Adhyaya 149

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् । दर्शनाद्देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို၏နောက်တွင် လိင်္ဂေရှွရ ဟုကြားသိရသော တီရ္ထတစ်ခုရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝဒေဝ၏ ဒർശနသာဖြင့်ပင် အပြစ်တို့ ပျက်စီးသွားသည်။”

Verse 2

कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर । वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः

အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ ဒာနဝတို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ် အနိုင်ယူဖျက်ဆီးပြီးနောက်၊ ထိုဘုရားသည် ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူကာ နရ္မဒါမြစ်၌ တည်နေရာယူ၍ နေထိုင်တော်မူသည်။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति । स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်အား ဦးညွှတ်နမಸ್ಕာရပြုသူသည်၊ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အတိတ်က ပြုခဲ့သော မဟာအပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 4

द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः । गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत्पाण्डुनन्दन

အို ပာဏ္ဍု၏ သားတော်၊ ကృష్ణပက္ခနှင့် သုက္လပက္ခ နှစ်ဖက်လုံး၏ ဒွာဒသီတိသီ၌ ဥပဝါသပြုကာ၊ အနံ့သာနှင့် ပန်းမော်လီများဖြင့် လောကနာထ (Jagannātha) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 5

ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः । पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु

အို မဟာဘုန်းရှိသူ၊ ပုဏ္ဏားများကို ဒါန၊ လေးစားစွာ ကြိုဆိုခြင်းနှင့် အစားအစာဖြင့် ဂုဏ်ပြုကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ယခု ထိုပုဏ္ဏဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 6

सत्रयाजिफलं जन्तुर्लभते द्वादशाब्दकैः । ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम्

စတြယာဇိ၏ အကျိုးဖလကို သတ္တဝါသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာမှ ရရှိ၏; သို့သော် ထိုနေရာ၌ ပုဏ္ဏားများကို အစာကျွေးလျှင် ထိုအကျိုးဖလတူညီသော အရာကိုပင် ရရှိနိုင်၏။

Verse 7

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः । जपेद्द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः

ဘိုးဘွားပိတೃများနှင့် ဒေဝတားများအား တර්ပဏ ပြု၍၊ ရေချိုးသန့်စင်ကာ စိတ်ကို ထိုဘက္တိ၌ စူးစိုက်လျက်၊ ဒေဝတား၏ ရှေ့၌ ရပ်နေပြီး ဘုရား၏ နာမတော် ဆယ့်နှစ်ပါးကို ဂျပ်ရွတ်ရမည်။

Verse 8

मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन । केशवं पूजयेन्नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः

ဟေ ကုရုနန္ဒန၊ လစဉ်လစဉ် ဒွာဒသီနေ့တွင် အစာမစားဘဲ ဥပဝါသပြု၍၊ မာရ္ဂရှီရ္ရှ လတွင် ပညာရှိသည် နေ့စဉ် ကေရှဝကို နိစ္စ ပူဇော်သင့်၏။

Verse 9

पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् । गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत्

ပေါုရှ လတွင် နာရာယဏ ဒေဝကို ပူဇော်ရမည်၊ မာဃ လတွင် မာဓဝကို၊ ဖာလ္ဂုန လတွင် ဂోవိန္ဒကို၊ ချೈတြ လတွင် ဝိෂ္ဏုကို လစဉ်လစဉ် သင့်တော်သကဲ့သို့ အရိုအသေပြု၍ ဆမ်းကြရမည်။

Verse 10

वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् । वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत्

ဝိုင်ရှာခ လတွင် မဓုဟန္တೃ ကို အောက်မေ့ရမည်၊ ဇျေဋ္ဌ လတွင် သခင် တ్రိဝိက్రమ ကို၊ အာෂာဍ္ဍ လတွင် ဝာမန ကို၊ နှင့် ရှရာဝဏ လတွင် ရှ্রীဓရ ကို သတိရအောက်မေ့ရမည်။

Verse 11

हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने । दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन्नावसीदति

ဘ္ဟာဒြပဒ လတွင် ဟೃṣīkēśa နာမကို ဂါထာရွတ်ဆိုရမည်၊ အာရှ္ဝိန လတွင် ပဒ္မနာဘ ကို၊ ကာရ္တ္တိက လတွင် ဒာမೋದရ ကို ကီရ္တန်သီဆိုရမည်။ ဤသို့ နာမများကို ချီးမွမ်းသီဆိုသူသည် ဒုက္ခမကျရောက်။

Verse 12

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात्

အရင်က ပြုခဲ့သော အပြစ်များ—နှုတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကర్మမှ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အပြစ်ဖြစ်စေ—လများနှင့်ဆိုင်သော ဘုရားနာမများကို ထပ်တလဲလဲ ကီရ္တန်ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် သံသယမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 13

स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा । शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत्

