Adhyaya 14

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । ततस्त ऋषयः सर्वे महाभागास्तपोधनाः । गतास्तु परमं लोकं ततः किं जातमद्भुतम्

ယုဓိဋ္ဌိရက ဆိုသည်– တပဿာဓာတ်ကြွယ်ဝ၍ ကံကောင်းမြတ်သော ရှိသီတို့ အားလုံး အမြင့်ဆုံး လောကသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အံ့ဩဖွယ် အဖြစ်အပျက် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သနည်း။

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततस्तेषु प्रयातेषु नर्मदातीरवासिषु । बभूव रौद्रसंहारः सर्वभूतक्षयंकरः

သီရိ မာရကဏ္ဍေယက ဆိုသည်– နရမဒါမြစ်ကမ်း၌ နေထိုင်သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ရုဒြာကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော သံဟာရ ပေါ်ပေါက်လာ၍ သတ္တဝါအပေါင်းကို ပျက်စီးစေ하였다။

Verse 3

कैलासशिखरस्थं तु महादेवं सनातनम् । ब्रह्माद्याः प्रास्तुवन् देवमृग्यजुःसामभिः शिवम्

ထို့နောက် ကိုင်လာသတောင်ထိပ်၌ တည်ရှိသော အနန္တ မဟာဒေဝကို ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတို့က ရိဂ္၊ ယဇုရ်၊ သာမ ဝေဒမှ စတုတ္တိဂီတများဖြင့် ရှိဝကို ချီးမွမ်းတော်မူကြသည်။

Verse 4

संहर त्वं जगद्देव सदेवासुरमानुषम् । प्राप्तो युगसहस्रान्तः कालः संहरणक्षमः

အို လောက၏ ဒေဝတော်မင်း! ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့နှင့်အတူ ဤကမ္ဘာကို လျှော့ချ၍ သံဟာရပြုတော်မူပါ; ယုဂတစ်ထောင်၏ အဆုံးကာလ ရောက်ရှိလာပြီ၊ ပရလယအတွက် သင့်လျော်သော အချိန်ဖြစ်သည်။

Verse 5

मद्रूपं तु समास्थाय त्वया चैतद्विनिर्मितम् । वैष्णवीं मूर्तिमास्थाय त्वयैतत्परिपालितम्

ကျွန်ုပ်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ သင်သည် ဤစကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏; ထို့ပြင် ဝိုင်ෂ္ဏဝ မူရတိကို ခံယူ၍ သင်သည် ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်တော်မူ၏။

Verse 6

एका मूर्तिस्त्रिधा जाता ब्राह्मी शैवी च वैष्णवी । सृष्टिसंहाररक्षार्थं भवेदेवं महेश्वर

ရုပ်တစ်ရုပ်တည်းသည် သုံးရုပ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဗြဟ္မီ၊ ရှೈဝီ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝီ—ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းနှင့် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခြင်းတို့ ဖြစ်စေရန် ဤသို့ပင် ဖြစ်၏၊ အို မဟေရှ္ဝရ။

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा वचस्तथ्यं विष्णोश्च परमेष्ठिनः । सगणः सपरीवारः सह ताभ्यां सहोमया

ဗိဿဏုနှင့် ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) တို့၏ အမှန်တရားသော စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ရှိဝသည် ဂဏများနှင့် အဖွဲ့အပေါင်းတို့နှင့်တကွ၊ သူတို့နှစ်ပါးနှင့် အုမာပါ အတူလိုက်ပါသွား၏။

Verse 8

समलोकान्विभिद्येमान्भगवान्नीललोहितः । भूराद्यब्रह्मलोकान्तं भित्त्वाण्डं परतः परम्

ကောင်းမြတ်သော ဘဂဝန် နီလလိုဟိတသည် ဤလောကအပေါင်းတို့ကို ထိုးဖောက်၍၊ ဘူḥ (မြေ) မှ ဘြဟ္မလောကအထိ ကမ္ဘာဥကာသအဏ္ဍကို ခွဲဖောက်ကာ၊ အလွန်အလွန်အထက်—ပရတးပရံ သို့ လွန်ကဲဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 9

