Adhyaya 153

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यद्रवितीर्थमनुत्तमम् । यस्य संदर्शनादेव मुच्यन्ते पातकैर्नराः

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အလွန်မြတ်သော သန့်ရှင်းရာ တီရ္ထတစ်ခုရှိသည်၊ «ရဝိတီရ္ထ» ဟူ၍; ၎င်းကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် လူတို့သည် အပြစ်မှ လွတ်ကင်းကြသည်။

Verse 2

रवितीर्थे तु यः स्नात्वा नरः पश्यति भास्करम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं स्वयं देवेन तच्छृणु

ရဝိတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဘာသ္ကရ (နေဒေဝ) ကို ဖူးမြင်လျှင်၊ ထိုသူအတွက် ကိုယ်တိုင် ဒေဝတော်က ကြေညာထားသော အကျိုးဖလကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 3

नान्धो न मूको बधिरः कुले भवति कश्चन । कुरूपः कुनखी वापि तस्य जन्मानि षोडश

သူ၏ မျိုးရိုးအတွင်း ဆယ့်ခြောက်ဘဝတိုင်အောင် မည်သူမျှ မျက်ကန်း၊ စကားမပြောနိုင်သူ၊ နားမကြားသူ မဖြစ်ကြ; ရုပ်ဆိုးခြင်း သို့မဟုတ် လက်သည်းပုံပျက်ခြင်းလည်း မရှိကြ။

Verse 4

दद्रुचित्रककुष्ठानि मण्डलानि विचर्चिका । नश्यन्ति देवभक्तस्य षण्मासान्नात्र संशयः

ဒဒ္ရု (ringworm)၊ စိတြက (အဖြူစက်)၊ ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ/လက်ပရိုစီ)၊ မဏ္ဍလ (ဝိုင်းဝိုင်းအဖုအပိန့်) နှင့် ဝိစရ္စိကာ (eczema) တို့သည် ဒေဝဘက္တ၏ အတွက် ခြောက်လအတွင်း ပျောက်ကင်းသွားမည်—သံသယမရှိ။

Verse 5

चरितं तस्य देवस्य पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तत्कथयितुं शक्यं संक्षेपेण नृपोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ပုရာဏများတွင် ကျွန်ုပ်ကြားသိခဲ့သော ထိုဒေဝတော်၏ လုပ်ရပ်နှင့် ချီးမြှောက်ဖွယ် ခရီးစဉ်တို့ကို အကျဉ်းချုပ်ဖြင့် မပြောနိုင်ပါ။

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यद्दानं रविमुद्दिश्य दीयते । विधिना पात्रविप्राय तस्यान्तो नास्ति कर्हिचित्

ထိုတီရ္ထ၌ ရဝိဒေဝ (နေမင်း) ကို ရည်ညွှန်း၍ စည်းကမ်းတကျ၊ အရည်အချင်းပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏ်ထံ ပေးအပ်သော ဒါန၏ ပုဏ္ဏာမည်သည် မည်သည့်ကာလ၌မျှ အဆုံးမရှိ။

Verse 7

अयने विषुवे चैव चन्द्रसूर्यग्रहे तथा । रवितीर्थे प्रदत्तानां दानानां फलमुत्तमम्

အယန (ဆော်လ်စတစ်)၊ ဝိသုဝ (အီကွီနော့) နှင့် လ/နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်တို့တွင် ရဝိတီရ္ထ၌ ပေးအပ်သော ဒါနများ၏ အကျိုးသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်သည်။

Verse 8

संक्रान्तौ यानि दानानि हव्यकव्यानि भारत । अपामिव समुद्रस्य तेषामन्तो न लभ्यते

အို ဘာရတ! သင်္ကြာန္တိကာလ၌ ပေးသော ဒါနများနှင့် ဒေဝတားတို့အတွက် ဟဗျ၊ ပိတೃတို့အတွက် ကဗျ ဟုတပူဇာများ၏ ပုဏ္ဏာမည်သည် သမုဒ္ဒရာရေကဲ့သို့ အတိုင်းအတာမရှိ၍ အဆုံးမတွေ့နိုင်။

Verse 9

येन येन यदा दत्तं येन येन यदा हुतम् । तस्य तस्य तदा काले सविता प्रतिदायकः

လူတစ်ဦးက မည်သည့်အရာကို မည်သည့်အချိန်တွင် ဒါနပေးသော်လည်းကောင်း၊ မည်သည့်အရာကို မည်သည့်အချိန်တွင် မီးထဲသို့ ဟုတအဖြစ် ပူဇာသော်လည်းကောင်း၊ ထိုအချိန်တင်ပင် စဝိတೃ (နေမင်း) သည် ပြန်လည်ပေးဆပ်သူဖြစ်၍ ထိုနှိုင်းယှဉ်သင့်သော အကျိုးကို ချီးမြှင့်သည်။

