Adhyaya 142

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज रुक्मिणीतीर्थमुत्तमम् । यत्रैव स्नानमात्रेण रूपवान्सुभगो भवेत्

သီရိမာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက် မဟာရာဇာ၊ အထူးမြတ်သော ရုက္မိဏီ တီရ္ထသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းသာဖြင့်ပင် လူသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ ကံကောင်းသူ ဖြစ်လာ၏။”

Verse 2

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तृतीयायां विशेषतः । स्नानं समाचरेत्तत्र न चेह जायते पुनः

အထူးသဖြင့် တိသီ(လ) အဋ္ဌမ၊ စတုဒ္ဒသ နှင့် အထူးကာလ တတိယနေ့တွင် ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်; ထို့နောက် ဤလောက၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 3

यः स्नात्वा रुक्मिणीतीर्थे दानं दद्यात्तु कांचनम् । तत्तीर्थस्य प्रभावेन शोकं नाप्नोति मानवः

ရုက္မိဏီ တီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီးနောက် ရွှေကို ဒါနပြုသူသည် ထိုတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ မကျရောက်။

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । तीर्थस्यास्य कथं जातो महिमेदृङ्मुनीश्वर । रूपसौभाग्यदं येन तीर्थमेतद्ब्रवीहि मे

ယုဓိဋ္ဌိရ မိန့်သည်– “မုနီရှ္ဝရ၊ ဤတီရ္ထ၏ မဟိမသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း။ ရုပ်ရည်နှင့် ကံကောင်းခြင်း ပေးသော ဤသန့်ရှင်းရာဌာနအကြောင်း ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ။”

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । कथयामि यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् । कथितं पूर्वतो वृद्धैः पारम्पर्येण भारत

မာရ္ကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ ဘာရတ၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရှေးဟောင်း အိတိဟာသကို ငါ ပြောမည်။ ယခင်က အဘိုးအိုများက ပရမ္ပရာအလိုက် ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သော အကြောင်းတည်း။”

Verse 6

तं तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । नगरं कुण्डिनं नाम भीष्मकः परिपाति हि

ထိုအကြောင်းကို ယခု သင့်အား ငါပြောကြားမည်—စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း စုစည်း၍ နားထောင်လော့။ ကုဏ္ဍိန ဟူသော မြို့တစ်မြို့ရှိပြီး ဘီရှ္မက မင်းကြီးက အမှန်တကယ် အုပ်စိုးနေသည်။

Verse 7

हस्त्यश्वरथसम्पन्नो धनाढ्योऽति प्रतापवान् । स्त्रीसहस्रस्य मध्यस्थः कुरुते राज्यमुत्तमम्

ဆင်၊ မြင်း၊ စစ်ရထားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အလွန်ချမ်းသာကာ မဟာတန်ခိုးရှိသည်။ မိန်းမတစ်ထောင်၏ အလယ်၌ နေထိုင်သော်လည်း အထူးမြတ်သော နိုင်ငံတော်ကို စီမံအုပ်ချုပ်သည်။

Verse 8

तस्य भार्या महादेवी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तस्यामुत्पादयामास पुत्रमेकं च रुक्मकम्

သူ၏ မဟာဒေဝီ မိဖုရားသည် အသက်ရှူထက်ပင် ပိုမိုချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်၍ သားတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်—အမည်မှာ ရုက္မက ဖြစ်သည်။

Verse 9

द्वितीया तनया जज्ञे रुक्मिणी नाम नामतः । तदाशरीरिणी वाचा राजानं तमुवाच ह

ဒုတိယသားသမီးအဖြစ် သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာ၍ အမည်မှာ ရုက္မိဏီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ကိုယ်မဲ့အသံတစ်ခုက မင်းကြီးအား ပြောကြား하였다။

Verse 10

चतुर्भुजाय दातव्या कन्येयं भुवि भीष्मक । एवं तद्वचनं श्रुत्वा जहर्ष प्रियया सह

“အို ဘီရှ္မက၊ ဤကညာကို မြေပြင်ပေါ်ရှိ လက်လေးဖက်ရှင် (စတုရ္ဘုဇ) သခင်ထံသို့ လက်ထပ်ပေးရမည်။” ထိုစကားကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် ချစ်မြတ်နိုးသော မိဖုရားနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 11

ब्राह्मणैः सह विद्वद्भिः प्रविष्टः सूतिकागृहम् । स्वस्तिकं वाचयित्वास्याश्चक्रे नामेति रुक्मिणी

ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏများနှင့်အတူ မီးဖွားခန်းသို့ ဝင်ရောက်၍ မင်္ဂလာ “စွဝတ်စတိက” မန္တရားများကို ရွတ်ဖတ်စေပြီး၊ ထို့နောက် သူမအား “ရုက္မိဏီ” ဟု နာမပေးတော်မူ၏။

Verse 12

यतः सुवर्णतिलको जन्मना सह भारत । ततः सा रुक्मिणीनाम ब्राह्मणैः कीर्तिता तदा

အို ဘာရတ၊ မွေးဖွားချိန်မှစ၍ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ရွှေရောင် တီလက အမှတ်ရှိသဖြင့်၊ ထိုအခါ ဘြာဟ္မဏများက သူမ၏ နာမကို “ရုက္မိဏီ” ဟု ကြေညာခဲ့ကြ၏။

Verse 13

ततः सा कालपर्यायादष्टवर्षा व्यजायत । पूर्वोक्तं चैव तद्वाक्यमशरीरिण्युदीरितम्

ထို့နောက် အချိန်ကာလ လှည့်ပြောင်းသဖြင့် သူမသည် အသက်ရှစ်နှစ်အရွယ်သို့ ကြီးထွားလာ၏။ ယခင်က ကိုယ်မဲ့အသံက ပြောခဲ့သော ထိုစကားလည်း ထပ်မံ ကြေညာလေ၏။

Verse 14

स्मृत्वा स्मृत्वाथ नृपतिश्चिन्तयामास भूपतिः । कस्मै देया मया बाला भविता कश्चतुर्भुजः

ထိုစကားကို ထပ်တလဲလဲ သတိရကာ မင်းကြီးသည် စိတ်တွင် စဉ်းစားလေ၏— “ဤကလေးမကို ငါ ဘယ်သူ့အား ပေးသင့်သနည်း။ ထို့ပြင် သူမအတွက် ကံသတ်မှတ်ထားသော လက်လေးဖက်ရှိသူ (စတုರ್ಭုဇ) သည် မည်သူနည်း?”

