Adhyaya 154

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं कलकलेश्वरम् । विख्यातं सर्वलोकेषु स्वयं देवेन निर्मितम्

သီရိ မာရ္ကဏ္ဍေယ မဟာရ္သီက မိန့်ကြားသည်—နရမဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းတွင် ‘ကလကလေရှ္ဝရ’ ဟူသော တီရ္ထရှိ၍ လောကအားလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားကာ၊ ဒေဝတော်ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ဖန်ဆင်းထား၏။

Verse 2

अन्धकं समरे हत्वा देवदेवो महेश्वरः । सहितो देवगन्धर्वैः किन्नरैश्च महोरगैः

စစ်မြေပြင်၌ အန္ဓကကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ နတ်တို့၏နတ် မဟေရှဝရသည် ဒေဝများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ကိန္နရများနှင့် မဟာနာဂများနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားတော်မူ၏။

Verse 3

शङ्खतूर्यनिनादैश्च मृदङ्गपणवादिभिः । वीणावेणुरवैश्चान्यैः स्तुतिभिः पुष्कलादिभिः

သင်္ခနှင့် တူရျ၏ ဂုဏ်သံကြီး၊ မృဒင်္ဂ၊ ပဏဝ စသည့် တီးဝိုင်းတူရိယာများ၏ တီးခတ်သံ၊ ဝီဏာနှင့် ပုလွေသံတို့နှင့်အတူ ပူဇော်စတုတိများလည်း ပေါများစွာ ထွက်ပေါ်၏။

Verse 4

गायन्ति सामानि यजूंषि चान्ये छन्दांसि चान्ये ऋचमुद्गिरन्ति । स्तोत्रैरनेकैरपरे गृणन्ति महेश्वरं तत्र महानुभावाः

ထိုနေရာ၌ မဟာနုဘာဝတို့သည် သာမန်ဂါနကို သီဆိုကြ၏။ အချို့က ယဇုစ် မန္တရများကို ရွတ်ဖတ်ကြ၏။ အချို့က ဝေဒ၏ ချန္ဒသ်များကို ကြေညာ၍ ရိက်ဟိမ်းများကို ထုတ်ဆိုကြ၏။ အခြားသူတို့ကလည်း စတုတိအမျိုးမျိုးဖြင့် မဟေရှဝရကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 5

प्रमथानां निनादेन कल्कलेन च बन्दिनाम् । यस्मात्प्रतिष्ठितं लिङ्गं तस्माज्जातं तदाख्यया

ပရမထတို့၏ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံနှင့် ဘန္ဒိန်တို့၏ ကလ္ကလ္ကလ္ ဆူညံသံကြားတွင် လင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့သဖြင့် ထိုနာမအတိုင်းပင် “ကလ္ကလေရှဝရ” ဟု ခေါ်တွင်လာ၏။

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षेत्कलकलेश्वरम् । वाजपेयात्परं पुण्यं स लभेन्मानवो भुवि

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ကလ္ကလေရှဝရကို ဖူးမြင်သူသည် ဤလောက၌ နေထိုင်စဉ်ပင် ဝာဇပေယ ယဇ္ဈနာထက် မြင့်မားသော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 7

तेन पुण्येन पूतात्मा प्राणत्यागाद्दिवं व्रजेत् । आरूढः परमं यानं गीयमानोऽप्सरोगणैः

ထိုကုသိုလ်ကြောင့် စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်သည် အသက်ရှူထွက်ခွာချိန်၌ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်၏။ အမြင့်မြတ်သော တိဗ္ဗယာဉ်ပေါ် စီးနင်းကာ အပ္සරာအစုတို့က ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 8

उपभुज्य महाभोगान्कालेन महता ततः । मर्त्यलोके महात्मासौ जायते विमले कुले

ထို့နောက် ကာလရှည်ကြာ တိဗ္ဗဘောဂအလွန်ကြီးများကို ခံစားပြီးလျှင် ထိုမဟာအတ္မာသည် မရ္တလောက၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးကောင်းတွင် ပေါ်ထွန်း၏။

Verse 9

ब्राह्मणः सुभगो लोके वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

သူသည် လောက၌ ကံကောင်းသော ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာ၍ ဝေဒနှင့် ဝေဒအင်္ဂတို့ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သည်။ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကင်းလွတ်ကာ ဆောင်းဦးတစ်ရာတိုင်အောင် အသက်ရှင်၏။

Verse 154

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — “အခန်း” ဟု ဆိုသော ခေါင်းစဉ်/အဆုံးသတ် အမှတ်အသား။