Adhyaya 133

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल परं तीर्थचतुष्टयम् । येषां दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ အမြင့်မြတ်သော တီရ္ထ လေးပါးသို့ သွားရမည်။ ထိုနေရာတို့ကို မျက်မြင်တော်မူရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းသည်။

Verse 2

कौबेरं वारुणं याम्यं वायव्यं तु ततः परम् । यत्र सिद्धा महाप्राज्ञा लोकपाला महाबलाः

ကောဘေရ၊ ဝါရုဏ၊ ယာမျ၊ ထို့နောက် အထူးမြတ်သော ဝါယဝျ—ဤလေးပါးဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ မဟာဗလရှိသော လောကပာလများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် မဟာပညာရှိ ဒေဝတားတို့ တည်ရှိကြသည်။

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं लोकपालैश्च तपश्चीर्णं पुरानघ । नर्मदातटमाश्रित्य ह्येतन्मे वक्तुमर्हसि

ယုဓိဋ္ဌိရ မေးလျှောက်သည်။ အို အပြစ်ကင်းသော မဟာပုဂ္ဂိုလ်၊ ရှေးကာလ၌ လောကပာလတို့သည် နရမဒါမြစ်ကမ်းကို အားထား၍ အဘယ်ကြောင့် တပသ ပြုခဲ့ကြသနည်း။ ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပေးပါ။

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अधिष्ठानं समिच्छन्ति ह्यचलं निर्बले सति । संसारे सर्वभूतानां तृणबिन्दुवदस्थिरे

သီရိမာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်။ အင်အားမရှိသည့်အခါ သတ္တဝါတို့သည် မလှုပ်မယှက်သော အားကိုးရာကို လိုလားကြသည်။ အကြောင်းမှာ သံသာရ၌ သတ္တဝါအားလုံး၏ အခြေအနေသည် မြက်ရွက်အစွန်ပေါ်ရှိ ရေစက်ကဲ့သို့ မတည်မြဲလှသည်။

Verse 5

कदलीसारनिःसारे मृगतृष्णेव चञ्चले । स्थावरे जङ्गमे सर्वे भूतग्रामे चतुर्विधे

ဤသတ္တဝါအစု လေးမျိုးတွင်—တည်ငြိမ်သောသူနှင့် လှုပ်ရှားသောသူ အားလုံး—မိဂတရိရှ္ဏာကဲ့သို့ လှုပ်လှဲလျင်မြန်၍ ငှက်ပျောပင်အတွင်းသားကဲ့သို့ အနှစ်မရှိ။

Verse 6

धर्मो माता पिता धर्मो धर्मो बन्धुः सुहृत्तथा । आधारः सर्वभूतानां त्रैलोक्ये सचराचरे

ဓမ္မသည် မိခင်ဖြစ်၏၊ ဓမ္မသည် ဖခင်ဖြစ်၏၊ ဓမ္မသည် ဆွေမျိုးနှင့် သစ္စာမိတ်ဆွေဖြစ်၏။ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအားလုံးအတွက် တြိလောက၌ အားကိုးရာမှာ ဓမ္မပင် ဖြစ်၏။

Verse 7

एवं ज्ञात्वा तु ते सर्वे लोकपालाः कृतक्षणाः । तपस्ते चक्रुरतुलं मारुताहारतत्पराः

ဤသို့ သိမြင်ကြပြီးနောက် လောကပာလတို့အားလုံးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာလာကြ၏။ လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် အာရုံစိုက်ကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော တပဿာကို ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 8

ततस्तुष्टो महादेवः कृतस्यार्द्धे गते तदा । अनुरूपेण राजेन्द्र युगस्य परमेश्वरः

ထို့နောက်၊ အို မင်းမြတ်၊ ကృతယုဂ၏ တစ်ဝက် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ယုဂ၏ အမြင့်ဆုံးအရှင် မဟာဒေဝသည် ပီတိဖြစ်၍ ထိုကာလနှင့် ကိုက်ညီသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 9