शैवं पदमजं दिव्यमाविशत्सह तैर्विभुः । न तत्र वायुर्नाकाशं नाग्निस्तत्र न भूतलम्

အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့တော်မူသော အရှင်သည် သူတို့နှင့်အတူ၊ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်၍ မမွေးဖွားသော ရှೈဝ ပဒ (အဘိုဒ်) ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ လေမရှိ၊ အာကာသမရှိ; မီးမရှိ၊ မြေပြင်လည်းမရှိ။

Verse 10

यत्र संतिष्ठे देव उमया सह शङ्करः । न सूर्यो न ग्रहास्तत्र न ऋक्षाणि दिशस्तथा

အုမာနှင့်အတူ ဒေဝ ရှင်ကရ တည်ရှိရာနေရာ၌—နေမရှိ၊ ဂြိုဟ်များမရှိ; ကြယ်စုများမရှိ၊ ဦးတည်ရာအရပ်များပင် မရှိတော့။

Verse 11

न लोकपाला न सुखं न च दुःखं नृपोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ ထိုနေရာ၌ လောကပာလ မရှိ၊ သုခမရှိ၊ ဒုက္ခလည်း မရှိ။

Verse 12

ब्राह्मं पदं यत्कवयो वदन्ति शैवं पदं यत्कवयो वदन्ति । क्षेत्रज्ञमीशं प्रवदन्ति चान्ये सांख्याश्च गायन्ति किलादिमोक्षम्

ကဗျာဆရာတို့က “ဗြာဟ္မ ပဒ” ဟုခေါ်သည့်အရာ၊ ကဗျာဆရာတို့က “ရှైవ ပဒ” ဟုခေါ်သည့်အရာကို—အခြားသူတို့က က్షೇತ್ರজ্ঞ၊ အရှင် အီရှ (Īśa) ဟုကြေညာကြသည်။ စာಂখ্যာတို့ကလည်း ထိုအရာကို အာဒိမောက္ခ (အစဉ်အလာမူလလွတ်မြောက်ခြင်း) ဟုသီဆိုကြသည်။

Verse 13

यद्ब्रह्म आद्यं प्रवदन्ति केचिद्यं सर्वमीशानमजं पुराणम् । तमेकरूपं तमनेकरूपमरूपमाद्यं परमव्ययाख्यम्

အချို့က မူလ ဘြဟ္မန်ဟုဆိုသောအရာ—အရာအားလုံးဖြစ်တော်မူသော အီရှာန အရှင်၊ မမွေးဖွားသော ပုရాణ—ထိုတစ်ပါးတည်းကို တစ်ရုပ်တည်း၊ အများရုပ်၊ ရုပ်မဲ့ဟုလည်း ဖော်ပြကြသည်။ ထိုအရှင်သည် အာဒိ၊ ပရမ၊ ‘အဗျယ’ (မပျက်မယွင်း) ဟုခေါ်သော အမြဲတည်တော်မူသူဖြစ်သည်။

Verse 14

। अध्याय

အဓ္ဓာယ — အခန်းအမှတ်အသား။

Verse 15

ततस्त्रयस्ते भगवन्तमीशं सम्प्राप्य संक्षिप्य भवन्त्यर्थकम् । पृथक्स्वरूपैस्तु पुनस्त एव जगत्समस्तं परिपालयन्ति

ထို့နောက် ထိုသုံးပါးသည် ဘဂဝန် အီရှကို ရောက်ရှိပြီးနောက် အနှစ်သာရတစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းညီညွတ်သွားကြသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ဖန် သီးခြားသီးခြား ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ခံယူကာ စကြဝဠာလောကတစ်လျှောက်လုံးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်း၍ ပံ့ပိုးပေးကြသည်။

Verse 16

संहारं सर्वभूतानां रुद्रत्वे कुरुते प्रभुः । विष्णुत्वे पालयेल्लोकान्ब्रह्मत्वे सृष्टिकारकः

ရုဒြာအဖြစ် သခင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏; ဝိෂ္ဏုအဖြစ် လောကများကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏; ဘြဟ္မာအဖြစ် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ဖန်တီးရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 17

प्रकृत्या सह संयुक्तः कालो भूत्वा महेश्वरः । विश्वरूपा महाभागा तस्य पार्श्वे व्यवस्थिता

ပရကృతိနှင့် ပေါင်းစည်းလျက် မဟေရှ္ဝရသည် ကာလ၊ အချိန်အဖြစ် ဖြစ်တော်မူ၏။ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော မဟာဘဂါ သုခတော်မူသူမသည် ထိုသခင်၏ ဘေးနား၌ တည်မြဲစွာ ရပ်တည်၏။

