Adhyaya 150

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज कुसुमेश्वरमुत्तमम् । दक्षिणे नर्मदाकूले उपपातकनाशनम्

သျှီမာကဏ္ဍေယက မိန့်တော်မူသည်– အို မင်းမြတ်၊ ထို့နောက် နာမဒါမြစ်၏ တောင်ဘက်ကမ်းပါးရှိ အပြစ်ငယ်များကို ပယ်ဖျက်ပေးသော မြင့်မြတ်လှသော ကုသုမေသွာရ သို့ သွားရောက်လော့။

Verse 2

कामेन स्थापितो देवः कुसुमेश्वरसंज्ञितः । ख्यातः सर्वेषु लोकेषु देवदेवः सनातनः

ကာမနတ်မင်း တည်ထားကိုးကွယ်သော ဤနတ်ဘုရားသည် ကုသုမေသွာရ ဟု အမည်တွင်၏။ လောကအပေါင်းတို့၌ ကျော်ကြားပြီး ထာဝရတည်မြဲသော နတ်တို့၏ သခင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 3

कामो मनोभवो विश्वः कुसुमायुधचापभृत् । स कामान् ददाति सर्वान् पूजितो मीनकेतनः

စိတ်မှဖြစ်ပေါ်လာသော၊ နေရာတိုင်း၌ရှိသော၊ ပန်းလက်နက်နှင့် လေးကိုကိုင်ဆောင်သော ကာမနတ်မင်းကို မီနကေတန အဖြစ် ပူဇော်သောအခါ အလိုရှိရာဆုများကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 4

तेन निर्दग्धकायेन चाराध्य परमेश्वरम् । अनङ्गेन तथा प्राप्तमङ्गित्वं नर्मदातटे

ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့သော်လည်း အနင်္ဂသည် အရှင်မြတ်ကို စနစ်တကျ ပူဇော်ခဲ့ပြီး နာမဒါမြစ်ကမ်းပါးတွင် ရုပ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । अङ्गिभृतस्य नाशत्वमनङ्गस्य तु मे वद । न श्रुतं न च मे दृष्टं भूतपूर्वं कदाचन

ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆောင်ထားသူသည် မည်သို့ ပျက်စီးသွားသနည်း၊ ကိုယ်မဲ့ အနင်္ဂ (Anaṅga) သည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း—ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ဤအရာကို မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။

Verse 6

एतत्सर्वं यथा वृत्तमाचक्ष्व द्विजसत्तम । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र भीमार्जुनयमैः सह

အို ဒွိဇအမြတ်၊ ဤအရာအားလုံး မည်သို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို ပြောပြပါ။ အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဘီမ၊ အာర్జုန နှင့် အမွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးတို့နှင့်အတူ နားထောင်လိုပါသည်။

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आदौ कृतयुगे तात देवदेवो महेश्वरः । तपश्चचार विपुलं गङ्गासागरसंस्थितः

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ က ပြောသည်။ ချစ်သားရေ၊ ကృతယုဂ အစတွင် ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှဝရသည် ဂင်္ဂါ-သာဂရ၌ တည်နေ၍ အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ကျင့်တော်မူ하였다။

Verse 8

तेन सम्पादिता लोकास्तपसा ससुरासुराः । जग्मुस्ते शरणं सर्वे देवदेवं शचीपतिम्

ထိုတပဿာ၏ အာနုභာဝကြောင့် ဒေဝနှင့် အသူရတို့အပါအဝင် လောကများအားလုံး လှုပ်ရှား၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပူပန်သွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သချီ၏ ခင်ပွန်း အိန္ဒြာထံ သရဏံ ယူကြသည်။

Verse 9

व्यापकः सर्वभूतानां देवदेवो महेश्वरः । संतापयति लोकांस्त्रींस्तन्निवारय गोपते

ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှဝရသည် သတ္တဝါအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့တည်ရှိလျက် တိလောကကို ပူလောင်စေတော်မူ၏။ အို ဒေဝပတိ အိန္ဒြာ၊ ထိုအရာကို တားဆီးပါ။

Verse 10

श्रुत्वा तद्वचनं तेषां देवानां बलवृत्रहा । चिन्तयामास मनसा तपोविघ्नायचादिशत्

ဒေဝတို့၏ ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဝෘတြကို သတ်နိုင်သော အင်ဒြာမင်းသည် စိတ်တွင် စဉ်းစားကာ ထိုတပဿာကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေး하였다။

