽथ गलाडवान् । अदत्त्वा भक्षयंस्तानि ह्यनपत्यो भवेन्नरः

သေပြီးနောက် သူသည် မျောက်ဘဝသို့ ရောက်၏။ ထိုဘဝမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် လည်ချောင်းရောဂါဖြင့် ပင်ပန်းရ၏။ ထို့ပြင် မပေးမလှူဘဲ (အပိုင်း/ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ) ထိုသစ်သီးများကို စားသူသည် သားသမီးမရှိသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 19

हरन्वस्त्रं भवेद्गोधा गरदः पवनाशनः । प्रव्राजी गमनाद्राजन् भवेन्मरुपिशाचकः

အဝတ်အစားကို ခိုးယူသူသည် ဂိုဓာ (အီဂွာနာ) အဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ အဆိပ်သွင်းသူသည် ပဝနာသန—လေကိုပင် အစာကဲ့သို့ စားသောက်ရသူ—ဖြစ်လာ၏။ အို မင်းကြီး၊ ပရဝ္ရဇ္ယာ (သံဃာထွက်ခြင်း/သံန്യാസ) ကို စွန့်ပစ်ကာ မမှန်ကန်စွာ လှည့်လည်သူသည် သဲကန္တာရ ပိသာချ ဖြစ်လာ၏။

Verse 20

वातको जलहर्ता च धान्यहर्ता च मूषकः । अप्राप्तयौवनां गच्छन् भवेत्सर्प इति श्रुतिः

သုတိအရ၊ အပြောအဆိုကောက်ကွယ်၍ အတင်းအဖျင်းပြောသူသည် လေဓာတ်ရောဂါတို့ဖြင့် ပင်ပန်းရ၏။ ရေခိုးသူလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။ စပါးသီးနှံခိုးသူသည် ကြွက်ဖြစ်၍ မွေးဖွား၏။ မရောက်သေးသော ယောဝနကလေးမကို ချဉ်းကပ်သူသည် မြွေဖြစ်၏—ဟူ၍ အစဉ်အလာက ဆို၏။

Verse 21

गुरुदाराभिलाषी च कृकलासो भवेच्चिरम् । जलप्रस्रवणं यस्तु भिन्द्यान्मत्स्यो भवेन्नरः

ဂုရု၏ ဇနီးကို လိုလားတပ်မက်သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လိပ်ပြာမဟုတ်၊ လိပ်ပြာမဟုတ်—ကိရကလာသ် (လိပ်ကောင်/လိပ်ပြာမဟုတ်) မဟုတ်ဘဲ လိပ်ကောင်မဟုတ်—လိပ်ပြာမဟုတ်—အိမ်မြှောင် (lizard) ဖြစ်ရ၏။ ထို့ပြင် ရေထွက်ပေါက်ကို ချိုးဖောက်သူ လူသည် ငါးဖြစ်၍ မွေးဖွား၏။

Verse 22

अविक्रेयान् विक्रयन् वै विकटाक्षो भवेन्नरः । अयोनिगो वृको हि स्यादुलूकः क्रयवञ्चनात्

မရောင်းသင့်သော အရာကို ရောင်းသူသည် မျက်စိပုံပျက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာရှိသော လူဖြစ်ရ၏။ မသင့်လျော်သော လိင်ဆက်ဆံမှု (အယောနိဂမန) ပြုသူသည် ဝံပုလွေဖြစ်၏။ အရောင်းအဝယ်တွင် လှည့်ဖြားသူသည် ငှက်ည (owl) ဖြစ်ရ၏။

Verse 23

मृतस्यैकादशाहे तु भुञ्जानः श्वोपजायते । प्रतिश्रुत्य द्विजायार्थमददन्मधुको भवेत्

သေဆုံးမှုနောက် တစ်ဆယ့်တစ်ရက် (ဧကာဒశာဟ) အတွင်း အစာစားသူသည် ခွေးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွား၏။ ထို့ပြင် ဓမ္မကိစ္စအတွက် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ထံ သဒ္ဒါန ပေးမည်ဟု ကတိပြုပြီး မပေးသူသည် ပျားဖြစ်ရ၏။

Verse 24

राज्ञीगमाद्भवेद्दुष्टतस्करो विड्वराहकः । परिवादी द्विजातीनां लभते काच्छपीं तनुम्

မင်း၏ မဟေသီထံ မသင့်လျော်စွာ ချဉ်းကပ်သူသည် ဆိုးယုတ်သော သူခိုးဖြစ်၍ အညစ်အကြေးစား ဝက်အဖြစ် မွေးဖွား၏။ ဒွိဇတို့ကို အပြစ်တင်ကာ အမုန်းစကားပြောသောသူသည် လိပ် (tortoise) ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိ၏။

Verse 25

व्रजेद्देवलको राजन्योनिं चाण्डालसंज्ञिताम् । दुर्भगः फलविक्रेता वृश्चिको वृषलीपतिः

အို မင်းကြီး! ဘုရားကျောင်းအမှုထမ်းတစ်ဦးက မသင့်လျော်သောဝန်ဆောင်မှုဖြင့် အသက်မွေးလျှင် «ချဏ္ဍာလ» ဟုတံဆိပ်တပ်ခံရသော မင်းမျိုးဝမ်း၌ ပြန်လည်ကျရောက်သည်။ သစ်သီးရောင်းသူသည် ကံဆိုးတတ်၏။ နိမ့်ကျသောမိန်းမကို ဇနီးယူသူသည် ကင်းမြီးကောက်ဖြစ်လာသည်။

Verse 26

मार्जारोऽग्निं पदा स्पृष्ट्वा रोगवान्परमांसभुक् । सोदर्यागमनात्षण्ढो दुर्गन्धश्च सुगन्धहृत्

ခြေဖြင့် မီးကိုထိသူသည် ကြောင်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားပြီး—ရောဂါရှိကာ အသားစားသူ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်ညီမ/အစ်မထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းကြောင့် မိန်းမမဟုတ် ယောက်ျားမဟုတ် (ခွဲမရ) အဖြစ် မွေးဖွားရသည်။ အနံ့သာကို ခိုးသူသည် နံစော်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 27