Verse 15

एतस्मिन्नन्तरे तावद्रैवतात्पर्वतोत्तमात् । मुख्यश्चेदिपतिस्तत्र दमघोषः समागतः

ထိုအချိန်အတွင်းပင် ရိုင်ဝတ အမည်ရှိ အထူးမြတ်သော တောင်မှ စေဒီနိုင်ငံ၏ အဓိက အရှင် မင်း ဒမဃိုးသ သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 16

प्रविष्टो राजसदनं यत्र राजा स भीष्मकः । तं दृष्ट्वा चागतं गेहे पूजयामास भूपतिः

သူသည် ဘီရှ္မက မင်းကြီးရှိရာ တော်ဝင်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်하였다။ အိမ်တော်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် မင်းကြီးသည် သင့်တော်သော ရိုသေကန်တော့မှုဖြင့် ဂုဏ်ပြုလေ၏။

Verse 17

आसनं विपुलं दत्त्वा सभां गत्वा निवेशितः । कुशलं तव राजेन्द्र दमघोष श्रियायुत

ကျယ်ဝန်းသော အာသနကို ပေးအပ်ပြီး စည်းဝေးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုင်စေ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးက “အို ရာဇင်ဒြ၊ သီရိပြည့်ဝသော ဒမဃိုးရှာ၊ သင်၏ ကုသလမင်္ဂလာ ရှိပါသလော” ဟု မေးလေ၏။

Verse 18

पुण्याहमद्य संजातमहं त्वद्दर्शनोत्सुकः । कन्या मदीया राजेन्द्र ह्यष्टवर्षा व्यजायत

“ယနေ့သည် ပုဏ္ဏမင်္ဂလာနေ့ ဖြစ်လာပြီ; သင့်ကို တွေ့မြင်လိုစိတ်ဖြင့် ငါအလွန်တောင့်တခဲ့၏။ အို ရာဇင်ဒြ၊ ငါ၏ သမီးသည် ယခု အရွယ် ရှစ်နှစ် ပြည့်လေပြီ” ဟု ဆို၏။

Verse 19

चतुर्भुजाय दातव्या वागुवाचाशरीरिणी । भीष्मकस्य वचः श्रुत्वा दमघोषोऽब्रवीदिदम्

“လက်လေးဖက်ရှိသူထံ ပေးအပ်ရမည်” ဟု ကိုယ်မဲ့အသံက ဆို၏။ ဘီရှ္မက၏ စကားကို ကြားသော် ဒမဃိုးရှာက ဤသို့ ပြောလေ၏။

Verse 20

चतुर्भुजो मम सुतस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । तस्येयं दीयतां कन्या शिशुपालस्य भीष्मक

“ငါ၏ သားသည် လက်လေးဖက်ရှိ၍ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြား၏။ ထို့ကြောင့် အို ဘီရှ္မက၊ ဤကညာကို သူ့ထံ ပေးအပ်ပါ—ရှိရှုပာလထံ” ဟု ဆို၏။

Verse 21

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दमघोषस्य भूमिप । भीष्मकेन ततो दत्ता शिशुपालाय रुक्मिणी

အရှင်မင်းကြီး၊ ဒမဃိုးရှ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဘီရှ္မကသည် ရုက္မိဏီကို ရှိရှုပာလနှင့် လက်ထပ်ပေး하였다။

Verse 22

प्रारब्धं मङ्गलं तत्र भीष्मकेण युधिष्ठिर । दिक्षु देशान्तरेष्वेव ये वसन्ति स्वगोत्रजाः

ယုဓိဋ္ဌိရ မင်းသား၊ ဘီရှ္မကသည် ထိုနေရာ၌ မင်္ဂလာလက်ထပ်ပွဲ အခမ်းအနားကို စတင်ကာ အရပ်ရပ်၊ ဝေးလံသော ဒေသများတွင် နေထိုင်သော ကိုယ်ဂိုত্রသားများထံ ဖိတ်ကြားစာ ပို့하였다။

Verse 23

निमन्त्रितास्तु ते सर्वे समाजग्मुर्यथाक्रमम् । ततो यादववंशस्य तिलकौ बलकेशवौ

ဤသို့ ဖိတ်ကြားခံရသူအားလုံးသည် အစဉ်လိုက် ရောက်ရှိလာကြ၏။ ထို့နောက် ယာဒဝဝంశ၏ အလှဆင်တံဆိပ်နှစ်ပါးဖြစ်သော ဘလရာမနှင့် ကေရှဝ (ကృష్ణ) တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။

Verse 24

निमन्त्रितौ समायातौ कुण्डिनं भीष्मकस्य तु । भीष्मकेण यथान्यायं पूजितौ तौ यदूत्तमौ

ဖိတ်ကြားခံရသဖြင့် ထိုနှစ်ပါးသည် ဘီရှ္မက၏ မြို့ ကုဏ္ဍိန သို့ ရောက်လာကြ၏။ ဘီရှ္မကသည် ထုံးတမ်းဓမ္မအတိုင်း ယဒုအထွတ်အမြတ် နှစ်ပါးကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 25

ततः प्रदोषसमये रुक्मिणी काममोहिनी । सखीभिः सहिता याता पूर्बहिश्चाम्बिकार्चने

ထို့နောက် ပရဒိုးရှ ဆည်းဆာအချိန်၌ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် စိတ်ကို မောဟစေသော ရုက္မိဏီသည် မိတ်သမီးများနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်ကာ အမ္ဗိကာဒေဝီကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုရန် သွား하였다။

Verse 26

सापश्यत्तत्र देवेशं गोपवेषधरं हरिम् । तं दृष्ट्वा मोहमापन्ना कामेन कलुषीकृता

ထိုနေရာ၌ နတ်တို့၏အရှင် ဟရိကို နွားထိန်း၏အသွင်ဖြင့် မြင်တွေ့하였다။ ထိုအရှင်ကို မြင်လျှင် မောဟတွင်ကျ၍ ကာမနှင့် ချစ်လိုလားမှုကြောင့် စိတ်သည် မဲမှောင်သွား၏။