Verse 11

अप्सरां मेनकां रम्भां घृताचीं च तिलोत्तमाम् । वसन्तं कोकिलं कामं दक्षिणानिलमुत्तमम्

သူသည် အပ္စရာ မေနကာ၊ ရမ္ဘာ၊ ဂෘတാഈချီ နှင့် တိလိုတ္တမာတို့ကို ခေါ်ယူကာ၊ ထို့ပြင် နွေဦးရာသီ၊ ကိုကီလငှက်၊ ကာမဒေဝ နှင့် အကောင်းဆုံး တောင်လေကိုပါ ဖိတ်ခေါ်하였다။

Verse 12

गत्वा तत्र महादेवं तपश्चरणतत्परम् । क्षोभयध्वं यथान्यायं गङ्गासागरवासिनम्

“အဲဒီနေရာသို့ သွား၍ တပဿာကျင့်စဉ်၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေသော မဟာဒေဝထံ သွားကြလော့။ သင့်လျော်သောနည်းလမ်းဖြင့် ဂင်္ဂါ-သာဂရ၌ နေထိုင်သော ထိုသခင်ကို လှုပ်ရှားစေ၍ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေကြလော့။”

Verse 13

एवमुक्तास्तु ते सर्वे देवराजेन भारत । देवाप्सरःसमोपेता जग्मुस्ते हरसन्निधौ

အို ဘာရတ၊ ဒေဝရာဇာ၏ ထိုသို့ မိန့်ကြားချက်အရ သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်အပ္စရာအစုအဝေးနှင့်အတူ ဟရ (ရှီဝ) ၏ ရှေ့မှောက်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 14

वसन्तमासे कुसुमाकराकुले मयूरदात्यूहसुकोकिलाकुले । प्रनृत्य देवाप्सरगीतसंकुले प्रवाति वाते यमनैरृताकुले

နွေဦးလတွင် ပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သော တောအုပ်၌ မယုရ၊ ရေငှက်၊ ကြက်တူရွေးနှင့် ကိုကီလငှက်တို့ စည်ကား၍၊ အပ္စရာတို့၏ သီချင်းနှင့် အကအခုန်သံများ ပျံ့နှံ့နေစဉ်—ယမနှင့် နైరృత (သေမင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု) ၏ အရိပ်အာဝါသ ပါသော လေသည် တိုက်ခတ်လာသည်။

Verse 15

तेन संमूर्छिताः सर्वे संसर्गाच्च खगोत्तमाः । मधुमाधवगन्धेन सकिन्नरमहोरगाः

ထိုမောဟမந்திரကြောင့် အားလုံး မူးမေ့သွားကြ၏; ထိုထိတွေ့ဆက်ဆံမှု၏ အာနိသင်ကြောင့် ငှက်အမြတ်တန်များပင်—ကိန္နရတို့နှင့် မဟာနဂါးတို့အပါအဝင်—မဓုနှင့် မာဓဝ (နွေဦး) ၏ ပျားရည်ဆန်သော အနံ့တော်ကြောင့် မူးယစ်လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 16

यावदालोकते तावत्तद्वनं व्याकुलीकृतम् । वीक्षते मदनाविष्टं दशावस्थागतं जनम्

မျက်စိမြင်နိုင်သမျှ အဝေးအထိ ထိုတောအုပ်သည် လှုပ်ရှားဝေဝါး၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏; လူတို့ကိုလည်း ကာမ (အလိုဆန္ဒ) က ဝင်ရောက်ကာ အခြေအနေမျိုးစုံ၊ အဆင့်မျိုးစုံသို့ ကျရောက်နေသည်ကို မြင်ရ၏။

Verse 17

देवदेवोऽपि देवानामवस्थात्रितयं गतः । सात्त्विकीं राजसीं राजंस्तामसीं तां शृणुष्व मे

ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်တည်းဟူသော ဒေဝဒေဝတော်ပင် သုံးမျိုးသော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ အို မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ထံမှ နားထောင်ပါ—စတ္တဝိက၊ ရာဇသိက၊ တာမသိက ဟူသော အခြေအနေများကို။

