Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

မာရကဏ္ဍေယက မိန့်ဆိုသည်– “အို ဓမ္မ၏သားရေ၊ ထို့နောက် နာမဒာမြစ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်း၌ရှိသော အမြတ်ဆုံး ကရ္ကဋေရှ္ဝရ သို့ သွားလော့။ ထိုနေရာသည် အပြစ်အကုန် ပျက်စီးစေ၏။”

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ရေချိုးပြီး ရှိဝကို ပူဇော်သူသည် ပြန်မလာရသော လမ်းကြောင်းကို ရရှိသည်။ သံသယမရှိဘဲ ရုဒ္ဒရလောကသို့ ရောက်၏။

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

ထိုတီရ္ထ၏ မဟာတန်ခိုးကို ပုရာဏများ၌ ကျွန်ုပ်ကြားသိထားသကဲ့သို့ အပြည့်အစုံ ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ယခု ကျွန်ုပ်သည် အကျဉ်းချုပ်သာ ပြောမည်။

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

ထိုတီရ္ထ၌ လူတစ်ဦးက ကုသိုလ်ဖြစ်စေ အကုသိုလ်ဖြစ်စေ မည်သည့်ကမ္မကိုမဆို ပြုလုပ်လျှင်—အို မဟာရာဇာ၊ ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ ပေါ့လျော့မှု(ပ్రమာဒ)ကြောင့်ဖြစ်စေ—ထိုအားလုံး၏အကျိုးသည် အက္ခယ၊ မပျက်မယွင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

ထိုတီရ္ထ၌ တပစ်ကို ကျင့်သုံးပြီးနောက် ဝါလခိလျာတို့နှင့် မရီချိတို့သည် ယနေ့တိုင် လောကများအတွင်း ပျော်မြူးနေကြသေးသည်။ အို ကုရုနန္ဒန၊ သူတို့သည် မိမိဆန္ဒအတိုင်း လောကတစ်လွှား လှည့်လည်နိုင်ကြသည်။

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူတို့သည် ထိုသမ္မာတရားကို မသိမမြင်ကြ၊ အကြောင်းမှာ အဝိဇ္ဇာက သူတို့ကို ဖယ်ရှားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း တည်ရှိသော အတ္တမန်—အက္ခယ၊ အဗျယ အလင်း—ကို မမြင်မသိသကဲ့သို့ပင်။

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

ထိုတီရ္ထ၌ အို မင်းမြတ်ကြီး၊ အတိတ်ကာလ၌ ဒေဝီ နာရာယဏီသည် ပြင်းထန်သော တပစ်ကို ကျင့်ခဲ့သည်။ ယနေ့တိုင်လည်း “အရ္ဗုဒ” ဟု ဆိုသည့် အလွန်ရှည်လျားသော ကာလတိုင်အောင် ကြမ်းတမ်းသော တပစ်ကို ဆက်လက်ကျင့်နေသည်။

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

ထိုတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ပိတೃဒေဝတားတို့အား တර්ပဏ (tarpaṇa) ကို ပူဇော်သူအတွက်၊ သူ၏ ပိတာမဟာ အပါအဝင် ဘိုးဘွားများသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်အောင် စိတ်ကျေနပ်တင်းတိမ်နေကြသည်။

Verse 137

। अध्याय

အခန်း — အဓျာယ၏ အဆုံး/ကူးပြောင်းမှုကို ညွှန်ပြသော အမှတ်။