Verse 27

केशवोऽपि च तां दृष्ट्वा संकर्षणमुवाच ह । स्त्रीरत्नप्रवरं तात हर्तव्यमिति मे मतिः

ကေရှဝလည်း သူမကိုမြင်၍ သင်္ကർഷဏကို ပြော၏— “ချစ်သောအစ်ကို၊ ငါ့အမြင်အရ ဤမိန်းမသည် မိန်းမရတနာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် ယူဆောင်သင့်၏။”

Verse 28

केशवस्य वचः श्रुत्वा संकर्षण उवाच ह । गच्छ कृष्ण महाबाहो स्त्रीरत्नं चाशु गृह्यताम्

ကေရှဝ၏စကားကို ကြားသော် သင်္ကർഷဏက ပြန်ဆို၏— “သွားလော့၊ မဟာဗာဟု ကృష్ణ၊ ထိုမိန်းမရတနာကို အလျင်အမြန် ယူလော့။”

Verse 29

अहं च तव मार्गेण ह्यागमिष्यामि पृष्ठतः । दानवानां च सर्वेषां कुर्वंश्च कदनं महत्

“ထို့ပြင် ငါလည်း သင်သွားရာလမ်းအတိုင်း နောက်မှလိုက်လာမည်၊ ဒါနဝတို့အားလုံးကို ကြီးမားစွာ ချေမှုန်းသတ်ဖြတ်မည်။”

Verse 30

संकर्षणमतं प्राप्य केशवः केशिसूदनः । ययौ कन्यां गृहीत्वा तु रथमारोप्य सत्वरम्

သင်္ကർഷဏ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရပြီးနောက် ကေရှဝ—ကေရှီကို သတ်သူ—သည် ကညာကို ဖမ်းယူကာ ရထားပေါ်တင်၍ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 31

निर्गतः सहसा राजन्वेगेनैवानिलो यथा । हाहाकारस्तदा जातो भीष्मकस्य पुरे महान्

အို မင်းကြီး၊ သူသည် လေတံခွန်ကဲ့သို့ အလွန်မြန်စွာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ဘီဿမက၏ မြို့တော်၌ ကြောက်လန့်သံ ဟာဟာကာရ် ကြီးစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 32

निर्गता दानवाः क्रुद्धा वेला इव महोदधेः । गर्जन्तः सायुधाः सर्वे धावन्तो रथवर्त्मनि

ဒဏဝများသည် ဒေါသထန်ကာ မဟာသမုဒ္ဒရာလှိုင်းတက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ ဟိန်းဟောက်လျက် အားလုံး လက်နက်စုံကိုင်ကာ ရထားလမ်းတစ်လျှောက် ပြေး၍ လိုက်လံတော်မူကြ၏။

Verse 33

बलदेवं ततः प्राप्ता रथमार्गानुगामिनम् । तेषां युद्धं बलस्यासीत्सर्वलोकक्षयंकरम्

ထို့နောက် ရထားလမ်းရာကိုလိုက်နေသော ဘလဒေဝကို သူတို့ ရောက်ရှိတွေ့ဆုံကြ၏။ ဘလာနှင့် ဖြစ်ပွားသော စစ်ပွဲသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ လောကသုံးပါးကိုပင် ပျက်စီးစေနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 34

यथा तारामये पूर्वं सङ्ग्रामे लोकविश्रुते । गदाहस्तो महाबाहुस्त्रैलोक्येऽप्रतिमो बलः

ယခင်က လောကတွင်ကျော်ကြားသော တာရာမယ စစ်ပွဲ၌ကဲ့သို့ပင်၊ ဂဒါကိုင်ထားသော မဟာလက်မောင်းရှင် ဘလာသည် လောကသုံးပါး၌ မယှဉ်နိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 35

हलेनाकृष्य सहसा गदापातैरपातयत् । अशक्यो दानवैर्हन्तुं बलभद्रो महाबलः

ဟလဖြင့် ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ ဂဒါထိုးနှက်မှုများဖြင့် သူတို့ကို လဲကျစေ၏။ အလွန်အင်အားကြီးသော ဘလဘဒ္ဒရကို ဒဏဝများ မသတ်နိုင်ကြ။

Verse 36

बभञ्ज दानवान्सर्वांस्तस्थौ गिरिरिवाचलः । तं दृष्ट्वा च बलं क्रुद्धं दुर्धर्षं त्रिदशैरपि

သူသည် ဒာနဝတို့အားလုံးကို ချေမှုန်းကာ မလှုပ်မယှက် တောင်တန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်하였다။ ထိုအခါ ဒေါသထန်သော ဘလကို—နတ်တို့တောင် မလွယ်ကူစွာ မနိုင်မနင်းဖြစ်သောသူကို—မြင်၍—

Verse 37

भीष्मपुत्रो महातेजा रुक्मीनां महयशाः । नराणामतिशूराणामक्षौहिण्या समन्वितः

ထို့နောက် ဘီရှ္မ၏သားတော်—တေဇောဓာတ်ကြီးမား၍ ရုက္မိန်တို့အကြား ဂုဏ်သတင်းကြီးသူ—အလွန်ရဲရင့်သော လူသူရဲများ၏ အက္ရှောဟိဏီတပ်တစ်တပ်နှင့်အတူ ရောက်လာ하였다။

Verse 38

बलभद्रमतिक्रम्य ततो युद्धे निराकरोत् । तद्युद्धं वञ्चयित्वा तु रथमार्गेण सत्वरम्

သူသည် ဘလဘဒ္ရကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် စစ်ပွဲမှ လှည့်ထွက်သွား하였다။ ထိုတိုက်ပွဲကို ရှောင်ကာ ရထားလမ်းကြောင်းအတိုင်း အလျင်အမြန် ဆက်လက်သွား하였다။

Verse 39

केशवोऽपि तदा देवो रुक्मिण्या सहितो ययौ । विन्ध्यं तु लङ्घयित्वाग्रे त्रैलोक्यगुरुरव्ययः