Verse 18

एकं योगसमाधिना मुकुलितं चक्षुर्द्वितीयं पुनः पार्वत्या जघनस्थलस्तनतटे शृङ्गारभारालसम् । अन्यद्दूरनिरस्तचापमदनक्रोधानलोद्दीपितं शम्भोर्भिन्नरसं समाधिसमये नेत्रत्रयं पातु वः

သမ္ဘူ၏ မျက်စိသုံးလုံးသည် သင်တို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ။ မျက်စိတစ်လုံးသည် ယောဂ-သမာဓိ၌ ပွင့်မလာဘဲ ပိတ်လျက်; ဒုတိယမျက်စိသည် ပါဝတီ၏ တင်ပါးနှင့် ရင်သားအနား၌ အလှအပမေတ္တာ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ပျော့နွမ်းလျက်; အခြားတစ်လုံးသည်—ဓနုကို အဝေးသို့ ပစ်ချခံရသော မဒနအပေါ် ကရုဏာမဟုတ်ဘဲ ကရောဓမီးဖြင့် တောက်လောင်ကာ—သမာဓိ၏ ခဏ၌ ထူးခြားသော အာနုဘော်ကို ထင်ရှားစေ၍ သင်တို့ကို ပယ်တင်ပါစေ။

Verse 19

एवं दृष्टः स देवेन सशरः सशरासनः । भस्मीभूतो गतः कामो विनाशः सर्वदेहिनाम्

ဤသို့ ဒေဝတော်က မြင်တော်မူသဖြင့် ကာမသည်—မြားနှင့် ဓနုအပါအဝင်—ပြာမှုန့်ဖြစ်ကာ ထွက်ခွာသွား၏; ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်လာ၏၊ အလိုဆန္ဒသည် အဆုံးအရှုံးကို ဆောင်လာသောကြောင့်။

Verse 20

कामं दृष्ट्वा क्षयं यातं तत्र देवाप्सरोगणाः । भीता यथागतं सर्वे जग्मुश्चैव दिशो दश

ထိုနေရာ၌ ကာမဒေဝ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လျှင် ဒေဝတော်များနှင့် အပ်ဆရာအစုတို့ ကြောက်ရွံ့ကာ လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် တစ်ဆယ်ဦးတည်ရာသို့ ပြန့်ကျဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 21

कामेन रहिता लोकाः ससुरासुरमानवाः । ब्रह्माणं शरणं जग्मुर्देवा इन्द्रपुरोगमाः

ကာမမရှိတော့သဖြင့် လောကများ—ဒေဝ၊ အဆုရ၊ လူသားတို့အပါအဝင်—ဆန္ဒအင်အားကင်းမဲ့သွားကြ၏။ ထို့ကြောင့် အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များသည် ဘြဟ္မာထံသို့ အားကိုးခိုလှုံရန် သွားကြ၏။

Verse 22

सीदमानं जगद्दृष्ट्वा तमूचुः परमेष्ठिनम् । जानासि त्वं जगच्छेषं प्रभो मैथुनसम्भवात्

ကမ္ဘာလောက ဆုတ်ယုတ်၍ နစ်မြုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ကြသဖြင့် ပရမေဋ္ဌိန် (ဘြဟ္မာ) ထံသို့ ဆိုကြ၏— “အရှင်ဘုရား၊ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ဇနီးမောင်နှံ ပေါင်းစည်းမှုမှ ဖြစ်ပေါ်ကြောင်းကို သင်သိတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် လောက၏ ကျန်ရစ်မည့်အရာကိုလည်း သင်သိတော်မူပါသည်။”

Verse 23

प्रजाः सर्वा विशुष्यन्ति कामेन रहिता विभो

အရှင်အာနုဘော်ကြီးမြတ်တော်မူသော ဘုရား၊ ကာမမရှိသဖြင့် သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ခြောက်သွေ့၍ ဆုတ်ယုတ်နေကြပါသည်။

Verse 24

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां देवानां प्रपितामहः । जगाम सहितस्तत्र यत्र देवो महेश्वरः

ဒေဝတော်များ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ပရပိတာမဟာ (ဘြဟ္မာ) သည် သူတို့နှင့်အတူ မဟေရှဝရ ဘုရားရှိရာ အရပ်သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 25