Verse 10

सप्त जन्मानि तान्येव ददात्यर्कः पुनः पुनः । शतमिन्दुक्षये दानं सहस्रं तु दिनक्षये

ခုနှစ်ဘဝတိုင်အောင် အရ္က (နေမင်း) သည် ထိုအကျိုးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမြှင့်ပေးသည်။ လ၏ လျော့ကျချိန်၌ ပေးသော ဒါနသည် အဆတစ်ရာ အကျိုးရပြီး၊ နေ့၏ အဆုံးချိန်၌ ပေးသော ဒါနသည် အဆတစ်ထောင် အကျိုးရသည်။

Verse 11

संक्रान्तौ शतसाहस्रं व्यतीपाते त्वनन्तकम्

သင်္ကြာန္တိနေ့တွင် ကုသိုလ်အကျိုးသည် တစ်သိန်းဆတိုးတက်၏; သို့သော် ဗျတီပာတနေ့တွင် အကျိုးသည် အနန္တ၊ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်၏။

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । रवितीर्थं कथं तात पुण्यात्पुण्यतरं स्मृतम् । विस्तरेण ममाख्याहि श्रवणौ मम लम्पटौ

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– အို ချစ်ခင်ရသော တာတ၊ ရဝိတီရ္ထကို အခြား ပုဏ္ဏတီရ္ထများထက် ပိုမိုပုဏ္ဏရှိသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသနည်း။ အသေးစိတ် ပြောပြပါ—ကျွန်ုပ်၏ နားများသည် ကြားလိုစိတ်ပြင်းပြနေပါသည်။

Verse 13

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणुष्वावहितो भूत्वा ह्यादित्येश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वव्याधिविनाशनम्

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ က ပြောသည်– သတိထား၍ နားထောင်လော့; နရမဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ တည်ရှိသော အထွတ်အမြတ် အာဒိတျေဿဝရကို ငါ ပြောပြမည်၊ ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 14

पुरा कृतयुगस्यादौ जाबालिर्ब्राह्मणोऽभवत् । वसिष्ठान्वयसम्भूतो वेदशास्त्रार्थपारगः

ရှေးကာလ၊ ကృతယုဂ၏ အစတွင် ဂျာဘာလီ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဝသိဋ္ဌ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွား၍ ဝေဒနှင့် သာස්တရတို့၏ အဓိပ္ပါယ်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 15

पतिव्रता साधुशीला तस्य भार्या मनस्विनी । ऋतुकाले तु सा गत्वा भर्तारमिदमब्रवीत्

သူ၏ ဇနီးသည် ပတိဝြတာ၊ သီလသမာဓိကောင်းမွန်၍ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်သည်။ ရတုကာလ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ခင်ပွန်းထံ သွားရောက်၍ ဤစကားများကို ပြောကြား하였다။

Verse 16

वर्तते ऋतुकालो मे भर्तारं त्वामुपस्थिता । भज मां प्रीतिसंयुक्तः पुत्रकामां तु कामिनीम्

ကျွန်ုပ်၏ သားသမီးရနိုင်သောအချိန် ရောက်ရှိလာပါပြီ။ အို ခင်ပွန်းသည်၊ သင့်ထံသို့ ကျွန်ုပ် ရောက်ရှိလာပါပြီ။ သားဆုလိုလားသော ကျွန်ုပ်နှင့် ချစ်ခင်စွာ ပေါင်းဖက်ပါလော့။

Verse 17

एवमुक्तो द्विजः प्राह प्रियेऽद्याहं व्रतान्वितः । गच्छेदानीं वरारोहे दास्य ऋत्वन्तरे पुनः

ထိုသို့ပြောကြားသောအခါ ပုဏ္ဏားက ပြန်ပြောသည်မှာ - 'ချစ်လှစွာသော ဇနီးသည်၊ ယနေ့ ငါသည် အကျင့်သီလ ဆောက်တည်ထားသည်။ ယခု သွားလော့၊ နောက်တစ်ကြိမ် ရာသီလာချိန်တွင် ငါ ခွင့်ပြုမည်။'

Verse 18

पुनर्द्वितीये सम्प्राप्ते ऋतुकालेऽप्युपस्थिता । पुनः सा छन्दिता तेन व्रतस्थोऽद्येति भारत