ग्रामभट्टो दिवाकीर्तिर्दैवज्ञो गर्दभो भवेत् । कुपण्डितः स्यान्मार्जारो भषणो व्यास एव च

ရွာထဲက ချီးမွမ်းချောမောသူ၊ နေ့ခင်းတင်သာ နာမည်ရှိသူ၊ နှင့် ဟောကိန်းပြောသူတို့သည် မြည်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားကြသည်။ ပညာရှင်အတုသည် ကြောင်ဖြစ်သည်။ အပြောအဆိုသာများသူ—ကိုယ့်ကိုယ်ကို «ဗျာသ» ဟုခေါ်သော်လည်း—ထိုကဲ့သို့သော အဆုံးအဖြတ်ကိုပင် ရောက်သည်။

Verse 28

स एव दृश्यते राजन्प्रकाशात्परमर्मणाम् । यद्वा तद्वापि पारक्यं स्वल्पं वा यदि वा बहु

အို မင်းကြီး! အတွင်းစိတ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါ်လွင်လာသောအခါ ထိုအမှတ်အသားများကိုပင် မြင်ရသည်—အခြားသူ၏ လူ/ပစ္စည်းနှင့် ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ နည်းသည်ဖြစ်စေ များသည်ဖြစ်စေ။

Verse 29

कृत्वा वै योनिमाप्नोति तैरश्चीं नात्र संशयः । एवमादीनि चान्यानि चिह्नानि नृपसत्तम

ဤသို့ ပြုမူလျှင် လူသည် သေချာပေါက် တိရစ္ဆာန်ဘဝ (တိရျက်) ကို ရောက်ရှိမည်—သံသယမရှိ။ အို မင်းတို့ထဲ အမြတ်ဆုံး! ထိုသဘောတူ အမှတ်အသားများ အခြားလည်း များစွာရှိသေးသည်။

Verse 30

स्वकर्मविहितान्येव दृश्यन्ते यैस्तु मानवाः । ततो जन्म ततो मृत्युः सर्वजन्तुषु भारत

လူတို့သည် မိမိတို့၏ ကမ္မအကျိုးအကြောင်းအရ သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေများကို တိတိကျကျ ခံယူနေကြသည်ဟု မြင်ရသည်။ ထိုကမ္မမှပင် မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်လာ၍ ထိုကမ္မမှပင် သတ္တဝါအားလုံးတွင် သေခြင်း ဖြစ်လာသည်၊ အို ဘာရတ။

Verse 31

जायते नात्र सन्देहः समीभूते शुभाशुभे । स्त्रीपुंसोः सम्प्रयोगेण विषुद्धे शुक्रशोणिते

ကောင်းကမ္မနှင့် မကောင်းကမ္မတို့ အကျိုးဖလ် ပေါင်းစည်း၍ ပြည့်စုံသည့်အခါ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သံသယမရှိ။ မိန်းမနှင့် ယောက်ျား ပေါင်းစည်းရာတွင် သန့်စင်သော သုက္ကရနှင့် သွေး ရှိလျှင် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 32

पञ्चभूतसमोपेतः सषष्ठः परमेश्वरः । इन्द्रियाणि मनः प्राणा ज्ञानमायुः सुखं धृतिः

မဟာဘူတ ငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံပြီး ထိုအရာတို့ထက် လွန်ကဲသော ‘ခြောက်မြောက်’ အဖြစ် ပရမေရှဝရသည် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါအတွင်း၌ အင်ဒြိယများ၊ စိတ်၊ ပရာဏ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ အသက်တာ၊ သုခနှင့် တည်ကြည်ခိုင်မာမှုကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။

Verse 33

धारणं प्रेरणं दुःखमिच्छाहङ्कार एव च । प्रयत्न आकृतिर्वर्णः स्वरद्वेषौ भवाभवौ

ထိုအရှင်သည် ထိန်းထားခြင်းနှင့် လှုံ့ဆော်ခြင်း၊ ဒုက္ခ၊ ဆန္ဒနှင့် အဟင်္ကာရကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့ပြင် ကြိုးပမ်းမှု၊ ကိုယ်အရုပ်အဆင်းနှင့် အရောင်အဆင်း၊ မိမိ၏ ရာဂ-ဒွေသ နှင့် ဖြစ်ခြင်း/မဖြစ်ခြင်း၏ အခြေအနေများကိုလည်း ဖြစ်စေသည်။

Verse 34

तस्येदमात्मनः सर्वमनादेरादिमिच्छतः । प्रथमे मासि स क्लेदभूतो धातुविमूर्छितः

ဤအရာအားလုံးသည် အစမရှိသော်လည်း အစတစ်ခုကို အလိုရှိသော အာတ್ಮန်၏ အရာဖြစ်သည်။ ပထမလတွင် သန္ဓေကလေးသည် စိုစွတ်သော အစုအပုံအဖြစ် ဖြစ်လာပြီး ကိုယ်ဓာတ်များသည် မရှင်းလင်း မဖွဲ့စည်းသေး။

Verse 35

मास्यर्बुदं द्वितीये तु तृतीये चेन्द्रियैर्युतः । आकाशाल्लाघवं सौक्ष्म्यं शब्दं श्रोत्रबलादिकम् । वायोस्तु स्पर्शनं चेष्टां दहनं रौक्ष्यमेव च

ဒုတိယလတွင် သန္ဓေကလေးသည် ဖောင်းထွားသော အစုအဝေးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ တတိယလတွင် အင်ဒြိယများနှင့် ပြည့်စုံလာသည်။ အာကာသဓာတ်မှ ပေါ့ပါးမှု၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ အသံနှင့် နားကြားအား စသည်တို့ ပေါ်ပေါက်၍၊ လေဓာတ်မှ ထိတွေ့မှု၊ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ခြောက်သွေ့မှုတို့ ပေါ်လာသည်။

Verse 36

पित्तात्तु दर्शनं पक्तिमौष्ण्यं रूपं प्रकाशनम् । सलिलाद्रसनां शैत्यं स्नेहं क्लेदं समार्दवम्