अतोषयज्जगन्नाथं सर्वभूतमहेश्वरम् । स्तुतिभिस्तण्डकैः स्तोत्रैर्वेदवेदाङ्गसम्भवैः

သူသည် ဝေဒနှင့် ဝေဒာင်္ဂတို့မှ ပေါ်ထွန်းလာသော စတုတိ၊ တဏ္ဍက အလှည့်ကျ သီချင်းများနှင့် စတောတရများဖြင့် ဇဂန္နာထ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ မဟေရှဝရကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो देवानां परमेश्वरः । उवाच मधुरां वाणीं देवान्ब्रह्मपुरोगमान्

ထို့နောက် သာယာပျော်ရွှင်သည့် မဟာဒေဝသည် ဒေဝတို့၏ ပရမေရှဝရဖြစ်၍ ဗြဟ္မာကို ဦးဆောင်ထားသော ဒေဝများအား ချိုမြိန်သော ဝဏ္ဏနာဖြင့် မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 27

किं कार्यं कश्च सन्तापः किं वागमनकारणम् । देवतानामृषीणां च कथ्यतां मम माचिरम्

“ဘာကိစ္စရှိသနည်း၊ ဤပူပန်မှုသည် အဘယ်နည်း? မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် လာကြသနည်း? ဟေ ဒေဝတို့နှင့် ဟေ ရှိတို့၊ မနှောင့်နှေးဘဲ ချက်ချင်း ငါ့အား ပြောကြလော့။”

Verse 28

देवा ऊचुः । कामनाशाज्जगन्नाशो भवितायं चराचरे । त्रैलोक्यं त्वं पुनः शम्भो उत्पादयितुमर्हसि

ဒေဝများက ဆိုကြသည်– “ကာမ ပျက်စီးသွားလျှင် လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် လောကအားလုံး ပျက်စီးမည်။ ဟေ သမ္ဘု၊ သုံးလောကကို ထပ်မံ ဖန်ဆင်းပေးရန် သင့်တော်ပါသည်။”

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां विमृश्य परमेश्वरः । चिन्तयामास कामस्य विग्रहं भुवि दुर्लभम्

သူတို့၏စကားကို ကြားသော် ပရမေရှဝရသည် စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှာဖွေရခက်သော ကာမ၏ ဝိဂ္ဂဟ—အရုပ်သဏ္ဍာန်တော်—ကို စိတ်တွင် ချင့်ချိန်စဉ်းစားလေသည်။

Verse 30

आजगाम ततः शीघ्रमनङ्गो ह्यङ्गतां गतः । प्राणदः सर्वभूतानां पश्यतां नृपसत्तम

ထို့နောက် အနင်္ဂ (ကာမဒေဝ) သည် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာ၍ အမှန်တကယ် ကိုယ်ခန္ဓာရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်—သတ္တဝါအားလုံး၏ အသက်ရှု(ပရာဏ)ကို ပေးသနားသူ—အားလုံးကြည့်ရှုနေစဉ်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး။

Verse 31

ततः शङ्खनिनादेन भेरीणां निःस्वनेन च । अभ्यनन्दंस्ततो देवं सुरासुरमहोरगाः

ထို့နောက် သင်္ခါသံမြည်သံနှင့် ဘေရီဒုံဒုံမြည်သံတို့ကြောင့်၊ ထိုဒေဝကို ဒေဝတော်များ၊ အသူရများနှင့် မဟာနာဂများက တညီတညွတ် ချီးမွမ်းအပေါင်းအပါး ပြုကြ၏။

Verse 32

नमस्ते देवदेवेश कृतार्थाः सुरसत्तमाः । विसर्जिताः पुनर्जग्मुर्यथागतमरिन्दम

“ဒေဝတို့၏ ဒေဝအရှင်၊ သင့်အား နမස්ကာရ!”—ဟူ၍ ဒေဝတော်အမြတ်တို့သည် ရည်ရွယ်ချက်ပြည့်စုံကာ ခွင့်ပြု၍ လွှတ်တော်မူသဖြင့်၊ လာခဲ့သကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်၊ အို ရန်သူနှိမ်နင်းသူ။

Verse 33

गतेषु सर्वदेवेषु कामदेवोऽपि भारत । तपश्चचार विपुलं नर्मदातटमाश्रितः

ဒေဝတော်အားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အို ဘာရတ၊ ကာမဒေဝလည်း နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားကိုး၍ အလွန်ကြီးမားသော တပသ (တပဿ) ကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 34