Verse 18

यामाहुः प्रकृतिं तज्ज्ञाः पदार्थानां विचक्षणाः । पुरुषत्वे प्रकृतित्वे च कारणं परमेश्वरः

တရားသိသူများ၊ တတ္တဝါများကို ခွဲခြားသိမြင်သူများက ‘ပရကృతိ’ ဟု ခေါ်သောအရာ၌ပင်—ပုရုရှအဖြစ်နှင့် ပရကృతိအဖြစ် နှစ်မျိုးလုံး၏ အဆုံးစွန်အကြောင်းရင်းမှာ ပရမေရှ္ဝရ တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 19

तस्मादेतज्जगत्सर्वं चराचरम् । तस्मिन्नेव लयं याति युगान्ते समुपस्थिते

ထို့ကြောင့် ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ—ယုဂအဆုံး ရောက်လာသော် ထိုသခင်တော်ထဲသို့သာ လုံးဝ လျောကွယ်လျက် ဝင်လျှံသွား၏။

Verse 20

भगलिङ्गाङ्कितं सर्वं व्याप्तं वै परमेष्ठिना । भगरूपो भवेद्विष्णुर्लिङ्गरूपो महेश्वरः

ဤအရာအားလုံးကို ပရမေဋ္ဌင်သည် ‘ဘဂ’ နှင့် ‘လိင်္ဂ’ အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် အမှတ်အသားပြုကာ အနှံ့အပြား လွှမ်းခြုံတော်မူ၏။ ဝိෂ္ဏုသည် ‘ဘဂ’ ရုပ်ဖြစ်၍ မဟေရှ္ဝရသည် ‘လိင်္ဂ’ ရုပ် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 21

भाति सर्वेषु लोकेषु गीयते भूर्भुवादिषु । प्रविष्टः सर्वभूतेषु तेन विष्णुर्भगः स्मृतः

ထိုဘုရားသည် လောကအားလုံးတွင် တောက်ပလင်းလက်၍ ဘူရ်၊ ဘူဝရ် စသည့် လောကများတွင် ချီးမွမ်းသီဆိုခံရသည်။ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျံ့နှံ့နေသောကြောင့် ဗိṣṇုကို ‘ဘဂ’ ဟူ၍ မှတ်မိကြသည်။

Verse 22

विशनाद्विष्णुरित्युक्तः सर्वदेवमयो महान् । भासनाद्गमनाच्चैव भगसंज्ञा प्रकीर्तिता

‘ဝိသန’ ဟူသည် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျံ့နှံ့ခြင်းကြောင့် သူ့ကို ‘ဗိṣṇု’ ဟု ခေါ်ကြသည်—ဒေဝတားအားလုံးကို ကိုယ်တွင်းသိမ်းဆည်းထားသော မဟာဘုရား။ ထို့ပြင် တောက်ပခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားသွားလာခြင်းကြောင့် ‘ဘဂ’ ဟူသော အမည်ကို ကြေညာထားသည်။

Verse 23

ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं यस्मिन्नेति लयं जगत् । एकभावं समापन्नं लिङ्गं तस्माद्विदुर्बुधाः

ဗြဟ္မာမှ စ၍ မြက်တံသေးသေးအဆုံးတိုင်အောင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး လယသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားရာ အရာသည်၊ အရာအားလုံး တစ်တည်းသော သတ္တိတရား၌ တစ်ရပ်တည်းဖြစ်သဖြင့် ပညာရှိတို့က ထိုအရာကို ‘လင်္ဂ’ ဟု သိကြသည်။

Verse 24

महादेवस्ततो देवीमाह पार्श्वे स्थितां तदा । संहरस्व जगत्सर्वं मा विलम्बस्व शोभने

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် မိမိဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒေဝီအား မိန့်တော်မူသည်—“အလှတရားရှိသူမ၊ စကြဝဠာအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းယူ၍ သံဟာရပြုလော့၊ မနှောင့်နှေးနှင့်။”

Verse 25

त्यज सौम्यमिदं रूपं सितचन्द्रांशुनिर्मलम् । रुद्रं रूपं समास्थाय संहरस्व चराचरम्

“အဖြူရောင် လမင်းရောင်ခြည်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ရုပ်ကို စွန့်လွှတ်လော့။ ရုဒြရုပ်ကို ခံယူ၍ လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အားလုံးကို သံဟာရပြုလော့။”