वरेण छन्दयामास लोकपालान्महाबलान् । यो यमिच्छति कामं वै तं तं तस्य ददाम्यहम्

ထို့နောက် မဟာဘလရှိသော လောကပာလတို့ကို အပေးအယူကောင်းသော ဝရဖြင့် ပျော်ရွှင်စေကာ “သင်တို့ထဲမှ မည်သူမဆို မည်သည့် ဆန္ဒကို လိုချင်သနည်း၊ ထိုဆန္ဒကို ငါပေးမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोकपाला जगद्धिताः । वरदं प्रार्थयामासुर्देवं वरमनुत्तमम्

ထိုမိန့်တော်မူချက်ကို ကြားသိကြပြီးနောက်၊ လောကအကျိုးကို ရည်ရွယ်သော လောကပာလတို့သည် ဝရပေးတော်မူသော ဒေဝထံ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရကို တောင်းခံကြ၏။

Verse 11

कुबेर उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । यक्षाणामीश्वरश्चाहं भवामि धनदस्त्विति

ကူဘေရက ပြောသည်– “အို မဟာဒေဝ၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ကျွန်ုပ်အား ဝရပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ယက္ခတို့၏ အရှင်ဖြစ်ကာ ‘ဓနဒ’—ဓနကို ပေးသူ—ဟူ၍ ကျော်ကြားပါစေ။”

Verse 12

ततः प्रोवाच देवेशं यमः संयमने रतः । तत्र प्रधानो भगवान् भवेयं सर्वजन्तुषु

ထို့နောက် စည်းကမ်းထိန်းချုပ်မှုနှင့် အုပ်ချုပ်ရေး၌ တည်ကြည်သော ယမက ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံ တင်ပြသည်– “ထိုဘုံ၌ သတ္တဝါအားလုံးအနက် ကျွန်ုပ်သည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 13

वरुणोऽनन्तरं प्राह प्रणम्य तु महेश्वरम् । क्रीडेयं वारुणे लोके यादोगणसमन्वितः

ထို့နောက် ဝရုဏက မဟေရှဝရအား ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ပြောသည်– “ကျွန်ုပ်၏ ဝရုဏလောက၌ ရေသတ္တဝါအစုအဖွဲ့များနှင့် ဝန်းရံလျက် ကစားပျော်ပါစေ။”

Verse 14

जगादाशु ततो वायुः प्रणम्य तु महेश्वरम् । व्यापकत्वं त्रिलोकेषु प्रार्थयामास भारत

ထို့နောက် ဝါယုက ချက်ချင်း မဟေရှဝရအား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဆုတောင်းသည်– “အို ဘာရတ၊ သုံးလောကလုံး၌ ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်နိုင်သော အာနုಭಾವကို ကျွန်ုပ် တောင်းခံပါသည်။”

Verse 15

तेषां यदीप्सितं काममुमया सह शङ्करः । सर्वेषां लोकपालानः दत्त्वा चादर्शनं गतः

ဉမာနှင့်အတူ ရှင်ကရသည် လောကပါလတို့၏ လိုအင်ဆန္ဒအတိုင်း ဝရများကို ပေးသနားပြီးနောက် မျက်စိမြင်ရာမှ အန္တရာယ်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 16

गते महेश्वरे देवे यथास्थानं तु ते स्थिताः । स्थापना च कृता सर्वैः स्वनाम्नैव पृथक्पृथक्

မဟေရှ္ဝရ ဒေဝကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူတို့သည် မိမိတို့၏ သတ်မှတ်ရာနေရာများ၌ပင် တည်နေကြ၏။ ထို့ပြင် တစ်ဦးချင်းစီက မိမိနာမတော်ဖြင့် သီးသန့် အာသန/သန့်ရှင်းရာဌာနကို စတင်တည်ထောင်ကြ၏။