ပိတ္တ (မီးဓာတ်) မှ မြင်နိုင်စွမ်း၊ အစာချေမှု၊ အပူဓာတ်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အလင်းရောင် ပေါ်ပေါက်သည်။ ရေဓာတ်မှ အရသာ၊ အေးမြမှု၊ ဆီပြန်နူးညံ့မှု၊ စိုစွတ်မှုနှင့် ပျော့ပျောင်းမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 37

भूमेर्गन्धं तथा घ्राणं गौरवं मूर्तिमेव च । आत्मा गृह्णात्यजः पूर्वं तृतीये स्पन्दते च सः

မြေဓာတ်မှ အနံ့၊ အနံ့ခံအင်ဒြိယ၊ အလေးချိန်နှင့် ထုထည်ရှိသော ရုပ်ကာယ ပေါ်ပေါက်သည်။ မမွေးဖွားသော အာတ္မာ (အဇ) သည် အရင်ဦးစွာ ထိုအရာများကို ခံယူပြီး၊ တတိယလတွင်လည်း တုန်လှုပ်၍ လှုပ်ရှားလာသည်။

Verse 38

दौर्हृदस्याप्रदानेन गर्भो दोषमवाप्नुयात् । वैरूप्यं मरणं वापि तस्मात्कार्यं प्रियं स्त्रियाः

ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမ၏ “ဒေါဟ္ရဒ” ဟူသော နှလုံးသားအတွင်းက ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းလျှင် သန္ဓေကလေးသည် ဒုက္ခဒोष ခံရနိုင်၍ ရုပ်ပျက်ယွင်းခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းတိုင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းမအတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်နှင့် အကျိုးရှိသောအရာကို ပေးအပ်ရမည်။

Verse 39

स्थैर्यं चतुर्थे त्वङ्गानां पञ्चमे शोणितोद्भवः । षष्ठे बलं च वर्णश्च नखरोम्णां च सम्भवः

စတုတ္ထလတွင် ကိုယ်အင်္ဂါများ တည်ငြိမ်လာသည်; ပဉ္စမလတွင် သွေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဆဋ္ဌမလတွင် အားအင်နှင့် အရောင်အလှ (ဝဏ္ဏ/ကန်တိ) ပေါ်လွင်လာပြီး လက်သည်းနှင့် ဆံပင်/မွှေးများလည်း ပေါက်ဖွားလာသည်။

Verse 40

मनसा चेतनायुक्तो नखरोमशतावृतः । सप्तमे चाष्टमे चैव त्वचावान् स्मृतिवानपि

စိတ်နှင့် အသိဉာဏ်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ လက်သည်းနှင့် အမွှေးအတောင် ရာချီဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ခုနစ်လနှင့် ရှစ်လတွင် အရေပြား ပေါ်ထွန်းလာပြီး မှတ်ဉာဏ်တိုင်တိုင်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 41

पुनर्गर्भं पुनर्धात्रीमेनस्तस्य प्रधावति । अष्टमे मास्यतो गर्भो जातः प्राणैर्वियुज्यते

အပြစ်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ ဂರ್ಭရှိကလေးထံသို့လည်းကောင်း၊ ထိုကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသော မိခင်ထံသို့လည်းကောင်း ပြေးဝင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ရှစ်လတွင် မွေးဖွားလျှင် ကလေးသည် ပရာဏ (အသက်ရှူဝင်ထွက်) မှ ခွဲကွာ၍ မတည်မြဲနိုင်။

Verse 42

नवमे दशमे वापि प्रबलैः सूतिमारुतैः । निर्गच्छते बाण इव यन्त्रच्छिद्रेण सज्वरः

ကိုးလ သို့မဟုတ် ဆယ်လတွင်ပင် မွေးဖွားခြင်း၏ အားကြီးသော လေတံခွန်များက တွန်းပို့သဖြင့် ကလေးသည် ထွက်လာသည်—ယန္တရား၏ အပေါက်မှ တံမြားတစ်စင်း ပစ်ထွက်သကဲ့သို့—အဖျားတက်သကဲ့သို့ ပူနာကျင်မှုနှင့် တွဲလျက်။

Verse 43

शरीरावयवैर्युक्तो ह्यङ्गप्रत्यङ्गसंयुतः । अष्टोत्तरं मर्मशतं तत्रास्था तु शतत्रयम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အင်္ဂါနှင့် အင်္ဂါခွဲများဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ ထိုအတွင်း မර්မ (အသက်အချက်) ၁၀၈ ခု ရှိပြီး၊ အတွင်း၌ အရိုး ၃၀၀ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 44

सप्त शिरःकपालानि विहितानि स्वयम्भुवा । तिस्रः कोट्योऽर्धकोटी च रोम्णामङ्गेषु भारत

ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော ဖန်ဆင်းရှင် (စွဝယံဘူ) သည် ခေါင်းခွံ၏ ကပာလပြား ခုနစ်ပြားကို သတ်မှတ်ထား၏။ အို ဘာရတ၊ ကိုယ်အင်္ဂါများပေါ်တွင် အမွှေးအတောင် သုံးကုဋိနှင့် တစ်ဝက်ကုဋိ ရှိသည်။

Verse 45

द्वासप्ततिसहस्राणि हृदयादभिनिसृताः । हितानाम हि ता नाड्यस्तासां मध्ये शशिप्रभा

နှလုံးမှ နာဍီ ခုနှစ်သောင်းနှစ်ထောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနာဍီတို့ကို ‘ဟိတာ’ နာဍီဟု ခေါ်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော နာဍီတစ်ကြောင်း ရှိသည်။

Verse 46

एवं प्रवर्तते चक्रं भूतग्रामे चतुर्विधे । उत्पत्तिश्च विनाशश्च भवतः सर्वदेहिनाम्

ဤသို့ပင် သတ္တဝါအစုအဖွဲ့ လေးမျိုးအတွင်း၌ စက်ဝိုင်းသည် လည်ပတ်နေသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှအတွက် မွေးဖွားခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းတို့သည် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 47

गतिरूर्ध्वा च धर्मेण ह्यधर्मेण त्वधोगतिः । जायते सर्ववर्णानां स्वधर्मचलनान्नृप

ဓမ္မဖြင့် သွားရာလမ်းသည် အထက်သို့တက်သည်၊ အဓမ္မဖြင့်တော့ အောက်သို့ကျသည်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ဝဏ္ဏအားလုံး၏ ဤကံကြမ္မာသည် မိမိ၏ စွဝဓမ္မမှ လွဲချော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 48