ဒုတိယအကြိမ် ရာသီဥတု ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမသည် သူ့ထံသို့ တစ်ဖန် ချဉ်းကပ်ပြန်သည်။ သို့သော် သူက 'အို ဘာရတ၊ ယနေ့ ငါသည် အကျင့်သီလ၌ တည်နေသည်' ဟု ဆိုကာ သူမကို တားမြစ်ပြန်သည်။

Verse 19

इत्थं वा बहुशस्तेन छन्दिता च पुनः पुनः । निराशा चाभवत्तत्र भर्तारं प्रति भामिनी

ဤနည်းအားဖြင့် သူမသည် အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ပင် ထိုအမျိုးသမီးသည် မိမိခင်ပွန်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားလေသည်။

Verse 20

दुःखेन महताविष्टा विधायानशनं मृता । तेन भ्रूणहतेनैव पापेन सहसा द्विजः

ကြီးစွာသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် သူမသည် အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုသန္ဓေသားကို သတ်သော အပြစ်ကြောင့် ထိုပုဏ္ဏားသည် ရုတ်တရက် (ကံကြမ္မာဆိုး) ကျရောက်လေသည်။

Verse 21

शीर्णघ्राणाङ्घ्रिरभवत्तपः सर्वं ननाश च । दृष्ट्वात्मानं स कुष्ठेन व्याप्तं ब्राह्मणसत्तमः

သူ၏နှာခေါင်းနှင့်ခြေထောက်တို့ ပုပ်ပျက်ယိုယွင်းသွား၍ တပဿာအားလုံးလည်း ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားသည်။ မိမိကိုယ်ကို ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် ပြန့်နှံ့ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သော် ထိုအမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏသည် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွား၏။

Verse 22

विषादं परमं गत्वा नर्मदातटमाश्रितः । अपृच्छद्भास्करं तीर्थं द्विजेभ्यो द्विजसत्तमः

အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြီး နရ္မဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုးခိုလှုံ하였다။ ထိုနေရာ၌ ဒွိဇအမြတ်ဆုံးသူသည် ဗြာဟ္မဏများထံမှ ဘာස්ကရ-တီရ္ထအကြောင်း မေးမြန်း하였다။

Verse 23

आरोग्यं भास्करादिच्छेदिति संचिन्त्य चेतसि । कुतस्तद्भास्करं तीर्थं भो द्विजाः कथ्यतां मम

စိတ်ထဲတွင် “ဘာස්ကရ၏ အာနုဘော်ဖြင့် ကျန်းမာရေးရပါစေ” ဟု စဉ်းစားကာ၊ “အို ဒွိဇတို့၊ ထိုဘာ်စကရ-တီရ္ထသို့ ဘယ်ကနေ သွားရောက်ရမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ” ဟု ဆို하였다။

Verse 24

तपस्तप्याम्यहं गत्वा तस्मिंस्तीर्थे सुभावितः

“ထိုတီရ္ထသို့ သွား၍ စိတ်သန့်စင်ကာ ထိုနေရာ၌ တပဿာပြုမည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး၊ သူ၏စိတ်သည် သန့်စင်ခြင်းသို့ ကောင်းစွာ ဦးတည်သွား၏။

Verse 25

द्विजा ऊचुः । रेवाया उत्तरे कूले आदित्येश्वरनामतः । विद्यते भास्करं तीर्थं सर्वव्याधिविनाशनम्

ဗြာဟ္မဏများက ဆိုကြသည်— “ရေးဝါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းတွင် အာဒိတျေဣရှ္ဝရ ဟူသော သန့်ရှင်းသည့် ဓာမရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ရောဂါအလုံးစုံကို ဖျက်ဆီးသော ဘာ်စကရ-တီရ္ထ ရှိ၏။”

Verse 26

तत्र याह्यविचारेण गन्तुं चेच्छक्यते त्वया । एवमुक्तो द्विजैर्विप्रो गन्तुं तत्र प्रचक्रमे

“သင်သွားနိုင်လျှင် မနှောင့်နှေးဘဲ အဲဒီနေရာသို့ သွားလော့” ဟု ဗြာဟ္မဏတို့ ပြောကြသဖြင့် ထိုဗိပရသည် ထိုအရပ်သို့ ထွက်ခွာရန် စတင်လေ၏။

Verse 27

व्याधिना परिभूतस्तु घोरेण प्राणहारिणा । यदा गन्तुं न शक्नोति तदा तेन विचिन्तितम्

သို့ရာတွင် သူသည် အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ရောဂါကြီးကြောင့် ဖိနှိပ်ခံရလေ၏။ မသွားနိုင်တော့သည့်အခါ သူသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်လေ၏။

