Adhyaya 157

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက်ချက်ချင်းပင်၊ အို မင်းကြီး၊ ရှုကလတီရ္ထအနီး၌ ဝါစုဒေဝ၏ တီရ္ထရှိ၍ လောကအားလုံးတွင် ပူဇော်ကန်တော့ခံရသည်။”

Verse 2

तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा

“ထိုတီရ္ထသည် နရ္မဒါမြစ်ပေါ်၌ ပုဏ္ဏမယ၊ ရှေးဟောင်း၍ ကျော်ကြားသည်; ထိုနေရာ၌ ‘ဟုင်’ ဟု တစ်ခါသာ အသံထွက်လိုက်သဖြင့် ရေဝါမြစ်သည် ကရိုးရှ တစ်ကရိုးရှ အကွာသို့ ရွေ့သွားခဲ့သည်။”

Verse 3

यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः

ထိုအချိန်မှစ၍ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ “ဟုင်” ဟူသောအသံထွက်ကြောင့် မြစ်သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနေရာ၏ အရှင်ကို ပညာရှိတို့က “ဟုင်ကာရ” ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 4

हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि

ဟုင်ကာရ-တီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုးပြီး မပျက်မယွင်းသော အချျူတ (ဗိဿနု) ကို ဖူးမြင်သူသည် လူဖြစ်၍ ခုနစ်ဘဝတိုင် ပြုခဲ့သော အပြစ်များမှပင် လွတ်မြောက်သည်။

Verse 5

संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः

သံသရာပင်လယ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်နေပြီး အပြစ်ကံများဖြင့် လေးလံသော လူသားတို့အတွက်၊ ကမ္ဘာ့အရှင် နာရာယဏ (နာရာယဏ) မှတပါး အခြားကယ်တင်ရှင် မရှိ။

Verse 6

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

ဟရီကို ချီးမွမ်းသီဆိုသော လျှာသာလျှင် ချီးကျူးထိုက်၏။ ထိုအရှင်ထံ အပ်နှံထားသော စိတ်သာလျှင် ချီးကျူးထိုက်၏။ ထိုအရှင်ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုသော လက်နှစ်ဖက်သာလျှင် အမှန်တကယ် ချီးမြှောက်ထိုက်၏။

Verse 7

सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः

အချိန်တိုင်း၊ လုပ်ငန်းတိုင်းတွင် မင်္ဂလာ၏ အာရုံတည်ရာဖြစ်သော ဘဂဝန် ဟရီသည် နှလုံးသား၌ တည်ရှိသူတို့အား အမင်္ဂလာ မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်။

Verse 8

यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः

အခြားဒေဝတားများကို ပူဇော်ရာမှ လူသည် ရရှိသည့် ကုသိုလ်ဖလ အားလုံးကို၊ ဟရီ (ဗိဿဏု) ထံသို့ အင်္ဂါရှစ်ပါးဖြင့် စာဋ္ဌာင်္ဂ ပရဏိပါတ် အပြည့်အဝ လဲကျကန်တော့ခြင်းဖြင့် ထိုဖလတူတူ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 9

रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते

သန့်ရှင်းသော မြေမှုန့်ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာဖုံးလွှမ်းထားသူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသော မြေမှုန့်အမှုန်အရေအတွက် များသလောက်၊ ထိုအရေအတွက်အတိုင်း ထောင်နှင့်ချီသော နှစ်များကြာ ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 10

सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य

ထိုဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ လှည်းသုတ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောရေဖြင့် ဖျန်းပက်ခြင်းနှင့် သန့်စင်လိမ်းခြင်းတို့ပြုလျှင် ပാപအားလုံး ပျောက်ကွယ်သည်။ အို လူမြတ်ရေ၊ မိန်းမတစ်ဦးပင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ရေဝါ (နර්မဒါ) ကို ဒർശနပြုလျှင် သန့်စင်ပေးသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 11

येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्

ဘဂဝန် ဝာစုဒေဝကို ပူဇော်သူ၏ မွေးဖွားမှုများတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာသော ပാപတို့ ပျက်စီးကုန်သည်။ ပാപကင်းစင်သွားသောသူသည် ဂရုဍဓွဇ သခင် (ဗိဿဏု) ၏ လောကသို့ ရောက်၍ ဒေဝတားအဖွဲ့အတွင်း ဂုဏ်ပြုခံထိုက်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः

လှည့်စားသဘောဖြင့်ပင် စက်ရပာဏိ သခင် (ဗိဿဏု) ထံ နမസ്കာရ ပြုလျှင်တောင်၊ မွေးဖွားမှု ခုနစ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းလာသော ပാപသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်—သံသယမရှိ။

Verse 13

पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति

ပူဇာဖြင့် ရုဒ္ဒရ သာယာတော်မူ၏။ ဇပနှင့် ဟോമဖြင့် ဒိဝါကရ (နေမင်း) သာယာတော်မူ၏။ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်သော ဘုရားရှင်သည် ပရဏိပါတ (လဲကျကန်တော့ခြင်း) ဖြင့် ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 14

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

လောကီဘဝ၏ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျရောက်သူတို့သည် ဒွန္ဒ္ဝ၏ လေပြင်းများကြောင့် ထိခိုက်လှုပ်ရှားရပြီး၊ သား၊ သမီး၊ ဇနီး/ခင်ပွန်းကို ကာကွယ်ရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ၊ အာရုံဝတ္ထုတို့၏ အန္တရာယ်ရေထဲတွင် လှေမရှိဘဲ နစ်မြုပ်နေကြသည်။ ထိုသူတို့အတွက် လူသား၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာမှာ ဗိෂ္ဏု၏ လှေတော် ဖြစ်သည်။

Verse 15

हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्

ဟုင်ကာရ တီရ္ထ၌၊ မင်းတို့၏ မင်းမြတ်ကြီး—ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ—လူတို့အနက် ကျားသဖွယ်သူရဲကောင်း၊ ပြုလုပ်သော ကမ္မသည် မည်သည့်အခါမျှ မပျက်စီး (အကျိုးမပျောက်) ပါ။

Verse 157

। अध्याय

အဓ္ဓယာ အဆုံးသတ် (ဤအခန်းပြီးဆုံး)။