देवत्वे मानवत्वे च दानभोगादिकाः क्रियाः । दृश्यन्ते या महाराज तत्सर्वं कर्मजं फलम्

နတ်ဘဝဖြစ်စေ လူဘဝဖြစ်စေ၊ ဒါန၊ ဘောဂ စသည့် မြင်တွေ့ရသော အကျင့်များအားလုံးကို—မင်းကြီး—ကမ္မမှ ပေါက်ဖွားသော အကျိုးफलဟု သိရသည်။

Verse 49

स्वकर्म विहिते घोरे कामक्सोधार्जिते शुभे । निमज्जेन्नरके घोरे यस्योत्तारो न विद्यते

မိမိ၏ကမ္မသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်လာသောအခါ—ကာမနှင့် က্ৰોધကြောင့် ရရှိထား၍ ‘ကောင်း’ သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း—ထိုသူသည် ကယ်တင်ရာမရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် နရက၌ နစ်မြုပ်သွားသည်။

Verse 50

उत्तारणाय जन्तूनां नर्मदातटसंस्थितम् । एवमेतन्महातीर्थं नरकेश्वरमुत्तमम्

သတ္တဝါတို့ကို ကယ်တင်မြှောက်ရန်အတွက် နർമဒါမြစ်ကမ်းပေါ်၌ ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထာ တည်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ဤမဟာတီရ္ထာ “နရကေရှဝရ” သည် အမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 51

नरकापहं महापुण्यं महापातकनाशनम् । तत्तीर्थं सर्वतीर्थानामुत्तमं भुवि दुर्लभम्

ထိုတီရ္ထာသည် နရကကို ဖယ်ရှားပေး၍ မဟာပုဏ္ဏ်ကို ပေးကာ မဟာပာတကတို့ကို ဖျက်ဆီးသည်။ ထိုတီရ္ထာသည် တီရ္ထာအားလုံးအနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှားပါး၏။

Verse 52

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत महेश्वरम् । महापातकयुक्तोऽपि नरकं नैव पश्यति

ထိုတီရ္ထာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး မဟေရှဝရကို ပူဇော်သူသည် မဟာပာတကများနှင့်ပင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နရကကို မမြင်ရ။

Verse 53

तत्र तीर्थे तु यो दद्याद्धेनुं वैतरणीं शुभाम् । स मुच्यते सुखेनैव वैतरण्यां न संशयः

ထိုတီရ္ထာ၌ မင်္ဂလာရှိသော “ဝೈတရဏီ နွား” ကို ဒါနပြုသူသည် သက်သာလွယ်ကူစွာ လွတ်မြောက်၏။ ဝൈတရဏီအကြောင်း မသံသယရှိ။

Verse 54

युधिष्ठिर उवाच । यमद्वारे महाघोरे या सा वैतरणी नदी । किंरूपा किंप्रमाणा सा कथं सा वहति द्विज

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– “ယမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တံခါးဝ၌ ‘ဝိုင်တရဏီ’ ဟုခေါ်သော မြစ်သည် မည်သို့သော အရုပ်အဆင်းရှိသနည်း၊ အတိုင်းအတာ မည်မျှရှိသနည်း၊ ဒွိဇ(ဗြာဟ္မဏ)ရေ၊ မည်သို့ စီးဆင်းသနည်း?”

Verse 55

कथं तस्याः प्रमुच्यन्ते केषां वासस्तु संततम् । केषां तु सानुकूला सा ह्येतद्विस्तरतो वद

‘အဲဒီအရာမှ သတ္တဝါတို့ ဘယ်လို လွတ်မြောက်ကြသနည်း။ အဘယ်သူတို့အတွက် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခြင်း ရှိသနည်း။ ထို့ပြင် အဘယ်သူတို့အပေါ် အနုကူလ ဖြစ်သနည်း။ ဤအရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောကြားပါ’

Verse 56

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र महाबाहो शृणु सर्वं मयोदितम् । या सा वैतरणी नाम यमद्वारे महासरित्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– ‘ဓမ္မ၏သား၊ လက်မောင်းကြီးသူရေ၊ ငါပြောသမျှ အားလုံးကို နားထောင်လော့။ ယမမင်း၏ တံခါးဝ၌ ရှိသော မဟာမြစ်ကို “ဝೈတရဏီ” ဟု ခေါ်သည်’

Verse 57

अगाधा पाररहिता दृष्टमात्रा भयावहा । पूयशोणिततोया सा मांसकर्दमनिर्मिता

အဲဒီမြစ်သည် အနက်မတိုင်းနိုင်အောင် နက်ရှိုင်း၍ တစ်ဖက်ကမ်းမရှိ၊ မြင်ရုံနဲ့ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်စေသည်။ ၎င်း၏ရေမှာ ပြည်နှင့် သွေးဖြစ်ပြီး အသား၏ညစ်ညမ်းကန့်ကွက် (က泥) ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 58

तत्तोयं भ्रमते तूर्णं तापीमध्ये घृतं यथा । कृमिभिः सङ्कुलं पूयं वज्रतुण्डैरयोमुखैः

အဲဒီရည်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ လှိုင်းဝိုင်းလှည့်ကာ လှုပ်ရှားသည်၊ ပြင်းထန်သောအပူအလယ်၌ ဂျီ(ထောပတ်ရည်) လှည့်သကဲ့သို့။ ထိုနေရာ၏ ပြည်မှာ ပိုးကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်ပြီး—ပါးစပ်သံဖြစ်၍ မိုးကြိုးတံ(ဝဇ္ရ)ကဲ့သို့ နှုတ်တံရှိကြသည်။

Verse 59

शिशुमारैश्च मकरैर्वज्रकर्तरिसंयुतैः । अन्यैश्च जलजीवैः सा सुहिंस्रैर्मर्मभेदिभिः

၎င်းမြစ်တွင် ရေဒေါင်ဖင်(ရှိရှုမာရ) နှင့် မကရ တို့ ပြည့်နှက်ပြီး ဝဇ္ရကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နိုင်သော လက်နက်များ ပါရှိကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားရေသတ္တဝါများလည်း ရှိ၍ အလွန်ရက်စက်ကာ မာမ(အရေးကြီးအင်္ဂါ) များကို ထိုးဖောက်ဖျက်ဆီးကြသည်။