Verse 26

रौद्रैर्भूतगणैर्घोरैर्देवि त्वं परिवारिता । जीवलोकमिमं सर्वं भक्षयस्वाम्बुजेक्षणे

အို ဒေဝီ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ရက်စက်သော ဘူတဂဏများက ဝိုင်းရံထားသောသူ၊ ကြာပန်းမျက်လုံးရှင်၊ အသက်ရှိသတ္တဝါတို့၏ ဤလောကအားလုံးကို မျိုစားပါ။

Verse 27

ततोऽहं मर्दयिष्यामि प्लावयिष्ये तथा जगत् । कृत्वा चैकार्णवं भूयः सुखं स्वप्स्ये त्वया सह

ထို့နောက် ငါသည်လည်း လောကကို ဖိနှိပ်ဖျက်ဆီး၍ ရေလွှမ်းမိုးစေမည်။ ထို့ပြင် ထပ်မံ၍ တစ်မဟာသမုဒ္ဒရာတည်းဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး၊ သင်နှင့်အတူ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်မည်။

Verse 28

श्रीदेव्युवाच । नाहं देव जगच्चैतत्संहरामि महाद्युते । अम्बा भूत्वा विचेष्टं न भक्षयामि भृशातुरम्

သီရိဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်– “အို တောက်ပကြီးမြတ်သော ဒေဝ၊ ငါသည် ဤလောကကို မဖျက်ဆီးပါ။ မိခင်အဖြစ် ဖြစ်လာသောကြောင့် အကူအညီမဲ့၍ အလွန်ဒုက္ခရောက်သူကို မျိုစားမနိုင်ပါ။”

Verse 29

स्त्रीस्वभावेन कारुण्यं करोति हृदयं मम । कथं वै निर्दहिष्यामि जगदेतज्जगत्पते

မိန်းမသဘာဝကြောင့် ငါ့နှလုံးသားသည် ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဤလောကကို မည်သို့ မီးရှို့နိုင်မည်နည်း၊ အို လောကအရှင်။

Verse 30

तस्मात्त्वं स्वयमेवेदं जगत्संहर शङ्कर । अथैवमुक्तस्तां देवीं धूर्जटिर्नीललोहितः

ထို့ကြောင့် အို ရှင်ကရ၊ သင်ကိုယ်တိုင် ဤလောကကို ပြန်လည်သိမ်းယူ၍ သံဟာရပြုပါ။ ဒေဝီက ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက်၊ ဓူရ္ဇဋိ—နီလလောဟိတ—သည် ဒေဝီအား မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 31

क्रुद्धो निर्भर्त्सयामास हुङ्कारेण महेश्वरीम् । ॐ हुंफट्त्वं स इत्याह कोपाविष्टैरथेक्षणैः

ဒေါသထန်စွာဖြင့် သူသည် ပြင်းထန်သော “ဟုမ်ကာရ” သံဖြင့် မဟေရှဝရီကို ဆူပူကာ “အိုမ် ဟုမ် ဖတ်—ဤသို့ပင် ဖြစ်စေ!” ဟုဆို၍ မျက်လုံးများတွင် အမျက်တရားပြည့်နေ၏။

Verse 32

हुंकारिता विशालाक्षी पीनोरुजघनस्थला । तत्क्षणाच्चाभवद्रौद्रा कालरात्रीव भारत

“ဟုမ်ကာရ” ထိုသံ၏ ထိခိုက်မှုကြောင့် မျက်လုံးကျယ်သော ဒေဝီ—တင်ပါးကျယ်၍ ပေါင်ပြည့်ဝသူ—အချိန်တစ်ခဏတည်းတွင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရူဒြာဖြစ်လာ၍၊ အို ဘာရတ၊ ကာလရာත්ရီကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

हुंकुर्वती महानादैर्नादयन्ती दिशो दश । व्यवर्धत महारौद्रा विद्युत्सौदामिनी यथा

သူမသည် “ဟုမ်” ဟု မဟာအသံကြီးများဖြင့် ဟုန်းဟုန်းမြည်ကာ ဒిశအဆယ်ကို တုန်လှုပ်စေပြီး၊ အလွန်ရူဒြာသောသူမသည် တိုးပွားကျယ်ပြန့်လာ၏—မီးလောင်တောက်ပသော လျှပ်စီးတန်းကဲ့သို့။