Verse 17

कुबेरश्च कुबेरेशं यमश्चैव यमेश्वरम् । वरुणो वरुणेशं तु वातो वातेश्वरं नृप

အို မင်းကြီး၊ ကုဗေရသည် “ကုဗေရေရှ” ကို စတင်တည်ထောင်၏။ ယမသည်လည်း “ယမေရှ္ဝရ” ကို၊ ဝရုဏသည် “ဝရုဏေရှ” ကို၊ ဝါတသည် “ဝါတေရှ္ဝရ” ကို တည်ထောင်၏။

Verse 18

तर्पणं विदधुः सर्वे मन्त्रैश्च विविधैः शुभैः । सर्वे सर्वेश्वरं देव पूजयित्वा यथाविधि

သူတို့အားလုံးသည် မင်္ဂလာရှိသော မန္တရမျိုးစုံဖြင့် တර්ပဏကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့နောက် ဓမ္မနည်းတကျ စရ்வேရှ္ဝရ အရှင်ကို ပူဇော်ပြီး အားလုံး ဆက်လက်တိုးတက်သွားကြ၏။

Verse 19

आह्वयामासुस्तान् विप्रान्सर्वे सर्वेश्वरा इव । क्षान्तदान्तजितक्रोधान्सर्वभूताभयप्रदान्

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် အရှင်များကဲ့သို့ ဖြစ်သကဲ့သို့ ထိုဗြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်ကြ၏—သည်းခံတတ်သူ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းတတ်သူ၊ ဒေါသကို အနိုင်ယူသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးအား အဘယဒான ပေးသူများဖြစ်ကြ၏။

Verse 20

वेदविद्याव्रतस्नातान् सर्वशास्त्रविशारदान् । ऋग्यजुःसामसंयुक्तांस्तथाथर्वविभूषितान्

သူတို့သည် ဝေဒဗိဒ္ယာနှင့် ဝရတအကျင့်တို့၌ စနာတ်ဖြစ်ပြီး၊ သာස්တရအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်သော ဗြာဟ္မဏများကို ဖိတ်ခေါ်ကြ၏—ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမတို့နှင့် ပြည့်စုံကာ အထර්ဝဏ် ဗေဒဗိဒ္ယာဖြင့်လည်း တင့်တယ်လှ၏။

Verse 21

चातुर्विध्यं तु सर्वेषां दानं दास्याम गृह्णत । एवमुक्त्वा तु सर्वेषां विप्राणां दानमुत्तमम्

“သင်တို့အားလုံးထံသို့ လှူဒါန်းခြင်း လေးမျိုးကို ပေးမည်—လက်ခံကြပါ” ဟုဆိုပြီးနောက်၊ ပုဏ္ဏားတို့အားလုံးအတွက် အမြတ်ဆုံးသော ဒါနကို စီစဉ်ပြုလုပ်하였다။

Verse 22

तत्र स्थाने ददुस्तेषां भूमिदानमनुत्तमम् । यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी

ထိုနေရာတင်ပင် သူတို့သည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မြေယာဒါနကို ပေးအပ်하였다—လနှင့် နေ ရှိနေသမျှ၊ မြေပြင်တည်တံ့နေသမျှ။

Verse 23

तावद्दानं तु युष्माकं परिपन्थी न कश्चन । राजा वा राजतुल्यो वा लोकपालैरनुत्तमम्

သင်တို့၏ ဤဒါနသည် မဖျက်မပျက် တည်ရှိနေသမျှ သင်တို့၏ ကောင်းကျိုးကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်—ဘုရင်ဖြစ်စေ၊ ဘုရင်တူသူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အထွတ်အမြတ်သော လောကပာလတို့ဖြစ်စေ။

Verse 24

दत्तं लोपयते मूढः श्रूयतां तस्य यो विधिः । शोषयेद्धनदो वित्तं तस्य पापस्य भारत

ပေးပြီးသား ဒါနကို ဖျက်သိမ်းသော မိုက်မဲသူ၏ အကျိုးဆက်ကို နားထောင်ကြလော့။ အို ဘာရတ၊ ထိုအပြစ်သား၏ ဥစ္စာကို ကုဗေရ (ဥစ္စာရှင်) သည် ခြောက်သွေ့စေသည်။