ထိုအခါ ကေရှဝဒေဝသည် ရုက္မိဏီနှင့်အတူ ထွက်ခွာ하였다။ ဝိန္ဓျတောင်တန်းကို ကျော်လွန်ကာ သုံးလောက၏ မပျက်မယွင်းသော ဂုရုသည် ရှေ့တန်းမှ ဆက်လက်ချီတက်하였다။

Verse 40

नर्मदातटमापेदे यत्र सिद्धः पुरा पुनः । अजेयो येन संजातस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

သူသည် နရ္မဒါမြစ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိ하였다။ ထိုနေရာတွင် ယခင်ကလည်း အကြိမ်ကြိမ် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဤတီရ္ထ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူသည် မနိုင်မနင်းမဖြစ်သော အဇေယ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 41

एतस्मात्कारणात्तात योधनीपुरमुच्यते । रुक्मोऽपि दानवेन्द्रोऽसौ प्राप्तः

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ သားရေ၊ ထိုမြို့ကို “ယောဓနီပုရ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဒါနဝတို့၏ အရှင် ရုက္မလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 42

प्रत्युवाचाच्युतं क्रुद्धस्तिष्ठ तिष्ठेति मा व्रज । अद्य त्वां निशितैर्बाणैर्नेष्यामि यमसादनम्

ဒေါသထွက်၍ သူသည် အချျုတကို ပြန်ဟစ်ပြောသည်— “ရပ်! ရပ်! မသွားနဲ့! ယနေ့ ငါ့မြှားစူးစူးများဖြင့် မင်းကို ယမ၏ နေရာသို့ ပို့မည်”။

Verse 43

एवं परस्परं वीरौ जगर्जतुरुभावपि । तयोर्युद्धमभूद्घोरं तारकाग्निजसन्निभम्

ဤသို့ဖြင့် သူရဲကောင်းနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး စိန်ခေါ်ဟစ်ကြွေးကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ စစ်ပွဲသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လာ၍ တာရကာ၏ သား စကန္ဒ၏ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်လေသည်။

Verse 44

चिक्षेप शरजालानि केशवं प्रति दानवः । नानुचिन्त्य शरांस्तस्य केशवः केशिसूदनः

ဒါနဝသည် ကေရှဝထံသို့ မြှားအစုအဝေးများကို ပစ်လွှတ်하였다။ သို့သော် ကေရှဝ—ကေရှင်ကို သတ်သူ—ထိုမြှားများကို လုံးဝ မအရေးမထားခဲ့။

Verse 45

ततो विष्णुः स्वयं क्रुद्धश्चक्रं गृह्य सुदर्शनम् । सम्प्रहरत्यमुं यावद्रुक्मिण्यात्र निवारितः

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် ကိုယ်တိုင် ဒေါသထွက်၍ စုဒර්ရှန စက်ကရကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ကို ထိုးနှက်မည်ဟု မျှော်လင့်နေစဉ်—အဲဒီနေရာမှာပင် ရုက္မိဏီက တားဆီးလိုက်သည်။

Verse 46

त्वां न जानाति देवेशं चतुर्बाहुं जनार्दनम् । दर्शयस्व स्वकं रूपं दयां कृत्वा ममोपरि

သူသည် သင်ကို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ လက်လေးဖက်ရှိ ဂျနာဒနဟု မသိမမြင်ပါ။ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြု၍ သင်၏ အမှန်တကယ်သော ရူပကို ထင်ရှားပြပါ။

Verse 47

एवमुक्तस्तु रुक्मिण्या दर्शयामास भारत । देवा दृष्ट्वापि तद्रूपं स्तुवन्त्याकाशसंस्थिताः । दिव्यं चक्षुस्तदा देवो ददौ रुक्मस्य भारत

ရုက္မိဏီက ထိုသို့ လျှောက်ထားသဖြင့်၊ ဟေ ဘာရတ၊ သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော ရူပကို ပြသ하였다။ ကောင်းကင်၌ တည်နေသော ဒေဝတို့သည် ထိုရူပကို မြင်၍ ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည်၊ ဟေ ဘာရတ၊ ရုက္မအား ဒိဗ္ဗဒృష్టိ ပေးတော်မူ၏။

Verse 48

रुक्म उवाच । यन्मया पापनिष्ठेन मन्दभाग्येन केशव । सायकैराहतं वक्षस्तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि

ရုက္မက ပြောသည်– ဟေ ကေရှဝ၊ အပြစ်သို့ လိုက်လံသော မကောင်းကံရှိသူ ကျွန်ုပ်သည် မြားများဖြင့် သင်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။

Verse 49

पूर्वं दत्ता स्वयं देव जानकी जनकेन वै । मया प्रदत्ता देवेश रुक्मिणी तव केशव

အရင်က၊ ဟေ အရှင်၊ ဇနကသည် ဇာနကီကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ၊ ဟေ ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ရုက္မိဏီကို သင်ထံ ပေးအပ်ပါ၏၊ ဟေ ကေရှဝ။

Verse 50

उद्वाहय यथान्यायं विधिदृष्टेन कर्मणा । रुक्मस्य वचनं श्रुत्वा ततस्तुष्टो जगद्गुरुः

“ဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့၊ စည်းကမ်းတော်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော ကర్మဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်ပါ။” ရုက္မ၏ စကားကို ကြားသော် လောကဂုရုသည် ထိုအခါ ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 51

बभाषे देवदेवेशो रुक्मिणं भीष्मकात्मजम् । गच्छ स्वकं पुरं मा भैः कुरु राज्यमकण्टकम्

ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ ဒေဝဒေဝေရှ်က ဘီရှ္မက၏သား ရုက္မအား မိန့်တော်မူသည်—“မိမိမြို့သို့ ပြန်သွားလော့၊ မကြောက်နှင့်။ ဆူးမရှိသကဲ့သို့ အခက်အခဲကင်းသော နိုင်ငံကို အုပ်စိုးလော့။”