Verse 60

तपन्ति द्वादशादित्याः प्रलयान्त इवोल्बणाः । पतन्ति तत्र वै मर्त्याः क्रन्दन्तो भृशदारुणम्

ထိုနေရာ၌ အာဒိတျာ ဆယ့်နှစ်ပါးသည် ပ္ရလယ အဆုံးကာလကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ တောက်လောင်၏။ ထိုတွင် လူသားတို့ လဲကျကာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် နာကျင်မှုဖြင့် ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 61

हा भ्रातः पुत्र हा मातः प्रलपन्ति मुहुर्मुहुः । असिपत्त्रवने घोरे पतन्तं योऽभिरक्षति

“အို ညီအစ်ကိုရေ! အို သားရေ! အို မိခင်ရေ!” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးလျက်။ ဓားရွက်တော အစိပတ္တရဝန အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်၌ လဲကျသူကို ကာကွယ်ပေးသူသည်…

Verse 62

प्रतरन्ति निमज्जन्ति ग्लानिं गच्छन्ति जन्तवः । चतुर्विधैः प्राणिगणैर्द्रष्टव्या सा महानदी

သတ္တဝါတို့သည် ကူးလျှောက်ကြ၊ နစ်မြုပ်ကြ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသို့ ရောက်ကြ၏။ သို့သော် ထိုမဟာနဒီကို သတ္တဝါလေးမျိုးအစုတို့ မြင်ကြရမည်။

Verse 63

तरन्ति तस्यां सद्दानैरन्यथा तु पतन्ति ते । मातरं ये न मन्यन्ते ह्याचार्यं गुरुमेव च

ထိုမြစ်၌ သူတို့သည် သတ္တဒါန—ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော လှူဒါန်းမှု—ဖြင့် ကူးနိုင်ကြ၏; မဟုတ်လျှင် လဲကျကြ၏။ မိခင်ကို မလေးစားသူ၊ ထို့အတူ အာစာရျနှင့် ဂုရုကို မလေးစားသူတို့သည် လုံခြုံသော ကူးလမ်း မရကြ။

Verse 64

अवजानन्ति मूढा ये तेषां वासस्तु संततम् । पतिव्रतां साधुशीलामूढां धर्मेषु निश्चलाम्

မိုက်မဲသူတို့က သူမကို အထင်သေးလျှင် သူတို့အတွက် (ဒုက္ခ၌) အမြဲတမ်း နေရပ်ရှိ၏။ သူတို့သည် ပတိဝြတာဖြစ်သော၊ သာဓုသီလရှိသော၊ ဓမ္မ၌ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သော မိန်းမကို တိမ်မြုပ်စေကြ၏။

Verse 65

परित्यजन्ति ये पापाः संततं तु वसन्ति ते । विश्वासप्रतिपन्नानां स्वामिमित्रतपस्विनाम्

သူတို့ကို အမြဲတမ်း စွန့်ပစ်၍ သစ္စာဖောက်သော အပြစ်သားတို့သည် ထိုဒဏ်ခတ်ရာ အခြေအနေ၌ အစဉ်မပြတ် နေထိုင်ရသည်—ယုံကြည်အပ်နှံခဲ့သူများ၊ အရှင်၊ မိတ်ဆွေ နှင့် တပသီတို့အပေါ်။

Verse 66

स्त्रीबालवृद्धदीनानां छिद्रमन्वेषयन्ति ये । पच्यन्ते तत्र मध्ये वै क्रन्दमानाः सुपापिनः

မိန်းမ၊ ကလေး၊ အိုမင်းသူနှင့် အားနည်းဒုက္ခသည်တို့ထဲတွင် အပြစ်အနာအဆာကို ရှာဖွေသူများ—ထိုအပြစ်ကြီးသူတို့သည် ထိုနေရာ၌ ဒုက္ခဝေဒနာအလယ်တွင် ချက်ပြုတ်ခံရကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြသည်။

Verse 67

श्रान्तं बुभुक्षितं विप्रं यो विघ्नयति दुर्मतिः । कृमिभिर्भक्ष्यते तत्र यावत्कल्पशतत्रयम्

မကောင်းသောစိတ်ရှိသူက ပင်ပန်း၍ ဆာလောင်နေသော ဗြာဟ္မဏကို တားဆီးလျှင်၊ ထိုသူသည် ထိုနေရာ၌ ပိုးကောင်များက စားသောက်ခံရသည်—ကလ္ပ သုံးရာတိုင်အောင်။

Verse 68

ब्राह्मणाय प्रतिश्रुत्य यो दानं न प्रयच्छति । आहूय नास्ति यो ब्रूते तस्य वासस्तु संततम्

ဗြာဟ္မဏအား လှူဒါန်းမည်ဟု ကတိပေးပြီး မပေးသူ၊ ထို့ပြင် လူကိုခေါ်ပြီး ‘ဘာမှမရှိ’ ဟု ပြောသူ—ထိုသူအတွက် ထိုဒဏ်ခတ်ရာ၌ နေထိုင်ခြင်းသည် အစဉ်မပြတ် ဖြစ်သည်။

Verse 69

अग्निदो गरदश्चैव राजगामी च पैशुनी । कथाभङ्गकरश्चैव कूटसाक्षी च मद्यपः

မီးရှို့သူ၊ အဆိပ်ပေးသူ၊ မင်းအိမ်ကို လွန်ကျူးသူ သို့မဟုတ် မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မင်းထံသို့ သွားရောက်သူ၊ အပြစ်တင်ပြောဆိုသူ; ကတိဖောက်သူ၊ လိမ်လည်သက်သေခံသူနှင့် အရက်သောက်သူ—ဤအပြစ်သားတို့သည် ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံရမည်။