Verse 25

शरीरं वरुणो देवः संततीं श्वसनस्तथा । आयुर्नयति तस्याशु यमः संयमनो महान्

ဝရုဏဒေဝသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးကို သိမ်းယူသည်၊ ရှဝသန (ဝါယု) သည် သူ၏ မျိုးဆက်ကို ဖယ်ရှားယူသည်၊ ထို့နောက် မဟာ ယမ—သံယမန—သည် သူ၏ အသက်တမ်းကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်သွားသည်။

Verse 26

निःशेषं भस्मसात्कृत्वा हुतभुग्याति भारत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । भक्तिः कार्या नृपैः सर्वैरिच्छद्भिः श्रेय आत्मनः

သူ့ကို အကုန်လုံး ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် အဂ္နိ (မီးသခင်) သည် ထိုပြာကို စားသုံးလေသည်၊ အို ဘာရတ။ ထို့ကြောင့် အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ မင်းတို့သည် မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူဖြစ်လျှင် ဘြာဟ္မဏတို့အား ဘက္တိဖြင့် ဂုဏ်ပြုကာ အားထုတ်၍ ဆက်ဆံရမည်။

Verse 27

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं भृत्याः पर्णा मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्मान्मूलं यत्नतो रक्षणीयं मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

မင်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ဘြာဟ္မဏတို့သည် အမြစ်၊ အမှုထမ်းတို့သည် အရွက်၊ အမတ်တို့သည် ကိုင်းခက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမြစ်ကို အထူးဂရုစိုက်ကာ ကာကွယ်ရမည်; အမြစ်ကောင်းကင်လျှင် သစ်ပင်မပျက်စီး။

Verse 28

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चावमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

မြေကို ဒါနပြုသူသည် နှစ်ခြောက်သောင်းတိုင်အောင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရသည်။ သို့သော် ထိုမြေကို သိမ်းယူသူနှင့် ထိုဒါနကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူတို့သည် ထိုကာလတူညီစွာ နရက၌ နေရမည်။

Verse 29

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

ကိုယ်တိုင်ပေးထားသောမြေဖြစ်စေ အခြားသူပေးထားသောမြေဖြစ်စေ ပေးအပ်ထားသောမြေကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရမည်။ မည်သူမဆို မည်သည့်အချိန်၌ မြေကို ပိုင်ဆိုင်နေသနည်း၊ ထိုအချိန်၌ပင် ထို၏ အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 30

देवताज्ञामनुस्मृत्य राजानो येऽपि तां नृप । पालयिष्यन्ति सततं तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ဒေဝတားတို့၏ အမိန့်ကို မှတ်မိလျက်၊ အို မင်းမြတ်၊ ထို (မြေဒါန) ကို အစဉ်မပြတ် ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းသော မင်းတို့၏ နေရာသည် တြိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်ဘုံ) ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 31

स्वदत्ता परदत्ता वा यत्नाद्रक्ष्या युधिष्ठिर । मही महीक्षिता नित्यं दानाच्छ्रेयोऽनुपालनम्

မိမိပေးသော မြေဖြစ်စေ၊ အခြားသူပေးသော မြေဖြစ်စေ၊ အို ယုဓိဋ္ဌိရ၊ အားထုတ်၍ စောင့်ရှောက်ရမည်။ မင်းတို့အတွက် အလှူပေးခြင်းထက် အလှူမြေကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမြတ်၏။

Verse 32

आयुर्यशो बलं वित्तं संततिश्चाक्षया नृप । तेषां भविष्यते नूनं ये प्रजापालने रताः

အို မင်းကြီး၊ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အင်အား၊ ဥစ္စာဓနနှင့် မပြတ်မတောက်သော မျိုးဆက်တို့သည် ပြည်သူကို စောင့်ရှောက်အုပ်ချုပ်ခြင်း၌ ပျော်ရွှင်စွာ ရတနာထားသူတို့ထံ သေချာစွာ ရောက်လာမည်။