Verse 28

सामर्थ्यं ब्राह्मणानां हि विद्यते भुवनत्रये । लिङ्गपातः कृतो विप्रैर्देवदेवस्य शूलिनः

ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဓမ္မအာနုභာဝသည် သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှား၏။ အကြောင်းမူကား ထိုဗိပရ ရှင်ရသီတို့၏ သန့်ရှင်းသော အင်အားကြောင့်ပင် ဒေဝဒေဝ၊ တြိရှူလကိုင် ဆူလင်၏ လိင်္ဂကို ဆင်းသက်စေ၍ တည်ထောင်စေခဲ့ကြသတည်း။

Verse 29

समुद्रः शोषितो विप्रैर्विन्ध्यश्चापि निवारितः । अहमप्यत्र संस्थस्तु ह्यानयिष्यामि भास्करम्

ဗိပရ ရှင်ရသီတို့က သမုဒ္ဒရာကိုပင် ခြောက်သွေ့စေခဲ့ကြပြီး၊ ဝိန္ဓျတောင်ကိုလည်း တားဆီး၍ ရပ်တန့်စေခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါလည်း ဤနေရာ၌ တည်ကြည်စွာနေ၍ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ပေါ်ထွန်းစေမည်။

Verse 30

तपोबलेन महता ह्यादित्येश्वरसंज्ञितम् । इति निश्चित्य मनसा ह्युग्रे तपसि संस्थितः

စိတ်၌ “မဟာတပေါဘလဖြင့် ဤအရာသည် ‘အာဒိတျေရှ္ဝရ’ ဟူသောအမည်ဖြင့် ထင်ရှားလိမ့်မည်” ဟု သတ်မှတ်ကာ၊ သူသည် ပြင်းထန်၍ တစ်စိတ်တစ်မြင် တပသ်၌ တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 31

वायुभक्षो निराहारो ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यगः । शिशिरे तोयमध्यस्थो वर्षास्वप्रावृताकृतिः

သူသည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူ၍ အစာမစားဘဲ အတိအကျ ဥပဝါသပြု၏။ နွေရာသီတွင် မီးငါးပုံအလယ်၌ တပသ်ကျင့်၏။ ဆောင်းရာသီတွင် ရေအလယ်၌ နစ်မြုပ်ကာ ရပ်နေ၏။ မိုးရာသီတွင်လည်း အကာအကွယ်မရှိ၊ အဝတ်မဖုံးဘဲ နေ၏။

Verse 32

साग्रे वर्षशते पूर्णे रविस्तुष्टोऽब्रवीदिदम्

နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံသွားသောအခါ ရဝိ (နေဒေဝ) သဘောကျနှစ်သက်၍ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 33

सूर्य उवाच । वरं वरय भद्रं ते किं ते मनसि वाञ्छितम् । अदेयमपि दास्यामि ब्रूहि मां त्वं चिरं कृथाः

နေမင်းကြီး မိန့်တော်မူသည်– “ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့၊ သင်၌ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ သင်၏စိတ်၌ မည်သို့ ဆန္ဒရှိသနည်း။ ပုံမှန်အားဖြင့် မပေးသင့်သည့်အရာတောင် ငါပေးမည်။ ပြောလော့; သင်သည် အချိန်ရှည် တပသ်ကျင့်ခဲ့ပြီ”။

Verse 34

किमसाध्यं हि ते विप्र इदानीं तपसि स्थितः

“အို ဗြာဟ္မဏ မဟာရသီ၊ ယခု သင်သည် တပသ်၌ တည်ငြိမ်စွာ တည်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သင်အတွက် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မည်သည့်အရာရှိနိုင်မည်နည်း”

Verse 35

जाबालिरुवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । मम प्रतिज्ञा देवेश ह्यादित्येश्वरदर्शने

ဇာဗာလီက ပြောသည်– “အို ဒေဝေရှ (ဒေဝတို့၏ အရှင်)၊ သင်သည် နှစ်သက်တော်မူ၍ ငါ့အား ကောင်းချီးပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အို အရှင်၊ ငါ၏ ကတိသစ္စာသည် အာဒိတျေရှဝရကို ဒർശန (မြင်တွေ့ခြင်း) ရခြင်းနှင့်ပင် ဆက်နွယ်နေပါသည်”။

Verse 36

कृता तां पारितुं देव न शक्तो व्याधिना वृतः । शुक्लतीर्थेऽत्र तिष्ठ त्वमादित्येश्वरमूर्तिधृक्