Verse 70

वज्रविध्वंसकश्चैव स्वयंदत्तापहारकः । सुक्षेत्रसेतुभेदी च परदारप्रधर्षकः

နယ်နိမိတ်အမှတ်အသားကိုဖျက်ဆီးသူ၊ ကိုယ်တိုင်ပေးထားသော ဒါနကို ပြန်လည်လုယူသူ၊ ကောင်းသောလယ်ကွင်း၏ တံတားတံတား/တောင်တန်းတားကို ချိုးဖောက်သူ၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကို လွန်ကျူးသူ—ဤသူတို့သည် ရှုတ်ချခံရသော အပြစ်သားများ ဖြစ်သည်။

Verse 71

ब्राह्मणो रसविक्रेता वृषलीपतिरेव च । गोकुलस्य तृषार्तस्य पालीभेदं करोति यः

‘ရသ’ ဟူသော မူးယစ်သောက်စရာကို ရောင်းချသော ဗြာဟ္မဏ၊ သုဒ္ဒရ မိန်းမကို ဇနီးအဖြစ်ယူသူ၊ နှင့် ရေငတ်နာကျင်သော နွားထိန်းရွာ (ဂိုကူလ) အတွက် ကာရံ/တားကာကို ချိုးဖောက်သူ—ဤအမှုများသည် ရှုတ်ချခံရသည်။

Verse 72

कन्याभिदूषकश्चैव दानं दत्त्वा तु तापकः । शूद्रस्तु कपिलापानी ब्राह्मणो मांसभोजनी

ကညာ၏ သန့်ရှင်းမှုကို ဖျက်ဆီးသူနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ဒါနကို ပေးပြီးနောက်တောင် ဒုက္ခပေးသူတို့သည်လည်း ဤဒါနကြောင့် သက်သာရာရသည်။ ထို့အတူ ‘ကပိလာ’ အရက်ကို စွဲလမ်းသော သုဒ္ဒရနှင့် အသားစား၍ အသက်မွေးသော ဗြာဟ္မဏလည်း ဤဒါနဖြင့် သန့်စင်လာသည်။

Verse 73

एते वसन्ति सततं मा विचारं कृथा नृप । सानुकूला भवेद्येन तच्छृणुष्व नराधिप

အို မင်းကြီး၊ သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်ကြသည်—သံသယ မပြုပါနှင့်။ ယခု အို လူတို့၏ အရှင်၊ ထိုသန့်ရှင်းသော ကူးကန်/ကူးဆိပ်သည် သင့်အတွက် အထောက်အကူဖြစ်၍ အနုကူလ ဖြစ်လာစေသော နည်းလမ်းကို နားထောင်ပါ။

Verse 74

अयने विषुवे चैव व्यतीपाते दिनक्षये । अन्येषु पुण्यकालेषु दीयते दानमुत्तमम्

အယန (နေပြန်လှည့်ကာလ) များ၊ ဗိသုဝ (ညီမျှကာလ) များ၊ ဗျတီပာတ အချိန်၊ နေ့အဆုံးအချိန်နှင့် အခြားသော ပုဏ္ဏကာလများတွင်—အမြင့်မြတ်ဆုံး ဒါနကို ပေးလှူသင့်သည်။

Verse 75

कृष्णां वा पाटलां वापि कुर्याद्वैतरणीं शुभाम् । स्वर्णशृङ्गीं रूप्यखुरां कांस्यपात्रस्य दोहिनीम्

ကောင်းမြတ်သော ‘ဝೈတရဏီ’ နွားကို အနက်ရောင် သို့မဟုတ် အညိုနီရောင်ဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။ ရွှေချိုင့်၊ ငွေခွာရှိစေ၍ ကြေးအိုးထဲသို့ နို့ညှစ်ရန် စီမံထားရမည်။

Verse 76

कृष्णवस्त्रयुगाच्छन्नां सप्तधान्यसमन्विताम् । कुर्यात्सद्रोणशिखर आसीनां ताम्रभाजने

အနက်ရောင်အဝတ်အထည်နှစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်၍ စပါးမျိုးခုနစ်ပါးနှင့်အတူ ထားကာ၊ ဒရိုဏမတ်တပ်အရွယ် တောင်ပုံကို ‘ထိပ်’ အဖြစ် စီမံပြီး ကြေးနီအိုးပေါ်တွင် ထိုင်စေရာ။

Verse 77

यमं हैमं प्रकुर्वीत लोहदण्डसमन्वितम् । इक्षुदण्डमयं बद्ध्वा ह्युडुपं पट्टबन्धनैः

သံတံပါသော ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်သည့် ယမမင်းရုပ်တုကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ကြံတံများဖြင့် အဝတ်ကြိုးပတ်ကာ သင်္ဘောငယ် (လှေ/ဖောင်) ကို ချည်နှောင်တည်ဆောက်ရမည်။

Verse 78

उडुपोपरि तां धेनुं सूर्यदेहसमुद्भवाम् । कृत्वा प्रकल्पयेद्विद्वाञ्छत्त्रोपानद्युगान्विताम्

ထိုဖောင်ပေါ်တွင် နေမင်း၏ကိုယ်မှ မွေးဖွားသကဲ့သို့ တောက်ပသော နွားကို ပညာရှိသည် တင်ထားရမည်။ ထို့နောက် ထီးနှင့် ဖိနပ်တစ်စုံတို့ဖြင့် ထုံးတမ်းအတိုင်း ပြည့်စုံစေရာ။

Verse 79

अङ्गुलीयकवासांसि ब्राह्मणाय निवेदयेत् । इममुच्चारयेन्मन्त्रं संगृह्यास्याश्च पुच्छकम्

လက်စွပ်နှင့် အဝတ်အစားကို ဗြာဟ္မဏအား ပူဇော်လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် နွား၏အမြီးကို ကိုင်ထား၍ ဤမန္တရားကို ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 80

ॐ यमद्वारे महाघोरे या सा वैतरणी नदी । तर्तुकामो ददाम्येनां तुभ्यं वैतरणि नमः । इत्यधिवासनमन्त्रः

အိုမ်။ ယမမင်း၏ တံခါးဝ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကြီးသော ဝိုင်တရဏီ မြစ်ရှိ၏။ ထိုမြစ်ကို ကူးလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဤအလှူ (နွားလှူ/သန့်ရှင်းကူညီမှု) ကို သင့်အား ပူဇော်အပ်၏။ အို ဝိုင်တရဏီ၊ နမස්ကာရ—ဤသည်မှာ အဓိဝာသန မန္တရ ဖြစ်၏။

