Adhyaya 139

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सोमतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सोमस्तपस्तप्त्वा नक्षत्रपथमास्थितः

သီရိမာရကဏ္ဍေယက မိန့်ကြားသည်– “ထို့နောက် မဟာရာဇာရေ၊ အလွန်မြတ်သော သောမတီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ သောမ (လ) သည် တပသကို ကျင့်ပြီး နက္ခတ်လမ်းကြောင်း၌ မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို ရရှိခဲ့သည်။”

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नायादाचम्य विधिपूर्वकम् । कृतजाप्यो रविं ध्यायेत्तस्य पुण्यफलं शृणु

ထိုတီရ္ထ၌ စည်းကမ်းအတိုင်း ရေချိုးပြီး အာစမနကို ပြုလုပ်သူသည်၊ ဇပကို ပြီးစီးကာ ရဝိ (နေ) ကို ဓ്യာန်ပြုရမည်။ ထိုသူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို နားထောင်လော့။

Verse 3

ऋग्वेदयजुर्वेदाभ्यां सामवेदेन भारत । जपतो यत्फलं प्रोक्तं गायत्र्या चात्र तत्फलम्

အို ဘာရတ၊ ရိဂ္ဝေဒ၊ ယဇုရ္ဝေဒ၊ သာမဝေဒတို့ကို ဇပရွတ်ဆိုသူအတွက် ဆိုထားသော အကျိုးफलသည်၊ ဤနေရာ၌ ဂါယတြီကို ဇပရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးတူညီစွာ ရရှိသည်။

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेच्छुचिः । तेन सम्यग्विधानेन कोटिर्भवति भोजिता

ထိုတီရ္ထ၌ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဘက္တိဖြင့် ဗြာဟ္မဏတို့ကို အဟာရကျွေးမွေးသူသည်၊ စနစ်တကျ ပြုလုပ်သော ထိုကောင်းမွန်သည့် ဝိဓာနကြောင့် ကောဋိ (တစ်ဆယ်သန်း) ကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရရှိသည်။

Verse 5

पादुकोपानहौ छत्रं वस्त्रकम्बलवाजिनः । यो दत्ते विप्रमुख्याय तस्य तत्कोटिसंमितम्

အထူးဂုဏ်ရှိသော ဗြာဟ္မဏထံသို့ ပာဒုကာနှင့် ဖိနပ်၊ ထီး၊ အဝတ်အစား၊ စောင်၊ သို့မဟုတ် မြင်းကို လှူဒါန်းသူ၏ ကုသိုလ်သည် ကောဋိကောဋိအဖြစ် ရေတွက်လေသည်။

Verse 6

सहस्रं तु सहस्राणामनृचां यस्तु भोजयेत् । एकस्य मन्त्रयुक्तस्य कलां नार्हति षोडशीम्

ရိဂ္ဝေဒ ရွတ်ဆိုမှုမရှိသော ဗြာဟ္မဏတို့ကို ထောင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျွေးမွေးသော်လည်း၊ မန္တရပါရဂူတစ်ဦးကို ကျွေးမွေးခြင်း၏ ကုသိုလ် တစ်ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူညီနိုင်။

Verse 7

एवं तु भोजयेत्तत्र बह्वृचं वेदपारगम् । शाखान्तर्गमथाध्वर्युं छन्दोगं वा समाप्तिगम्

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ ဝေဒ၏ အဆုံးတိုင်သို့ ရောက်ပြီးသော ဘဟ္ဝೃချ (ရိဂ္ဝေဒကျွမ်းကျင်သူ) ကို ကျွေးမွေးရမည်။ ထို့အတူ အသိအမှတ်ပြုသော သာခာအတွင်းရှိ အဓ္ဝရျု (ယဇုရ္ဝေဒ ယဇ္ဈပုရောဟိတ်) ကိုလည်းကောင်း၊ သင်ယူမှု ပြီးစီးသော ချာန္ဒိုဂ (သာမဝေဒင်) ကိုလည်းကောင်း ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 8

अग्निहोत्रसहस्रस्य यत्फलं प्राप्यते बुधैः । समं तद्वेदविदुषा तीर्थे सोमस्य तत्फलम्

ပညာရှိတို့က အဂ္နိဟောတရ တစ်ထောင်ကြိမ် ပြုလုပ်ခြင်းမှ ရသော အကျိုးဖလသည်၊ ဆိုမ၏ တီရ္ထ၌ ဝေဒကို သိမြင်သူရရှိသော အကျိုးဖလနှင့် တူညီသည်။ ထိုနေရာ၏ ကုသိုလ်အာနိသင်သည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 9

भोजयेद्यः शतं तेषां सहस्रं लभते नरः । एकस्य योगयुक्तस्य तत्फलं कवयो विदुः

သူတို့ထဲမှ တစ်ရာဦးကို ဆွမ်းအဟာရကျွေးမွေးသူသည် တစ်ထောင်ဦးကို ကျွေးမွေးသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။ သို့ရာတွင် ယောဂနှင့်ပြည့်စုံသူ တစ်ဦးတည်းကို ဆွမ်းကပ်ခြင်း၏ ဖလသည် ထိုအတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်ကြောင်း ပညာရှိရဟန်းတို့ သိကြသည်။

Verse 10

संनिरुध्येन्द्रियग्रामं यत्रयत्र वसेन्मुनिः । तत्रतत्र कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

အာရုံအင်္ဂါစုကို ထိန်းချုပ်၍ မုနိတော် နေထိုင်ရာရာတွင် ထိုနေရာနေရာသည် ကုရုක්ෂೇತ್ರ၊ နိုင်မိရှ၊ ပုရှ్కရ စသည့် မဟာတီရ္ထများ ဖြစ်လာ၏။

Verse 11

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः । संक्रान्तौ च व्यतीपाते योगी भोज्यो विशेषतः

ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍—အထူးသဖြင့် လနှင့် နေ ဂြိုဟ်ကွယ်ချိန်၊ နေ၏ သင်္ကြာန္တိကာလ၊ နှင့် ဗျတီပာတ ယောဂနေ့တွင်—ယောဂီကို အထူးကုသိုလ်အဖြစ် ဆွမ်းကပ်ကျွေးမွေးသင့်သည်။

Verse 12

संन्यासं कुरुते यस्तु तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । विमानेन महाभागाः स याति त्रिदिवं नरः

သို့သော် ထိုတီရ္ထ၌ သံန്യാസကို ခံယူသူသည်၊ ဟေ ယုဓိဋ္ဌိရ၊ မဟာကံကောင်းသူဖြစ်၍ ဒေဝဝိမာန်ပေါ်စီးကာ တြိဒိဝ (ကောင်းကင်ဘုံ) သို့ သွားရောက်၏။

Verse 13

सोमस्यानुचरो भूत्वा तेनैव सह मोदते

ဆိုမ (လ) ၏ အနုစရ ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုသူနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်မြူးတူးလျက် နေ၏။

Verse 139

। अध्याय

“အဓျာယ” (လက်ရေးမူတွင် အခန်း၏ ခေါင်းစဉ် သို့မဟုတ် အဆုံးကို ညွှန်ပြသော အမှတ်အသား)။