Verse 33

एवमुक्त्वा तु तान् सर्वांल्लोकपालान् द्विजोत्तमान् । पूजयित्वा विधानेन प्रणिपत्य व्यसर्जयन्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုမြတ်သော ဗြာဟ္မဏသည် လောကပာလတို့အားလုံးကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ပဏာမပြု၍ လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 34

गतेषु विप्रमुख्येषु स्नात्वा हुतहुताशनाः । लोकपालाः क्षुधाविष्टाः पर्यटन्भैक्षमात्मनः

ဗြာဟ္မဏအကြီးအကဲတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လောကပာလတို့သည် ရေချိုးကာ မီးပူဇော်ရာ၌ ဟောမအာဟုတိများ ဆက်ကပ်하였다။ သို့သော် ဆာလောင်မှုက ဖိစီးသဖြင့် မိမိတို့အတွက် ဆွမ်းခံရန် လှည့်လည်သွားလာကြသည်။

Verse 35

अस्थिचर्मावशेषाङ्गाः कपालोद्धृतपाणयः । अलब्धग्रासमर्द्धार्धं निर्ययुर्नगराद्बहिः

အရိုးနှင့်အသားအရေကျန်ရစ်သလောက်သာရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်၊ ခေါင်းခွံဖြင့်လုပ်သော ဆွမ်းခံခွက်ကို လက်တွင်ကိုင်ကာ၊ အစာတစ်ဝက်တောင် မရသဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

Verse 36

शापं दत्त्वा तदा क्रोधाद्ब्राह्मणाय युधिष्ठिर । दरिद्राः सततं मूर्खा भवेयुश्च ययुर्गृहान्

ထိုအခါ ဒေါသကြောင့်၊ ယုဓိဋ္ဌိရ မင်းသားရေ၊ သူတို့သည် ဗြာဟ္မဏကို ကျိန်စာပေး၍ “အမြဲတမ်း ဆင်းရဲကျပ်တည်း၍ အမြဲတမ်း မိုက်မဲနေပါစေ” ဟုဆိုကာ၊ ထို့နောက် မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 37

तदाप्रभृति ते सर्वे ब्राह्मणा धनवर्जिताः । शापदोषेण कौबेर्यां संजाता दुःखभाजनाः

ထိုအချိန်မှစ၍ ဗြာဟ္မဏတို့အားလုံးသည် ငွေကြေးမရှိဘဲ ဖြစ်လာကြ၏။ ကျိန်စာ၏အပြစ်ကြောင့် ကုဗေရ၏ဒေသတွင် သူတို့သည် ဒုက္ခကိုခံယူရသောသူများ ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 38

न धनं पैतृकं पुत्रैर्न पिता पुत्रपौत्रिकम् । भुञ्जते सकलं कालमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

“သားတို့သည် ဘိုးဘွားအမွေကို မခံစားနိုင်၊ အဖေသည်လည်း သားနှင့် မြေးတို့၏ဥစ္စာကို မခံစားနိုင်၊ ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဤသို့ပင်” ဟု သင်္ကရ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

कुबेरेशे नरः स्नात्वा यस्तु पूजयते शिवम् । गन्धधूपनमस्कारैः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ကုဗေရေရှ၌ လူတစ်ယောက်သည် ရေချိုးပြီးနောက် အနံ့သာ၊ မီးခိုး (ဓూప) နှင့် ဦးညွှတ်နမස්ကာရဖြင့် ရှီဝကို ပူဇော်လျှင် အရှွမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးတူ ပုဏ္ဏာကို ရရှိ၏။

Verse 40

यमतीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पश्यति यमेश्वरम् । सर्वपापैः प्रमुच्येत सप्तजन्मान्तरार्जितैः

သို့သော် ယမတီရ္ထ၌ ရေချိုးပြီး ယမေရှွရကို ဖူးမြင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏—ခုနစ်ဘဝအတွင်း စုဆောင်းလာသော အပြစ်များပင် ဖြစ်စေ။