Verse 34

विद्युत्सम्पातदुष्प्रेक्ष्या विद्युत्संघातचञ्चला । विद्युज्ज्वालाकुला रौद्रा विद्युदग्निनिभेक्षणा

လျှပ်စီးကျသကဲ့သို့ ကြည့်ရှုရန်ခက်ခဲ၍၊ လျှပ်စီးအစုအဝေးကဲ့သို့ တုန်လှုပ်လျက်၊ လျှပ်စီးမီးလျှံများဖြင့် ဝန်းရံထားသော ရူဒြာ—သူမ၏အကြည့်သည် လျှပ်စီးမီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 35

मुक्तकेशी विशालाक्षी कृशग्रीवा कृशोदरी । व्याघ्रचर्माम्बरधरा व्यालयज्ञोपवीतिनी

ဆံပင်လွတ်လပ်ချထားသော မျက်လုံးကျယ်သူမ—လည်ပင်းသေးသွယ်၊ ခါးသေးသွယ်—ကျားအရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ မြွေများဖြင့် ပြုလုပ်သော ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ရှင်းကြိုး) ကို ဆောင်ထား၏။

Verse 36

वृश्चिकैरग्निपुञ्जाभैर्गोनसैश्च विभूषिता । त्रैलोक्यं पूरयामास विस्तारेणोच्छ्रयेण च

မီးတောင်ပုံကဲ့သို့သော ကင်းမြီးကောက်များနှင့် မဟာမြွေကြီးများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ သူမသည် အကျယ်အဝန်းနှင့် အမြင့်တောင်တန်းသကဲ့သို့သော အာနုಭಾವကြောင့် သုံးလောကကို ပြည့်နှက်စေ하였다။

Verse 37

भासुराङ्गा तु संवृत्ता कृष्णसर्पैककुण्डला । चित्रदण्डोद्यतकरा व्याघ्रचर्मोपसेविता

သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်လာ၏။ နားတွင် အနက်ရောင် မြွေတစ်ကောင်ကို ကုဏ္ဍလအဖြစ် တစ်ဖက်တည်း ပန်ဆင်ထား၏။ လက်၌ အံ့ဖွယ် ဒဏ္ဍကို မြှောက်ကိုင်လျက်၊ ကျားအရေကို ဝတ်ဆင်၍ စေဝာခံရ၏။

Verse 38

व्यवर्धत महारौद्रा जगत्संहारकारिणी । सृक्किणी लेलिहाना च क्रूरफूत्कारकारिणी

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရော်ဒရီရုပ်သည် အင်အားတိုးပွားလာ၍ လောကပျက်ကွက်ခြင်း၏ အကြောင်းကာရဏ ဖြစ်လာ၏။ သွေးလိမ်းနေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် လိမ္မော်ကာ၊ ကြမ်းတမ်းသော ဖူးတ်ကာသံများကို ထုတ်လွှတ်လေ၏။

Verse 39

व्यात्तास्या घुर्घुरारावा जगत्संक्षोभकारिणी । खेलद्भूतानुगा क्रूरा निःश्वासोच्छ्वासकारिणी

ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ ဂုရ်ဂုရ်မြည်သံပါသော ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် သူမသည် လောကကို လှုပ်ခတ်စေ၏။ ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ ခုန်လှုပ်နေသော ဘူတအစုအဝေးတို့နှင့်အတူ၊ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူဝင်ရှူထွက်ကို ဆက်လက်ပြုလေ၏။

Verse 40

जाताट्टअहासा दुर्नासा वह्निकुण्डसमेक्षणा । प्रोद्यत्किलकिलारावा ददाह सकलं जगत्

သူမ၏ ကျယ်လောင်၍ ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့သော ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မျက်နှာရုပ်ဆိုးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မျက်လုံးများသည် မီးကန်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ “ကီလကီလာ” ဟု အော်ဟစ်သံ တက်ကြွလာသဖြင့် လောကတစ်လုံးလုံးကို မီးလောင်စေ하였다။

Verse 41

दह्यमानाः सुरास्तत्र पतन्ति धरणीतले । पतन्ति यक्षगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः

ထိုနေရာ၌ မီးလောင်နေသော ဒေဝတားတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားကြ၏; ယက္ခနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့လည်း ကျသွားကြပြီး၊ ကိန္နရနှင့် နာဂကြီးများပါ ပါဝင်ကြ၏။