အို ဘုရားသခင်၊ ဤဝတ္တကို ပြုခဲ့သော်လည်း ရောဂါဝေဒနာက ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် မပြည့်စုံအောင် မဆောင်ရွက်နိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် ဤရွှက်လတီရ္ထ၌ အာဒိတျေရှ္ဝရ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်၍ တည်နေပါ။

Verse 37

एवमुक्ते तु देवेशो बहुरूपो दिवाकरः । उत्तरे नर्मदाकूले क्षणादेव व्यदृश्यत

ထိုသို့ဆိုလျှင် နတ်တို့၏အရှင်—အမျိုးမျိုးသောရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်နိုင်သော ဒိဝါကရ—သည် နရမဒါမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ ခဏချင်းပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 38

तदाप्रभृति भूपाल तद्धि तीर्थं प्रचक्षते । सर्वपापहरं प्रोक्तं सर्वदुःखविनाशनम्

ထိုအချိန်မှစ၍ အို မင်းကြီး၊ ထိုနေရာကို အမှန်တကယ် “တီရ္ထ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ အပြစ်အကုန်လုံးကို ဖယ်ရှားပေးပြီး ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ပျက်စီးစေသည်ဟု ဆိုထား၏။

Verse 39

यस्तु संवत्सरं पूर्णं नित्यमादित्यवासरे । स्नात्वा प्रदक्षिणाः सप्त दत्त्वा पश्यति भास्करम्

သို့သော် မည်သူမဆို တစ်နှစ်ပြည့်အောင် နေ့စဉ် အာဒိတျဝါရ (တနင်္ဂနွေ) တွင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ ပရဒက္ခိဏာ ခုနစ်ကြိမ် လှည့်ပြီး ပူဇော်သက္ကာ ပေးကာ ဘာස්ကရ (နေမင်း) ကို ဖူးမြင်လျှင်—

Verse 40

यत्फलं लभते तेन तच्छृणुष्व मयोदितम् । प्रसुप्तं मण्डलानीह दद्रुकुष्ठविचर्चिकाः

ထိုသူရရှိသော အကျိုးကို ငါပြောသည့်အတိုင်း နားထောင်လော့။ ဤနေရာ၌ အရေပြားရောဂါများ—ဒတ်ဒရုကဲ့သို့ အကွက်အပြောက်၊ ကုဋ္ဌ (လက်ပရိုစီ) နှင့် ဝိချရ္ချိကာ (စကေဘီးစ်/ယားနာ)—သည် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ သက်သာ၍ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

Verse 41

नश्यन्ति सत्वरं राजंस्तूलराशिरिवानले । धनपुत्रकलत्राणां पूरयेद्वत्सरत्रयात्

အို မင်းကြီးရေ၊ ထိုအရာတို့သည် မီးထဲရှိ ဝါပုံတစ်ပုံကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားကြ၏။ ထို့ပြင် သုံးနှစ်အတွင်း ဥစ္စာ၊ သားသမီးနှင့် ဇနီးနှင့်ဆိုင်သော ကံကောင်းချမ်းသာမှုတို့ ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 42

यस्तु श्राद्धप्रदस्तत्र पित्ःनुद्दिश्य संक्रमे । तृप्यन्ति पितरस्तस्य पितृदेवो हि भास्करः

ထို့ပြင် အဲဒီနေရာ၌ နေမင်း၏ သင်္ကရန္တိ (saṅkrānti) အချိန်တွင် ပိတೃ (Pitṛ) များကို ရည်ညွှန်း၍ ရှရဒ္ဓ (śrāddha) ပူဇော်လှူဒါန်းသူ၏ ဘိုးဘွားပိတೃတို့သည် တೃပ్త ဖြစ်ကြ၏။ အကြောင်းမူ ဘာஸ్కရ (Bhāskara) သည် ပိတೃတို့၏ ဒေဝတော်အရှင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 43

इति ते कथितं सर्वमादित्येश्वरमुत्तमम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वरोगविनाशनम्

ဤသို့ အထွတ်အမြတ် အာဒိတျေရှ္ဝရ (Ādityeśvara) အကြောင်းကို သင်အား အကုန်လုံး ပြောကြားပြီးပြီ—ထိုဘုရားသည် ဒိဗ္ဗ၊ အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူ၊ ရောဂါအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။

Verse 153

। अध्याय

အဓ္ဓာယ (Adhyāya) — အခန်း၏ အဆုံး/နယ်နိမိတ်ကို ညွှန်ပြသော အမှတ်အသား။