Verse 41

पूर्णमास्याममावास्यां स्नात्वा तु पितृतर्पणम् । यः करोति तिलैः स्नानं तस्य पुण्यफलं शृणु

လပြည့်နေ့နှင့် လကွယ်နေ့တွင် ရေချိုးပြီးနောက်၊ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များအား တർပဏ ပြုကာ နှမ်းဖြင့် ရေချိုးသူ၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 42

सुतृप्तास्तेन तोयेन पितरश्च पितामहाः । स्वर्गस्था द्वादशाब्दानि क्रीडन्ति प्रपितामहाः

ထိုရေကြောင့် ဖခင်များနှင့် အဘိုးများသည် အပြည့်အဝ စိတ်ကျေနပ်ကြပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ တည်နေသော အဘိုးကြီးများ (ပရပိတామဟ) သည် ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ပျော်ရွှင်စွာ ကစားမြူးတမ်းကြသည်။

Verse 43

वरुणेशे नरः स्नात्वा ह्यर्चयित्वा महेश्वरम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

ဝရုဏေရှဝရ၌ ရေချိုးပြီး မဟေရှဝရကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပူဇော်လျှင်၊ လူသည် ဝါဇပေယ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးတူသော ကုသိုလ်အကျိုးကို အလွန်ပေါများစွာ ရရှိသည်။

Verse 44

मृतां कालेन महता लोके यत्र जलेश्वरः । स गच्छेत्तत्र यानेन गीयमानोऽप्सरोगणैः

ကာလအလွန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဤလောကမှ ထွက်ခွာသည့်အခါ၊ သူသည် ဇလေရှဝရ တည်ရှိရာ သာသနာဌာနသို့ သွားရောက်မည်—ဒိဗ္ဗယာနပေါ် စီးနင်းကာ အပ္စရာအုပ်စုတို့၏ ချီးမွမ်းသီချင်းများဖြင့် ချီးကျူးခံရသည်။

Verse 45

वातेश्वरे नरः स्नात्वा सम्पूज्य च महेश्वरम् । जायते कृतकृत्योऽसौ लोकपालानवेक्षयन्

ဝါတေရှဝရ၌ ရေချိုးပြီး မဟေရှဝရကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်လျှင်၊ ထိုသူသည် ကൃതကೃತ்ய—ဘဝရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသူ—ဖြစ်လာကာ လောကပာလ (လောကကာကွယ်သူ) များကို မြင်တွေ့ရသည်။

Verse 46

किं तस्य बहुभिर्यज्ञैर्दानैर्वा बहुदक्षिणैः । स्नात्वा चतुष्टये लोके अवाप्तं जन्मनः फलम्

သူ့အတွက် ယဇ္ဉပူဇာများစွာ သို့မဟုတ် ဒက္ခိဏာကြီးမားသော ဒါနများ မည်သို့လိုအပ်မည်နည်း။ လေးပါးသော သန့်ရှင်းသည့် တီရ္ထ-စုဝေးရာ၌ ရေချိုးသန့်စင်လျှင် ဤလောက၌ပင် လူဖြစ်လာခြင်း၏ အမှန်တကယ်သော အကျိုးကို ရရှိ하였다။

Verse 47

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । नित्यं वसन्ति कौरिल्यां लोकपालान्निमन्त्र्य ये

သူတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူများ၊ မဟာအတ္တမများ ဖြစ်ကြ၏။ ကောရိလာ၌ နိစ္စတမ်း နေထိုင်ကာ လောကပာလများ (လောကကိုကာကွယ်သူများ) ကို ဖိတ်ကြားထားသူတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် ကောင်းစွာ အသက်ရှင်သုံးစွဲထားသော မွေးဘဝ ဖြစ်၏။

Verse 48

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यमायुर्विवर्धनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ဤကထာသည် ပုဏ္ဏယဖြစ်၍ အပြစ်ပျောက်စေကာ မင်္ဂလာတိုးပွားစေပြီး အသက်တမ်းကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ထိုကို ရွတ်ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အတွက် အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်၏။