မိမိကိုယ်တိုင် အတားအဆီးကြုံ၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျက်တောင်ခတ်ခတ်၊ ဟိုဒီကြည့်နေသော်လည်း အစာစားစဉ် မြန်မြန် သခင်ဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို မန္တရမပါဘဲပင် ထုတ်ဆိုသင့်သည်။

Verse 14

परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया । यन्मासाधिपतेर्विष्णोर्मासनामानुकीर्तनम्

အလွန်ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ထဲသို့ ကျရောက်သူအတွက်ပင် ဤသည်ဟာ ကုထုံးဖြစ်သည်—လများ၏ အධిపတိ ဗိဿဏု၏ လနာမတော်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ သီဆိုရွတ်ဆိုခြင်း။

Verse 15

ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः । नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः

လူသားတို့အတွက် အကျိုးဖြစ်ထွန်းသော ညနှင့်နေ့၊ လနှင့်နှစ်ဟူသည်—ဘုရားဟရီကို သတိရ၍ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်နေသော အချိန်များသာ ဖြစ်သည်။

Verse 16

परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः । नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः

အကြီးမားဆုံး ဘေးအန္တရာယ်ထဲကျရောက်သော်လည်း နှလုံးပန်းကြာမှ ဒေဝ ဇနာဒန မလျှောကျသွားသူသည် အမှန်တကယ် ယောဂီဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 17

ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः । अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते

ကံမကောင်းသော လူသားတို့သည် အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်—မြေကြီးပေါ်တွင် အလေးချိန်တစ်ခုသာဖြစ်ရန် မွေးဖွားလာသူများ။ ဘုရားအနန္တကို ဘက္တိမရှိသူတို့သည် အသိမဲ့၍ တိရစ္ဆာန်နှင့်တူသည်။

Verse 18

ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति । विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते

ဤမြေပြင်၌ အလုပ်တာဝန် ပြည့်စုံသူဟူသည် ထိုသူတို့သာ ဖြစ်၏။ ကိုယ်ခန္ဓာကျဆုံးသည့်အခါတောင် လောကကို သန့်စင်ပေးကြ၏။ ဘဂဝန် အနန္တ၌ ဘက္တိဖြင့် ယှဉ်သူတို့သည် ဉာဏ်မြင်ကောင်း၍ စကြဝဠာ၏ အလှဆင်ဖြစ်ကြ၏။

Verse 19

स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् । चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः

သူတစ်ဦးတည်းသာ စစ်မှန်သော ကုသိုလ်ရှိသူ ဖြစ်၏။ လူဖြစ်လာခြင်းဟူသော သစ်ပင်၏ အသီးကို သူ၌ ရရှိသည်—စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယ တို့တွင် ဒေဝ ဇနာရ္ဒန သာ တည်နေသူ။

Verse 20

एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः । वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः

ဤနေရာသည် အထူးမြတ်၍ ပုဏ္ဏတီရ္ထ ဖြစ်ပြီး၊ ဇနာရ္ဒနသည် လိင်္ဂရূপဖြင့် တည်ရှိရာ ဖြစ်၏။ စစ်မြေ၌ ရန်သူတို့ကို လှည့်ကွက်ဖြင့် အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ စနာတန အရှင်သည် ဒေါသကိုယ်တိုင်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 21

उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च । पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः

လနှင့် နေကြတ်ချိန်များတွင်လည်းကောင်း၊ အဋ္ဌကာနေ့များနှင့် အယနပြောင်းကာလ နှစ်ကြိမ်တွင်လည်းကောင်း၊ စည်းကမ်းတကျနေသူသည် ဤနေရာ၌ နှမ်းရောထားသော ရေကိုပင် ပိတೃတို့အား အနုမောဒနာဖြင့် ပူဇော်သင့်၏။

Verse 22

घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये

သင်တို့၏ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဝရာဟ (ဝက်တော) အဝတား ဟရီ ဖြစ်ပါစေ—သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့် မေရုတောင်၏ အက်ကွဲရာများကို ဖွင့်လှစ်သူ၊ ဒုက္ခသမုဒ္ဒရာ၌ နစ်မြုပ်သူတို့အတွက် လှေတံတားဖြစ်သူ။ ပေါ်ထွန်းလာစဉ် ရသာတလ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရွံ့ကန်ထဲ၌ သူ၏ ဆင်တံ (တံခွန်) သည် တစ်ဝက်မြှုပ်နေခဲ့၏။ သူ၏ အားကြီးသော ဖူးခတ်သံကြောင့် လေတံခွန်များ တိုက်ခတ်ကာ ဒိဂ္ဂဇတို့၏ ဟိန်းသံကြားထဲတွင်ပင် တည်ငြိမ်ခိုင်မာသော ကိုယ်တော်ကို သြတိကျမ်းများက ချီးမွမ်းထား၏။

Verse 149

अध्याय

ဤသည်မှာ မြင့်မြတ်သော အခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။