Verse 52

केशवस्य वचः श्रुत्वा रुक्मो दानवपुंगवः । तं प्रणम्य जगन्नाथं जगाम भवनं पितुः

ကေရှဝ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားသော် ဒာနဝတို့အတွင်း အထွတ်အထိပ် ရုက္မသည် ဇဂန္နာထကို ဦးချကန်တော့ပြီး ဖခင်၏ အိမ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 53

गते रुक्मे तदा कृष्णः समामन्त्र्य द्विजोत्तमान् । मरीचिमत्र्यङ्गिरसं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम्

ရုက္မ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကృష్ణသည် ထိုအခါ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့ကို တရားဝင်ဖိတ်ခေါ်လေ၏—မရီချိ၊ အတြိ၊ အင်္ဂိရသ၊ ပုလස්တျ၊ ပုလဟ၊ နှင့် ကရတု။

Verse 54

वसिष्ठं च महाभागमित्येते सप्त मानसाः । इत्येते ब्राह्मणाः सप्त पुराणे निश्चयं गताः

ထို့ပြင် မဟာကံကောင်းသော ဝသိဋ္ဌ—ဤတို့သည် စိတ်မှပေါက်ဖွားသော ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါး ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပုရာဏသမ္ပရာတွင် ဤဗြာဟ္မဏ ခုနစ်ပါးသည် အတည်တကျ ထင်ရှားစွာ တည်ရှိကြသည်။

Verse 55

क्षमावन्तः प्रजावन्तो महर्षिभिरलंकृताः । इत्येवं ब्रह्मपुत्राश्च सत्यवन्तो महामते

အို မဟာမတေ၊ ဤဗြဟ္မာ၏ သားတော်များသည် ခံနိုင်ရည်နှင့် ခွင့်လွှတ်မှု ပြည့်ဝ၍၊ သားသမီးနှင့် တပည့်ပေါများကာ၊ မဟာရသီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ သဘာဝအားဖြင့် သစ္စာရှိကြသည်။

Verse 56

नर्मदातटमाश्रित्य निवसन्ति जितेन्द्रियाः । तपःस्वाध्यायनिरता जपहोमपरायणाः

နရမ္ဒာမြစ်ကမ်းကို အားထား၍ သူတို့သည် အင်ဒြိယများကို အောင်နိုင်ကာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ကြသည်။ တပဿာနှင့် သွာဓျာယ၌ မျှော်မှန်းတည်ကြပြီး၊ ဇပနှင့် ဟိုးမ (မီးပူဇော်) ကို အလေးထားအပ်နှံကြသည်။

Verse 57

निमन्त्रितास्तु राजेन्द्र केशवेन महात्मना । श्राद्धं कृत्वा यथान्यायं ब्रह्मोक्तविधिना ततः

အို မင်းကြီး၊ မဟာအတ္တမ ကေရှဝ၏ ဖိတ်ကြားမှုကို လက်ခံပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဗြဟ္မာက သင်ကြားထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ယထာနျာယဖြင့် ရှရဒ္ဓ (ဘိုးဘွားပူဇော်) ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။

Verse 58

हरिस्तान्पूजयामास सप्तब्रह्मर्षिपुंगवान् । प्रददौ द्वादश ग्रामांस्तेभ्यस्तत्र जनार्दनः

ဟရီသည် ထို ဗြဟ္မရိရှိ အထွတ်အမြတ် ခုနစ်ပါးကို ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။ ထိုနေရာ၌ ဇနာရဒနသည် သူတို့အား ဒါနအဖြစ် ရွာတစ်ဆယ်နှစ်ရွာကို ပေးအပ်တော်မူ하였다။

Verse 59

यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी । तावद्दानं मया दत्तं परिपन्थी न कश्चन

လနှင့် နေ တည်ရှိနေသမျှ၊ မြေကြီး တည်တံ့နေသမျှ—ငါပေးအပ်သော ဤဒါနသည် မပြိုမပျက် တည်မြဲလိမ့်မည်။ မည်သူမျှ အတားအဆီး မဖြစ်စေကြပါစေ။

Verse 60

मद्दत्तं पालयिष्यन्ते ये नृपा गतकल्मषाः । तेभ्यः स्वस्ति करिष्यामि दास्यामि परमां गतिम्

ငါပေးအပ်ထားသော ဒါနကို ပယ်ကလ္မရှ (အပြစ်အညစ်) ကင်းစင်သော မင်းများက ထိန်းသိမ်းကာကွယ်မည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့အား ငါသည် မင်္ဂလာကောင်းချီး ပေးမည်၊ ထို့ပြင် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိကိုလည်း ပေးအပ်မည်။

Verse 61

यावद्धि यान्ति लोकेषु महाभूतानि पञ्च च । तावत्ते दिवि मोदन्ते मद्दत्तपरिपालकाः

လောကများအတွင်း မဟာဘူတ ငါးပါး လှုပ်ရှားနေသမျှကာလပတ်လုံး၊ ငါပေးသနားတော်မူသော ဒါနကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးကြ၏။

Verse 62

यस्तु लोपयते मूढो दत्तं वः पृथिवीतले । नरके तस्य वासः स्याद्यावदाभूतसम्प्लवम्

သို့ရာတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ သင်တို့အား ပေးအပ်ထားသော ဒါနကို မိုက်မဲသူက ဖျက်သိမ်း သို့မဟုတ် ပယ်ဖျက်လျှင်၊ သူ၏နေရာသည် နရက၌ ဖြစ်၍ သတ္တဝါဖန်ဆင်းမှု ပျက်ကွယ်သည့် ပရလယအထိ တည်၏။

Verse 63

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

မိမိပေးထားသော မြေဖြစ်စေ၊ အခြားသူပေးထားသော မြေဖြစ်စေ—ဝသုန္ဓရာ (မြေမိခင်) ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းရမည်။ မည်သူမည်ဝါက မည်သည့်ကာလ၌ မြေကို ကိုင်တွယ်ထားသနည်း၊ ထိုကာလ၌ပင် ထိုသူသည် ထိန်းသိမ်းမှု၏ အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 64

स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेत वसुंधराम् । स विष्ठायां कृमिर्भूत्वा पितृभिः सह मज्जति

