Adhyaya 141

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तापेश्वरमनुत्तमम् । यत्र सा हरिणी सिद्धा व्याधभीता नरेश्वर

သီရိ မာရကဏ္ဍေယ မိန့်ကြားသည်– ထို့နောက် အို မြေပြင်ကိုကာကွယ်သူ မဟီပါလ၊ အလွန်မြတ်သော တာပေရှွရ သို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ မုဆိုးကို ကြောက်ရွံ့၍ ထိုမိန်းမင်္ဂလာမြင်းကောင် (ဟရিণီ) သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့သည်၊ အို မင်းကြီး။

Verse 2

जले प्रक्षिप्य गात्राणि ह्यन्तरिक्षं गता तु सा । व्याधो विस्मितचित्तस्तु तां मृगीमवलोक्य च

သူမသည် ကိုယ်အင်္ဂါများကို ရေထဲသို့ ပစ်ချ၍ အမှန်တကယ် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားလေသည်။ မုဆိုးသည် အံ့ဩမှုဖြင့် စိတ်ပြည့်နှက်ကာ ထိုဟရিণီကို ကြည့်ရှုနေ၏။

Verse 3

विमुच्य सशरं चापं प्रारेभे तप उत्तमम् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु व्याधेनाचरितं तपः

မြားနှင့်အတူ လေးကိုချန်လှပ်၍ သူသည် အမြတ်ဆုံး တပဿာကို စတင်ပြုလုပ်하였다။ ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ထိုမုဆိုးသည် ထိုတပဿာကို ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 4

अतीते तु ततः काले परितुष्टो महेश्वरः । वरं ब्रूहि महाव्याध यत्ते मनसि रोचते

အချိန်ကာလนั้น ကုန်လွန်သွားသောအခါ မဟေရှဝရသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မိန့်တော်မူသည်— “အို မဟာမုဆိုး၊ သင်၏စိတ်နှလုံးနှစ်သက်ရာ အပေးအကျေးကို ပြောလော့”။

Verse 5

व्याध उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तव पार्श्वे महादेव वासो मे प्रतिदीयताम्

မုဆိုးက လျှောက်သည်— “အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ သင်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ ကျွန်ုပ်အား အပေးအကျေးပေးမည်ဆိုပါက၊ အို မဟာဒေဝ၊ သင်၏ဘေးနား၌ နေထိုင်ခွင့်ကို ပေးသနားပါ”။

Verse 6

ईश्वर उवाच । एवं भवतु ते व्याध यस्त्वया काङ्क्षितो वरः । दैवदेवो महादेव इत्युक्त्वान्तरधीयत । गते चादर्शनं देवे स्थापयित्वा महेश्वरम्

အရှင်က မိန့်တော်မူသည်— “အို မုဆိုး၊ သင်တောင်းဆိုသော အပေးအကျေးသည် ထိုအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု။ ထို့နောက် “မဟာဒေဝသည် ဒေဝတို့၏ ဒေဝ” ဟုဆိုကာ မျက်စိမှောက်ကွယ်၍ အန္တရာဓာန်သွားသည်။ ဒေဝ မမြင်ရတော့သည့်အခါ မုဆိုးသည် ထိုနေရာ၌ မဟေရှဝရကို တည်ထောင်ပူဇော်하였다။

Verse 7

पूजयित्वा विधानेन गतो व्याधस्ततो दिवम् । तदाप्रभृति तत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

သင့်တော်သော ဝိဓိအတိုင်း ပူဇော်ပြီးနောက် မုဆိုးသည် ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားလေသည်။

Verse 8

व्याधानुतापसंजातं तापेश्वरमिति श्रुतम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पूजयति शङ्करम्

မုဆိုး၏နောင်တမှ ပေါ်ပေါက်လာသောဤနေရာကို “တာပေရှွရ” ဟု ကြားသိရသည်။ ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး ရှင်ကရ (သီဝ) ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်သူသည်—

Verse 9

शिवलोकमवाप्नोति मामुवाच महेश्वरः । ये स्नाता नर्मदातोये तीर्थे तापेश्वरे नराः

“သူသည် သီဝလောကကို ရောက်လိမ့်မည်” ဟု မဟေရှွရက ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူ၏။ တာပေရှွရ တီရ္ထ၌ နရမဒါမြစ်ရေ၌ ရေချိုးသူတို့—

Verse 10

तापत्रयविमुक्तास्ते नात्र कार्या विचारणा । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तृतीयायां विशेषतः

သူတို့သည် ဒုက္ခသုံးပါးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်—ဤအကြောင်း၌ သံသယမလို။ အထူးသဖြင့် အဋ္ဌမီ၊ စတုရ္ဒသီ နှင့် တృతီယာ တိထီများတွင်။

Verse 11

स्नानं समाचरेन्नित्यं सर्वपातकशान्तये

အပြစ်အားလုံးကို သက်သာစေဖို့ နေ့စဉ် ရေချိုးသန့်စင်ခြင်းကို ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 141

। अध्याय

ဤနေရာတွင် အဓ္ဓာယ (အခန်း) ပြီးဆုံးသည်။