Verse 42

पतन्ति भूतसङ्घाश्च हाहाहैहैविराविणः । बुम्बापातैः सनिर्घातैरुदितार्तस्वरैरपि

ဘူတအစုအဝေးတို့လည်း ‘ဟာ ဟာ’ ‘ဟိုင်း ဟိုင်း’ ဟု အော်ဟစ်ကာ တဝုန်းဝုန်းကျသွားကြ၏; မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ထိခိုက်သံကြီးများနှင့် တုန်ခါသံများကြားတွင် အနာတရသံဖြင့် ငိုကြွေးသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 43

व्याप्तमासीत्तदा विश्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । संपतद्भिः पतद्भिश्च ज्वलद्भूतगणैर्मही

ထိုအခါ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာအားလုံးပါဝင်သော တြိလောကတစ်လျှောက် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွား၏; အရပ်ရပ်သို့ ပြေးဝင်ကျဆင်းနေသော မီးတောက်လောင်သည့် ဘူတဂဏများကြောင့် မြေကြီးသည် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

Verse 44

जातैश्चटचटाशब्दैः पतद्भिर्गिरिसानुभिः । तत्र रौद्रोत्सवे जाता रुद्रानन्दविवर्धिनी

‘ချက်ချက်’ ဟု ကွဲကွဲကြဲကြဲသံများနှင့် တောင်စောင်းများ ပြိုကျသံများကြားတွင်၊ ထိုနေရာ၌ ရော်ဒြာပွဲတော် ပေါ်ပေါက်လာ၏—ရုဒြ၏ အာနန္ဒကို တိုးပွားစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 45

विहिंसमाना भूतानि चर्वमाणाचरानपि । तत्तद्गन्धमुपादाय शिवारावविराविणी

သူမသည် သတ္တဝါတို့ကို နှိပ်စက်ကာ မလှုပ်ရှားသူတို့ကိုပါ ကိုက်ဝါးလျက်ရှိ၏; ထိုသူတို့၏ အမျိုးမျိုးသော အနံ့ကို ဆုပ်ကိုင်ယူပြီး၊ ရှီဝနှင့်တူသော အော်ဟစ်သံကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လေ၏။

Verse 46

गलच्छोणितधाराभिमुखा दिग्धकलेवरा । चण्डशीलाभवच्चण्डी जगत्संहारकर्मणि

စီးဆင်းနေသော သွေးရေကြောင်းများကို မျက်နှာမူလျက်၊ ဒေဝီ၏ ကိုယ်တော်သည် သွေးဖြင့် လိမ်းကျံ၍ အညစ်အကြေးကပ်နေ၏။ လောကသံဟာရ၏ ကိစ္စ၌ ချဏ္ဍီသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော သဘောသဏ္ဍာန်ဖြစ်လာ၏။

Verse 47

येऽपि प्राप्ता महर्लोकं भृग्वाद्याश्च महर्षयः । तेऽपि नश्यन्ति शतशो ब्रह्मक्षत्त्रविशादयः

မဟာလောကကို ရောက်ရှိခဲ့သော ဘృဂု အစရှိသည့် မဟာရိရှီများပင်လျှင် ရာချီအလိုက် ပျက်စီးသွားကြ၏။ ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ အစရှိသူတို့လည်း အတူတကွ နశသွားကြ၏။

Verse 48

देवासुरा भयत्रस्ताः सयक्षोरगराक्षसाः । विशन्ति केऽपि पातालं लीयन्ते च गुहादिषु

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သော ဒေဝနှင့် အဆုရတို့သည် ယက္ခ၊ နာဂ၊ ရာက္ခသတို့နှင့်အတူ—အချို့က ပာတာလသို့ ဆင်းဝင်ကြပြီး၊ အချို့က ဂူများနှင့် ထိုသို့သော အကာအကွယ်နေရာများတွင် ပုန်းကွယ်ကြ၏။

Verse 49

सा च देवी दिशः सर्वा व्याप्य मृत्युरिव स्थिता । युगक्षयकरे काले देवेन विनियोजिता

ထိုဒေဝီသည် အရပ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့၍ မရဏတရားကဲ့သို့ တည်နေ၏။ ယုဂအဆုံးကို ဖြစ်စေသော ကာလ၌ သခင်ဘုရားက တာဝန်ပေး၍ ခန့်အပ်ထားသတည်း။

