Adhyaya 158

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्परं तीर्थं सङ्गमेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापभयापहम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထဖြစ်သော သင်္ဂမေရှ္ဝရ အထွတ်အမြတ်သို့ သွားရမည်။ ၎င်းသည် နရ္မဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်း၌ရှိ၍ အပြစ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 2

धनदस्तत्र विश्रान्तो मुहूर्तं नृपसत्तम । पितृलोकात्समायातः कैलासं धरणीधरम्

ထိုနေရာ၌ ဓနဒ (ကူဗေရ) သည် အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ခဏတစ်ခါ အနားယူ၏။ ပိတၱရလောကမှ လာရောက်ပြီးနောက် မြေကိုထမ်းဆောင်သော ကိုင်လာသ တောင်သို့ ခရီးဆက်၏။

Verse 3

प्रत्ययार्थं नृपश्रेष्ठ ह्यद्यापि धरणीतले । कृष्णवर्णा हि पाषाणा दृश्यन्ते स्फटिकोज्ज्वलाः

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ သက်သေအဖြစ် ယနေ့တိုင် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများကို မြင်ရသော်လည်း စဖတိက်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 4

विन्ध्यनिर्झरनिष्क्रान्ता पुण्यतोया सरिद्वरा । प्रविष्टा नर्मदातोये सर्वपापप्रणाशने

ဝိန္ဓျ တောင်ရေတံခွန်များမှ ထွက်ပေါ်လာ၍ ပုဏ္ဏယရေဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုမြစ်မြတ်သည် အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော နရမ္ဒာရေထဲသို့ ဝင်ရောက်စီးဆင်း၏။

Verse 5

सङ्गमे तत्र यः स्नात्वा पूजयेत्सङ्गमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ထိုဆုံရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး စင်္ဂမေရှွရကို ပူဇော်သူသည် မသံသယဘဲ အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 6

घण्टापताकावितनं यो ददेत्सङ्गमेश्वरे । हंसयुक्तविमानस्थो दिव्यस्त्रीशतसंवृतः

စင်္ဂမေရှွရထံသို့ ခေါင်းလောင်း၊ အလံနှင့် မိုးကာဗိတန်တို့ကို လှူဒါန်းသူသည် ဟင်္သာဆွဲသော ဒိဗ္ဗဝိမာန်ပေါ် စီးနင်း၍ ဒိဗ္ဗမိန်းမရာချီက ဝန်းရံလျက်ရှိမည်။

Verse 7

स रुद्रपदमाप्नोति रुद्रस्यानुचरो भवेत् । दधि भक्ते न देवस्य यः कुर्याल्लिङ्गपूरणम्

သူသည် ရုဒြ၏အဆင့်ကို ရရှိ၍ ရုဒြ၏ အနုချရ (အဖော်အပါး) ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဘက္တိဖြင့် ဘုရား၏ လင်္ဂကို ဒဓိ (နို့ချဉ်) ဖြင့် ဖြည့်၍ အဘိသေက/ပူဇော်သူသည်—

Verse 8

सिक्थसंख्यं शिवे लोके स वसेत्कालमीप्सितम् । श्रीफलैः पूरयेल्लिङ्गं निःस्वो भूत्वा भवस्य तु

သူသည် ရှိဝလောက၌ မိမိလိုလားသည့် ကာလတစ်လျှောက် နေထိုင်ရမည်—မုန့်ဖယောင်းစက်များ၏ အရေအတွက်ဖြင့် တိုင်းတာသကဲ့သို့။ ဆင်းရဲသူဖြစ်စေကာမူ ဘဝ၏ လင်္ဂကို အုန်းသီးများဖြင့် ပူဇော်ဖြည့်တင်းသူသည် ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 9

सोऽपि तत्फलमाप्नोति गतः स्वर्गे नरेश्वर । अक्षया सन्ततिस्तस्य जायते सप्तजन्मसु

အို လူတို့၏အရှင်မင်းကြီး၊ သူလည်း ထိုအကျိုးတူကို ရရှိ၍ ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရောက်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ မျိုးဆက်သည် မပြတ်မတောက် ဖြစ်ပေါ်ကာ ခုနစ်ဘဝတိုင်တည်တံ့သည်။

Verse 10

स्नपनं देवदेवस्य दध्ना मधुघृतेन वा । यः करोति विधानेन तस्य पुण्यफलं शृणु

နတ်တို့၏နတ်တော်ကို ဒဓိဖြင့် သို့မဟုတ် ပျားရည်နှင့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် စည်းကမ်းတကျ အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုသူ၏ ပုဏ္ဏဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 11

धृतक्षीरवहा नद्यो यत्र वृक्षा मधुस्रवाः । तत्र ते मानवा यान्ति सुप्रसन्ने महेश्वरे

ဂျီနှင့် နို့ စီးဆင်းသော မြစ်များရှိရာ၊ သစ်ပင်များမှ ပျားရည် စိမ့်ကျရာ—မဟေရှဝရ အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူသည့်အခါ လူတို့သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 12

