Adhyaya 145

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल शीवतीर्थमनुत्तमम् । दर्शनाद्यस्य देवस्य मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် မြေကြီးကို ကာကွယ်သူ၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရှိဝ တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာရှိ ဒေဝတားကို ဒർശန ပြုရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အကုန်မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 2

शिवतीर्थे तु यः स्नात्वा जितक्रोधो जितेन्द्रियः । पूजयेत महादेवं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

ရှီဝတီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုးကာ ဒေါသကိုအနိုင်ယူ၍ အင်ဒြိယများကိုထိန်းချုပ်ပြီး မဟာဒေဝကိုပူဇော်သူသည် အဂ္နိဋ္ဌောမ ယဇ္ဉ၏ အကျိုးဖလကို ရရှိ၏။

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या सोपवासोऽर्चयेच्छिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ထိုတီရ္ထ၌ ဘက္တိဖြင့် ဥပဝါသ်ထားကာ ရှီဝကို အာရ္ချနာပြုသူ၏ လမ်းကြောင်းသည် မပြန်လှန်နိုင်အောင် တည်မြဲ၏; သံသယမရှိဘဲ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 145

। अध्याय

အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံးသည်—ဤအခန်းသည် ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်၏။