Verse 50

एकापि नवधा जाता दशधा दशधा तथा । चतुःषष्टिस्वरूपा च शतरूपाट्टहासिनी

တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း ကိုးပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍၊ ထို့နောက် ဆယ်ပါးအဖြစ်၊ ထပ်မံ ဆယ်ပါးအဖြစ်လည်း ဖြစ်လာ၏။ ၆၄ မျိုးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် ၁၀၀ မျိုးသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကိုပါ ခံယူကာ ကြမ်းတမ်းသော အားမာန်ဖြင့် အတ္ထဟာသ အော်ဟစ်ရယ်မော၏။

Verse 51

जज्ञे सहस्ररूपा च लक्षकोटितनुः शिवा । नानारूपायुधाकारा नानावादनचारिणी

ထိုအခါ မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီ ရှိဝါသည် အရုပ်ပေါင်းတစ်ထောင်ဖြင့် မွေးဖွားလာ၍ လက္ခနှင့် ကောဋိအရေအတွက် များစွာသော ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဆောင်ကာ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ မျက်နှာအနန္တဖြင့် လှည့်လည်သွားလာ၏။

Verse 52

एवंरूपाऽभवद्देवी शिवस्यानुज्ञया नृप । दिक्षु सर्वासु गगने विकटायुधशीलिनः

အို မင်းကြီး၊ ဤသို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဒေဝီသည် ရှိဝ၏ ခွင့်ပြုချက်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်လာ၏။ မိုးကောင်းကင်၌လည်း အရပ်အနှံ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် လက်နက်ကိုင်သူတို့ ပြန့်နှံ့နေကြ၏။

Verse 53

रुन्धन्तो नश्यमानांस्तान्गणा माहेश्वराः स्थिताः । विचरन्ति तया सार्द्धं शूलपट्टिशपाणयः

မဟေဿဝရ ဂဏများသည် ထိုနေရာ၌ တည်နေ၍ ပျက်စီးသွားနေသူတို့ကို ဝိုင်းကာ တားဆီးကြ၏။ လက်ထဲတွင် သုံးချွန်လှံနှင့် စစ်တံခွန်ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဒေဝီနှင့်အတူ လှည့်လည်ကြ၏။

Verse 54

ततो मातृगणाः केचिद्विनायकगणैः सह । व्यवर्धन्त महारौद्रा जगत्संहारकारिणः

ထို့နောက် မာတೃဂဏ အချို့သည် ဝိနာယက ဂဏများနှင့်အတူ တိုးပွားကြီးမားလာ၍ အလွန်မဟာရောဒြ ဖြစ်ကာ လောကကို ဖျက်ဆီးသည့် အင်အားကြီးသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 55

ततस्तस्या व्यवर्धन्त दंष्ट्राः कुन्देन्दुसन्निभाः । योजनानां सहस्राणि अयुतान्यर्बुदानि च

ထို့နောက် ဒေဝီ၏ အစွယ်များသည် ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အလွန်ကြီးထွားလာ၏။ ယောဇနာ ထောင်ပေါင်းများ၊ သောင်းပေါင်းများ၊ အရ္ဗုဒနှင့် ကောဋိအထိ မတွက်နိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်သွား၏။

Verse 56

दंष्ट्रावलिः कररुहाः क्रूरास्तीक्ष्णाश्च कर्कशाः । वियद्दिशो लिखन्त्येव सप्तद्वीपां वसुंधराम्

သူမ၏ စွယ်တန်းနှင့် လက်သည်းတို့သည်—ကြမ်းကြုတ်၊ ထက်မြက်၊ ခက်ခဲလှ၍—ကောင်းကင်၏ အရပ်ဒిశများကိုတောင် ခြစ်ရာထင်စေကာ၊ ခုနစ်ဒွီပပါ မြေပြင်ကို လိုင်းရာများဖြင့် ခွဲခြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 57

तस्या दंष्ट्राभिसम्पातैश्चूर्णिता वनपर्वताः । शिलासंचयसंघाता विशीर्यते सहस्रशः

သူမ၏ စွယ်တို့၏ တိုက်ခိုက်ကျရောက်သံကြီးကြောင့် တောတောင်များသည် အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွား၍၊ ကျောက်တုံးစုများလည်း ထောင်ပေါင်းများစွာ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ပျက်ကွဲသွား၏။

