Adhyaya 138

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्पाण्डुपुत्र शक्रतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो देवराजः शतक्रतुः

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “ထို့နောက်၊ ပাণ্ডု၏သားရေ၊ အထူးမြတ်သော သက္ကရ-တီရ္ထသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာ၌ ကံကောင်းမြတ်သော ဒေဝရာဇ သတကရတု (အိန္ဒြ) သည် စိဒ္ဓိကို ရရှိခဲ့၏။”

Verse 2

गौतमेन पुरा शप्तं ज्ञात्वा देवाः सुरेश्वरम् । ब्रह्माद्या देवताः सर्व ऋषयश्च तपोधनाः

ဂေါတမက ယခင်က ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ကျိန်စာတင်ခဲ့သည်ဟု သိကြသဖြင့်၊ ဘြဟ္မာမှစ၍ ဒေဝတော်အားလုံးနှင့် တပဓန ရှိသည့် ရှိသမျှ ရှိရှီတို့သည် (ကုစားနည်းရှာရန်) စုဝေးလာကြ၏။

Verse 3

गौतमं प्रार्थयामासुर्वाक्यैः सानुनयैः शुभैः । गतराज्यं गतश्रीकं शक्रं प्रति मुनीश्वर

သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားများဖြင့် ဂေါတမကို တောင်းပန်ကြ၏– “အို မုနိအရှင်၊ ရာဇသက်တမ်းပျောက်ကွယ်၍ သရေရှင်လည်း ကွယ်လွန်သွားသော သက္ကရကို ကရုဏာပြုပါ” ဟု။

Verse 4

इन्द्रेन रहितं राज्यं न कश्चित्कामयेद्द्विज । देवो वा मानवो वापि एतत्ते विदितं प्रभो

“အို ဒွိဇ၊ အိန္ဒြမရှိသော နိုင်ငံကို မည်သူမျှ မလိုလား—ဒေဝဖြစ်စေ လူဖြစ်စေ။ အို အရှင်၊ ဤအကြောင်းကို သင်ကောင်းစွာ သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်” ဟု။

Verse 5

तस्य त्वं भगयुक्तस्य दयां कुरु द्विजोत्तम । गतश्चादर्शनं शक्रो दूषितः स्वेन पाप्मना

ထို့ကြောင့် ဒွိဇအမြတ်တော်၊ အရှက်အမဲအမှတ်တံဆိပ်ရှိသော်လည်း ထိုသူအား ကရုဏာပြုပါ; သက္ကရသည် မိမိအပြစ်ကြောင့် မလင်းမသန့်ဖြစ်ကာ မျက်ကွယ်သို့ ဝင်သွားပြီ။

Verse 6

देवानां वचनं श्रुत्वा गौतमो वेदवित्तमः । तथेति कृत्वा शक्रस्य वरं दातुं प्रचक्रमे

ဒေဝတော်တို့၏ စကားကို ကြားသော်၊ ဝేదပညာအမြတ်ဆုံး ဂေါတမမုနိသည် “ထိုသို့ပင်” ဟု လက်ခံကာ သက္ကရအား ဝရပေးရန် စတင်ပြုလေ၏။

Verse 7

एतद्भगसहस्रं तु पुरा जातं शतक्रतो । तल्लोचनसहस्रं तु मत्प्रसादाद्भविष्यति

အို သတကရတု၊ ယခင်က “အရှက်အမဲအမှတ် တစ်ထောင်” ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာသည် ငါ၏ကရုဏာကြောင့် “မျက်စိတစ်ထောင်” အဖြစ် ပြောင်းလဲလိမ့်မည်။

Verse 8

एवमुक्तः सहस्राक्षः प्रणम्य मुनिसत्तमम् । ब्राह्मणांस्तान्महाभागान्नर्मदां प्रत्यगात्ततः

ထိုသို့ မိန့်ကြားသော် သဟသ္ရာක්ෂ (အိန္ဒြ) သည် မုနိအမြတ်ဆုံးအား ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ထိုကံကောင်းသော ဗြာဟ္မဏတို့နှင့်အတူ နရမဒါမြစ်သို့ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 9

स्नात्वा स विमले तोये संस्थाप्य त्रिपुरान्तकम् । जगाम त्रिदशावासं पूज्यमानोऽप्सरोगणैः

အညစ်အကြေးကင်းသော ရေ၌ ရေချိုးပြီး၊ တ్రိပုရာန္တကကို တည်ထောင်ပူဇော်ကာ၊ အပ္စရာအစုအဝေးတို့၏ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ခြင်းခံရလျက် ဒေဝလောကသို့ သွားလေ၏။

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । परदाराभिगमनान्मुच्यते पातकान्नरः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပရမေရှ్వరကို ပူဇော်သူသည် အပြစ်အညစ်မှ လွတ်မြောက်၏—သူတစ်ပါး၏ ဇနီးကို ချဉ်းကပ်ခြင်းဟူသော မဟာအပြစ်မှပင် လွတ်မြောက်နိုင်၏။

Verse 138

। अध्याय

“အဓ္ဓာယ” — အခန်း/ပိုင်းကို ညွှန်ပြသော အဆုံးသတ်အမှတ်အသား။