तपोजपकृशीभूतो दिव्यं वर्षशतं किल । महाभूतैर्विघ्नकरैः पीड्यमानः समन्ततः

တပသနှင့် မန္တရဇပကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာ ပိန်လှီသွားကာ၊ အမှန်တကယ် ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင်; အတားအဆီးဖြစ်စေသော မဟာဘူတများက အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းဝန်းနှိပ်စက်ခဲ့သည်။

Verse 35

आत्मविघ्नविनाशार्थं संस्मृतः कुण्डलेश्वरः । चकार रक्षां सर्वत्र शरपाते नृपोत्तम

မိမိကို ခြိမ်းခြောက်သော အတားအဆီးများကို ဖျက်ဆီးရန် ကုဏ္ဍလေရှွရကို သတိရ၍ ပူဇော်ခေါ်ယူ하였다။ မြားမိုးရွာသည့်အလယ်၌ပင်၊ အရှင်မင်းမြတ်၊ ကုဏ္ဍလေရှွရသည် အရပ်ရပ်၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ပြုတော်မူ၏။

Verse 36

ततस्तुष्टो महादेवो दृढभक्त्या वरप्रदः । वरेण छन्दयामास कामं कामविनाशनः

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ခိုင်မြဲသော ဘက္တိကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူ၍ အလှူပေးတော်မူသော အရှင်ဖြစ်သဖြင့် ကရုဏာတော်ကို ပေးရန် ပြင်ဆင်တော်မူ၏။ ကာမကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်သည် ကာမအား မိမိလိုသည့် ဆုတောင်းကို ရွေးချယ်စေ၍ အနုဂ्रहတော် ပေးတော်မူ၏။

Verse 37

ज्ञात्वा तुष्टं महादेवमुवाच झषकेतनः । प्रणतः प्राञ्जलिर्भूत्वा देवदेवं त्रिलोचनम्

မဟာဒေဝ ပျော်ရွှင်တော်မူကြောင်း သိမြင်သဖြင့် ဈရှကေတန် (ကာမဒေဝ) သည် ပြောကြား၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ သုံးမျက်စိရှင်တော်ထံ တင်ပြလေ၏။

Verse 38

यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र तीर्थे जगन्नाथ सदा संनिहितो भव

“အရှင်ဒေဝေရှ၊ အကယ်၍ ပျော်ရွှင်တော်မူပါက၊ ကျွန်ုပ်အား ဆုတောင်းပေးမည်ဆိုပါက၊ ဤတီရ္ထ၌ အရှင် జగန္နာထ၊ အစဉ်အမြဲ ကိန်းဝပ်တော်မူပါ။”

Verse 39

तथेति चोक्त्वा वचनं देवदेवो महेश्वरः । जगामाकाशमाविश्य स्तूयमानोऽप्सरोगणैः

“ထိုသို့ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှွရသည် ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏။ အပ్సရာအစုအဖွဲ့တို့က စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်းနေကြ၏။

Verse 40

गते चादर्शनं देवे कामदेवो जगद्गुरुम् । स्थापयामास राजेन्द्र कुसुमेश्वरसंज्ञितम्

ဒေဝတော်သည် မျက်စိမှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ အို မင်းမဟာမင်း၊ ကာမဒေဝသည် လောကဂုရု ရှီဝကို ထိုနေရာ၌ “ကူစုမေရှ္ဝရ” ဟူသော နာမဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်하였다။

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युपवासपरायणः । चैत्रमासे चतुर्दश्यां मदनस्य दिनेऽथवा

ထိုတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ကို အလေးထားလျက်—ချိုင်တရလ၏ ဆယ့်လေးရက်နေ့၌ သို့မဟုတ် မဒန (ကာမ) အတွက် သန့်ရှင်းသောနေ့၌—

Verse 42

प्रभाते विमले प्राप्ते स्नात्वा पूज्य दिवाकरम् । तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः

သန့်ရှင်းကြည်လင်သော မနက်ခင်းရောက်လာသော် ရေချိုးပြီး နေဒေဝ (ဒိဝါကရ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် နှမ်းရောရေဖြင့် ပိတೃဒေဝတား (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်) များအား တർပဏ ပူဇော်ရမည်။

Verse 43

कृत्वा स्नानं विधानेन पूजयित्वा च तं नृप । पिण्डनिर्वपणं कुर्यात्तस्य पुण्यफलं शृणु