မိမိပေးထားသော မြေဖြစ်စေ၊ အခြားသူပေးထားသော မြေဖြစ်စေ—ဝသုန္ဓရာကို လုယူသူသည် အညစ်အကြေးထဲ၌ ပိုးကောင်ဖြစ်ကာ ပိတೃများနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နစ်မြုပ်၏။

Verse 65

अन्यायेन हृता भूमिरन्यायेन च हारिता । हर्ता हारयिता चैव विष्ठायां जायते कृमिः

မတရားဖြင့် လုယူထားသော မြေ၊ သို့မဟုတ် မတရားဖြင့် လုယူစေသော မြေကြောင့်—လုယူသူနှင့် လုယူစေသူ နှစ်ဦးစလုံး အညစ်အကြေးထဲ၌ ပိုးကောင်အဖြစ် မွေးဖွားကြ၏။

Verse 66

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चानुमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင်တိုင် မြေဒါနပေးသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်၏။ သို့သော် ပေးပြီးသားမြေကို ပြန်လည်သိမ်းယူသူနှင့် ထိုသို့သိမ်းယူခြင်းကို အတည်ပြုသူတို့သည် ထိုကာလတူညီစွာ နရက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 67

यानीह दत्तानि पुरा नरेन्द्रैर्दानानि धर्मार्थयशस्कराणि । निर्माल्यरूपप्रतिमानि तानि को नाम साधुः पुनराददाति

ဤလောက၌ ယခင်က မင်းများက ပေးအပ်ခဲ့သော ဒါနများသည်—ဓမ္မ၊ စည်းစိမ်နှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ဒါနများဖြစ်၍—နိရ္မာလျကဲ့သို့ အလှူပူဇော်ပြီးသား သန့်ရှင်းသော ပူဇော်ပစ္စည်းများတည်း; ထိုကို ပြန်ယူမည့် သာဓုက ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 68

एवं तान्पूजयित्वा तु सम्यङ्न्यायेन पाण्डव । रुक्मिण्या विधिवत्पाणिं जग्राह मधुसूदनः

ဤသို့ ထိုသူတို့ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ကောင်းမွန်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုပြီးနောက်၊ ဟေ ပाण्डဝ၊ မဓုသူဒနသည် မှန်ကန်သော ဓမ္မထုံးတမ်းအရ ရုက္မိဏီ၏ လက်ကို မင်္ဂလာအတွက် ဗိဓိတကျ ဆုပ်ကိုင်ယူ하였다။

Verse 69

मुशली च ततः सर्वाञ्जित्वा दानवपुंगवान् । स्वस्थानमगमत्तत्र कृत्वा कार्यं सुशोभनम्

ထို့နောက် မုရှလီ (ဗလရာမ) သည် ထင်ရှားသော ဒါနဝများအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီး၊ ထိုနေရာ၌ အလွန်တင့်တယ်သော ကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေကာ၊ မိမိ၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်လည်သွားရောက်하였다။

Verse 70

प्रयातौ द्वारवत्यां तौ कृष्णसंकर्षणावुभौ । गच्छमानं तु तं दृष्ट्वा केशवं क्लेशनाशनम्

ထို့နောက် ကృష్ణနှင့် သံကර්ရှဏ—နှစ်ပါးလုံး—ဒွာရဝတီသို့ ထွက်ခွာကြ၏။ ကေရှဝ—ကလေရှနာရှက—လမ်းခရီး၌ ထွက်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ…

Verse 71

ब्राह्मणाः सत्यवन्तश्च निर्गताः शंसितव्रताः । आगच्छमानांस्तौ वीक्ष्य रथमार्गेण ब्राह्मणान्

သစ္စာရှိသော ဗြဟ္မဏများ၊ ဝတ်တရားအကျင့်ကောင်းကြောင့် ကျော်ကြားသူများသည် အပြင်သို့ ထွက်လာကြ၏။ ရထားလမ်းအတိုင်း လာနေသော ဗြဟ္မဏတို့ကို မြင်၍…

Verse 72

मुहूर्तं तत्र विश्रम्य केशवो वाक्यमब्रवीत् । किमागमनकार्यं वो ब्रूत सर्वं द्विजोत्तमाः

အဲဒီနေရာမှာ ခဏမျှ နားပြီးနောက် ကေသဝက မိန့်တော်မူသည်– “သင်တို့လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။ အရာအားလုံးကို ပြောကြလော့၊ ဒွိဇအထွဋ်မြတ်တို့”

Verse 73

कुर्वाणाः स्वीयकर्माणि मम कृत्यं तु तिष्ठते । देवस्य वचनं श्रुत्वा मुनयो वाक्यमब्रुवन्

“ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်စီတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်နေကြသော်လည်း၊ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ကိစ္စသည် မပြီးသေးပါ” ဟုဆို၏။ ဘုရား၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားပြီး မုနိတို့က ပြန်လည်ဆိုကြသည်။

Verse 74

कल्पकोटिसहस्रेण सत्यभावात्तु वन्दितः । दुष्प्राप्योऽसि मनुष्याणां प्राप्तः किं त्यजसे हि नः

ကပ္ပအရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော ကုဋေထောင်များတိုင်အောင် သစ္စာတည်ကြည်မှုကြောင့် သင်သည် ချီးမွမ်းဝန်ခံခံရသူဖြစ်၏။ လူသားတို့အတွက် သင်ကို ရောက်ရှိတွေ့ဆုံရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာပြီးမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို အဘယ်ကြောင့် စွန့်ခွာမည်နည်း။

Verse 75

ब्राह्मणानां वचः श्रुत्वा भगवानिदमब्रवीत् । मथुरायां द्वारवत्यां योधनीपुर एव च

ဗြဟ္မဏတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– “မထုရာ၌၊ ဒွာရဝတီ၌၊ ထို့ပြင် ယောဓနီပုရ၌လည်း…”

Verse 76

त्रिकालमागमिष्यामि सत्यं सत्यं पुनः पुनः । एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा योधनीपुरमागताः

“တစ်နေ့သုံးကြိမ် ငါလာမည်—အမှန်တကယ်၊ အမှန်တကယ်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ।” ဟူသည်ကိုကြားသဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့သည် ယೋಧနီပုရသို့ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 77