Verse 58

हिमवान्हेमकूटश्च निषधो गन्धमादनः । माल्यवांश्चैव नीलश्च श्वेतश्चैव महागिरिः

ဟိမဝန်၊ ဟေမကူဋ၊ နိသဓ၊ ဂန္ဓမာဒန၊ မာလျဝန်၊ နီလ နှင့် ရွှေတ—ထို မဟာတောင်တန်းတို့သည် အားလုံး တုန်လှုပ်၍ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားသွား၏။

Verse 59

मेरुमध्यमिलापीठं सप्तद्वीपं च सार्णवम् । लोकालोकेन सहितं प्राकम्पत नृपोत्तम

အို မင်းမြတ်ကြီး၊ မေရုကို ဗဟိုအခြေပြုသော အလယ်အာသန၊ ပင်လယ်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော ခုနစ်ဒွီပနှင့်၊ လောကာလောက တောင်တန်းပါ အားလုံးသည် တုန်ခါလှုပ်ရှားလာ၏။

Verse 60

दंष्ट्राशनिविस्पृष्टाश्च विशीर्यन्ते महाद्रुमाः । उत्पातैश्च दिशो व्याप्ता घोररूपैः समन्ततः

ကြောက်မက်ဖွယ် စွယ်ထိခိုက်မှုနှင့် မိုးကြိုးပစ်ခတ်မှုကြောင့် မဟာသစ်ပင်ကြီးများ ပျက်စီးကွဲကြေသွား၍၊ အရပ်ဒిశအားလုံးလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ်ဆိုးများဖြင့် ပတ်လည်ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 61

तारा ग्रहगणाः सर्वे ये च वैमानिका गणाः । शिवासहस्रैराकीर्णा महामातृगणैस्तथा

ကြယ်များ၊ ဂြိုဟ်များနှင့် ကောင်းကင်ယာဉ်စီး နတ်ဒေဝါများသည် သောင်းချီသော ရှိဝဘုရားများနှင့် မယ်တော်ကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 62

सा चचार जगत्कृत्स्नं युगान्ते समुपस्थिते । भ्रमद्भिश्च ब्रुवद्भिश्च क्रोशद्भिश्च समन्ततः

ခေတ်ကာလကုန်ဆုံးချိန် နီးကပ်လာသောအခါ သတ္တဝါတို့သည် အရပ်ရပ်၌ ယိမ်းယိုင်ကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြစဉ် သူမသည် ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

Verse 63

प्रमथद्भिर्ज्वलद्भिश्च रौद्रैर्व्याप्ता दिशो दश । विस्तीर्णं शैलसङ्घातं विघूर्णितगिरिद्रुमम्

အရပ်ဆယ်မျက်နှာတို့သည် ပြင်းထန်သော၊ တောက်လောင်သော၊ ကြမ်းတမ်းသော အင်အားစုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး တောင်တန်းကြီးများသည် တုန်လှုပ်ကာ သစ်ပင်များ လည်ထွက်ကုန်၏။

Verse 64

प्रभिन्नगोपुरद्वारं केशशुष्कास्थिसंकुलम् । प्रदग्धग्रामनगरं भस्मपुंजाभिसंवृतम्

တံခါးမကြီးများနှင့် မုခ်ဦးများသည် ပျက်စီးကုန်၏။ ထိုနေရာသည် ဆံပင်များ၊ ခြောက်သွေ့သော အကြွင်းအကျန်များနှင့် အရိုးများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေ၏။ ကျေးရွာများနှင့် မြို့ကြီးများသည် မီးလောင်ကျွမ်းကာ ပြာပုံများ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

Verse 65

चिताधूमाकुलं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । हाहाकाराकुलं सर्वमहहस्वननिस्वनम्

ရွေ့လျားသော အရာနှင့် မရွေ့လျားသော အရာများ ပါဝင်သည့် လောကသုံးပါးလုံးသည် မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်မှ မီးခိုးများဖြင့် မွန်းကြပ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် 'အလိုလေး! အလိုလေး!' ဟူသော ငိုကြွေးသံများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံဗလံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 66

जगदेतदभूत्सर्वमशरण्यं निराश्रयम्

ဤလောကတစ်လုံးလုံးသည် ခိုလှုံရာမဲ့သွား၍—အကာအကွယ်မရှိ၊ အားကိုးရာလုံးဝမရှိတော့သည်။