အို မင်းကြီး၊ စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီး ထိုဘုရားကို ပူဇော်ကာ ပိဏ္ဍနိర్వပဏ (ပိဏ္ဍပူဇော်) ကို ပြုလုပ်ရမည်။ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးပုဏ္ဏဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 44

सत्त्रयाजिफलं यच्च लभते द्वादशाब्दिकम् । पिण्डदानात्फलं तच्च लभते नात्र संशयः

ဆတ်တြယာဂ (sattra-ယဇ္ဉ) ကို ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ ဆောင်ရွက်သူ ရရှိသည့် အကျိုးဖလ မည်သို့ရှိသနည်း၊ ပိဏ္ဍဒါန ပြုခြင်းဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးဖလတူတူ ရရှိသည်။ ဤအကြောင်း၌ သံသယမရှိ။

Verse 45

अङ्कुल्लमूले यः पिण्डं पित्ःनुद्दिश्य दापयेत् । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

အင်္ဂုလ္လာပင်၏ အမြစ်၌ ပိတೃတို့ကို ရည်ညွှန်း၍ ပိဏ္ဍ (piṇḍa) ပူဇော်စေသူ၏ ပိတာမဟာ (ဘိုးဘွား) များသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် တೃप्त ဖြစ်ကြသည်။

Verse 46

कृमिकीटपतङ्गा ये तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । प्राप्नुवन्ति मृताः स्वर्गं किं पुनर्ये नरा मृताः

ဟေ ယုဓိဋ္ဌိရ! ထိုတီရ္ထ၌ သေဆုံးသော ပိုးကောင်၊ ပိုးမွှား၊ ပတင်တို့တောင် ကောင်းကင်ဘုံရောက်ကြသည်; ထိုနေရာ၌ သေသော လူသားတို့အတွက်တော့ မည်မျှပို၍ မဟာဖလ ဖြစ်မည်နည်း။

Verse 47

संन्यासं कुरुते योऽत्र जितक्रोधो जितेन्द्रियः । कुसुमेशे नरो भक्त्या स गच्छेच्छिवमन्दिरम्

ဤကူစုမေရှ၌ ဒေါသကို အနိုင်ယူ၍ အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ သံန്യാസ (saṃnyāsa) ခံယူသူသည် ဘက္တိဖြင့် ရှိဝ၏ နေရာတော်သို့ သွားရောက်သည်။

Verse 48

तत्र दिव्याप्सरोभिश्च देवगन्धर्वगायनैः । क्रीडते सेव्यमानस्तु कल्पकोटिशतं नृप

ဟေ မင်းကြီး! ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်အပ္စရာများနှင့် ဒေဝဂန္ဓဗ္ဗ သီချင်းဆိုသူများက စေဝာပြုကြ၍ ဂုဏ်ပြုခံရသဖြင့် ကလ္ပ ကိုဋိတစ်ရာတိုင်တိုင် ပျော်ရွှင်ကစားနေသည်။

Verse 49

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । जायते राजराजेन्द्रैः पूज्यमानो नृपो महान्

ထိုကာလ ပြည့်စုံသွားသောအခါ ဤလောက၌ လူ့ဘဝဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ မဟာဘုရင်ကြီး ဖြစ်လာသည်; ဘုရင်တို့၏ ဘုရင်များကပင် လေးစားပူဇော်ကြသည်။

Verse 50

सुरूपः सुभगो वाग्मी विक्रान्तो मतिमाञ्छुचिः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वव्याधिविवर्जितः

ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသူ၊ စကားပြောကျွမ်းကျင်သူ၊ သတ္တိရှိသူ၊ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝ၍ သန့်ရှင်းသူ—ရောဂါအပေါင်းမှ ကင်းလွတ်ကာ နှစ်တစ်ရာပြည့်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ အသက်ရှင်တည်တံ့၏။

Verse 51

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थकोटिशताधिकम् । कुसुमेशेति विख्यातं सर्वदेवनमस्कृतम्

ဤပုဏ္ဏသည် အပြစ်ကိုဖျက်သိမ်းပေး၍ တီရ္ထအရေအတွက် ကောဋိရာပေါင်းများစွာထက်ပင် ရာဆတင်မြင့်မြတ်သည်။ ‘ကုစုမေရှ’ ဟူ၍ ကျော်ကြားပြီး ဒေဝတားအပေါင်းတို့က နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 150

। अध्याय

အဓ္ဓာယ (အခန်းခေါင်းစဉ် အမှတ်အသား)။