अवतीर्णस्त्रिभागेन प्रादुर्भावे तु माथुरे । एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थस्योत्पत्तिकारणम्

မထူရာ၌ ပေါ်ထွန်းသည့်အခါ သုံးပိုင်းတော်မူသဖြင့် အဝတားဆင်းသက်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထ၏ ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း အကြောင်းရင်းအားလုံးကို သင့်အား ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 78

भूतं भव्यं भविष्यच्च वर्तमानं तथापरम् । यं श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

အတိတ်၊ အနာဂတ်နှင့် လာမည့်အရာများ၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် ထိုအပြင်ဘက်ရှိအရာများပါ—ဤကိုကြားသော် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏၊ သံသယမရှိ။

Verse 79

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ । तेन देवो जगद्धाता पूजितस्त्रिगुणात्मवान्

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဘလနှင့် ကေရှဝကို ပူဇော်သူသည်၊ သုံးဂုဏ်သဘောပါဝင်သော လောကကိုထောက်ပံ့တော်မူသည့် ဒေဝကို အမှန်တကယ် ပူဇော်ပြီးသားဖြစ်၏။

Verse 80

उपवासी नरो भूत्वा यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

အစာရှောင်၍ ဘက္တဖြစ်ကာ ပရဒက္ခိဏာ ပြုသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏—ဤအပေါ် စဉ်းစားငြင်းခုံရန် မလို။

Verse 81

तत्र तीर्थे तु ये वृक्षास्तान्पश्यन्त्यपि ये नराः । तेऽपि पापैः प्रमुच्यन्ते भ्रूणहत्यासमैरपि

ထိုတီရ္ထ၌ရှိသော သစ်ပင်တို့ကို လူတို့က မျက်စိဖြင့်သာ မြင်ရုံဖြစ်စေကာမူ၊ ထိုသူတို့သည် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ကြသည်—သန္ဓေကလေးသတ်ခြင်းနှင့်တူသော အပြစ်ကြီးများမှပင် လွတ်မြောက်၏။

Verse 82

प्रातरुत्थाय ये केचित्पश्यन्ति बलकेशवौ । तेन ते सदृशाः स्युर्वै देवदेवेन चक्रिणा

မနက်စောစော ထ၍ ဘလနှင့် ကေရှဝကို ဒർശနပြုသူ မည်သူမဆို၊ ထိုကောင်းမှုကြောင့် စက်ရကိုင်သော ဒေဝဒေဝနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 83

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषां जन्म सुजीवितम् । ये नमन्ति जगन्नाथं देवं नारायणं हरिम्

ထိုသူတို့သည် ပူဇော်ထိုက်သူ၊ နမസ്കာရထိုက်သူ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိ၍ အသက်တာလည်း ကောင်းမြတ်၏—လောက၏ အရှင် ဂဂန္နာထ၊ ဒေဝ နာရာယဏ၊ ဟရီကို ဦးညွှတ်သူတို့ပင်။

Verse 84

तत्र तीर्थे तु यद्दानं स्नानं देवार्चनं नृप । तत्सर्वमक्षयं तस्य इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

အို မင်းကြီး၊ ထိုတီရ္ထ၌ ပြုသော ဒါန၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း (စ్నာန) နှင့် ဒေဝပူဇော်ခြင်းတို့သည် ပြုသူအတွက် အကုန်မခန်းသော အကျိုး (အက္ရှယ) ဖြစ်သည်ဟု ရှင်ကရက မိန့်ကြား၏။

Verse 85

प्रविश्याग्नौ मृतानां च यत्फलं समुदाहृतम् । तच्छृणुष्व नृपश्रेष्ठ प्रोच्यमानमशेषतः

အို မင်းကြီးအထွတ်အမြတ်၊ မီးထဲသို့ ဝင်၍ သေဆုံးသူတို့အတွက် ကြေညာထားသော အကျိုးဖလကို အပြည့်အစုံ နားထောင်ပါ; ယခု အလုံးစုံ မကျန်ဘဲ ရှင်းလင်းပြောကြားမည်။

Verse 86

विमानेनार्कवर्णेन किंकिणीजालमालिना । आग्नेये भवते तत्र मोदते कालमीप्सितम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် နေရောင်အရောင်တောက်ပသော ဝိမာနာဖြင့်၊ ချိန်ခေါင်းလောင်းကွန်ယက်ဖြင့် အလှဆင်လျက်၊ အဂ္နိဒေဝ၏ လောကသို့ ရောက်ရှိကာ မိမိလိုသလောက် ကာလပတ်လုံး ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ၏။

Verse 87

जले चैवा मृतानां तु योधनीपुरमध्यतः । वसन्ति वारुणे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

ရေထဲ၌ သေဆုံးသူတို့သည် ယောဓနီပုရ၏ အလယ်၌ရှိသော ဝရုဏဒေဝ၏ လောကတွင် မဟာပရလယ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်သုဉ်းမှု) အထိ နေထိုင်ကြ၏။

Verse 88

अनाशके मृतानां तु तत्र तीर्थे नराधिप । अनिवर्तिका गतिर्नृणां नात्र कार्या विचारणा

အို မနုဿနာဓိပ၊ ထိုတီရ္ထ၌ အနာရှက (အစာမစား၍ ဥပဝါသ) အချိန်တွင် သေဆုံးသူတို့၏ ရောက်ရာဂတိသည် ပြန်မလှည့်နိုင်သော အတည်တကျဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ထပ်မံ သံသယ သို့မဟုတ် စဉ်းစားရန် မလို။

Verse 89

तत्र तीर्थे तु यो दद्यात्कपिलादानमुत्तमम् । विधानेन तु संयुक्तं शृणु तस्यापि यत्फलम्

ထိုတီရ္ထ၌ မည်သူမဆို စည်းကမ်းနည်းလမ်းအတိုင်း အထူးမြတ်သော ကပိလာ-ဒါန (အညိုရွှေရောင် နွားမ လှူဒါန်းခြင်း) ကို ပြုလျှင်၊ ထိုကောင်းမှု၏ အကျိုးကိုလည်း နားထောင်လော့။

Verse 90

यावन्ति तस्या रोमाणि तत्प्रसूतेश्च भारत । तावन्ति दिवि मोदन्ते सर्वकामैः सुपूजिताः