Verse 81

गावो मे चाग्रतः सन्तु गावो मे सन्तु पृष्ठतः । गावो मे हृदये सन्तु गवां मध्ये वसाम्यहम्

နွားတို့သည် ငါ့ရှေ့၌ ရှိပါစေ; နွားတို့သည် ငါ့နောက်၌ ရှိပါစေ။ နွားတို့သည် ငါ့နှလုံး၌ တည်ပါစေ; ငါလည်း နွားတို့အလယ်၌ နေပါစေ။

Verse 82

ॐ विष्णुरूप द्विजश्रेष्ठ भूदेव पङ्क्तिपावन । सदक्षिणा मया दत्ता तुभ्यं वैतरणि नमः । इति दानमन्त्रः

အိုမ်! ဗိဿနုရုပ်ဖြစ်သော အရှင်၊ ဒွိဇအထက်မြတ်၊ မြေပြင်၏ဒေဝ (ဘူဒေဝ)၊ ပန်ကတိကို သန့်စင်ပေးသူအရှင်—သင့်လျော်သော ဒက္ခိဏာနှင့်တကွ ဤအလှူကို ငါ ပူဇော်ပြီးပြီ။ အို ဝိုင်တရဏီ၊ နမස්ကာရ—ဤသည်မှာ ဒါန မန္တရ ဖြစ်၏။

Verse 83

ब्राह्मणं धर्मराजं च धेनुं वैतरणीं शिवाम् । सर्वं प्रदक्षिणीकृत्य ब्राह्मणाय निवेदयेत्

ဗြာဟ္မဏ၊ ဓမ္မရာဇ နှင့် မင်္ဂလာရှိသော ဝိုင်တရဏီ နွားကို လေးစားစွာ ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို ဗြာဟ္မဏထံ သဘောတရားအတိုင်း တင်ပြပူဇော်ရမည်။

Verse 84

पुच्छं संगृह्य सुरभेरग्रे कृत्वा द्विजं ततः

ထို့နောက် စုရဘီ၏ အမြီးကို ကိုင်၍၊ နွား၏ ရှေ့ဘက်တွင် ဗြာဟ္မဏကို ထားပြီး၊

Verse 85

धेनुके त्वं प्रतीक्षस्व यमद्वारे महाभये । उत्तितीर्षुरहं धेनो वैतरण्यै नमोऽस्तु ते । इत्यनुव्रजमन्त्रः

အို သေနု (နွားသန့်) ရေ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကြီးသော ယမမင်း၏ တံခါးဝ၌ ငါ့ကို စောင့်ပါ။ အို နွားရေ၊ ငါသည် ကူးဖြတ်လိုသူဖြစ်၏—အို ဝိုင်တရဏီ ရေ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။ ဤသည် ‘အနုဝြဇ’ မန္တရ ဖြစ်သည်။

Verse 86

अनुव्रजेत गच्छन्तं सर्वं तस्य गृहं नयेत् । एवं कृते महीपाल सरित्स्यात्सुखवाहिनी

သွားနေသူကို အနုဝြဇ၍ လိုက်ပါကာ (လှူဒါန်းပစ္စည်း) အားလုံးကို သူ၏အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ရမည်။ ဤသို့ ပြုလျှင် အို မဟီပါလ မင်းကြီး၊ မြစ်သည် သက်သာချမ်းသာကို သယ်ဆောင်ပေးသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 87

तारयते तया धेन्वा सा सरिज्जलवाहिनी । सर्वान्कामानवाप्नोति ये दिव्या ये च मानुषाः

ထိုသေနုကြောင့်ပင် (မြစ်) သည် ကူးဖြတ်စေသော ရေစီးကြောင်းဖြစ်လာသည်။ လူသည် ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိသည်—ဒေဝတိယလည်း၊ လူ့လောကလည်း။

Verse 88

रोगी रोगाद्विमुक्तः स्याच्छाम्यन्ति परमापदः । स्वस्थे सहस्रगुणितमातुरे शतसंमितम्

နာမကျန်းသူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်ပြီး အလွန်ကြီးမားသော အပဒ်များလည်း ငြိမ်းသက်သွားသည်။ ကျန်းမာစဉ် ပြုလျှင် ကုသိုလ်သည် တစ်ထောင်ဆ တိုးပွား၍၊ နာမကျန်းစဉ် ပြုလျှင် တစ်ရာဆ ဟု သတ်မှတ်သည်။

Verse 89

मृतस्यैव तु यद्दानं परोक्षे तत्समं स्मृतम् । स्वहस्तेन ततो देयं मृते कः कस्य दास्यति । इति मत्वा महाराज स्वदत्तं स्यान्महाफलम्

သို့သော် သေပြီးသားသူအတွက်၊ သူမရှိသည့်အခါ ပြုသော လှူဒါန်းမှုကို သာမန်တန်ဖိုး (ကန့်သတ်) သာဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့်ပင် ပေးလှူရမည်—မရဏာလာသော် မည်သူက မည်သူ့အား ပေးမည်နည်း? ဤသို့ သိမြင်၍ အို မဟာရာဇာ၊ ကိုယ်တိုင်ပေးသော ဒါနသည် မဟာဖလ ဖြစ်စေသည်။

Verse 90

इत्येवमुक्तं तव धर्मसूनो दानं मया वैतरणीसमुत्थम् । शृणोति भक्त्या पठतीह सम्यक्स याति विष्णोः पदमप्रमेयम्

ဤသို့ပင်၊ ဓမ္မ၏သားတော်၊ ဗೈတရဏီနှင့် ဆက်နွယ်သော ဒါနကို သင်အား ငါကြေညာပြီးပြီ။ ဤနေရာ၌ ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူ သို့မဟုတ် မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဖတ်သူသည် မတိုင်းတာနိုင်သော ဗိဿနု၏ ဓာမကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 91