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यस्तु दद्यान्महेश्वरे । तत्सर्वं सप्तजन्मानि ह्यक्षयं फलमश्नुते

မဟေရှဝရအား ရွက်၊ ပန်း၊ သစ်သီး သို့မဟုတ် ရေကို ပူဇော်သူသည် ထိုပူဇော်မှု၏ မကုန်ခန်းသော အကျိုးကို ခုနစ်ဘဝတိုင်တိုင် ခံစားရ၏။

Verse 13

सर्वेषामेव पात्राणां महापात्रं महेश्वरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयो महेश्वरः

အလှူခံထိုက်သူအားလုံးအနက် မဟေရှဝရသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အလှူခံထိုက်သူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ မဟေရှဝရကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 14

ब्रह्मचर्यस्थितो नित्यं यस्तु पूजयते शिवम् । इह जीवन्स देवेशो मृतो गच्छेदनामयम्

နိစ္စ ဘြဟ္မစရိယ၌ တည်မြဲကာ ရှိဝကို ပူဇော်သူသည် ဤလောက၌ အသက်ရှင်စဉ်ကတည်းက ဒေဝတို့၏ အရှင်အတွက် ချစ်ခင်အပ်သူဖြစ်၍၊ သေပြီးနောက် အနာမယ အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 15

शिवे तु पूजिते पार्थ यत्फलं प्राप्यते बुधैः । योगीन्द्रे चैव तत्पार्थ पूजिते लभते फलम्

ဟေ ပါရ္ထ! ရှိဝကို ပူဇော်၍ ပညာရှိတို့ ရသည့် အကျိုးဖလသည်၊ ဟေ ပါရ္ထ၊ ယောဂီတို့၏ အရှင်ကို ပူဇော်လျှင်လည်း ထိုအကျိုးဖလတူညီစွာ ရ၏။

Verse 16

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । येषां गृहेषु भुञ्जन्ति शिवभक्तिरता नराः

သူတို့သည် ကံကောင်းသူများ၊ မဟာတ္မာများဖြစ်၍ သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်ခြင်းဖြစ်၏—ရှင်ဗက္တိ၌ မျက်နှာမလွှဲသော လူတို့က သူတို့အိမ်၌ အစာစားသုံးကြသောသူများပင်။

Verse 17

संनिरुध्येन्द्रियग्रामं यत्रयत्र वसेन्मुनिः । तत्र तत्र कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

အင်္ဒြိယအစုကို ထိန်းချုပ်၍ မုနိတော် နေထိုင်ရာနေရာတိုင်း၌ ထိုနေရာသည် ကုရုက္ခေတ္တ၊ နိုင်မိရှ၊ ပုရှ္ကရ တီရ္ထတို့အဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 18

यत्फलं वेदविदुषि भोजिते शतसंख्यया । तत्फलं जायते पार्थ ह्येकेन शिवयोगिना

အို ပါရ္ထ၊ ဝေဒကို သိမြင်သော ပညာရှင်တစ်ရာကို အစာကျွေးခြင်းမှ ရသော အကျိုးဖလသည်၊ ရှိဝယောဂီ တစ်ဦးတည်းကိုပင် ဂုဏ်ပြုကာ ဆက်ကပ်လျှင် ထိုအကျိုးဖလတူပင် ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 19

यत्र भुञ्जति भस्माङ्गी मूर्खो वा यदि पण्डितः । तत्र भुञ्जति देवेशः सपत्नीको वृषध्वजः

ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော ပြာလိမ်းထားသည့် ဘက္တားက စားသောက်ရာနေရာတိုင်း၌—မိုက်မဲသူဖြစ်စေ ပညာရှိဖြစ်စေ—နတ်တို့၏အရှင်၊ နွားတံခွန်ဆောင်တော်သည် မဟေသီနှင့်အတူ ထိုပူဇော်သက္ကာကို သုံးဆောင်တော်မူသည်။

Verse 20

विप्राणां वेदविदुषां कोटिं संभोज्य यत्फलम् । भिक्षामात्रप्रदानेन तत्फलं शिवयोगिनाम्

ဝေဒကို သိမြင်သော ဘြာဟ္မဏ တစ်ကုဋိကို အစာကျွေးခြင်းမှ ရသော အကျိုးဖလတူညီသည်ကို၊ ရှိဝယောဂီတို့သည် အလှူအတန်းကို အနည်းငယ်သာ ပေးကမ်းခြင်းဖြင့်ပင် ရရှိကြသည်။

Verse 21

सङ्गमेश्वरमासाद्य प्राणत्यागं करोति यः । न तस्य पुनरावृत्तिः शिवलोकात्कदाचन

စင်္ဂမေရှွရသို့ ရောက်ပြီး အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူအတွက်၊ ရှိဝလောကမှ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်လာရခြင်း မရှိတော့။

Verse 158

। अध्याय

အခန်း (အခန်းအမှတ်/အဆုံးသတ်မှတ်ချက်)။