Adhyaya 147

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्

မာရကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားသည်—အို မြေကိုကာကွယ်သော မင်းကြီး၊ ထို့နောက် နရမဒါမြစ် တောင်ဘက်ကမ်းရှိ အလွန်မြတ်သော စိဒ္ဓေရှွရ တီရ္ထသို့ သွားရမည်၊ ထိုတီရ္ထသည် အလွန်တင့်တယ်လှပ၏။

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်သော သခင် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ အရှွမေဓ ယဇ္ဉပြုသူတို့၏ အမြင့်မားသော ဂတိကို ရရှိသည်။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ဘိုးဘွားပိတೃတို့ စိတ်ချမ်းသာစေရန် ကြိုးစား၍ ရှရဒ္ဓ ပြုလုပ်သူအတွက်၊ သူတို့အတွက် လုပ်သင့်သမျှ အားလုံး ပြီးစီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 4

तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ သေဆုံးသည့် သတ္တဝါတို့အတွက် နောက်တစ်ဖန် ဂರ್ಭဝါသ (ဝမ်းတွင်းနေခြင်း) အခြေအနေသည် မည်သည့်အခါမျှ မဖြစ်ပေါ်တော့။

Verse 5

गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः

ဂರ್ಭဝါသသည် ဒုက္ခအတွက်သာ ဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် မဟုတ်။ သို့သော် ထိုတီရ္ထ၏ ရေဖြင့် ရေချိုးသူအတွက် နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မဖြစ်နိုင်တော့။

Verse 147

। अध्याय

॥ အခန်း ॥ (အခန်းအမှတ်အသား)