श्रीमार्कण्डेय उवाच । प्राप्ते चाश्वयुजे मासि तस्मिन्कृष्णा चतुर्दशी । स्नात्वा कृत्वा ततः श्राद्धं सम्पूज्य च महेश्वरम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– အာရှဝယုဇ လရောက်လာ၍ ကృష్ణပက္ခ၏ စတုဒ္ဒသီနေ့တွင် ရေချိုးပြီးနောက် သြရာဒ္ဓကို ပြုလုပ်ကာ မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို ဓမ္မပညာနည်းလမ်းအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 92

पितृभ्यो दीयते दानं भक्तिश्रद्धासमन्वितैः । पश्चाज्जागरणं कुर्यात्सत्कथाश्रवणादिभिः

ဘက္တိနှင့် သဒ္ဓါဖြင့် ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များအတွက် ဒါနကို ဆက်ကပ်ရမည်။ ထို့နောက် သာသနာတော်ကထာ နားထောင်ခြင်း စသည့် ကုသိုလ်အကျင့်များဖြင့် ဂျာဂရဏ (ညလုံးနိုး) ကို ပြုရမည်။

Verse 93

ततः प्रभातसमये स्नात्वा वै नर्मदाजले । तर्पणं विधिवत्कृत्वा पित्ःणां देवपूर्वकम्

ထို့နောက် မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် နရမဒါမြစ်ရေ၌ ရေချိုးပြီး၊ နည်းလမ်းတကျ တർပဏကို ပြုလုပ်ရမည်—အရင်ဆုံး ဒေဝတားတို့အား၊ ထို့နောက် ပိတೃတို့အား။

Verse 94

सौवर्णे घृतसंयुक्तं दीपं दद्याद्द्विजातये । पश्चात्संभोजयेद्विप्रान् स्वयं चैव विमत्सरः

ရွှေခွက်အတွင်း ဂျီ (ghee) ပါသော မီးအိမ်ကို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) အရည်အချင်းရှိသူအား ဒါနပြုရမည်။ ထို့နောက် မနာလိုစိတ်ကင်းစင်၍ ဘြာဟ္မဏတို့ကို အာဟာရကျွေးမွေးကာ ကိုယ်တိုင်လည်း နှိမ့်ချစိတ်ဖြင့် ပရသာဒကို သုံးဆောင်ရမည်။

Verse 95

एवं कृते नरश्रेष्ठ न जन्तुर्नरकं व्रजेत् । अवश्यमेव मनुजैर्द्रष्टव्या नारकी स्थितिः

အို လူမြတ်၊ ဤနည်းအတိုင်း ပြုလုပ်ပြီးလျှင် သတ္တဝါတစ်ပါးမျှ နရကသို့ မသွားရ။ သို့သော် မရဏလောကသားတို့အတွက် နရက၏အခြေအနေကို ‘မြင်တွေ့’ ရခြင်းသည် သေချာပင်ရှိ၍ သတိပေးခြင်းနှင့် ဓမ္မသင်ခန်းစာအဖြစ် ဖြစ်သည်။

Verse 96

अनेन विधिना कृत्वा न पश्येन्नरकान्नरः । तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां विधिना नृप

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း ကုသိုလ်ကမ္မ ပြုလုပ်လျှင် လူသည် နရကများကို မမြင်ရ။ အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ သေဆုံးသော လူတို့အတွက်လည်း သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းအတိုင်း အကျိုးရလဒ် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 97

मन्वन्तरं शिवे लोके वासो भवति दुर्लभे । विमानेनार्कवर्णेन किंकिणीशतशोभिना

မန်ဝန္တရ တစ်ခေတ်လုံးအထိ ရှားပါးလှသော ရှိဝလောက၌ နေထိုင်ခွင့် ရရှိသည်။ နေရောင်အရောင်တောက်ပသော ဝိမာနဖြင့် သွားလာကာ ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ရာချီ တင့်တယ်စွာ တပ်ဆင်ထားသည်။

Verse 98

स गच्छति महाभाग सेव्यमानोऽप्सरोगणैः । भुनक्ति विविधान्भोगानुक्तकालं न संशयः

အို ကံကောင်းသူကြီး၊ သူသည် ထိုလောကသို့ သွားရောက်ကာ အပ္စရာအုပ်စုတို့၏ စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုခြင်းကို ခံရသည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသော ကာလတစ်လျှောက် အမျိုးမျိုးသော သာယာမှုများကို ခံစားရသည်—သံသယမရှိ။

Verse 99

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

သတ်မှတ်ထားသော ကာလ ပြည့်စုံသွားသောအခါ သူသည် ဤလောက၌ လူ့ဘဝအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသည်။ ရောဂါအားလုံးမှ ကင်းလွတ်၍ ဆောင်းဦးတစ်ရာ—ဆိုလိုသည်မှာ နှစ်တစ်ရာ—အသက်ရှင်နေထိုင်သည်။

Verse 100

प्राप्य चाश्वयुजे मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पूजयित्वा महेश्वरम् । महापातकयुक्तोऽपि मुच्यते नात्र संशयः

အာရှွယုဇ လတွင် ကృష్ణပက္ခ၏ စတုရဒသီနေ့၌ ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီး တစ်နေ့တစ်ညလုံး နေထိုင်ကာ မဟေရှွရကို ပူဇော်လျှင် မဟာအပြစ်များဖြင့် ထမ်းပိုးထားသူပင် လွတ်မြောက်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 101

अष्टाविंशतिकोट्यो वै नरकाणां युधिष्ठिर । विमुक्ता नरकैर्दुःखैः शिवलोकं व्रजन्ति ते

ယုဓိဋ္ဌိရရေ၊ အမှန်တကယ် နရကများသည် အဋ္ဌာဝိံသတိကုဋိ ရှိ၏။ ထိုနရကဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ရှိဝလောက (Śivaloka) သို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 102

तत्र भुक्त्वा महाभोगान्दिव्यैश्वर्यसमन्वितान् । लभन्ते मानुषं जन्म दुर्लभं भुवि मानवाः

ထိုနေရာ၌ ဒိဗ္ဗအာဏာတော်နှင့် ပြည့်စုံသော မဟာသုခများကို ခံစားပြီးနောက် လူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော လူ့ဘဝကို ထပ်မံရရှိကြသည်။