အို ဘာရတ၊ ထိုနွားမ၏ အမွှေးအရေအတွက်နှင့် ၎င်း၏ သားသမီးအမွှေးအရေအတွက် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုမျှ (နှစ်ပေါင်း) သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးကာ၊ အလိုဆန္ဒအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံ၍ ကောင်းစွာ ပူဇော်ခံရကြ၏။

Verse 91

यावन्ति रोमाणि भवन्ति धेन्वास्तावन्ति वर्षाणि महीयते सः । स्वर्गाच्च्युतश्चापि ततस्त्रिलोक्यां कुले समुत्पत्स्यति गोमतां सः

နွား၏ အမွှေးအရေအတွက် မည်မျှရှိသနည်း၊ ထိုနှစ်အရေအတွက်တိုင်အောင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော်လည်း သုံးလောက၌ နွားဓနကြွယ်ဝသော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားရ၏။

Verse 92

तत्र तीर्थे तु यो दद्याद्रूप्यं काञ्चनमेव वा । काञ्चनेन विमानेन विष्णुलोके महीयते

ထိုတီရ္ထ၌ ငွေ သို့မဟုတ် ရွှေကို လှူဒါန်းသူသည် ရွှေဝိမာနဖြင့် ဆောင်ယူခံရကာ ဗိဿဏုလောက၌ ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 93

तस्मिंस्तीर्थे तु यो दद्यात्पादुके वस्त्रमेव च । दानस्यास्य प्रभावेन लभते स्वर्गमीप्सितम्

ထိုတီရ္ထ၌ ပာဒုကာ (ဖိနပ်) နှင့် အဝတ်အစားကို လှူဒါန်းသူသည် ထိုဒါန၏ အာနုဘော်ကြောင့် လိုလားသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိ၏။

Verse 94

ऋग्यजुःसामवेदानां पठनाद्यत्फलं भवेत् । तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र गायत्र्या तत्फलं लभेत्

အို မင်းတို့၏ အရှင်! ရိဂ်၊ ယဇုရ်၊ သာမ ဝေဒတို့ကို ဖတ်ရွတ်ခြင်းမှ ရသော အကျိုးဖလသည် ထိုတီရ္ထ၌ ဂါယတ္ရီ မန္တရကို ဂျပ်ခြင်းဖြင့် ထိုတူညီသော အကျိုးကို ရရှိ၏။

Verse 95

प्रयागे यद्भवेत्पुण्यं गयायां च त्रिपुष्करे । कुरुक्षेत्रे तु राजेन्द्र राहुग्रस्ते दिवाकरे

အို မင်းတို့၏ အရှင်! ပရယာဂ၊ ဂယာ နှင့် တြိပုရှ္ကရ၌ ရရှိသော ပုဏ္ဏကံ—ထို့ပြင် ကုရုက္ခေတ္တ၌ ရာဟုက နေကို ဂရဟဏ်အဖြစ် ဖမ်းယူသည့်အခါ ရရှိသော ပုဏ္ဏကံ…

Verse 96

सोमेश्वरे च यत्पुण्यं सोमस्य ग्रहणे तथा । तत्फलं लभते तत्र स्नानमात्रान्न संशयः

ဆိုမေရှွရ၌ ရရှိသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုနှင့် လကြတ်ချိန်၌ ရရှိသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကဲ့သို့—ထိုအကျိုးဖလကို ထိုနေရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းတစ်ခုပဲဖြင့် ရနိုင်သည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 97

द्वादश्यां तु नरः स्नात्वा नमस्कृत्य जनार्दनम् । उद्धृताः पितरस्तेन अवाप्तं जन्मनः फलम्

ဒွာဒသီနေ့၌ လူသည် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ဂျနာရ္ဒနကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုလျှင်—ထိုကမ္မကြောင့် မိဘဘိုးဘွားပိတရတို့ မြှောက်တင်ကယ်တင်ခံရပြီး မွေးဖွားလာခြင်း၏ အမှန်တကယ် အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 98

संक्रान्तौ च व्यतीपाते द्वादश्यां च विशेषतः । ब्राह्मणं भोजयेदेकं कोटिर्भवति भोजिता

သင်္ကရန္တိ၊ ဗျတီပာတ အခါနှင့် အထူးသဖြင့် ဒွာဒသီနေ့၌—ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကိုပင် အာဟာရကျွေးမွေးလျှင် ကောဋိတစ်သန်းကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 99

पृथिव्यां यानि तीर्थानि ह्यासमुद्राणि पाण्डव । तानि सर्वाणि तत्रैव द्वादश्यां पाण्डुनन्दन

ဟေ ပाण्डဝ! မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီရ္ထအားလုံး—ပင်လယ်ကမ်းနားရှိ တီရ္ထများပါဝင်၍—ဒွာဒသီနေ့၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင် အားလုံး စုဝေးတည်ရှိကြသည်၊ ဟေ ပाण्डုနန္ဒန။

Verse 100

क्षयं यान्ति च दानानि यज्ञहोमबलिक्रियाः । न क्षीयते महाराज तत्र तीर्थे तु यत्कृतम्

မဟာရာဇာရေ၊ ဒါန၊ ယဇ္ဉ၊ ဟိုးမ နှင့် ဘလိကရိယာတို့၏ အကျိုးဖလသည် လျော့နည်းနိုင်သော်လည်း—ထိုတီရ္ထ၌ ပြုလုပ်သမျှသည် မည်သည့်အခါမျှ မလျော့မနည်း။

Verse 101

यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । कथितं ते मया सर्वं पृथग्भावेन भारत

အို ဘာရတ၊ တီရ္ထ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟိမ—အတိတ်၌ ဖြစ်ခဲ့သမျှနှင့် အနာဂတ်၌ ဖြစ်လာမည့်အရာတို့ကို—ငါသည် သင့်အား ခွဲခြား၍ ပြည့်စုံစွာ အကုန်လုံး ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 142

। अध्याय

အဓ္ဓာယ ပြီးဆုံးခြင်း—အခန်းအဆုံး သင်္ကေတ။